Adhyaya 132

Verse 1

ऋषय ऊचुः त्वया सूतज तत्रस्थं याज्ञवल्क्यस्य कीर्तितम् । तीर्थं वररुचेश्चैव वैनायक्यं प्रविद्यते

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «အို စူတ၏သား၊ သင်သည် ထိုနေရာရှိ ယာဇ္ဉဝလ္ကယ၏ တီရ္ထကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ဝရရုစိ၏ တီရ္ထလည်း သိရှိကြသည်။ ထို့ပြင် ဂဏပတိနှင့် ဆက်နွယ်သော ဝိုင်နာယက တီရ္ထလည်း ရှိသည်»။

Verse 2

कात्यायनस्य न प्रोक्तं किञ्चित्तत्र महामते । किं वा तेन कृतं नैव किं वा ते विस्मृतिं गतम्

«အို မဟာမတိ၊ ထိုနေရာတွင် ကာတျယာယနအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ မပြောထားပါ။ သူက အဲဒီမှာ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့သလား၊ သို့မဟုတ် သင်၏ မှတ်ဉာဏ်မှ လွတ်ကျသွားသလား»။

Verse 3

तस्मादाचक्ष्व नः शीघ्रं यदि किंचिन्महात्मना । क्षेत्रेत्र निर्मितं तीर्थं सर्वसिद्धिप्रदायकम्

«ထို့ကြောင့် မဟာအတ္မာက ဤပဝిత్రကွင်း (က்ஷೇತ್ರ) တွင် တည်ထောင်ခဲ့သော တီရ္ထတစ်ခုခု ရှိပါက၊ အားလုံးသော အောင်မြင်မှုနှင့် စိဒ္ဓိကို ပေးတတ်သော ထိုတီရ္ထကို ကျွန်ုပ်တို့အား အမြန် ပြောပြပါ»။

Verse 4

सूत उवाच । तेन वास्तुपदंनाम तत्र तीर्थविनिर्मितम् । कात्यायनेन विप्रेण सर्वकामप्रदं नृणाम्

စူတက ပြောသည်။ «သူက ထိုနေရာတွင် ‘ဝါස්တုပဒ’ ဟူသော အမည်ရှိ တီရ္ထကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုတီရ္ထကို ဗြာဟ္မဏ ကာတျယာယနက တည်ဆောက်၍ လူတို့အတွက် ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးတတ်သည်»။

Verse 5

चत्वारिंशत्त्रिभिर्युक्ता देवता यत्र पंच च । पूज्यंते पूजिताश्चापि सिद्धिं यच्छंति तत्क्षणात्

«ထိုနေရာတွင် ဒေဝတာ လေးဆယ်သုံးပါးနှင့် ထပ်မံ ငါးပါးကို ပူဇော်ကြသည်။ ပူဇော်ခံရသောအခါ သူတို့သည် ချက်ချင်း အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) ကို ပေးကြသည်»။

Verse 6

ऋषय ऊचुः । कस्मात्ता देवताः सूत पूज्यंते तत्र संस्थिताः । नामतश्च विभागेन कीर्तयस्व पृथक्पृथक्

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်– «စူတာရေ၊ အဲဒီနေရာ၌ တည်ရှိနေသော ဒေဝတားတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ပူဇော်ကြသနည်း။ အမည်နှင့် အမျိုးအစားခွဲခြားချက်အလိုက် တစ်ပါးချင်းစီ ရှင်းလင်းဖော်ပြပါ»။

Verse 7

सूत उवाच । पूर्वं किंचिन्महद्भूतं निर्गतं धरणीतलात् । अपूर्वं रौद्रमत्युग्रं कृष्ण दंतं भयानकम्

စူတာက ပြောသည်– «ယခင်က မြေပြင်မှ အလွန်ကြီးမားသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မမြင်ဖူးသေးသော အံ့ဩဖွယ်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ အလွန်ပြင်းထန်ကာ သွားအမည်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏»။

Verse 9

शंकुकर्णं कृशास्यं च ऊर्ध्वकेशं भयानकम् । देवानां नाशनार्थाय मानुषाणां विशेषतः । आकृष्टं दानवेंद्रेण मंत्रैः शुक्रप्रदर्शितैः । अवध्यं सर्वशस्त्राणामस्त्राणां च विशेषतः

«၎င်းတွင် ချွန်ထက်သော နားပုံစံ၊ မျက်နှာပိန်ပါးခြင်းနှင့် ဆံပင်ထောင်တက်နေခြင်းတို့ရှိ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ဒေဝတားတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်၊ အထူးသဖြင့် လူသားတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒါနဝအရှင်တစ်ဦးက သုကြာ (Śukra) သင်ပြသော မန္တရများဖြင့် ခေါ်ယူခဲ့ပြီး၊ လက်နက်အားလုံး—အထူးသဖြင့် ဒေဝအာစတြာများ—ဖြင့် မသတ်နိုင်သော အကာအကွယ်ရှိသည်»။

Verse 10

अथ देवाः समालोक्य तत्तादृक्सुभयावहम् । जघ्नुः शस्त्रैः शितैश्चित्रैः कोपेन महतान्विताः

«ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်ကြီးကို မြင်ကြပြီး၊ ကြီးမားသော ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ချွန်ထက်၍ အံ့ဩဖွယ် လက်နက်မျိုးစုံဖြင့် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ကြသည်»။

Verse 11

नैव शेकुस्तदंगेषु प्रहर्तुं यत्नमास्थिताः । भक्ष्यंते केवलं तेन शतशोऽथ सहस्रशः

«သူတို့သည် ကြိုးစားအားထုတ်သော်လည်း ၎င်း၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို မထိခိုက်နိုင်ကြ။ အစားထိုးအဖြစ် ၎င်းက သူတို့ကိုသာ စားသောက်သွား၍ ရာချီပြီး ထောင်ချီအထိ ဖြစ်လာသည်»။

Verse 12

अथ ते यत्नमास्थाय सर्वे देवाः सवासवाः । ब्रह्माणमग्रतः कृत्वा तद्भूतमभिदुद्रुवुः

ထို့နောက် အင်ဒြာနှင့်တကွ နတ်အားလုံးသည် စိတ်ဓာတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ထူထောင်၍ ဗြဟ္မာကို ရှေ့တန်းထားကာ ထိုအရာရှိသတ္တဝါထံသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်ကြ၏။

Verse 13

ततः संगृह्य यत्नेन सर्वगात्रेषु सर्वतः । तच्च पंचगुणैर्देवैः पातितं धरणीतले

ထို့နောက် အားထုတ်၍ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို အရပ်ရပ်မှ ဖမ်းဆုပ်ကာ၊ အင်အားငါးဆပြည့်ဝသော နတ်တို့သည် ထိုသတ္တဝါကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ကြ၏။

Verse 14

उपविष्टास्ततस्तस्य सर्वे भूत्वा समंततः । प्रहारान्संप्रयच्छंति न लगंति च तस्य ते

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် ထိုအရာကို အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းထိုင်ကာ ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးနှက်ကြသော်လည်း၊ ထိုထိုးနှက်မှုတို့သည် မထိရောက်ကြ။

Verse 15

आथर्वणेन सूक्तेन जातं चामृतबिंदुना । तद्भूतं प्रेषितं दैत्यैर्मुंडेन च तदंतिकम्

အထာဝဏဝေဒ သုတ္တမန်တရားနှင့် အမృతတစ်စက်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ကြမ်းတမ်းသည့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါကို ဒိုင်တျာတို့က မုဏ္ဍာအားဖြင့် ထိုနေရာသို့ ပို့လွှတ်ခဲ့ကြ၏။

Verse 16

एवं वर्षसहस्रांतं तत्तथैव व्यवस्थितम् । न मुंचंति भयात्ते तु न हंतुं शक्नुवंति च

ဤသို့ဖြင့် ထိုအရာသည် နှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ထိုအတိုင်းပင် တည်ရှိနေ၏။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူတို့သည် မလွှတ်နိုင်သကဲ့သို့ မသတ်နိုင်ကြလည်း ဖြစ်၏။

Verse 17

तस्योदरे स्थितो ब्रह्मा शक्राद्या अमराश्च ये । चतुर्दिक्षु स्थिताः क्रुद्धा महद्यत्नेन संस्थिताः । ततस्ते दानवाः सर्वे मंत्रं चक्रुः परस्परम्

၎င်း၏ဝမ်းအတွင်း၌ ဗြဟ္မာနှင့် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မှစ၍ အမရဒေဝတော်များ ရှိနေကြသည်။ ဒိသလေးဘက်၌ ဒါနဝတို့သည် ဒေါသထွက်ကာ အားထုတ်ကြီးစွာ တည်ကြည်စွာ ရပ်နေပြီး၊ ထို့နောက် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 18

अस्य भूतस्य रौद्रस्य शुक्रसृष्टस्य तत्क्षणात् । एक एवात्र निर्दिष्ट उपायो देवसंक्षयः

ဤဒေါသထွက်သော ဘူတသည် သုကြာ (Śukra) က ခဏချင်း ဖန်ဆင်းထားသောကြောင့်၊ ဤနေရာ၌ အကြံပြုထားသော နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်—ဒေဝတို့ ပျက်စီးစေမည့် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်၏။

Verse 19

ततः शस्त्राणि तीक्ष्णानि दानवास्ते महाबलाः । मुंचंतो विविधान्नादान्समाजग्मुः सहस्रशः

ထို့နောက် အင်အားကြီးသော ဒါနဝတို့သည် ထက်မြက်သော လက်နက်များကို ပစ်လွှတ်ကာ စစ်အော်သံမျိုးစုံကို ဟစ်ကြွေးလျက်၊ ထောင်ချီအရေအတွက်ဖြင့် စုဝေးလာကြ၏။

Verse 20

एतस्मिन्नंतरे विष्णुरागतस्तत्र तत्क्षणात् । आह भूतं तदा विष्णुर्वचसा ह्लादयन्निव

ထိုအချိန်အတွင်း၌ပင် ဗိဿနုသည် ခဏချင်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ ထိုအခါ ဗိဿနုသည် ဘူတကို စကားဖြင့် သက်သာစေသကဲ့သို့ ပြောဆိုတော်မူ၏။

Verse 21

यो यस्मिन्संस्थितो गात्रे देवस्तव समुद्भवे । तत्र पूजां समादाय तस्मात्त्वां तर्पयिष्यति

“သင်၏ကိုယ်အင်္ဂါ မည်သည့်နေရာ၌မဆို တည်ရှိနေသော ဒေဝသည်၊ အို ပေါ်ထွန်းလာသော သတ္တဝါရေ—ထိုနေရာ၌ပင် ပူဇော်ပွဲကို ခံယူ၍၊ ထိုပူဇော်ခြင်းဖြင့် သင့်ကို တရ্পဏပြုကာ ကျေနပ်စေမည်” ဟု။

Verse 22

नैवंविधा तु लोकेऽस्मिन्पूजा देवस्य संस्थिता । कस्यचिद्यादृशी तेऽद्य मया संप्रतिपादिता

ဤလောက၌ ဤသို့သော နတ်ဘုရားပူဇော်မှုမျိုး မတည်ထောင်ထားသေးပါ—ယနေ့ ငါက သင်အား ရှင်းပြပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

Verse 23

ततस्तेन प्रतिज्ञातमविकल्पेन चेतसा । एवं तेऽहं करिष्यामि परं मे वचनं शृणु

ထို့နောက် သူသည် စိတ်မယိမ်းယိုင်ဘဲ ကတိပြု၍—“ဤသို့ပင် သင်အတွက် ငါပြုမည်။ ယခု ငါ၏ နောက်ထပ်စကားကို နားထောင်လော့” ဟု ဆို၏။

Verse 24

यदि कश्चिन्न मे पूजां करिष्यति कदाचन । कथंचिन्मानवः कश्चित्स मे भक्ष्यो भविष्यति

“မည်သူမဆို ငါ့အား ပူဇော်မှုကို မည်သည့်အခါမျှ မပြုလျှင်၊ အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာဖြင့်ပင် ထိုလူသည် ငါ၏ အစာဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 25

सूत उवाच । बाढमित्येव च प्रोक्ते ततो देवेन चक्रिणा । तद्भूतं निश्चलं जातं हर्षेण महतान्वितम्

စူတာက ဆို၏—“စက်ရတနာကိုင် သခင်ဘုရားက ‘ကောင်းပြီ’ ဟု မိန့်တော်မူသည့်အခါ၊ ထိုသတ္တဝါသည် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွား၍ အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်လေ၏။”

Verse 26

ततो देवाः समुत्थाय तत्त्यक्त्वा शस्त्रपाणयः । जघ्नुश्च निशितैः शस्त्रैः पलायनसमुत्सुकान् । लज्जाहीनान्गतामर्षान्दीनवाक्यप्रजल्पकान्

ထို့နောက် နတ်တို့သည် ထ၍ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုနေရာကို ချန်ထားပြီး၊ ထွက်ပြေးလိုစိတ်ပြင်းသူတို့ကို ထက်မြက်သော လက်နက်များဖြင့် ခုတ်ထိုးသတ်ဖြတ်ကြ၏—အရှက်မဲ့၍ ဒေါသလည်းကုန်ခမ်းကာ သနားဖွယ်စကားများကို တတွတ်တွတ်ပြောနေသူတို့ကိုပင်။

Verse 27

ततः स्वस्थः स भूत्वा तु हरिर्दैत्यैर्निपातितैः । प्रोवाच पद्मजं नाम भूतस्यास्य कुरुष्व भोः

ထို့နောက် ဒိုင်တျများကို လဲကျစေပြီးနောက် စိတ်အေးချမ်းပြန်လည်ရသော ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ မိန့်ကြား၏— «အရှင်ဘုရား၊ ဤဖြစ်တည်မှုအတွက် အမည်တစ်ခု ချမှတ်ပေးပါ»။

Verse 28

ब्रह्मोवाच । अनेन तव वाक्यस्य प्रोक्तं वाक्यं हरे यतः । वास्त्वेतदिति यस्माच्च तस्माद्वास्तु भविष्यति

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏— «ဟရီရေ၊ သင်၏ ဤမိန့်ခွန်းကြောင့် ‘ဤသည် ဝါස්တု (Vāstu) ဖြစ်သည်’ ဟူသော စကားကို ထုတ်ဖော်ကြေညာခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ် ‘ဝါස්တု’ ဟု ခေါ်ကြလိမ့်မည်»။

Verse 29

एवमुक्त्वा हृषीकेश आहूय विश्वकर्मणे । विधानं कथयामास पूजार्थं विस्तरान्वितम्

ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် ဟೃṣīkēśa (ဟရီ) သည် ဝိශ්ဝကರ್ಮာကို ခေါ်ယူကာ ပူဇာပြုရန် လိုက်နာရမည့် နည်းလမ်းအဆင့်ဆင့်ကို အသေးစိတ် ပြောကြားလေ၏။

Verse 30

एतस्मिन्नंतरे प्राह याज्ञवल्क्यसुतः सुधीः । विश्वकर्माणमाहूय प्रथमं द्विजसत्तमाः

ထိုအချိန်အတွင်း ယာဇ္ဉဝလ္က്യ၏ ပညာရှိသားတော်က စကားဆိုလေ၏။ ထို့နောက် နှစ်ကြိမ်မွေးမြူသော အမြတ်ဆုံးသူ (ဒွိဇသတ္တမ) တို့သည် အရင်ဆုံး ဝိශ්ဝကರ್ಮာကို ခေါ်ယူကြ၏။

Verse 31

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे ममाश्रमपदं कुरु । अनेनैव विधानेन प्रोक्तेन तु महामते

«ဟာဋကေရှဝရ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ၌ ငါ့အတွက် အာရှရမနေရာကို ဆောက်လုပ်ပေးပါ။ ဤပင် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်းပင် ဆောင်ရွက်ပါ၊ မဟာမတေ (စိတ်ကြီးမြတ်သူ)»။

Verse 32

ततोहं सकलं बुद्ध्वा वृद्धिं नेष्यामि भूतले । बालावबोधनार्थाय तस्मादागच्छ सत्वरम्

ထို့နောက် အရာအားလုံးကို နားလည်သိမြင်ပြီးနောက်၊ ဤအရာကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တိုးတက်ကြီးပွားစေမည်။ ထို့ကြောင့် မသင်မတတ်သူတို့ကို သင်ကြားနှိုးဆော်ရန် အမြန်လာပါ။

Verse 33

ततः संप्रेषयामास तं ब्रह्मापि तदंतिकम् । विश्वकर्माणमाहूय स्वसुतस्य हिते स्थितः

ထို့နောက် ဘြဟ္မာတော်လည်း သူ့ကို ထိုနေရာသို့ စေလွှတ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဗိශ්ဝကರ್ಮာကို ခေါ်ယူကာ မိမိသား၏ အကျိုးအတွက် ရပ်တည်၍ ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 34

विश्वकर्मापि तत्रैत्य वास्तुपूजां यथोदिताम् । चकार ब्रह्मणा प्रोक्तां यादृशीं सकलां ततः

ထို့နောက် ဗိශ්ဝကರ್ಮာလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၍ ဘြဟ္မာတော် ပြောကြားထားသကဲ့သို့ ဝါස්တု ပူဇာကို အစုံအလင်၊ အသေးစိတ်မကျန် ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 35

कात्यायनोऽपि तां सर्वां दृष्ट्वा चक्रे सहस्रशः । तदा विश्वहितार्थाय शालाकर्मादि पूर्विकाम्

ကာတ်ယာယနလည်း ထိုအခမ်းအနား အစုံအလင်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ ကမ္ဘာလောက၏ အကျိုးအတွက် သာလာကမ္မ စသည့် အစပြုလုပ်ရမည့် ကိစ္စများမှ စ၍ ထောင်ချီကြိမ် ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 36

एवं वास्तुपदं जातं तस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तमाः । अस्मिन्क्षेत्रे नरः पापात्स्पृष्टो मुच्येत कर्मणा

ဤသို့ဖြင့် ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ဝါස්တုပဒ ပေါ်ပေါက်လာ၏၊ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့။ ဤကṣेत्र၌ လူတစ်ဦးသည် အပြစ်ကပ်လျက်ရှိသော်လည်း သတ်မှတ်ထားသော ကర్మဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်၏။

Verse 37

तथा न प्राप्नुयाद्दोषं गृहजातं कथंचन । शिल्पोत्थं कुपदोत्थं च कुवास्तुजमथापि च

ထို့အတူ အိမ်နေရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြစ်အနာအဆာကို မည်သို့မျှ မရရှိတော့ပေ—လက်ရာမကောင်းမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ မင်္ဂလာမရှိသော ပဒ (pada) အစီအစဉ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဝါස්တု (vāstu) မမှန်ကန်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ။

Verse 38

वैशाखस्य तृतीयायां शुक्लायां रोहिणीषु च । तत्पदं निहितं तत्र वास्तोस्तेन महात्मना

ဝိုင်သာခ လ၏ လင်းလက်သော ပက္ခ၌ တတိယတိထီနေ့၊ ရိုဟိဏီ နက္ခတ် ထင်ရှားနေစဉ်—ထို မဟာအတ္မာက ဝါස්တု၏ သန့်ရှင်းသော ပဒ (pada) ကို ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ထားလေ၏။

Verse 39

तस्मिन्नपि च यः पूजां तेनैव विधिना नरः । तस्य यः कुरुते सम्यक्स भूपत्वमवाप्नुयात्

ထိုနေရာ၌ပင် လူတစ်ဦးက ထိုနည်းလမ်းတူတူဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့လျှင်—အကောင်းဆုံး မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်သူသည် အာဏာပိုင်မှုကို ရရှိကာ ဘုရင်ဖြစ်လာမည်။

Verse 40

गृहं दोषान्वितं प्राप्य शिल्पादिभिरुपद्रुतम् । तस्योपसंगमं प्राप्य समृद्धिं याति तद्दिने

အပြစ်အနာအဆာများပါဝင်၍ ဆောက်လုပ်ရေးအမှားအယွင်းတို့ကြောင့် ထိခိုက်နေသော အိမ်တစ်လုံးပင်—ထို (ဝါස්တုပဒ/ပူဇော်ပွဲ) နှင့် ထိတွေ့ရုံဖြင့် ထိုနေ့တင် စည်းစိမ်တိုးပွားလာသည်။

Verse 132

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागर खण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये वास्तुपदोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वात्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် နာဂရခဏ္ဍ အတွင်းရှိ ဟာဋကေရှွရ က్షೇತ್ರမဟာတ္မ്യ၌ «ဝါස්တု-ပဒ ပေါ်ပေါက်ခြင်း၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၁၃၂ သည်၊ ရှရီ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ (၈၁,၀၀၀ ပုဒ် စံဟိတာ) တွင် ပြီးဆုံး၏။