Adhyaya 136

Verse 1

। मांडव्य उवाच । ग्रहीष्यामि सुरश्रेष्ठा वरं युष्मत्समुद्रवम् । परं मे निर्णयं चैकं धर्मराजः प्रचक्षतु

မာဏ္ဍဗျာက ပြော၏ — «အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ သင်တို့ပေးသော အပေးအကမ်းကို ငါ လက်ခံမည်။ သို့သော် ဓမ္မရာဇာသည် ငါ့အား နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်တစ်ရပ်ကို ကြေညာပါစေ»။

Verse 2

सर्वेषां प्राणिनां लोके कृतं कर्म शुभाशुभम् । उपतिष्ठति नान्यत्र सत्यमेतत्सुरोत्तमाः

«လောကရှိ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် မိမိပြုခဲ့သော ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်ကံတို့သည် မလွဲမသွေ မိမိရှေ့၌ပင် ရပ်တည်လာသည်၊ အခြားနေရာမဟုတ်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်၏၊ အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့»။

Verse 3

मयाप्यत्र परे चापि किं कृतं पातकं च यत् । ईदृशीं वेदनां प्राप्तो न च मृत्युं कथचन

«ဤဘဝ၌ဖြစ်စေ အခြားဘဝ၌ဖြစ်စေ ငါ ဘာအပြစ်ကို ပြုခဲ့သနည်း။ ထိုကြောင့် ဤသို့သော နာကျင်ဝေဒနာကို ရောက်ရပြီး သေခြင်းသည် မည်သို့မျှ ငါ့ထံ မလာသေးသနည်း?»

Verse 4

धर्मराज उवाच । अन्यदेहे त्वया विप्र बालभावेन वर्तता । शूलाग्रेण सुतीक्ष्णेन काये विद्धो बकः क्षितौ

ဓမ္မရာဇာက ပြော၏ — «အို ဗြာဟ္မဏ၊ အခြားကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခု (အတိတ်ဘဝ) တွင် သင်သည် ကလေးဆန်သော မသိမသာဖြင့် ပြုမူနေစဉ်၊ တိုင်တံ၏ ထက်မြက်သော ချွန်စွန်းဖြင့် ကြာငှက်တစ်ကောင်၏ ကိုယ်ကို ထိုးဖောက်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားစေခဲ့သည်»။

Verse 5

नान्यत्कृतमपि स्वल्पं पातकं किंचिदेव हि । एतस्मात्कारणादेषा व्यथा संसेविता द्विज

«အမှန်ပင် သင်သည် အခြားအပြစ်ကို မပြုခဲ့၊ အနည်းငယ်တောင် မရှိ။ အို ဒွိဇ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဤနာကျင်ဝေဒနာကို သင် ခံစားနေရသည်»။

Verse 6

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भृशं क्रोधसमन्वितः । ततस्तं प्राह मांडव्यो धर्मराजं पुरः स्थितम्

သုတက ပြောသည်။ ထိုသူ၏စကားကို ကြားသော် မာဏ္ဍဗျသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထန်လာ၍၊ မိမိရှေ့၌ ရပ်နေသော ဓမ္မရာဇကို ထိုနောက် ပြောကြားလေ၏။

Verse 7

अस्य स्वल्पापराधस्य यस्माद्भूयान्विनिग्रहः । कृतस्त्वया सुदुर्बुद्धे तस्माच्छापं गृहाण मे

«ဤအပြစ်သေးငယ်မှုအတွက် သင်က အလွန်အကျွံ အပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ခဲ့သည်—အကြံဆိုးသူရေ—ထို့ကြောင့် ငါ၏ ကျိန်စာကို လက်ခံလော့။»

Verse 8

त्वं प्राप्य मानुषं देहं शूद्रयोनौ व्यवस्थितः । जातिक्षयकृतं दुःखं प्रभूतं सेवयिष्यसि

«သင်သည် လူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိပြီးနောက် သုဒ္ဒရဇာတိ၌ မွေးဖွားစေခံရမည်။ အဆင့်အတန်းနှင့် ဇာတိပျက်စီးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခများကို များစွာ ခံစားရလိမ့်မည်။»

Verse 9

तथा कृता मयैषाद्य व्यवस्था सर्वदेहिनाम् । अष्टमाद्वत्सरादूर्ध्यं कर्मणा गर्हितेन च । प्रग्रहीष्यति वै जंतुः पुरुषो योषिदेव वा

«ထို့အပြင် ယနေ့ ငါသည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးအတွက် ဤစည်းကမ်းကို ထားရှိ၏။ အဋ္ဌမနှစ် ကျော်လွန်ပြီးနောက် အပြစ်တင်ထိုက်သော ကမ္မကြောင့် သတ္တဝါသည်—ယောကျ်ားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ—အမှန်တကယ် တာဝန်ခံရမည်။»

Verse 10

एवमुक्त्वा स मांडव्यो धर्मराजं ततः परम् । प्रस्थितो रोषनिर्मुक्तो वांछिताशां प्रति द्विजाः

ဓမ္မရာဇအား ထိုသို့ ပြောကြားပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏ မာဏ္ဍဗျသည် ဒေါသမှ လွတ်ကင်းကာ မိမိလိုလားသည့် ခရီးသို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 11

अथ तं प्रस्थितं दृष्ट्वा प्रोचुः सर्वे दिवौकसः । धर्मराजकृते व्यग्राः श्रुत्वा शापं तथाविधम्

ထို့နောက် သူထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ကြသော် ဒေဝတော်အပေါင်းတို့သည် ဓမ္မရာဇာအတွက် စိတ်ပူပန်လျက် ထိုသို့သော ကျိန်စာကို ကြားပြီး ပြောကြ၏။

Verse 12

देवा ऊचुः । भगवन्पापसक्तस्य धर्मराजस्य केवलम् । न त्वमर्हसि शापेन शूद्रं कर्तुं कथंचन

ဒေဝတော်တို့က ပြောကြသည်– «အရှင်မြတ်၊ ဓမ္မရာဇာသည် အပြစ်ကို အပြစ်ပေးရာ၌ တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာသူသာဖြစ်သဖြင့် ကျိန်စာဖြင့် သူ့ကို မည်သို့မျှ ရှုဒ္ဒရ (Śūdra) မဖြစ်စေရ»။

Verse 13

प्रसादं कुरु तस्मात्त्वमस्य धर्मपतेर्द्विज । अस्माकं वचनात्सद्यः प्रार्थयस्व तथा वरम्

ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏ၊ ဓမ္မ၏ အရှင်ဤသူအား ကရုဏာပြုပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တောင်းဆိုချက်အရ ချက်ချင်း သင့်လျော်သကဲ့သို့ အခွင့်တော် (ဗရ) ကို တောင်းယူပါ။

Verse 14

मांडव्य उवाच । नान्यथा जायते वाणी या मयोक्ता सुरोत्तमाः । अवश्यं धर्मराजोऽयं शूद्रयोनौ प्रयास्यति

မဏ္ဍဗျက ပြောသည်– «ဒေဝတော်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ကျွန်ုပ်ပြောခဲ့သော စကားသည် အခြားသို့ မပြောင်းလဲနိုင်။ ဤဓမ္မရာဇာသည် မလွဲမသွေ ရှုဒ္ဒရ (Śūdra) မျိုးရိုးဝမ်း၌ ဝင်ရောက်ရလိမ့်မည်»။

Verse 15

परं नैवास्य संतानं तस्यां योनौ भविष्यति । संप्राप्स्यति च भूयोऽपि धर्मराजत्वमुत्तमम्

သို့သော် ထိုဘဝ၌ သူ့အတွက် မျိုးဆက်မရှိလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ဓမ္မရာဇာ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

Verse 16

आराधयतु चाव्यग्रः क्षेत्रेऽत्रैव त्रिलोचनम् । प्रसादात्तस्य देवस्य शीघ्रं मृत्युमवाप्स्यति

စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ အာရုံမပျက်စွာ ဤပုဏ္ဏကွင်းမြေ၌ပင် တြိလိုചന (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ပါစေ။ ထိုဘုရား၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူသည် မကြာမီ မရဏကို ရောက်ရှိမည် (ထိုအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန်)။

Verse 17

तथा देयो वरो मह्यं भवद्भिर्यदि स्वर्गपाः । तदेषा शूलिकाऽस्माकं स्पर्शाद्भूयात्सुधर्मदा

အို ကောင်းကင်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတို့၊ သင်တို့က ငါ့အား အမှန်တကယ် ကောင်းချီးပေးမည်ဆိုလျှင်၊ ငါတို့၏ ဤရှူးလိကာ (တိုင်/စိုက်တံ) သည် ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် လူတို့အတွက် သုဓမ္မကို ပေးစွမ်းသူ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 18

देवा ऊचुः । एनां यः प्रातरुत्थाय स्पर्शयिष्यति शूलिकाम् । पातकात्स विमुक्तो वा इह लोके भविष्यति

ဒေဝတို့က ပြောကြသည်– မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ထပြီး ဤရှူးလိကာကို ထိတွေ့သူ မည်သူမဆို ဤလောက၌ပင် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းလာမည်။

Verse 19

एवमुक्त्वा मुनिं तं ते देवाः शक्रपुरोगमाः । ततस्तां सादरं प्राहुः सह भर्त्रा पतिव्रताम्

ထိုသို့ မုနိကို ပြောပြီးနောက်၊ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ဦးဆောင်သော ဒေဝတို့သည် ထို့နောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ပတိဝရတ (သစ္စာရှိဇနီး) ကို လေးစားစွာ ခေါ်ဆို၍ မိန့်ကြားကြသည်။

Verse 20

त्वमपि प्रार्थयाभीष्टमस्मत्तो वरवर्णिनि । यत्ते चित्ते स्थितं नित्यं नादेयं विद्यतेऽत्र नः

အို အရောင်အဆင်းလှသော မိန်းမရေ၊ သင်လည်း ငါတို့ထံမှ သင်လိုလားသမျှကို ဆုတောင်းပါ။ သင်၏နှလုံး၌ အမြဲတည်နေသမျှ အလိုဆန္ဒအတွက် ဤနေရာ၌ ငါတို့ မပေးနိုင်သောအရာ မရှိပါ။

Verse 21

पतिव्रतोवाच । येयं मयाकृता गर्ता स्थानेऽत्र त्रिदशेश्वराः । मन्नाम्ना ख्यातिमायातु दीर्घिकेति जगत्त्रये

သစ္စာရှိသော ဇနီးက ဆိုသည်။ အို နတ်တို့၏ အရှင်များ၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်မ ပြုလုပ်ထားသော အိုင်ကန့်/အ坑ကို ကျွန်မ၏ နာမဖြင့် «ဒီးရ္ဃိကာ» ဟူ၍ လောကသုံးပါးတစ်လျှောက် ကျော်ကြားစေပါ။

Verse 22

देवा ऊचुः । अद्यप्रभृति लोकेऽत्र गर्त्तेयं तव शोभने । दीर्घिकेति सुविख्याता भविष्यति जगत्त्रये

နတ်တို့က ဆိုသည်။ ယနေ့မှစ၍ အလှတရားရှိသူမ၊ ဤလောက၌ရှိသော ဤအိုင်ကန့်/အ坑သည် «ဒီးရ္ဃိကာ» ဟူ၍ လောကသုံးပါးတစ်လျှောက် အလွန်ကျော်ကြားလာမည်။

Verse 23

येऽस्यां स्नानं करिष्यंति प्रातरुत्थाय मानवाः । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते भविष्यंति तत्क्षणात्

မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ထပြီး ဤသန့်ရှင်းသော ရေ၌ ရေချိုးသူ မည်သူမဆို ချက်ချင်းပင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်မည်။ ဤသည်မှာ ဤတီရ္ထ၏ သန့်စင်မဟာတန်ခိုးဖြစ်သည်။

Verse 24

कन्याराशिगते सूर्ये संप्राप्ते पंचमीदिने । येऽत्र स्नानं करिष्यंति श्रद्धया सहिता नराः

နေက ကညာရာသီ (Kanyā-rāśi) သို့ ဝင်ရောက်ပြီး လဆန်းငါးရက် (pañcamī) ရောက်သောအခါ၊ ယုံကြည် श्रद्धာ ဖြင့် ဤနေရာ၌ ရေချိုးသူ ယောက်ျားတို့သည် ဤနေရာ၏ ကတိထားသော သာသနာရေးအကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 25

अपुत्रास्ते भविष्यंति सपुत्रा वंशवर्धनाः । एवमुक्त्वाऽथ तां देवा जग्मुः स्वर्गं द्विजोत्तमाः

သားမရှိသူတို့သည် သားရရှိကာ မျိုးဆက်တိုးပွားစေမည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် နတ်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်၊ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်။

Verse 26

पतिव्रतापि तेनैव सह कांतेन सुन्दरी । सेवयामास कल्याणी स्मरसौख्यमनुत्तमम्

သစ္စာတည်ကြည်သော ပတိဝ္ရတာ မယားလှ ကလျာဏီသည် မိမိချစ်ခင်သော ခင်ပွန်းနှင့်အတူ အလွန်မြင့်မြတ်သော လင်မယားချစ်ခြင်း၏ သာယာချမ်းမြေ့မှုကို ခံစားခဲ့သည်။

Verse 27

पर्वतेषु सुरम्येषु नदीनां पुलिनेषु च । उद्यानेषु विचित्रेषु वनेषूपवनेषु च

လှပသော တောင်တန်းများတွင်လည်းကောင်း၊ မြစ်များ၏ သဲကမ်းပါးများတွင်လည်းကောင်း၊ အလှအပစုံလင်သော ဥယျာဉ်များတွင်လည်းကောင်း၊ တောကြီးတောငယ်များတွင်လည်းကောင်း—

Verse 28

ततो वयसि संप्राप्ते पश्चिमे कालपर्ययात् । तदेवात्मीयसत्तीर्थं सेवयामास सादरम्

ထို့နောက် အချိန်ကာလလည်ပတ်သဖြင့် အိုမင်းအရွယ်ရောက်လာသောအခါ၊ နားခိုရာနှင့် အဖိုးတန်တီရ္ထဖြစ်သော ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာကိုပင် နားလည်လေးစားစွာ ပြန်လည်သွားရောက်ကာ ဆည်းကပ်ခဲ့သည်။

Verse 29

ततो देहं परित्यक्त्वा स्वकांतं वीक्ष्य तं मृतम् । तत्र तोये जगामाथ ब्रह्मलोकं पतिव्रता

ထို့နောက် မိမိချစ်ခင်သော ခင်ပွန်းသေဆုံးနေသည်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ သစ္စာတည်ကြည်သော ပတိဝ္ရတာမယားသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ကာ ထိုနေရာ၏ ရေထဲမှတစ်ဆင့် ဗြဟ္မလောကသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 30

एतद्वः सर्वमाख्यातं दीर्घिकाख्यानमुत्तमम् । यस्य संश्रवणादेव नरः पापात्प्रमुच्यते

ဤသို့ဖြင့် ဒီဃိကာ၏ အလွန်မြတ်သော အကြောင်းအရာကို သင်တို့အားလုံးထံ အပြည့်အစုံ ပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်းကို ကြားနာရုံဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။

Verse 136

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये दीर्घिकोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော «စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်း—«ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာ» တွင်၊ ဆဋ္ဌမပိုင်း «နာဂရခဏ္ဍ» အတွင်း၊ «ဟာဋကေရှွရ က္ရှೇತ್ರ» မာဟာတ္မ்ய၌ «ဒီဃိကာ ပေါ်ပေါက်ခြင်း၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်းကို အခန်း ၁၃၆ အဖြစ် ပြီးဆုံး၏။