Adhyaya 13

Verse 1

। सूत उवाच । एवं निवेद्य पुत्राणां स राज्यं पृथिवीपतिः । पुरं च तद्द्विजातिभ्यः प्रदाय स्वयमेव हि

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ မိမိ၏ သားတို့အား နိုင်ငံတော်ကို အပ်နှံပြီးနောက်၊ မြေကြီး၏ အရှင်သည် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမြို့ကို ဒွိဇာတ (ဗြာဟ္မဏ) တို့အား ပေးအပ်တော်မူ하였다။

Verse 2

तत आराधयामास देवदेवं महेश्वरम् । कृत्वा तदाऽश्रमं तत्र श्रद्धया परया युतः

ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်စုံလျက်၊ ထိုနေရာတွင် အာရှရမ်ကို တည်ထောင်ပြီး၊ ဒေဝဒေဝ မဟေရှဝရ (မဟာဒေဝ) ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြု하였다။

Verse 3

स बभूव फलाहारो यावद्वर्षशतं नृपः । शीर्णपर्णाशनः पश्चात्तावत्कालं समाहितः

ထိုဘုရင်သည် နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် သစ်သီးသာ စားသောက်၍ နေထိုင်하였다။ ထို့နောက် ထိုကာလတူညီသမျှ အာရုံစူးစိုက်၍ တည်ငြိမ်နေကာ ကျသွားသော ရွက်ခြောက်များကိုသာ အာဟာရပြု하였다။

Verse 4

ततः परं जलाहारो जातो वर्षशतं हि सः । वायुभक्षस्ततोऽभूत्स यावद्वर्षशतं परम्

ထို့နောက် သူသည် ရေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူ၍ နှစ်တစ်ရာ နေထိုင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ထပ်မံ နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် “လေကိုသာ စားသောက်သူ” ဖြစ်လာ၏။

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य वर्षशते गते । चतुर्थे वायुभक्षस्य दर्शने समुपस्थितः

ထို့နောက် နှစ်တစ်ရာ ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ သူ့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူသော မဟာဒေဝသည် လေကိုသာ အာဟာရယူနေသည့် စတုတ္ထအဆင့်၌ မျက်မြင်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 6

प्रोवाच परितुष्टोऽस्मि मत्तः प्रार्थय वांछितम् । अहं ते संप्रदास्यामि दुर्लभं त्रिदशैरपि

ရှီဝသည် မိန့်တော်မူ၏—“ငါသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်တော်မူ၏။ သင်လိုချင်သမျှကို ငါ့ထံမှ တောင်းလော့။ သုံးလောကတော်တမန်တို့အတွက်တောင် ရခဲသောအရာကိုပင် သင့်အား ငါပေးမည်။”

Verse 7

राजोवाच । एतत्पुण्यतमं क्षेत्रं नानातीर्थसमाश्रयम् । हाटकेश्वरमाहात्म्यात्सर्वपापक्षयापहम्

ဘုရင်က မိန့်တော်မူ၏—“ဤနေရာသည် အလွန်ပင် ပုဏ္ဏမြတ်သော က్షೇತ್ರ ဖြစ်၍ တီရ္ထများစွာ၏ ခိုလှုံရာဖြစ်သည်။ ဟာဋကေရှဝရ၏ မဟိမကြောင့် အပြစ်ပေါင်းစုံ ပျက်ကွယ်စေသည်။”

Verse 8

तस्मात्तव निवासेन भूयान्मेध्यतमं पुनः । एतन्मे वांछितं देव देहि तुष्टिं गतो यदि

“ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ သင်၏ နေထိုင်ခြင်းကြောင့် ပိုမို သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်လာပါစေ။ ဤသည်ပင် ကျွန်ုပ်လိုလားသော အပေးအယူဖြစ်သည်၊ ဒေဝါ—သင် ကျေနပ်တော်မူလျှင် ပေးသနားတော်မူပါ။”

Verse 9

मयैतदग्र्यं निर्माय ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम् । पुरं शर्वाऽमराधीश श्रद्धापूतेन चेतसा

အို ရှရဝ (Śarva) အမတတို့၏ အရှင်၊ ဤအထူးမြတ်သော အဆောက်အဦကို ငါတည်ဆောက်ပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စိတ်သန့်စင်ကာ ဗြာဟ္မဏတို့ထံ မြို့ကို အပ်နှံလှူဒါန်းခဲ့၏။

Verse 10

तस्मिंस्त्वया सदा वासः कर्तव्यो मम वाक्यतः । निश्चलत्वेन येन स्याद्गणैः सर्वैः समन्वितम्

ထို့ကြောင့် ငါ၏စကားအတိုင်း၊ သင်သည် ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း တည်ကြည်စွာ နေထိုင်ရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သင်၏ ဂဏများအားလုံးနှင့် အစဉ်အမြဲ ပြည့်စုံစွာ တွဲဖက်နေမည်။

Verse 11

भगवानुवाच । अचलोऽहं भविष्यामि स्थानेऽत्र तव भूमिप । अचलेश्वर इत्येव नाम्ना ख्यातो जगत्त्रये

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူ၏— «အို မင်းကြီး၊ သင်၏ဤနေရာ၌ ငါသည် မလှုပ်မယှက်သော အဖြစ်ဖြင့် တည်နေမည်။ ‘အချလေရှ္ဝရ’ (Acaleśvara) ဟူသော နာမဖြင့် လောကသုံးပါးတွင် ထင်ရှားလိမ့်မည်»။

Verse 12

यो मामत्र स्थितं मर्त्यो वीक्षयिष्यति भक्तितः । भविष्यंत्यचलास्तस्य सर्वदैव विभूतयः

မည်သည့် လူသားမဆို ဘက္တိဖြင့် ဤနေရာ၌ တည်ရှိသော ငါကို မြင်လျှင်၊ သူ၏ စည်းစိမ်နှင့် ဒေဝီယ အာနုဘော်တို့သည် အစဉ်အမြဲ မလှုပ်မယှက် တည်မြဲလိမ့်မည်။

Verse 13

माघशुक्लचतुर्दश्यां मम लिंगस्य यो नरः । श्रद्धया परया युक्तः कर्ता यो घृतकंबलम्

မాఃဃလ၏ လင်းပတ်ခွဲ (śukla) တစ်ဖက်၊ ဆယ့်လေးရက်မြောက် (caturdaśī) နေ့တွင်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝသော လူတစ်ယောက်က ငါ၏ လိင်္ဂသို့ ‘ဃြတ-ကမ္ဗလ’ (ထောပတ်ကြည်ဖြင့် အလှူအတန်း/အဖုံး) ကို ပူဇော်လျှင်…

Verse 14

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धके यौवनेऽपि वा । तद्यास्यति क्षयं तस्य तमः सूर्योदये यथा

ကလေးဘဝ၊ လူငယ်ဘဝ၊ သက်ကြီးဘဝတွင် ပြုမိသော အပြစ်မည်သို့ပင်ရှိစေ—ထိုအပြစ်တို့သည် နေထွက်ချိန် အမှောင်ပျောက်သကဲ့သို့ ပျက်ကွယ်သွားမည်။

Verse 15

तस्मात्स्थापय मे लिंगं त्वमत्रैव महीपते । अहं येन करोम्येव तत्र वासं सदाचलः

ထို့ကြောင့် မဟာဘုရင်၊ ဤနေရာ၌ပင် ငါ၏ လိင်္ဂကို တည်ထောင်လော့။ ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့်ပင် ငါသည် ထိုနေရာ၌ အစဉ်တည်မြဲ မလှုပ်မယှက် နေထိုင်မည်။

Verse 16

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा चकाराशु प्रासादं सुमनोहरम्

စူတာက ပြောသည်—ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် နတ်တို့၏ အရှင်သည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် ဘုရင်သည်လည်း အလွန်လှပသော ဘုရားကျောင်းကို အလျင်အမြန် ဆောက်လုပ်စေ၏။

Verse 19

ततः संचिंतयामास भूपालः किं महेश्वरः । सांनिध्यं निश्चलो भूत्वा लिंगेऽत्रैव करिष्यति

ထို့နောက် ဘုရင်သည် စဉ်းစားလေ၏—“မဟေရှ္ဝရသည် မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်လာ၍ ဤနေရာရှိ လိင်္ဂ၌ပင် အမြဲတမ်း နီးကပ်တည်ရှိမှုကို မည်သို့ ပြုမည်နည်း?”

Verse 20

एतस्मिन्नंतरे जाता वाणी गगनगोचरा । हर्षयन्ती महीपालं चमत्कारं सुनिस्वना

ထိုအချိန်အတွင်း ကောင်းကင်ထဲမှ လှုပ်ရှားသံတစ်သံ ပေါ်ထွန်းလာ၏—အသံချိုမြိန်၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းကာ—ဘုရင်၏ စိတ်ကို ဝမ်းမြောက်စေ၏။

Verse 21

मा त्वं भूमिपशार्दूल कार्यचिन्तां करिष्यसि । अस्मिन्वासं सदात्रैव लिंगे कर्तास्मि नित्यशः

အို မင်းတို့အနက် ကျားသဖွယ်သော မင်းကြီး၊ ဤကိစ္စအတွက် စိတ်ပူမနေပါနှင့်။ ဤလိင်္ဂ၌ ငါသည် အစဉ်အမြဲ နေထိုင်မည်၊ မပျက်မကွက်။

Verse 22

तथान्यदपि ते वच्मि प्रत्ययार्थं वचो नृप । तच्छ्रुत्वा निर्वृतिं गच्छ वीक्षस्वैव च यत्नतः

ထို့ပြင် မင်းကြီး၊ သင်၏ယုံကြည်ချက်အတွက် ငါသည် စကားတော်တချို့ ထပ်မံပြောမည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ငြိမ်းချမ်းစွာ သွားလော့၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုးစား၍ သေချာစွာ စူးစမ်းလော့။

Verse 23

सदा मे निश्चला छाया लिंगस्यास्य भविष्यति । एकैव पृष्ठदेशस्था न दिक्संस्था भविष्यति

ဤငါ၏လိင်္ဂ၏ အရိပ်သည် အစဉ်အမြဲ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ နောက်ဘက်၌ တစ်နေရာတည်းတွင် တည်၍ ဦးတည်ရာအလိုက် မရွှေ့လျားလိမ့်မည်။

Verse 24

सूत उवाच । ततः स वीक्षयामास तां छायां लिंगसंभवाम् । तद्रूपां निश्चलां नित्यं तद्दिक्संस्थे दिवाकरे

စူတက ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် လိင်္ဂမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အရိပ်ကို မြင်၏။ နေသည် အရပ်အမျိုးမျိုး၌ တည်နေသော်လည်း ထိုအရိပ်သည် အစဉ်တူညီသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် မလှုပ်မယှက် ရှိနေ၏။

Verse 25

ततो हर्षं परं गत्वा प्रणिपत्य च तं भुवि । कृतकृत्यमिवात्मानं स मेने पार्थिवोत्तमः

ထို့နောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်လျက် မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုသူအား ဦးချ၍ ပျပ်ဝပ်၏။ ထိုမင်းမြတ်သည် မိမိကိုယ်ကို ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ထင်မြင်လေ၏။

Verse 26

अद्यापि दृश्यते छाया तादृग्रूपा सदा हि सा । तस्य लिंगस्य विप्रेन्द्रा जाता विस्मयकारिणी

ယနေ့တိုင်အောင် ထိုအရိပ်ကို မြင်ရဆဲဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။ အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့၊ ထိုလိင်္ဂ၏ အံ့ဩဖွယ် အံ့မခန်းတစ်ရပ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 27

षण्मासाभ्यंतरे मृत्युर्यस्य स्याद्भुवि भो द्विजाः । न स पश्यति तां छायामेषोऽन्यः प्रत्ययः परः

အို ဒွိဇတို့၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြောက်လအတွင်း သေဆုံးရမည့် ကံရှိသူသည် ထိုအရိပ်ကို မမြင်ရ။ ဤသည်မှာ အခြားသော အမြင့်မြတ်သည့် သက်သေတစ်ရပ် ဖြစ်၏။

Verse 28

सूत उवाच । एवं स भगवांस्तत्र सर्वदैव व्यवस्थितः । अचलेश्वररूपेण चमत्कारपुरांतिके

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ပင် ထိုဘဂဝန်သည် အချိန်အားလုံး၌ ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေပြီး၊ အစလေရှ္ဝရ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် စမတ်ကာရပူရ အနီး၌ ရှိ၏။

Verse 29

निश्चलत्वेन देवेशोह्यष्टषष्टिषु मध्यमः । क्षेत्राणां वसते तत्र तस्य वाक्यान्महेश्वरः

“မလှုပ်မရှား” ဟူသော သဘောကြောင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်သည်—သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ ၆၈ ခုအနက် “အလယ်” ဟု ရေတွက်ခံရသူ—ထိုနေရာ၌ နေထိုင်၏။ မဟေရှ္ဝရ၏ မိန့်တော်အတိုင်း ဖြစ်၏။

Verse 30

तेन तत्पावनं क्षेत्रं सर्वेषामिह कीर्तितम् । कामदं मुक्तिदं चैव जायते सर्वदेहिनाम्

ထို့ကြောင့် ထိုသန့်စင်စေသော သန့်မြတ်ကṣetra ကို ဤနေရာ၌ အားလုံးအတွက် ချီးမွမ်းထားသည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသူလည်း ဖြစ်၍ မောက္ခပေးသူလည်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 31

तथान्यदपि यद्वृत्तं वृत्तांतं तत्प्रभावजम् । तदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः

ထို့ပြင် အခြားဖြစ်ရပ်များလည်း—ထိုအานุభာဝမှ ပေါက်ဖွားသော အကြောင်းအရာကို—ယခု ငါ ပြောကြားမည်။ နားထောင်ကြလော့၊ ဒွိဇအမြတ်တို့။

Verse 32

अचलेश्वरमाहात्म्यात्तस्मिन्क्षेत्रे नरा द्रुतम् । वांछितं मनसः सर्वे लभंते सकलं फलम्

အချလေရှွရ၏ မဟာဂုဏ်ကြောင့် ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ လူတို့သည် စိတ်ကာမနာသမျှကို အလျင်အမြန် ပြည့်စုံသော အကျိုးဖလကို ရရှိကြသည်။

Verse 33

स्वर्गमेके परे मोक्षं धनधान्यसुतांस्तथा । यो यं काममभिध्याय पूजयेदचलेश्वरम् । तंतं स लभते मर्त्यः स्वल्पायासेन च द्रुतम्

တချို့က ကောင်းကင်ဘုံကို လိုလားကြ၊ တချို့က မောက္ခကို လိုလားကြ၊ တချို့က ငွေကြေး၊ စပါးသီးနှံနှင့် သားသမီးတို့ကို လိုလားကြသည်။ မည်သည့်ဆန္ဒကိုမဆို စိတ်၌ ထား၍ အချလေရှွရကို ပူဇော်လျှင်၊ ထိုဆန္ဒအတိုင်း လူသားသည် အနည်းငယ်သော အားထုတ်မှုဖြင့်ပင် လျင်မြန်စွာ ရရှိသည်။

Verse 34

अथ दृष्ट्वा सहस्राक्षः सर्वे पापनरा भुवि । स्वर्गं यांति तथा मोक्षं प्राप्नुवन्ति च सम्मुखम्

ထို့နောက် သဟသ္ရာက္ရှ (အိန္ဒြ) ကို မြင်မြင်ချင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပြစ်ရှိသူတို့အားလုံး ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြပြီး၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပင် မောက္ခကိုလည်း တိုက်ရိုက် ရရှိကြသည်။

Verse 35

ततः क्रोधं च कामं च लोभं द्वेषं भयं रतिम् । मोहं च व्यसनं दुर्गं मत्सरं रागमेव च

ထို့နောက် (သူသည်) ဒေါသ၊ ကာမတဏှာ၊ လောဘ၊ မုန်းတီးမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ကာမပေါင်းသင်းမှုကို ခေါ်ယူ၍၊ ထို့ပြင် မောဟ၊ ပျက်စီးစေသော အကျင့်ဆိုး၊ ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲသော အတားအဆီး၊ မနာလိုမှုနှင့် ရာဂကိုပါ (စုဝေးစေ하였다)။

Verse 36

सर्वान्मूर्तान्समाहूय ततः प्रोवाच सादरम् । स्वयमेव सहस्राक्षो रहस्ये द्विजसत्तमाः

ထိုနောက် ကိုယ်ထင်ရှားသော အင်အားတို့အားလုံးကို ခေါ်စုစည်းပြီး၊ သဟသ္ရာက္ရှ (အိန္ဒြ) ကိုယ်တိုင်က လေးစားစွာဖြင့် လျှို့ဝှက်ရာ၌ ပြောကြားလေ၏—အို ဒွိဇသတ္တမတို့။

Verse 37

नरो वा यदि वा नारी चमत्कारपुरं प्रति । यो गच्छति धरापृष्ठे युष्माभिर्वार्य एव सः

ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချမတ်ကာရပုရသို့ သွားမည့်သူ မည်သူမဆို၊ သင်တို့က မဖြစ်မနေ တားဆီးရမည်။

Verse 38

तत्रैव वसमानोऽपि यो गच्छेदचलेश्वरम् । मद्वाक्यात्स विशेषेण सर्वैर्वार्यः प्रयत्नतः

အဲဒီနေရာမှာ နေထိုင်သူတောင်မှ အချလေရှ္ဝရကို သွားရောက်ပူဇော်မည်ဆိုလျှင်၊ ငါ၏အမိန့်အရ သင်တို့အားလုံးက အထူးသဖြင့် အားထုတ်၍ တားဆီးရမည်။

Verse 39

ते तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा शक्रस्य शासनात् । चक्रुस्ततः समुच्छिन्नं तन्माहात्म्यं गतं भुवि

သူတို့က “အဲဒီအတိုင်းပါ” ဟု ကတိပြုပြီး၊ ရှက္ရ (အိန္ဒြ) ၏အမိန့်အရ ထွက်ခွာသွားကာ၊ ထိုမဟာတ္မ്യကို ဖြတ်တောက်စေသဖြင့် ၎င်း၏ဂုဏ်သတင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 40

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं पापनाशनम् । अचलेश्वरदेवस्य तस्मिन्क्षेत्रे निवासिनः

ဤသို့ဖြင့် အပြစ်ကိုဖျက်ဆီးသော ဤအကြောင်းအရာအားလုံးကို သင်တို့အား ငါပြောပြပြီးပြီ—ထိုက்ஷೇತ್ರ၌ နေထိုင်သောသူတို့နှင့် အချလေရှ္ဝရဒေဝအကြောင်း ဖြစ်၏။