Adhyaya 129

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति याज्ञवल्क्यसमुद्रवः । आश्रमो लोक विख्यातो मूर्खाणामपि सिद्धिदः

စူတက ပြော၏— «ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ယာဇ္ဉဝလ္က്യ-သမုဒ္ရဝ ဟူသော အခြားသန့်ရှင်းရာတစ်ခုလည်း ရှိ၏။ ၎င်းသည် လောကတွင် ကျော်ကြားသော အာရှရမ်ဖြစ်၍ ဉာဏ်မထက်မြက်သူတို့တောင် စိဒ္ဓိကို ပေးတတ်၏»။

Verse 2

यत्र तप्त्वा तपस्तीव्रं याज्ञवल्क्येन धीमता । संप्राप्ता निखिला वेदा गुरुणाऽपहृताश्च ये

ထိုသန့်ရှင်းရာ၌ ဉာဏ်ပညာရှိသော ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် ပြင်းထန်သော တပသ်ကို ကျင့်ခဲ့၏။ ထိုနေရာတွင်ပင် မိမိဆရာက ယခင်က ပြန်လည်ယူဆောင်သွားခဲ့သော ဝေဒများအားလုံးကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိခဲ့၏။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कोऽसौ गुरुरभूत्तस्य याज्ञवल्क्यस्य धीमतः । पाठयित्वा पुनर्येन हृता वेदा महात्मना

ရိရှိတို့က မေးကြ၏— «ဉာဏ်ပညာရှိသော ယာဇ္ဉဝလ္က്യ မဟာတ္မာ၏ ဆရာသည် မည်သူနည်း။ သင်ကြားပြီးနောက် ဝေဒများကို ပြန်လည်ယူဆောင်သွားသူကား မည်သူနည်း»။

Verse 4

किमर्थं च समाचक्ष्व सूतपुत्रात्र विस्तरात् । कौतुकं परमं जातं सर्वेषां नो द्विजन्मनाम्

ထိုအကြောင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သနည်း။ စူတ၏သားရေ၊ ဤနေရာ၌ အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ဒွိဇန్మာ အားလုံးတွင် အလွန်ကြီးမားသော စိတ်ဝင်စားမှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 5

सूत उवाच । आसीद्ब्राह्मणशार्दूलः शाकल्य इति विश्रुतः । भार्गवान्वयसंभूतो वेद वेदांगपारगः

သုတက ပြောသည်—ယခင်က ဗြာဟ္မဏတို့အတွင်း ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထူးချွန်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိခဲ့၍ «ရှာကလျ» ဟု ကျော်ကြားသည်။ ဘာရ္ဂဝ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားကာ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့၌ ပြည့်စုံကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 6

बृहत्कल्पे पुरा विप्रा वर्धमाने पुरोत्तमे । बहुशिष्यसमायुक्तो वेदाध्ययनतत्परः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ရှေးကာလတစ်ခေတ်၌ «ဝဓ္ဓမာန» ဟု ခေါ်သော မြို့မြတ်၌ သူသည် တပည့်အများနှင့် ဝိုင်းရံနေထိုင်ကာ ဝေဒကို လေ့လာသင်ကြားရာ၌ အထူးတလည် အာရုံစိုက်ခဲ့၏။

Verse 7

स सदा प्रातरुत्थाय विद्यादानं प्रयच्छति । शिष्येभ्यश्चानुरूपेभ्यः प्रसादाद्विजसत्तमाः

သူသည် နံနက်တိုင်း ထ၍ အမြဲတမ်း ပညာဒါနကို ပေးအပ်လေ့ရှိ၏။ အို ဒွိဇအထက်မြတ်တို့၊ သူသည် မိမိ၏ ကရုဏာနှင့် ကျေးဇူးတော်ဖြင့် သင့်လျော်သော တပည့်တို့ကို သူတို့၏ အရည်အချင်းအလိုက် သင်ကြားပေး၏။

Verse 8

चकार स तदा विप्राः पौरोहित्यं महीपतेः । सूर्यवंशप्रसूतस्य सुप्रियस्य महात्मनः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုအချိန်၌ သူသည် နေမျိုးရိုး (သုရ္ယဝంశ) မှ ပေါက်ဖွားသော မဟာတ్మာ «သုပရိယ» မင်း၏ ရာဇပုရောဟိတ် (ပေါရိုဟိတ) အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့၏။

Verse 9

स तस्य धर्मकृत्यानि सर्वाण्येव दिनेदिने । कृत्वा स्वगृहमभ्येति पूजितस्तेन भूभुजा

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မင်း၏ သတ်မှတ်ထားသော ဓမ္မကိစ္စများအားလုံးကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ထိုဘုရင်၏ ဂုဏ်ပြုကာကွယ်မှုကို ခံရလျက် မိမိအိမ်သို့ ပြန်လည်သွားရောက်လေ့ရှိ၏။

Verse 10

एकं शिष्यं समारोप्य शांत्यर्थं तस्य भूपतेः । कथयित्वा प्रमाणं च विधानं होमसंभवम्

ဘုရင်၏ ငြိမ်းချမ်းကောင်းကျိုး (śānti) အတွက် ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်စေရန် တပည့်တစ်ဦးကို ခန့်အပ်ကာ၊ မိမိတော်မူသင့်သော အတိုင်းအတာနှင့် မီးပူဇော် (ဟောမ) ပြုလုပ်နည်းစနစ်ကို ရှင်းလင်းပြောကြား하였다။

Verse 11

शिष्योऽपि सकलं कृत्वा तत्कर्म सुसमाहितः । आशीर्वादं प्रदत्त्वा च भूपतेर्गृहमेति च

တပည့်သည်လည်း စိတ်တည်ငြိမ်စွာ အာရုံစိုက်၍ ထိုကర్మကို အပြည့်အဝ ပြီးစီးစေကာ၊ ကောင်းချီးပေးပြီးနောက် ဘုရင်၏ နန်းတော်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 12

एवं प्रकुर्वतस्तस्य शाकल्यस्य महात्मनः । पौरोहित्यं गतः कालः कियन्मात्रो द्विजोत्तमाः

ဤသို့ မဟာစိတ်ရှိသော Śākalya သည် ဆက်လက်ပြုလုပ်နေစဉ်၊ နန်းတော်ပူရိုဟိတ်အဖြစ် သူ့အတွက် အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သနည်း၊ အမြင့်မြတ်သော ဒွိဇတို့ရေ။

Verse 13

तदा वैवाहिके काले शप्तो यः शंभुना स्वयम् । सुनिंद्यां विकृतिं दृष्ट्वा तस्य वेद्यां गतस्य च

ထိုအခါ မင်္ဂလာပွဲအချိန်၌၊ Śambhu ကိုယ်တိုင်က ကျိန်စာချထားသူသည် အလွန်အမဲမက်ဖွယ် အကွဲအပြားပုံပျက်မှုကို မြင်၍၊ ယဇ္ဉဝေဒိသို့ ချဉ်းကပ်သွားစဉ်…

Verse 14

अथ तं योजयामास शांत्यर्थं नृपमंदिरे । याज्ञवल्क्यं स शाकल्यः प्रतिपद्यागतं तदा

ထို့နောက် ငြိမ်းချမ်းကောင်းကျိုး (śānti) အတွက် Śākalya သည် နန်းတော်အတွင်း၌ သူ့ကို တာဝန်ပေး၍ ခန့်ထား하였다—ထိုအချိန်က ရောက်လာသော Yājñavalkya ကိုပင်။

Verse 15

सोऽपि तारुण्यगर्वेण वेश्याकरजविक्षतः । सर्वांगेषु सुनिर्लज्जः प्रकटांगो जगाम वै

သူလည်း လူငယ်အရွယ်၏မာနကြောင့် မာန်တက်ကာ၊ ပြည့်တန်ဆာမိန်းမ၏လက်သည်းခြစ်ရာများကြောင့် ကိုယ်အနှံ့အပြားအမာရွတ်များဖြစ်ပြီး၊ အရှက်မရှိစွာ ကိုယ်ကိုဖော်ထုတ်လျက် လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 16

ततश्च शांतिकं कृत्वा जपांते भूपतिं च तम् । शांतोदकप्रदानाय हस्यमानो जनैर्ययौ

ထို့နောက် သာန္တိကကర్మကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ထိုဘုရင်အတွက် ဂျပကို အဆုံးသတ်ကာ၊ သာန္တိရေ (အေးချမ်းရေ) ကို ပေးအပ်ရန် သွားရာတွင် လူများက ရယ်မောကာ လှောင်ပြောင်ကြ하였다။

Verse 17

पार्थिवोऽपि च तं दृष्ट्वा तादृग्रूपं विटं द्विजम् । नाशीर्जग्राह तेनोक्तां वाक्यमेतदुवाच ह

ဘုရင်လည်း ထိုဗြာဟ္မဏကို အပျော်အပါးသမားကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုးရွားသည့်ရုပ်သွင်ကို မြင်သောအခါ၊ သူပြောသော ကောင်းချီးကို မခံယူဘဲ ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 18

उच्छिष्टोऽहं द्विजश्रेष्ठ शय्यारूढो व्यवस्थितः । अत्र शालोद्भवे स्तंभे तस्मादेतज्जलं क्षिप

«အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ ငါသည် မသန့်ရှင်းသောအခြေအနေ၌ အိပ်ရာပေါ်တွင် တည်နေ၏။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ သာလာပင်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ထိုတိုင်ပေါ်သို့ ဤရေကို ပက်ချပါ» ဟု ဆို하였다။

Verse 19

सोऽपि सावज्ञमाज्ञाय तं भूपं कुपिताननः । तं च स्तंभं समुद्दिश्य ध्यात्वा तद्ब्रह्म शाश्वतम्

သူလည်း ဘုရင်၏ မထီမဲ့မြင်မှုကို သိမြင်သဖြင့် မျက်နှာအမျက်ထွက်ကာ၊ ထိုတိုင်ကို ရည်ညွှန်း၍ စိတ်ကို တည်စေပြီး ထာဝရ ဘြဟ္မန်ကို သမาธိဖြင့် ဓ്യာန하였다။

Verse 20

द्यां त्वमालिख्य इत्येव प्रोक्त्वा मंत्रं च याजुषम् प्राक्षिपच्छांतिकं तोयं तस्य मूर्धनि सत्वरम्

“ကောင်းကင်ကို ရေးမှတ်လော့…” ဟူသော ယဇုဝေဒ မန္တရကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက်၊ သူသည် သာန္တိကရေကို အလျင်အမြန် သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

Verse 21

ततः स पतिते तोये स्तंभः पल्लवशोभितः । तत्क्षणादेव संजज्ञे फल पुष्पैर्विराजितः

ထိုရေကျသွားသည့်အခါ၊ တိုင်သည် အရွက်ပေါက်သစ်များဖြင့် တင့်တယ်လာပြီး၊ ခဏချင်းပင် အသီးနှင့် ပန်းများဖြင့် တောက်ပလှပလာသည်။

Verse 22

तं दृष्ट्वा पार्थिवः सोऽथ विस्मयोत्फुल्ललोचनः । पश्चात्तापं विधायाथ वाक्यमेतदुवाच ह

ထိုအရာကိုမြင်သောအခါ မင်းကြီးသည် အံ့ဩ၍ မျက်လုံးကျယ်ပြန့်သွားကာ၊ နောင်တရစိတ်ဝင်လာပြီးနောက် ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 23

अभिषेकं द्विजश्रेष्ठ ममापि त्वं प्रयच्छ भोः । अनेनैव तु मन्त्रेण शुचित्वं मे व्यवस्थितम्

အို ဒွိဇအထွဋ်အမြတ် ဘြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်ကိုလည်း အဘိသေက (သန့်ရှင်းကောင်းချီး) ပေးပါလော့။ ဤမန်တရတည်းဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ သန့်ရှင်းမှုသည် မှန်ကန်စွာ တည်မြဲလိမ့်မည်။

Verse 24

याज्ञवल्क्य उवाच । ममाभिषेकदानस्य त्वमनर्होऽसि पार्थिव । तस्माद्यास्याम्यहं सद्यो यत्रस्थः स गुरुर्मम

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ပြောသည်—အို မင်းကြီး၊ ငါပေးသော အဘိသေကကို သင်မခံယူထိုက်သူ မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ချက်ချင်းပင် ငါ၏ ဂုရု နေထိုင်ရာသို့ ထွက်ခွာမည်။

Verse 25

राजोवाच । तव दास्यामि वस्त्राणि वाहनानि वसूनि च । तस्माद्यच्छाभिषेकं मे मन्त्रेणाऽनेन सांप्रतम्

မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်။ သင့်အား အဝတ်အစားများ၊ ယာဉ်များနှင့် ဥစ္စာဓနကိုလည်း ပေးမည်။ ထို့ကြောင့် ဤမန္တရဖြင့် ယခုချက်ချင်း ကျွန်ုပ်အား အဘိသေက ပေးတော်မူပါ။

Verse 26

याज्ञवल्क्य उवाच । न होमांतं विना मन्त्रः स्फुरते पार्थिवोत्तम । अभिषेकविधौ प्रोक्तो यः पूर्वं पद्मयोनिना । तस्मान्नाहं करिष्यामि तव यद्वै हृदि स्थितम्

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက မိန့်သည်။ အို မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး၊ ဟောမဖြင့် အဆုံးသတ်မထားလျှင် မန္တရသည် အမှန်တကယ် မထင်ရှားမဖြစ်ပေါ်။ အဘိသေကနည်းလမ်းအတွက် ထိုမန္တရကို ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) က အရင်က သင်ကြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သင်၏နှလုံး၌သာ တည်နေသော တောင်းဆိုချက်အတိုင်း ငါ မပြုလုပ်နိုင်။

Verse 27

इत्युक्त्वा वचनं भूपं याज्ञवल्क्यः स वै द्विजः । जगाम स्वगृहं तूर्णं निस्पृहत्वं समाश्रितः

ထိုသို့ မင်းကြီးအား ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏ ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် လောဘကင်းစင်မှု၌ တည်ကာ မိမိအိမ်သို့ အလျင်အမြန် သွားလေ၏။

Verse 28

अपरेऽह्नि समायातं शाकल्यमथ भूपतिः । प्रोवाच प्रांजलिर्भूत्वा विनयावनतः स्थितः

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှာကလျာ ရောက်လာသောအခါ၊ မင်းကြီးသည် လက်အုပ်ချီ၍ နှိမ့်ချစွာ ဦးညွတ်ရပ်ကာ သူ့အား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 29

यस्त्वया प्रेषितः कल्य शिष्यो ब्राह्मणसत्तमः । शांत्यर्थं प्रेषणीयश्च भूयोऽप्येवं गृहे मम

အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သင်ပို့ခဲ့သော အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏ သင်တော်သားကို ငြိမ်းချမ်းရေး (śānti) အတွက် ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ထပ်မံ စေလွှတ်ပေးပါ။

Verse 30

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा ततो गत्वा निजालयम् । याज्ञवल्क्यं समाहूय ततः प्रोवाच सादरम्

သူက «အဲဒီအတိုင်းပဲ» ဟုဆိုပြီး မိမိအိမ်သို့သွားလေ၏။ ထို့နောက် ယာဇ္ဉဝလ္က്യကို ခေါ်ယူကာ လေးစားစွာ ပြောကြားလေ၏။

Verse 31

अद्यापि त्वं नरेंद्रस्य शांत्यर्थं भवने व्रज । विशेषात्पार्थिवेंद्रेण समाहूतोऽसि पुत्रक

ယနေ့တိုင်ပင် မင်း၏ အိမ်တော်သို့ သာန္တိ (śānti) အကျိုးအတွက် သွားလော့။ အထူးသဖြင့် မင်းတို့၏ မင်းကြီးက ခေါ်ယူထားသည်၊ သားရေ။

Verse 32

याज्ञवल्क्य उवाच । नाहं तात गमिष्यामि शांत्यर्थं तस्य मंदिरे । अवलेपेन युक्तस्य शुद्ध्या विरहितस्य च

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ပြောသည်— «အဖေတော်၊ သာန္တိအတွက် သူ၏ မန္ဒိရ-အိမ်သို့ ကျွန်ုပ် မသွားပါ။ အကြွားအဝါနှင့် ပြည့်စုံ၍ သန့်ရှင်းမှုကင်းသူ ဖြစ်သောကြောင့်»။

Verse 33

मया तस्याभिषेकार्थं सलिलं चोद्यतं च यत् । सलिलं तेन तत्काष्ठे समादिष्टं कुबुद्धिना

«ထို့ပြင် သူ၏ အဘိသေကအတွက် ကျွန်ုပ် ပြင်ဆင်ထားသော ရေကိုပင်၊ အကြံမကောင်းသူက သစ်တုံးတစ်တုံးပေါ်သို့ လောင်းချရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်»။

Verse 34

ततो मयापि तत्रैव तत्क्षणात्सलिलं च यत् । तस्मिन्काष्ठे परिक्षिप्तं नीतं वृद्धिं च तत्क्षणात्

«ထို့နောက် အဲဒီနေရာမှာပင် ထိုခဏချင်း ကျွန်ုပ်လည်း ထိုရေကို သစ်တုံးပေါ်သို့ ပက်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကြီးထွား၍ တိုးပွားသွားလေ၏»။

Verse 35

शाकल्य उवाच । अत एव विशेषेण समाहूतोऽसि पुत्रक । तस्मात्तत्र द्रुतं गच्छ नावज्ञेया महीभुजः

ရှာကလျာက ဆို၏ — «ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ချစ်သားရေ၊ သင့်ကို အထူးအရေးတကြီးဖြင့် ခေါ်ယူထားသည်။ ထို့ကြောင့် အမြန်သွားလော့၊ မင်းကို မလေးစားမိစေရ»။

Verse 36

अपमानाद्भवेन्मानं पार्थिवानामसंशयम् । यः करोति पुनस्तत्र मानं न स भवेत्प्रियः

«အရှက်ခွဲခြင်းမှ မင်းတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာစိတ်သည် မလွဲမသွေ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအခါတောင် အဲဒီမှာ ဆက်လက်ဂုဏ်ပြုနေသူသည် မင်း၏ချစ်ခင်မှုကို မရနိုင်»။

Verse 37

कोपप्रसाद वस्तूनि विचिन्वंतीह ये सदा । आरोहंति शनैर्भृत्या धुन्वंतमपि पार्थिवम्

«ဤနေရာ၌ မင်း၏အမျက်နှင့် ကျေးဇူးတော်ကို အမြဲချိန်ဆနေသော အမှုထမ်းတို့သည် တဖြည်းဖြည်း အဆင့်တက်ကြသည်—အုပ်စိုးရှင်က စိတ်လှုပ်ရှား၍ တုန်ယင်နေသော်လည်း»။

Verse 38

समौ मानापमानौ च चित्तज्ञः कालवित्तथा । सर्वंसहः क्षमी विज्ञः स भवेद्राजवल्लभः

«ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် အရှက်ခွဲခြင်းကို တူညီဟုမြင်သူ၊ စိတ်ကိုသိ၍ အချိန်ကိုလည်းသိသူ၊ အရာအားလုံးကိုခံနိုင်၍ ခွင့်လွှတ်တတ်ကာ ဉာဏ်ပညာရှိသူ—ထိုသူသည် မင်း၏အချစ်တော်ဖြစ်လာသည်»။

Verse 39

अपमानमनादृत्य तस्माद्गच्छ नृपालयम् । ममाज्ञापि न लंघ्या त एष धर्मः सनातनः

«ထို့ကြောင့် အရှက်ခွဲခြင်းကို မထားမိဘဲ မင်းနန်းတော်သို့ သွားလော့။ ငါ၏အမိန့်ကိုလည်း မလွန်ကျူးရ; ဤသည်ကား စနာတနဓမ္မ ဖြစ်သည်»။

Verse 40

याज्ञवल्क्य उवाच । आज्ञाभंगो ध्रुवं भावी परिपाटीव्यतिक्रमात् । करोषि यदि शिष्याणां ये त्वया तत्र योजिताः

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ပြောသည်။ «အစဉ်အလာနည်းလမ်းကို ချိုးဖောက်လျှင် အမိန့်ချိုးဖောက်မှုသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်—သင်က အဲဒီမှာ ခန့်ထားထားသော တပည့်တို့ကို အသုံးချမည်ဆိုလျှင်»။

Verse 41

तस्माद्यदि बलान्मां त्वं योजयिष्यसि तं प्रति । त्वां त्यक्त्वाऽन्यत्र यास्यामि यतः प्रोक्तं महर्षिभिः

«ထို့ကြောင့် သင်က အင်အားသုံး၍ ငါ့ကို သူ့ထံသို့ စေခိုင်းမည်ဆိုလျှင် ငါသည် သင်ကို စွန့်၍ အခြားနေရာသို့ သွားမည်—ဤသို့ကို မဟာရိရှီတို့က ကြေညာထားသည်»။

Verse 42

गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः । उत्पथे वर्तमानस्य परित्यागो विधीयते

ဆရာတစ်ဦးပင်ဖြစ်စေ—မာနထောင်လွှား၍ လုပ်သင့်မလုပ်သင့်ကို မခွဲခြားနိုင်ဘဲ လမ်းမှားပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေပါက—ဓမ္မအရ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခွင့်ပြုထားသည်။

Verse 43

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शाकल्यः क्रोधमूर्छितः । ततः प्रोवाच तं भूयो भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

စူတက ပြောသည်။ «ထိုစကားကို ကြားသော် ရှာကလျသည် ဒေါသကြောင့် မူးမောသွားပြီးနောက်၊ ထပ်တလဲလဲ ပြန်ပြောကာ အကြိမ်ကြိမ် ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့လေ၏»။

Verse 44

एकमप्यक्षरं यत्र गुरुः शिष्ये निवेदयेत् । पृथिव्यां नास्ति तद्द्रव्यं यद्दत्त्वा ह्यनृणी भवेत्

ဂုရုက တပည့်အား အက္ခရာတစ်လုံးတည်းပင် သင်ပေးခဲ့လျှင်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထိုအကြွေးမှ အမှန်တကယ် လွတ်ကင်းစေမည့် အလှူပစ္စည်း မရှိချေ။

Verse 45

तस्माद्गच्छ द्रुतं दत्त्वा मदध्ययनमालयम् । त्यक्त्वा विद्यां मया दत्तां नो चेच्छप्स्याम्यहं तव

ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းသွားလော့။ ငါ့ထံမှ သင်ယူခဲ့သမျှ သင်ကြားမှုအကုန်လုံးကို ပြန်ပေးလော့။ ငါပေးအပ်ခဲ့သော ဗိဇ္ဇာကို စွန့်လွှတ်လော့; မဟုတ်လျှင် ငါသည် သင့်ကို ကျိန်စာတင်မည်။

Verse 46

एवमुक्त्वाभिमंत्र्याथ नादबिंदुसमुद्भवैः । मंत्रैराथर्वणैस्तोयं पानार्थं चार्पयत्ततः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ နာဒနှင့် ဘိန္ဒု (အသံနှင့် မျိုးစေ့) မှ ပေါ်ထွန်းလာသော အာထರ್ವဏ မန္တရများဖြင့် ရေကို အဘိမန္တရ (သန့်စင်ကာ အာနုဘော်တင်) လုပ်၍၊ ထို့နောက် သောက်ရန်အတွက် ထိုရေကို ပေးအပ်하였다။

Verse 47

सोऽपिबत्तत्क्षणात्तोयं तत्पीत्वा व्याकुलेंद्रियः । उद्गिरद्वांतिधर्मेण तत्त्वविद्याविमिश्रितम्

သူသည် ထိုရေကို ချက်ချင်းသောက်လိုက်သည်။ သောက်ပြီးနောက် အင်ဒြိယများ လှုပ်ရှားဝေဝါးကာ၊ အန်ခြင်း၏သဘောအတိုင်း အန်ထုတ်လာသည်—ထိုအန်ထုတ်ရာတွင် တတ္တဝိဒ္ယာ (သစ္စာသဘောတရား၏ ဗိဇ္ဇာ) လည်း ရောနှော၍ ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 48

ततः प्रोवाच तं भूयः शाकल्यं कुपिताननः । एकमप्यक्षरं नास्ति तावकीयं ममोदरे

ထို့နောက် မျက်နှာက ဒေါသထွက်လျက်၊ သူသည် ရှာကလျကို ထပ်မံပြောသည်—“သင့်၏ အက္ခရာတစ်လုံးတောင် ငါ့ဝမ်းထဲ၌ မကျန်တော့” ဟု။

Verse 49

तस्माच्छिष्योऽस्मि ते नाहं न च मे त्वं गुरुः स्थितः । सांप्रतं स्वेच्छयाऽन्यत्र प्रयास्यामि करोषि किम्

“ထို့ကြောင့် ငါသည် သင့်၏ တပည့်မဟုတ်တော့၊ သင်လည်း ငါ့အတွက် ဂုရုအဖြစ် မတည်ရှိတော့။ ယခု ငါ့ဆန္ဒအတိုင်း အခြားနေရာသို့ သွားမည်—သင် ဘာလုပ်နိုင်မလဲ?”

Verse 50

एवमुक्त्वाऽथ निर्गत्य तस्मात्स्थानाच्चिरंतनात् । पप्रच्छ मानवान्भूयः सिद्धिक्षेत्राणि चासकृत्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုရှေးဟောင်းနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကာ၊ စိဒ္ဓိပေးသော သန့်ရှင်းကွင်းများ (siddhi-kṣetra) အကြောင်းကို လူတို့အား ထပ်တလဲလဲ မေးမြန်း하였다။

Verse 51

ततस्तस्य समादिष्टं क्षेत्रमेतन्मनीषिभिः । सिद्धिदं सर्वजंतूनां न वृथा स्यात्कथंचन

ထို့နောက် ပညာရှိတို့က သူ့အား ဤသန့်ရှင်းကွင်းကိုပင် ညွှန်ပြကြ၏။ ဤကွင်းသည် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် စိဒ္ဓိပေးသူဖြစ်၍ မည်သို့မျှ အကျိုးမဲ့ မဖြစ်နိုင်။

Verse 52

आस्तां तावत्तपस्तप्त्वा व्रतं नियममेव वा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सिद्धिः संवसतोऽपि च

တပသ (austerity) မကျင့်ဘဲ၊ ဝရတ (vow) သို့မဟုတ် နိယမ (စည်းကမ်းတင်းကျပ်မှု) မလိုက်နာဘဲပင်၊ ဟာဋကေရှွရ (Hāṭakeśvara) ကွင်းသန့်၌ နေထိုင်ရုံဖြင့် စိဒ္ဓိကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 53

येनयेन च भावेन तत्र क्षेत्रे वसेज्जनः । तस्यानुरूपिणी सिद्धिः शुभा स्याद्यदि वाऽशुभा

လူတစ်ဦးသည် ထိုကွင်းသန့်၌ မည်သည့်စိတ်နေစိတ်ထားဖြင့် နေထိုင်သနည်း၊ ထိုစိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ကိုက်ညီသော စိဒ္ဓိသည် ပေါ်ထွန်းလာမည်—ကောင်းမြတ်သော်လည်းကောင်း၊ မကောင်းသော်လည်းကောင်း။

Verse 54

तच्छ्रुत्वा च द्रुतं प्राप्य क्षेत्रमेतद्द्विजोत्तमाः । भानुमाराधयामास स्थापयित्वा ततः परम्

ဤသို့ကြားသိလျှင် ဒွိဇောတ္တမ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူ) သည် ဤသန့်ရှင်းဒေသသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာ၏။ ထို့နောက် အာသန/ပူဇာစီမံကို တည်ထောင်ပြီး ဘာနု (နေမင်း) ကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြု하였다။

Verse 55

नियतो नियताहारो ब्रह्मचर्यपरायणः । गायत्रं न्यासमासाद्य निर्विकल्पेन चेतसा

စည်းကမ်းတကျ၊ အစားအစာကို ထိန်းညှိ၍၊ ဗြဟ္မစရိယကို အဓိကထားသူသည် ဂါယတ္ရီ-ညာသကို ပြုလုပ်ကာ စိတ်မလှုပ်ရှားသော တည်ငြိမ်မှုဖြင့် နေ၏။

Verse 56

ततश्च भगवांस्तुष्टो वर्षांते तमुवाच सः । दर्शने तस्य संस्थित्वा तेजः संयम्य दारुणम्

ထို့နောက် ဘုရားသခင်မြတ်သည် ကျေနပ်တော်မူ၍ တစ်နှစ်ကုန်ချိန်တွင် သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။ သူ့ရှေ့၌ ပေါ်ထွန်းလာကာ ကြမ်းတမ်းသော တောက်ပမှုကို ထိန်းချုပ်တော်မူ၏။

Verse 57

याज्ञवल्क्य वरं ब्रूहि यत्ते मनसि रोचते । सर्वमेव प्रदास्यामि नादेयं विद्यते त्वयि

«ယာဇ္ဉဝလ္က്യာ၊ သင်၏နှလုံးကို နှစ်သက်စေသော ဆုတောင်းကို ပြောလော့။ အရာအားလုံးကို ငါပေးမည်—သင့်အတွက် မပေးနိုင်သည့်အရာ မရှိ»။

Verse 58

याज्ञवल्क्य उवाच । यदि तुष्टः सुरश्रेष्ठ वेदाध्ययनसंभवे । गुरुर्भव ममाद्यैव ममैतद्वांछितं हृदि

ယာဇ္ဉဝလ္က്യာက မိန့်ကြား၏—«အို နတ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး၊ သင် ကျေနပ်တော်မူလျှင် ဝေဒပညာ ပေါ်ထွန်းလာစေရန်အတွက် ယနေ့တင်ပင် ကျွန်ုပ်၏ ဆရာဖြစ်တော်မူပါ။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်နှလုံးသား၏ ဆန္ဒဖြစ်၏»။

Verse 59

भास्कर उवाच । अहं तव कृपाविष्टस्तेजः संहृत्य तत्परम् । ततश्चात्र समायातस्तेन नो दह्यसे द्विज

ဘ္ဟာစ్కရက မိန့်တော်မူ၏—«သင့်အပေါ် ကရုဏာဝင်ရောက်သဖြင့် ငါသည် ငါ့ရောင်ခြည်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်း၍ ထိန်းထား၏။ ထို့ကြောင့် ဤသို့လာရခြင်းမှာ၊ အို ဒွိဇ၊ သင် မီးလောင်မသွားစေရန်ပင်»။

Verse 60

तस्मादत्रैव कुंडे च मंत्रान्सारस्वताञ्छुभान् । वेदोक्तान्क्षेपयिष्यामि स्वयमेव द्विजोत्तम

ထို့ကြောင့် ဤကန် (ကုဏ္ဍ) ထဲ၌ပင် ငါကိုယ်တိုင် သင့်ထံသို့ သုဘမင်္ဂလာရှိသော စရஸဝတီမှ ပေါ်ထွန်းသော မန္တရများ—ဝေဒ၌ ဆိုထားသော မန္တရများကို ထည့်ပေးမည်၊ အနှစ်နှစ်ဖွားတို့အထက်မြတ်သူရေ။

Verse 61

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा यत्किंचिद्वेदसंभवम् । पठिष्यसि सकृत्तत्ते कंठस्थं संभविष्यति

အဲဒီမှာ ရေချိုးပြီး သန့်ရှင်းလာသောအခါ၊ ဝေဒမှ ပေါ်ထွန်းသမျှကို သင် တစ်ကြိမ်သာ ရွတ်ဖတ်လျှင်ပင်၊ အဲဒါသည် သင်၏ လည်ချောင်း၌ တည်မြဲကာ မှတ်မိသွားလိမ့်မည်။

Verse 62

तत्त्वार्थं प्रकटं कृत्स्नं विदितं ते भविष्यति । मत्प्रसादान्न संदेहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ငါ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် အမှန်တရားအလုံးစုံသည် ထင်ရှားပြတ်သားစွာ သင့်အား သိမြင်လာလိမ့်မည်။ သံသယမရှိစေ; ငါပြောသောစကားသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 63

अद्यादि मानवः प्रातः स्नात्वा त्वत्र ह्रदे च यः । सावित्रेण च सूक्तेन मां दृष्ट्वा प्रपठिष्यति । तस्मै तत्स्यादसंदिग्धं यत्तवोक्तं मया द्विज

ယနေ့မှစ၍ မည်သူမဆို မနက်အရုဏ်တက်ချိန်၌ ဤရေကန်တွင် ရေချိုးပြီး၊ ထို့နောက် ငါ့ကို မြင်တွေ့ကာ စာဝိထရီ သုက္တကို ရွတ်ဖတ်လျှင်၊ အနှစ်နှစ်ဖွားရေ၊ ငါက သင့်အား ပြောခဲ့သမျှသည် ထိုသူအတွက် သံသယမရှိဘဲ အကောင်အထည်ပေါ်လိမ့်မည်။

Verse 64

याज्ञवल्क्य उवाच । एवं भवतु देवेश यत्त्वयोक्तं वचोऽखिलम् । परं मम वचोऽन्यच्च तच्छृणुष्व ब्रवीमि ते

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ပြောသည်—“ဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်။ သင်ပြောသော စကားအလုံးစုံ အကောင်အထည်ပေါ်ပါစေ။ သို့သော် ယခု ငါ၏ အခြားစကားတစ်ရပ်ကိုလည်း နားထောင်ပါ; သင့်အား ငါပြောမည်။”

Verse 65

नाहं मनुष्यधर्माणमुपाध्यायं कथंचन । करिष्यामि जगन्नाथ कृपां कुरु ममोपरि

လူ့ထုံးတမ်းသဘောတရားများသာနှင့်ချည်နှောင်ထားသော ဆရာကို မည်သို့မျှ မခံယူပါ။ အို လောက၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော် ပြပါ။

Verse 66

ततस्तस्या ददौ सूर्यो लघिमा नाम शोभनाम् । विद्यां हि तत्प्रभावाय सुतुष्टेनांतरात्मना

ထို့နောက် အတွင်းစိတ်၌ အလွန်ပျော်ရွှင်သော စူရျာသည် “လဃိမာ” ဟုခေါ်သော တင့်တယ်လှပသည့် ဝိဒ္ယာကို သူ့အား ပေးအပ်၍ ထိုအာနုဘော် ပေါ်ထွန်းစေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 67

ततस्तं प्राह कर्णांते ममाश्वानां प्रविश्य वै । अभ्यासं कुरु विद्यानां वेदाध्ययनमाचर

ထို့နောက် သူ့နားထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပြောတော်မူသည်— “ငါ၏ မြင်းတို့၏ နားအတွင်းသို့ ဝင်လော့။ ဝိဒ္ယာများကို လေ့ကျင့်လော့၊ ဝေဒများကို လေ့လာကျင့်သုံးလော့။”

Verse 68

मन्मुखाद्ब्राह्मणश्रेष्ठ यद्येतत्तव वांछितम् । न ते स्याद्येन दोषोऽयं मम रश्मिसमुद्भवः

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်၊ ဤအရာသည် သင်လိုလားသကဲ့သို့ ငါ၏နှုတ်မှ တိုက်ရိုက်ဖြစ်လျှင် သင့်ထံ၌ အပြစ်မဖြစ်စေ။ ဤအာနုဘော်သည် ငါ၏ ရောင်ခြည်မှ ပေါက်ဖွားသည်။

Verse 69

एवमुक्तः स तेनाथ वाजिकर्णं समाश्रितः । लघुर्भूत्वाऽपठद्वेदान्भास्करस्य मुखात्ततः

ထိုသို့ အမိန့်တော်ကို ခံယူပြီးနောက် သူသည် ဝာဇိကဏ္ဏကို အားကိုးကပ်လှမ်းကာ ပေါ့ပါးသွား၍ ထို့နောက် ဘာஸ్కရ၏ ကိုယ်တိုင်နှုတ်မှ ဝေဒများကို ဖတ်ရှုလေ့လာ하였다။

Verse 70

एवं सिद्धिं समापन्नो याज्ञवल्क्यो द्विजोत्तमाः । कृत्वोपनिषदं चारु वेदार्थैः सकलैर्युतम्

ဤသို့ စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဒွိဇတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် ဝေဒအဓိပ္ပါယ် အလုံးစုံဖြင့် ပြည့်စုံသော လှပသည့် ဥပနိသဒ်ကို ရေးသားတော်မူ၏။

Verse 71

जनकाय नरेंद्राय व्याख्याय च ततः परम् । कात्यायनं सुतं प्राप्य वेदसूत्रस्य कारकम्

ထို့နောက် လူတို့၏အရှင် ဘုရင် ဇနကာထံ၌ ထိုအကြောင်းကို ရှင်းလင်းဟောကြားပြီး၊ နောက်တစ်ဖန် မိမိ၏သား ကာတျာယနကို တွေ့ရ၏—သူသည် ဝေဒသုတ္တရားများကို စီစဉ်ရေးသားသူ ဖြစ်၏။

Verse 72

त्यक्त्वा कलेवरं तत्र ब्रह्मद्वारि विनिर्मिते । तत्तेजो ब्रह्मणो गात्रे योजयामास शक्तितः

ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ထားသော သန့်ရှင်းသည့် “ဗြဟ္မဒွာရ” တွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ မိမိ၏ အာတ్మစွမ်းအားဖြင့် ထိုတေဇောကို ဗြဟ္မ၏ ကိုယ်တော်နှင့် တစ်စည်းတစ်လုံး ပေါင်းစည်းစေ၏။

Verse 73

तस्य तीर्थे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा तं च दिवाकरम् । नादबिंदुं पठित्वा च तदग्रे मुक्तिमाप्नुयात्

ထိုတီर्थ၌ ရေချိုးကာ ထိုနေမင်းကို ဖူးမြင်ပြီး၊ ထိုရှေ့တွင် နာဒဘိန္ဒုကို ရွတ်ဖတ်သူသည် မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိလိမ့်မည်။