Adhyaya 137

Verse 1

ऋषय ऊचुः । केनासौ मुनिशार्दूलो मांडव्यः सुमहातपाः । शूलायां स्थापितः केन कारणेन च नो वद

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «တပဿာကြီးမြတ်သော ရိရှီတို့အတွင်း ကျားတော်ကဲ့သို့သော မာဏ္ဍဗျ မုနိကို မည်သူက တိုင်ပေါ်တင်ထားသနည်း။ ထိုအကြောင်းရင်းကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ»။

Verse 2

सूत उवाच । स मांडव्यो मुनिः पूर्वं तीर्थयात्रां समाचरन् । अस्मिन्क्षेत्रे समायातः श्रद्धया परया युतः

စူတက ပြောသည်– ယခင်က မာဏ္ဍဗျ မုနိသည် တီရ္ထယာတရာ (ဘုရားသန့်ရှင်းရာသို့ ခရီး) ကို ဆောင်ရွက်လျက်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့်ပြည့်စုံကာ ဤသန့်ရှင်းသော ဒေသသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 3

विश्वामित्रीयमासाद्य सत्तीर्थं पावनं महत् । पितॄणां तर्पणं चक्रे भास्करं प्रति स व्रती

ဝိශ්ဝာမိတ္ရီ ဟူသော သန့်ရှင်း၍ ကြီးမြတ်သော စတီရ္ထကို ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ ဝ్రတကို ထိန်းသိမ်းသော မုနိသည် နေဘုရားကို မျက်နှာမူကာ ပိတೃတို့အတွက် တර්ပဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 4

जपन्विभ्राडिति श्रेष्ठं सूक्तं भास्करवल्लभम् । एतस्मिन्नंतरे चौरो लोप्त्रमादाय कस्यचित्

သူသည် နေဘုရားနှစ်သက်သော «ဝိဘ္ရားဋ္» ဟူသော စကားဖြင့်အစပြုသည့် အထူးမြတ်သော သုက္တကို ဂျပ်နေစဉ်၊ ထိုအချိန်အတွင်း သူခိုးတစ်ယောက်က တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လောပ္တရ (ရေခွက်/ရေအိုး) ကို ယူဆောင်သွား하였다။

Verse 5

कोपि तत्र समायातः पृष्ठे लग्नैर्जनैर्द्विजाः । ततश्चौरोऽपि तं दृष्ट्वा मौनस्थं मुनिसत्तमम्

ထို့နောက် လူအချို့သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၍ သူ၏နောက်လိုက်ကပ်ကပ်လိုက်လာကြသည်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့။ ထိုအခါ သူခိုးလည်း တိတ်ဆိတ်သမဿာန၌ နေသော မုနိအမြတ်ကို မြင်လျှင်—

Verse 6

लोप्त्रं मुक्त्वा तदग्रेऽथ प्रविवेश गुहांतरे । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्ते जना लोप्त्रहेतवे

သူခိုးသည် ရေခွက်(ကမဏ္ဍလု)ကို သူ့ရှေ့တွင် ချထားပြီးနောက် ဂူအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတို့သည် ရေခွက်ကို ပြန်ယူရန် ရောက်လာကြ၏။

Verse 7

दृष्ट्वा लोप्त्रं तदग्रस्थं तमूचुर्मुनिपुंगवम् । मार्गेणानेन चायातो लोप्त्रहस्तो मलिम्लुचः । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग केन मार्गेण निर्गतः

သူတို့သည် မုနိအမြတ်ရှေ့တွင် ထားရှိသော ကမဏ္ဍလုကို မြင်၍ မုနိပုင်္ဂဝကို ပြောကြသည်—“ဤလမ်းဖြင့် ကမဏ္ဍလုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မကောင်းသော ဓားပြတစ်ယောက် လာခဲ့သည်။ အို မဟာဘဂ၊ အမြန်ပြောပါ—သူ ဘယ်လမ်းဖြင့် ထွက်သွားသနည်း?”

Verse 8

स च जानन्नपि प्राज्ञो गुहासंस्थं मलिम्लुचम् । न किंचिदपि चोवाच मौनव्रत परायणः

ပညာရှိဖြစ်၍ ဂူအတွင်း၌ ပုန်းနေသော ဓားပြကို သိနေသော်လည်း၊ မောနဝရတ (တိတ်ဆိတ်သစ္စာ) ကို အပြည့်အဝ လိုက်နာသူဖြစ်သဖြင့် ဘာမျှ မပြောခဲ့။

Verse 9

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि परचिंतासमन्वितः । यदा प्रोवाच नो किंचित्स रक्षंश्चौरजीवितम्

အကြိမ်ကြိမ် မေးမြန်းခံရသော်လည်း သူသည် အခြားသူ၏ အကျိုးချမ်းသာကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘာမျှ မပြောသဖြင့် ဓားပြ၏ အသက်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့၏။

Verse 10

ततस्तैर्मंत्रितं सर्वैरेष नूनं मलिम्लुचः । संप्राप्तः पृष्ठतोऽस्माभिर्मुनिरूपो बभूव ह

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး တိုင်ပင်ကြ၍ «ဤသူသည် မုချ လုယက်သူပင်။ ငါတို့က နောက်မှလိုက်လာရာ၌ သူသည် ရဟန်းမုနိပုံစံကို ဆောင်ယူထားသည်» ဟုဆိုကြ၏။

Verse 11

अविचार्य ततः सर्वैराभीरैस्तैर्दुरात्मभिः । शूलीमारोपितः सद्यो नीत्वा किंचिद्वनांतरम्

ထို့နောက် စိစစ်မမေးမြန်းဘဲ အကျင့်ဆိုးသော အာဘီရတို့သည် တောအတွင်း တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားကာ ချက်ချင်း တိုင်ပေါ်တွင် ထိုးတင်ကြ၏။

Verse 12

एवं प्राप्ता तदा शूली मुनिना तेन दारुणा । पूर्वकर्मविपाकेन दोषहीनेन धीमता

ဤသို့ဖြစ်ရာ ထိုအခါ အတိတ်ကံ၏ အကျိုးပေါက်ရောက်မှုကြောင့် အပြစ်ကင်း၍ ဉာဏ်ပညာပြည့်စုံသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မုနိသည် သူလီဓာရီ သီဝရှင် (သုံးခွဆူးကိုင်ရှင်) ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။