Adhyaya 139

Verse 1

सूत उवाच । धर्मराजेश्वरोत्थं च माहात्म्यं द्विजसत्तमाः । यन्मया प्रश्रुतं पुण्यं सकाशात्स्वपितुः पुरा

စူတက ပြောသည်—အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဓမ္မရာဇေရှွရနှင့် ဆက်နွယ်၍ ပေါ်ထွန်းလာသော ပုဏ္ဏမြတ် မာဟာတ္မ្យကို ငါပြောကြားမည်။ ထိုကောင်းမြတ်သော အကြောင်းကို ငါသည် ယခင်က ကိုယ်ပိုင်အဖထံမှ ကြာမြင့်စွာ နားထောင်ခဲ့၏။

Verse 2

तदहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः । त्रैलोक्येऽपि सुविख्यातं सर्व पातकनाशनम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် ထိုအကြောင်းကို ကြေညာမည်။ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်ကြလော့။ ၎င်းသည် သုံးလောကလုံးတွင်ပင် နာမည်ကြီး၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းသည်။

Verse 3

तत्र क्षेत्रे पुरा विप्रः कश्यपान्वयसंभवः । उपाध्याय इति ख्यातो वेदविद्यापरायणः

ထိုသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ ယခင်က ကশ্যပ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိခဲ့၏။ သူသည် «ဥပာဓျာယ» ဟူ၍ ကျော်ကြားပြီး ဝေဒပညာ၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 4

पश्चिमे वयसि प्राप्ते तस्य पुत्रो बभूव ह । स्वाध्यायनियमस्थस्य प्रभूतविभवस्य च

အသက်အရွယ်နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ သူ့ထံ၌ သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလာ၏—ဝေဒသင်ယူခြင်း (သွာဓျာယ) နှင့် စည်းကမ်းတပဿယာ၌ တည်ကြည်သူ၊ ထို့ပြင် စည်းစိမ်ဥစ္စာလည်း များပြားသူ ဖြစ်၏။

Verse 5

पञ्चवर्षकमात्रस्तु यदा जज्ञे च तत्सुतः । तदा मृत्युवशं प्राप्तः पितृमातृसुदुःखकृत्

သို့သော် ထိုသားကလေးသည် အသက်ငါးနှစ်သာ ရှိသေးသောအခါ မရဏ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ကာ မိဘနှစ်ပါးအား အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစေ၏။

Verse 6

ततः स ब्राह्मणः कोपं चक्रे वैवस्वतोपरि । धर्मराजगृहं प्राप्तं दृष्ट्वा निजकुमारकम्

ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် ဝိုင်ဝස්ဝတ (ယမ) အပေါ် ဒေါသထွက်၏။ မိမိ၏ သားငယ်ကို ဓမ္မရာဇ၏ အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လျှင် ဒေါသဖြင့် လွှမ်းမိုးသွား၏။

Verse 7

आदाय सलिलं हस्ते शुचिर्भूत्वासमाहितः । प्रददौ दारुणं शापं धर्मराजाय दुःखितः

လက်ထဲတွင် ရေကိုယူကာ ကိုယ်ကို သန့်စင်သော်လည်း စိတ်မတည်ငြိမ်ဘဲ၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသောသူသည် ဓမ္မရာဇအပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာတစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်လေ၏။

Verse 8

अपुत्रोऽद्य कृतो यस्मादहं तेन दुरात्मना । अतः सोऽपि च दुष्टात्मा यमोऽपुत्रो भविष्यति

«ဒီနေ့ ငါကို သားမရှိအောင် လုပ်သွားသော ထိုမကောင်းသူကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် စိတ်ဆိုးယုတ်သော ယမလည်း သားမရှိသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်» ဟု။

Verse 9

तथास्य भूतले लोको नैव पूजां विधास्यति । कीर्तयिष्यति नो नाम यथान्येषां दिवौकसाम्

ထိုနည်းတူ မြေပြင်လောက၌လည်း မည်သူမျှ သူ့အား ပူဇော်မည်မဟုတ်၊ အခြားကောင်းကင်သတ္တဝါတို့၏ နာမတော်များကို ချီးမွမ်းသကဲ့သို့ သူ့နာမကိုလည်း မချီးမွမ်းကြလိမ့်မည်။

Verse 10

यः कश्चित्प्रातरुत्थाय नाम चास्य ग्रही ष्यति । मंगल्यकरणे चाथ विघ्नं तस्य भविष्यति

မည်သူမဆို မနက်ခင်းတွင် ထ၍ သူ့နာမကို ခေါ်ယူ (အသံထွက်) လျှင်၊ မင်္ဂလာကိစ္စများကို စတင်ရာတွင် ထိုသူအတွက် အတားအဆီးများ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။

Verse 11

तं श्रुत्वा तस्य विप्रस्य यमः शापं सुदारुणम् । स्वधर्मे वर्तमानस्तु ततो दुःखा न्वितोऽभवत्

ထိုဗြာဟ္မဏ၏ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော ကျိန်စာကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ယမမင်းသည် မိမိ၏ သတ်မှတ်ထားသော တရားဓမ္မ၌ တည်နေသော်လည်း ထိုနောက်မှ စိတ်ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရလေသည်။

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे गत्वा ब्रह्मणः सदनं प्रति । कृतांजलिपुटो भूत्वा यमः प्राह पितामहम्

ထိုအချိန်အတွင်း ယမမင်းသည် ဘြဟ္မာ၏ နန်းတော်သို့ သွား၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အညလီဖြင့် ရိုသေစွာ ဆုပ်ကပ်ကာ ပိတာမဟာ (အဘိုးကြီး) ထံ တင်လျှောက်လေသည်။

Verse 13

पश्य देवेश शप्तोऽहं निर्दोषोपि द्विजन्मना । स्वधर्मे वर्तमानस्तु यथान्यः प्राकृतो जनः

ကြည့်ရှုပါ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်—ကျွန်ုပ်မှာ အပြစ်မရှိသော်လည်း နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ (ဒွိဇ) တစ်ဦးက ကျွန်ုပ်ကို ကျိန်စာတင်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ ဓမ္မတာဝန်၌ တည်နေသော်လည်း ယခုတော့ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရပါပြီ။

Verse 14

तस्मादहं त्यजिष्यामि नियोगं ते पितामह । ब्रह्मशापभया द्भीतः सत्यमेतन्मयोदितम्

ထို့ကြောင့် အို ပိတာမဟာ၊ သင်အပ်နှံထားသော တာဝန်ကို ငါ စွန့်လွှတ်မည်။ ဗြဟ္မာ၏ အပစ်ဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ငါပြောသောစကားသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်၏။

Verse 15

पुरा मांडव्यशापेन शूद्रयोन्यवतारितः । सांप्रतं पुत्ररहितः कृतोऽपूज्यश्च सत्तम

ယခင်က မာဏ္ဍဗျ၏ အပစ်ဒဏ်ကြောင့် ငါသည် ရှုဒြဝမ်း၌ ဆင်းသက်မွေးဖွားရ၏။ ယခုမူ အို သီလဝါဒတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါသည် သားမရှိသူ ဖြစ်စေခံရပြီး ထိုက်တန်သော ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းမှလည်း ကင်းလွတ်စေခံရ၏။

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दीनं वैवस्वतस्य च । तत्कालोचितमाहेदं स्वयमेव शतक्रतुः

စူတက ပြော၏—ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့် ပြောဆိုသော ဝိုင်ဝသွဝတ (ယမ) ၏ စကားကို ကြားသော်၊ သတကရတု (အိန္ဒြ) သည် အချိန်အခါနှင့် ကိုက်ညီသော အကြံဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 17

युक्तमुक्तमनेनैतद्धर्मराजेन पद्मज । नियोगे वर्तमानेन तावकीये सुरेश्वर

အို ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ)၊ ဤဓမ္မရာဇက ပြောဆိုသမျှသည် တကယ်ပင် သင့်လျော်၏။ သင်၏ အမိန့်တာဝန်အတွင်း၌ လုပ်ဆောင်နေသူဖြစ်သဖြင့်၊ အို နတ်တို့၏ အရှင်။

Verse 18

अवश्यमेव मर्त्ये च मनुष्याः समये स्थिताः । बाल्ये वा यौवने वाथ वार्धक्ये वा पितामह । संहर्तव्या न संदेहो नाकाले च कथंचन

အမှန်ပင် မရဏလောက၌ လူသားတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်၏ ဥပဒေအောက်၌ ရပ်တည်ကြ၏—ကလေးဘဝဖြစ်စေ၊ လူငယ်ဘဝဖြစ်စေ၊ အိုမင်းဘဝဖြစ်စေ၊ အို ပိတာမဟာ။ သေချာစွာ ခေါ်ယူရမည်မှာ သံသယမရှိ၊ သို့သော် အချိန်မတိုင်မီ မည်သို့မျှ မဖြစ်ရ။

Verse 19

एतदेव कृतं नाम धर्मराजाख्यमुत्तमम् । त्वया च सममित्रस्य समशस्त्रोर्महात्मनः

ဤစီမံချက်တည်းဟူသော «ဓမ္မရာဇ» ဟူသော အထူးမြတ်သော တာဝန်ကို သင်က တည်ထောင်ခဲ့သည်။ မိတ်သဟာယကို မျှတစွာထား၍ အပြစ်ဒဏ်တံ (ဒဏ္ဍ) ကိုလည်း အားလုံးအပေါ် တူညီစွာ ချမှတ်နိုင်သော မဟာသတ္တဝါအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 20

तस्मादद्य समालोक्य कश्चिदेव विचिंत्यताम् । उपायो येन निर्दोषो नियोगं कुरुते तव

ထို့ကြောင့် ယနေ့တည်းဟူသောနေ့တွင်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စဉ်းစား၍ နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို စီမံကြံဆရမည်။ ထိုနည်းလမ်းဖြင့် သူသည် အပြစ်မရှိသကဲ့သို့ နေ၍ သင်၏ အမိန့်တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 21

ब्रह्मोवाच । ब्रह्मशापं न शक्तोऽह मन्यथाकर्तुमेवच । उपायं च करिष्यामि सांप्रतं त्रिदशाधिप

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“ဗြာဟ္မဏ၏ အပစ်တင်ကျိန်စာကို အခြားသို့ ပြောင်းလဲစေရန် ငါမတတ်နိုင်။ သို့သော် သုံးဆယ်တစ်ပါး နတ်တို့၏ အရှင်တော်၊ ယခု ငါ နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို စီမံမည်။”

Verse 22

ततो ध्यानं प्रचक्रे स ब्रह्मा लोकपितामहः । तदर्थं सर्वदेवानां पुरतः सुस माहितः

ထို့နောက် လောကပိတামဟ ဗြဟ္မာသည် ထိုအကြောင်းအတွက် နတ်အားလုံး၏ ရှေ့တွင် အလွန်လေးစားခံရလျက် နက်ရှိုင်းသော သမာဓိကို စတင်ပြုလုပ်하였다။

Verse 23

तस्यैवं ध्यानसक्तस्य प्रादुर्भूताः समंततः । मूर्ता रोगाः सुरौद्रास्ते वातगुल्मकफात्मकाः । अष्टोत्तरशतप्रायाः प्रोचुस्तं च कृतादराः

သူသည် ထိုသို့ သမာဓိ၌ စူးစိုက်နေစဉ် အရပ်ရပ်မှ ကိုယ်ထည်ရှိသော ရောဂါများ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ နတ်တို့၏ ဒေါသကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်း၍ vāta၊ gulma၊ kapha သဘောတရားပါဝင်သော ရောဂါများဖြစ်သည်။ အရေအတွက်မှာ တစ်ရာရှစ်နီးပါး ဖြစ်ကြပြီး လေးစားစွာဖြင့် သူ့အား လျှောက်တင်ကြသည်။

Verse 24

रोगा ऊचुः । किमर्थं देवदेवेश त्वया सृष्टा वयं विभो । आदेशो दीयतां शीघ्रं प्रसादः क्रियतामिति

ရောဂါတို့က ဆိုကြသည်— «ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်၊ အာနန္တတန်ခိုးရှင်ဗိဘို၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို သင်ဖန်ဆင်းခဲ့သနည်း။ အမိန့်ကို မြန်မြန်ပေးတော်မူပါ၊ ကရုဏာတော်ကို ပြတော်မူပါ»။

Verse 25

व्रह्मोवाच । व्रजध्वं भूतले शीघ्रं ममादेशादसंशयम् । यमादेशान्मनुष्येषु गन्तव्यमविकल्पितम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— «မိမိ၏အမိန့်အတိုင်း သံသယမရှိဘဲ မြေပြင်သို့ မြန်မြန်သွားကြလော့။ ယမမင်း၏ အာဏာအောက်တွင် လူသားတို့အတွင်းသို့ မလှည့်မကွေ့ဘဲ ဝင်ရမည်»။

Verse 26

एवमुक्त्त्वा तु तान्रोगांस्ततः प्राह पितामहः । धर्मराजं समीपस्थं भृशं दीनमधोमुखम्

ဤသို့ ရောဂါတို့အား မိန့်ပြီးနောက် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သည် အနီးတွင် ရပ်နေသော ဓမ္မရာဇကို ခေါ်မိန့်တော်မူ၏။ သူသည် အလွန်စိတ်ညစ်၍ မျက်နှာချထားလေ၏။

Verse 27

एते ते व्याधयः सर्वे मया यम नियोजिताः । साहाय्यं च करिष्यंति सर्वकृ त्येषु सर्वदा

«ယမမင်း၊ ဤရောဂါအပေါင်းတို့ကို သင်အတွက် ငါက ခန့်အပ်ထားသည်။ သင်၏ အလုပ်ကိစ္စ အားလုံးတွင် အမြဲတမ်း ကူညီပံ့ပိုးကြလိမ့်မည်»။

Verse 28

यः कश्चिदधुना मर्त्यो गतायुः संप्रपद्यते । वधाय तस्य यत्नेन त्वया प्रेष्याः सदैव तु

«ယခုအခါ အသက်ကာလကုန်ဆုံးသော မရဏလူသား မည်သူမဆို ပေါ်လာလျှင်၊ သူ၏ သေခြင်းသို့ ရောက်စေရန် ကြိုးစား၍ သင်က သူတို့ကို အမြဲတမ်း စေလွှတ်ရမည်»။

Verse 29

एतेषां जायते तेन जननाशसमुद्भवः । अपवादो धरापृष्ठे न च संजायते तव

ဤအရာတို့ကြောင့် လူတို့၏ပျက်စီးခြင်းသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သင့်အပေါ် အပြစ်တင်ခြင်း၊ အပြောအဆိုမကောင်းခြင်း မဖြစ်ပေါ်လာပါ။

Verse 31

ततस्तान्सकलान्व्याधीन्गृहीत्वा रविनंदनः । यमलोकं समासाद्य ततः प्रोवाच सादरम्

ထို့နောက် ရဝိ၏သား ယမမင်းသည် ထိုရောဂါအားလုံးကို ယူဆောင်၍ ယမလောကသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် လေးစားစွာ ပြောကြား하였다။

Verse 32

पृष्ट्वापृष्ट्वा च गंतव्यं चित्रगुप्तं धरातले । गंतव्यं जननाशाय समये समुपस्थिते

ထပ်ခါထပ်ခါ မေးမြန်းကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ စိတ္တရဂုပ္တကို သွားရမည်။ သတ်မှတ်ထားသော အချိန် ရောက်လာသောအခါ သွားရမည်—မွေးဖွားခြင်း၏ လှည့်ပတ်မှုကို အဆုံးသတ်ရန်။

Verse 33

परमस्ति मया तत्र स्थापितं लिंगमुत्तमम् । हाटकेश्वरजेक्षेत्रे सर्वपातकनाशनम्

ထိုနေရာ၌ ငါသည် အထွတ်အမြတ်သော လင်္ဂအကောင်းဆုံးကို တည်ထောင်ထား၏။ ဟာဋကေရှ္ဝရ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ၎င်းသည် အပြစ်အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 34

यस्तं पश्यति सद्भक्त्या प्रातरुत्थाय मानवः । स युष्माभिः सदा त्याज्यो दूरतो वचनान्मम

မနက်စောစော ထ၍ ထိုလင်္ဂကို စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် မြင်မြော်သူ မည်သူမဆို—ငါ၏ အမိန့်အရ သင်တို့သည် အမြဲတမ်း သူ့ထံမှ ဝေးဝေးနေ၍ မထိခိုက်စေဘဲ ချန်ထားရမည်။

Verse 35

एवमुक्त्वा स तान्व्याधींस्ततो वैवस्वतः स्वयम् । तस्य विप्रस्य तं पुत्रं गृहीत्वा सत्वरं ययौ । तस्यैव मंदिरे रम्ये कृत्वा रूपं द्विजन्मनः

ထိုသို့ ရောဂါတို့အား မိန့်ကြားပြီးနောက် ဝိုင်ဝသ္ဝတ (ယမ) ကိုယ်တိုင်သည် ဗြာဟ္မဏ၏ သားကို လျင်မြန်စွာ ခေါ်ယူသွား၏။ ထိုလှပသော အိမ်တော်၌ပင် ဒွိဇ ဗြာဟ္မဏ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူတော်မူ၏။

Verse 36

अथासौ ब्राह्मणो दृष्ट्वा स्वं पुत्रं गृहमागतम् । सहितं विप्ररूपेण धर्मराजेन धीमता

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏသည် မိမိသား အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်၍၊ ဗြာဟ္မဏရုပ်ဖြင့် ဉာဏ်ပညာရှိသော ဓမ္မရာဇ (ယမ) နှင့်အတူ ရောက်လာခြင်းကို တွေ့မြင်၏။

Verse 37

ततः प्रहृष्टचित्तेन सत्वरं सम्मुखो ययौ । पुत्रपुत्रेति जल्पन्स निजभार्यासमन्वितः

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲသော စိတ်ဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကာ “သားရေ၊ သားရေ” ဟု ခေါ်ကြွေးလျက် မိမိဇနီးနှင့်အတူ သွားတွေ့၏။

Verse 38

परिष्वज्य ततो भूयो वाष्पपर्याकुलेक्षणः । आघ्राय च ततो मूर्ध्नि वाक्यमेतदुवाच ह

ထို့နောက် သူသည် ထပ်မံဖက်လှုပ်ကာ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ဖြင့် မိုးအုံ့သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သား၏ ခေါင်းကို နမ်းရှိုက်ပြီး ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 39

ब्राह्मण उवाच । कथं पुत्र समायातस्त्वं तस्मा द्यममंदिरात् । न कश्चित्पुनरायाति यत्र गत्वाऽपि वीर्यवान्

ဗြာဟ္မဏက ဆိုသည်— “သားရေ၊ ယမ၏ နန်းတော်မှ သင် ဘယ်လို ပြန်လာနိုင်သနည်း။ အင်အားကြီးသူတောင် သွားရသော ထိုနေရာသို့ သွားပြီးလျှင် မည်သူမျှ ပြန်မလာနိုင်ကြ။”

Verse 41

कश्चायं ब्राह्मणः पार्श्वे तव संतिष्ठते सुत । दिव्येन तेजसा युक्तस्तं नमाम्यहमात्मज

«သားရေ၊ သင့်ဘေးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ဗြာဟ္မဏက ဘယ်သူလဲ—ဒေဝတေဇောနဲ့ တောက်ပနေသူ? ကလေးရေ၊ ငါ သူ့ကို ဦးချတော်မူ၏»။

Verse 42

पुत्र उवाच । एष ब्राह्मणरूपेण समायातो यमः स्वयम् । मामादाय कृपाविष्टो ज्ञात्वा त्वां दुःखसंयुतम्

သားက ပြောသည်– «ဤသူသည် ဗြာဟ္မဏရုပ်ဖြင့် ရောက်လာသော ယမမင်း ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ မိခင်/ဖခင်၏ ဝမ်းနည်းမှုကို သိ၍ ကရုဏာဝင်ကာ ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်»။

Verse 43

तस्मात्त्वं कुरु तातास्य शापानुग्रहमद्य वै । गृहप्राप्तस्य सुस्नेहाद्यद्यहं तव वल्लभः

ထို့ကြောင့် ချစ်ခင်ရသောအဖေ/အမေ၊ ယနေ့ပင် သူ၏ကျိန်စာကို ကောင်းချီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပါ။ ငါသည် အိမ်သို့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပြည့်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာပြီ—ငါသည် သင်၏ချစ်သူအမှန်ဖြစ်လျှင်—သူ့အတွက် ဤအမှုကို ပြုပါ။

Verse 44

ततस्तस्य प्रणामं स कृत्वा ब्राह्मणसत्तमः । व्रीडयाऽधोमुखो भूत्वा ततः प्रोवाच सादरम्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူသည် သူ့အား ဦးချကန်တော့하였다။ ရှက်သိမ့်၍ မျက်နှာကို အောက်သို့ချကာ ထို့နောက် လေးစားစွာ ပြောဆို하였다။

Verse 45

ब्राह्मण उवाच । अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । यत्पुत्रस्य मम प्राप्तिर्गतस्य यमसादनम्

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «ယနေ့ ငါ့မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးဖြစ်ပြီ၊ ငါ့အသက်တာလည်း အမှန်တကယ် ကောင်းစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ။ ယမမင်း၏ နေရာသို့ သွားခဲ့သော ငါ့သားကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်»။

Verse 46

त्वं च पुत्रकृते तात सन्तोषं परमं गतः । तस्मात्पुत्रेण संयुक्तो यथायं स्यात्तथा कुरु

ချစ်လှစွာသော ဖခင်၊ သင်သည်လည်း သင့်သားကြောင့် အလွန်တရာ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင့်သားနှင့်အတူ ဤကိစ္စ အဆင်ပြေစေရန် ဆောင်ရွက်ပါလော့။

Verse 47

ब्राह्मण उवाच । न मे स्यादनृतं वाक्यं कदा चिदपि पुत्रक । अपि स्वैरेण यत्प्रोक्तं किं पुनर्दुःखितेन च

ဗြာဟ္မဏက ဆိုလေသည် - ငါ့သား၊ ငါ၏စကားသည် မည်သည့်အခါမျှ မမှန်မကန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောသောစကားပင် မှန်ကန်လျှင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ပြောသောစကားသည် အဘယ်မှာ မမှန်ဘဲ ရှိအံ့နည်း။

Verse 48

तस्मात्तस्य भवेत्पुत्रो दैवयोनिसमुद्भवः । न कथंचिदपि प्राज्ञ मम शापवशाद्ध्रुवम्

ထို့ကြောင့် သူ၏သားသည် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာလိမ့်မည်။ အို ပညာရှိ၊ ငါ၏ ကျိန်စာအစွမ်းကြောင့် ဤအရာသည် မုချဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အခြားနည်းဖြင့် ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

Verse 49

भविष्यति सुतश्चान्यो मानुषीयोनिसंभवः । राजसूयाश्वमेधाभ्यां यश्चैनं तारयिष्यति

လူသားဝမ်းဗိုက်မှ အခြားသားတစ်ယောက် ဖွားမြင်လိမ့်မည်။ ထိုသားသည် ရာဇသူယယဇ် နှင့် အဿမေဓယဇ် တို့ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် သူ့ကို ကယ်တင်လိမ့်မည်။

Verse 50

कोऽर्थः पुत्रेण जातेन यो न संतारणक्षमः । पितृपक्षं शुभं कर्म कृत्वा सर्वोत्तमं भुवि

ဘိုးဘေးတို့ကို မကယ်တင်နိုင်သော သားကို မွေးဖွားသော်လည်း အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ ဘိုးဘေးတို့အတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူသည် ဤမြေပြင်တွင် အမြတ်ဆုံးသောသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 51

तथा पूजाकृते योऽस्य शापो दत्तश्च वै पुरा । तत्रापि शृणु मे वाक्यं तस्य पुत्रक जल्पतः

ထိုနည်းတူပင်၊ ယခင်က သူ၏ပူဇော်မှုနှင့် ဆက်စပ်၍ ပေးထားသော ကျိန်စာအကြောင်းကိုလည်း—ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့၊ သားရေ၊ ငါရှင်းပြနေစဉ်။

Verse 52

वेदोक्तैर्विविधैर्मन्त्रैर्या पूजा चास्य संस्थिता । न भविष्यति सा लोके कथंचिदपि पुत्रक

ဝေဒတွင် ဆိုထားသော မန္တရအမျိုးမျိုးဖြင့် တည်ထောင်ထားသော သူ၏ပူဇော်မှုသည်—ဤလောက၌ မည်သို့မျှ မဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါ၊ သားရေ။

Verse 53

अस्य मानुषसंभूतैर्मन्त्रैः पूजा भविष्यति । विशिष्टा सर्वदेवेभ्यः सत्यमेतन्मयोदितम्

ဤဒေဝတား၏ပူဇော်မှုသည် လူတို့အကြားမှ ပေါ်ပေါက်လာသော မန္တရများဖြင့် ပြုလုပ်လိမ့်မည်။ ထိုပူဇော်မှုသည် အခြားဒေဝများအားလုံးထက် ထူးမြတ်လိမ့်မည်—ဤသည်ကို ငါအမှန်တကယ် ကြေညာ၏။

Verse 54

पुत्र उवाच । अहमेनं प्रतिष्ठाप्य द्रिजश्रेष्ठ महीतले । सम्यगाराधयिष्यामि किमन्यैर्विबुधैर्मम

သားက ပြောသည်—“ဒွိဇအမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် သူ့ကို တည်ထောင်ပြီးနောက် ငါသည် သေချာစွာ ပူဇော်မည်။ ငါ့အတွက် အခြားဒေဝများ ဘာလိုသေးသနည်း?”

Verse 55

तस्मात्संकीर्तयिष्यामि मंत्रान्मानुषसंभवान् । तथा पूजाविधानं च त्वत्प्रसादेन पूर्वज

“ထို့ကြောင့် လူတို့အကြားမှ ပေါ်ပေါက်လာသော မန္တရများကို ငါရွတ်ဆို၍ ကြေညာမည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်နည်းလမ်းကိုလည်း—သင်၏ကရုဏာကြောင့်၊ အဘိုးအိုအမြတ်တော်” ဟုဆို၏။

Verse 56

ततः सुगं नः पन्थेति तस्य मंत्रं विधाय सः । समाचरत्प्रहृष्टात्मा धर्मराजस्य शृण्वतः

ထို့နောက် «ငါတို့၏လမ်းခရီး လွယ်ကူပါစေ» ဟူသော မန္တရကို စီစဉ်ပြုလုပ်၍ စိတ်ပျော်ရွှင်စွာ ပူဇော်ကာ ကర్మကို ဆောင်ရွက်하였다၊ ဓမ္မရာဇ (ယမ) သည် နားထောင်နေစဉ်။

Verse 58

यम उवाच । कथंचिदपि विप्रेद्र न मे स्याद्दर्शनं वृथा । अन्येषामपि देवानां तस्मात्प्रार्थय वांछि तम्

ယမက ပြောသည်— «ဗြာဟ္မဏတို့၏ အရှင်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငါ့၏ သင့်ရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းလာခြင်း မအကျိုးမဲ့ မဖြစ်ပါစေနှင့်။ ထို့ကြောင့် အခြားသော ဒေဝတားတို့နှင့် ပတ်သက်၍ သင်လိုချင်သမျှကိုလည်း တောင်းဆိုပါ»။

Verse 59

ब्राह्मण उवाच । तवार्चां मम पुत्रोऽयं स्थापयिष्यति यामिह । तामनेनैव मंत्रेण यः कश्चित्पूजयेद्द्विजः

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်— «အို ယမ၊ ငါ့သားဤသူသည် ဤနေရာ၌ သင်၏ ပူဇော်ရုပ်တော်ကို တည်ထောင်မည်။ ထို့ပြင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) မည်သူမဆို ဤမန်တရတည်းဖြင့် ထိုရုပ်တော်ကို ပူဇော်လျှင်…»

Verse 60

भवेत्संवत्सरं यावत्संप्राप्ते पंचमीदिने । मा तस्य पुत्रशोको हि इह लोके कथञ्चन

«…တစ်နှစ်ပြည့်အထိ၊ ပဉ္စမီ (လပြည့်ခွဲနေ့ငါး) ရောက်လာသည့်နေ့တိုင်အောင်၊ ဤလောက၌ သူ့အတွက် သားကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း မည်သို့မျှ မဖြစ်ပါစေနှင့်»။

Verse 61

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय संप्रहृष्टमना यमः । यमलोकं जगामाथ स्वाधिकारपरोऽभवत्

စူတက ပြောသည်— «ယမသည် စိတ်ပျော်ရွှင်စွာ ‘အဲဒီလိုပဲ’ ဟု ကတိပြု၍ သဘောတူ하였다။ ထို့နောက် ယမလောကသို့ သွားကာ မိမိ၏ ဒေဝကိစ္စတာဝန်ကို အာရုံစိုက်လေ၏»။

Verse 62

सोऽपि ब्राह्मणदायादः कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । यममाराधयामास मध्ये संस्थाप्य भक्तितः । पित्रा चोक्तेन मन्त्रेण तेनैव विधिपूर्वकम्

ထိုဗြာဟ္မဏ၏အမွေဆက်ခံသူလည်း အထူးကောင်းမွန်သောဘုရားကျောင်းကို တည်ဆောက်ပြီး အလယ်၌ ယမမင်းကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် တင်ထားကာ ကိုးကွယ်ပူဇော်하였다။ ဖခင်ပြောကြားခဲ့သော မန္တရကိုပင် ယဉ်ကျေးသော ရီတိအတိုင်း လိုက်နာကာ ပြုလုပ်하였다။

Verse 63

ततश्च क्रमशः प्राप्य पुत्रपौत्राननेकशः । कालधर्ममनुप्राप्तश्चिरं स्थित्वा महीतले

ထို့နောက် အချိန်အလိုက် အစဉ်လိုက်ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ သားများ၊ မြေးများ များစွာကို ရရှိ하였다။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကာလ၏ဓမ္မ—သေခြင်းဟူသော သတ်မှတ်ထားသည့် အဆုံးသို့ ရောက်하였다။

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं पुराणेयत्पुरा श्रुतम् । यश्चैतत्कीर्तयेद्भक्त्या संप्राप्ते पंचमीदिने । नापमृत्युर्भवेत्तस्य न च शोकः सुतोद्भवः

ဤအရာအားလုံးကို ပူရာဏတွင် ယခင်က ကြားနာခဲ့သကဲ့သို့ သင်တို့အား ငါ ပြောပြပြီးပြီ။ ပဉ္စမီနေ့ ရောက်လာသောအခါ သဒ္ဓါဖြင့် ဤကഥာကို ရွတ်ဆို သို့မဟုတ် ကြေညာသူအား အချိန်မတိုင်မီ သေခြင်း မဖြစ်ပေါ်ဘဲ၊ သားသမီးကြောင့် ဖြစ်သော ဝမ်းနည်းခြင်းလည်း မရှိပါ။

Verse 97

तच्छ्रुत्वाथ यमः प्रोच्चैः सुप्रसन्नेन चेतसा । तं ब्राह्मण मुवाचेदं हर्षगद्गदयागिरा

ထိုအကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက် ယမမင်းသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သည့် စိတ်ဖြင့် အသံမြင့်မြင့် ပြောကြား하였다။ ထိုဗြာဟ္မဏကို ခေါ်၍ ဝမ်းမြောက်လွန်းသဖြင့် အသံတုန်တုန်ဖြင့် ဤစကားများကို ဆို하였다။