Adhyaya 124

Verse 2

सूत उवाच । अथान्यदपि तत्रास्ति मुखारं तीर्थमुत्तमम् । यत्र ते मुनयः श्रेष्ठा विप्राश्चौरेण संगताः । यत्र सिद्धिं समापन्नः स चौरस्तत्प्रभावतः । वाल्मीकिरिति विख्यातो रामायणनिबंधकृत्

စူတက ပြောသည်— «ထိုနေရာ၌ မုခါရ တီရ္ထ ဟုခေါ်သော အထွတ်အမြတ် သန့်ရှင်းရာတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် အထူးမြတ် မုနိများနှင့် ဗြာဟ္မဏများသည် သူခိုးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြ၏။ ထိုသူခိုးသည် တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် စိဒ္ဓိကို ရရှိကာ ရာမယဏကို ရေးသားသူ ‘ဝါလ္မီကိ’ ဟု ကျော်ကြားလာ၏»။

Verse 3

चमत्कारपुरे पूर्वं मांडव्यान्वय संभवः । लोहजंघो द्विजो ह्यासीत्पितृमातृपरायणः

ယခင်က ချမတ်ကာရပုရ မြို့၌ မာဏ္ဍဗျ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော လောဟဇင်္ဃ အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့ပြီး မိဘနှစ်ပါးကို အလွန်လေးစားစောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်하였다။

Verse 4

तस्यैका चाभवत्पत्नी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । पतिव्रता पतिप्राणा पतिप्रियहिते रता

သူ၌ ဇနီးတစ်ဦးတည်းရှိ၍ အသက်ထက်ပင် ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းမသည် ပတိဝြတ (ခင်ပွန်းသစ္စာ) ကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ ခင်ပွန်းကို အသက်တမျှ ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ ခင်ပွန်းအတွက် နှစ်သက်ဖွယ်နှင့် အကျိုးရှိရာကို အမြဲလိုက်နာသူ ဖြစ်하였다။

Verse 5

अथ तस्य स्थितस्यात्र ब्रह्मवृत्त्याभिवर्ततः । जगाम सुमहान्कालः पितृमातृरतस्य च

ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် အကျင့်သီလကို ထိန်းသိမ်းကာ နေထိုင်စဉ်၊ မိဘနှစ်ပါးကို ချစ်ခင်လေးစားသူအတွက် အချိန်အလွန်ရှည်လျားစွာ ကုန်လွန်သွား하였다။

Verse 6

एकदा भगवाञ्छक्रो न ववर्ष धरातले । आनर्तविषये कृत्स्ने यावद्वादशवत्सराः

တစ်ခါတစ်ရံ မြတ်စွာသော သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မိုးမရွာစေဘဲ အာနရတဒေသတစ်လျှောက်လုံး ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 7

ततः स कष्टमापन्नो लोहजंघो द्विजोत्तमाः । न प्राप्नोति क्वचिद्भिक्षां न च किंचित्प्रतिग्रहम्

ထို့ကြောင့် လောဟဇင်္ဃ သည် အခက်အခဲကြီးသို့ ကျရောက်လေ၏၊ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့။ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ဆွမ်းခံမရ၊ လက်ခံလှူဒါန်းမှုတစ်စုံတစ်ရာလည်း မရရှိခဲ့။

Verse 8

ततस्तौ पितरौ द्वौ तु दृष्ट्वा क्षुत्परिपीडितौ । भार्यां च चिंतयामास दुःखेन महतान्वितः

ထို့နောက် မိဘနှစ်ပါးကို ဆာလောင်မှုကြောင့် ညှဉ်းပန်းနေရသည်ကို မြင်သဖြင့် သူသည် ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မိမိဇနီးအကြောင်းကိုလည်း စိုးရိမ်စဉ်းစားလေ၏။

Verse 9

किं करोमि क्व गच्छामि कथं स्याद्दर्शनं मम । एताभ्यामपि वृद्धाभ्यां पत्न्याश्चैव विशेषतः

“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။ ငါ ဘယ်လိုမှ ရပ်တည်နိုင်မလဲ—အထူးသဖြင့် ဒီအိုမင်းသော နှစ်ဦးအတွက်၊ ထို့ပြင် ငါ့ဇနီးအတွက် အထူးတလည်?”

Verse 10

ततः स दुःखसंयुक्तः फलार्थं प्रययौ वने । न च किंचिदवाप्नोति सर्वे शुष्का महीरुहाः

ထို့နောက် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့်အတူ သူသည် အသီးအနှံ ရှာဖွေရန် တောထဲသို့ သွားလေ၏။ သို့သော် အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရခဲ့၊ သစ်ပင်အားလုံး ခြောက်သွေ့ကုန်ခဲ့ကြသည်။

Verse 12

अथापश्यत्स वृद्धां स्त्रीं स्तोकसस्यसमन्विताम् । गच्छमानां तथा तेन श्रमेण महतान्विताम् । ततस्तत्सस्यमादाय वस्त्राणि च स निर्दयः । जगाम स्वगृहं हृष्टः पितृभ्यां च न्यवेदयत्

ထို့နောက် သူသည် စပါးအနည်းငယ်ကို သယ်ဆောင်လာသော အိုမင်းသည့် မိန်းမတစ်ဦးကို တွေ့မြင်၏။ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ မရဏာမေတ္တာကင်းစွာ သူသည် စပါးနှင့် အဝတ်အစားတို့ကို လုယူကာ ပျော်ရွှင်စွာ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး မိဘတို့အား ပြောကြားလေ၏။

Verse 13

स एवं लब्धलक्षोऽपि दस्युकर्मणि नित्यशः । कृत्वा चौर्यं पुपोषाथ निजमेव कुटुम्बकम्

အကျိုးရရှိရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ရရှိပြီးနောက်တောင် သူသည် နေ့စဉ် လုယက်သူ၏ အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်၏။ ခိုးယူခြင်းဖြင့် မိမိ၏ အိမ်ထောင်စုကိုသာ ထောက်ပံ့လေ၏။

Verse 14

सुभिक्षे चापि संप्राप्ते नान्यत्कर्म करोति सः । ब्राह्मीं वृत्तिं परित्यक्त्वा चौर्यकर्म समाचरत्

စပါးပေါများ၍ သာယာချမ်းမြေ့မှု ပြန်လည်ရောက်လာသော်လည်း သူသည် အခြားအလုပ် မလုပ်ခဲ့။ ဗြာဟ္မဏ၏ သင့်လျော်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို စွန့်ပစ်ကာ ခိုးယူမှုအလုပ်ကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးလေ၏။

Verse 15

कस्यचित्त्वथ कालस्य तीर्थयात्राप्रसंगतः । तत्र सप्तर्षयः प्राप्ता मरीचिप्रमुखा द्विजाः

ထို့နောက် အချိန်တစ်ခါတွင် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေကူးကန်/ဖို့ဒ်) သို့ ဘုရားဖူးခရီးသွားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်၍ မရီချိကို ဦးဆောင်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) စပ်တရ္ရှိ—ရှင့်ရသီ ခုနစ်ပါး—တို့သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 16

ततस्तान्विजने दृष्ट्वा द्रोहकोपसमन्वितः । यष्टिमुद्यम्य वेगेन तिष्ठध्वमिति चाब्रवीत्

ထို့နောက် လူသူကင်းသော နေရာတွင် သူတို့ကို တွေ့မြင်သော် မကောင်းကြံစည်မှုနှင့် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ တုတ်ကို မြှောက်၍ အလျင်အမြန် “ရပ်ကြ!” ဟု အော်ပြောလေ၏။

Verse 17

त्रिशिखां भृकुटीं कृत्वा सत्वरं समुपाद्रवत् । भर्त्समानः स परुषैर्वाक्यैस्तांस्ताडयन्निव

မျက်ခုံးကို တင်းကျပ်စွာ ချုံ့ကာ ဒေါသပြင်းထန်၍ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး၊ ကြမ်းတမ်းသောစကားများဖြင့် ဆဲဆိုကာ ထိုးနှက်သကဲ့သို့ ပြုလေ၏။

Verse 18

ततस्ते मुनयो दृष्ट्वा यमदूतोपमं च तम् । यज्ञोपवीतसंयुक्तं प्रोचुस्ते कृपयान्विताः

ထို့နောက် မုနိတို့သည် သူကို ယမ၏တမန်ကဲ့သို့ မြင်ကြသော်လည်း ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ကြိုး) ကို ဆောင်ထားသေးသည်ကို တွေ့၍ ကရုဏာဖြင့် ပြောဆိုကြ၏။

Verse 19

ऋषय ऊचुः । अहो त्वं ब्राह्मणोऽसीति तत्कस्मादतिगर्हितम् । करोषि कर्म चैतद्धि म्लेच्छकृत्यं तु बालिश

မုနိတို့က ပြောကြသည်—“အို! သင်သည် ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်သည်မှန်၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် အလွန်အမင်း အပြစ်တင်ခံရသော အလုပ်ကို လုပ်သနည်း။ မိုက်မဲသူရေ၊ ဤအပြုအမူသည် မလေစ္ဆ (မသန့်ရှင်းသူ) တို့၏ အကျင့်ဟု ဆိုကြ၏။”

Verse 20

वयं च मुनयः शांतास्त्यक्ताऽशेषपरिग्रहाः । नास्माकमपि पार्श्वस्थं किंचिद्गृह्णाति यद्भवनान्

ကျွန်ုပ်တို့လည်း မုနိများဖြစ်၍ စိတ်ငြိမ်းချမ်းကာ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီးပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့အနားတွင် ရပ်နေသူတစ်ဦးတောင် လူတို့အိမ်မှ အရာတစ်စုံတစ်ရာ မယူပါ။

Verse 21

लोहजंघ उवाच । एतानि शुभ्रचीराणि वल्कलान्यजिनानि च । उपानहसमेतानि शीघ्रं यच्छंतु मे द्विजाः

လောဟဇင်္ဃက ပြောသည်—“အို ဒွိဇတို့၊ ဤဖြူစင်သော အဝတ်အစားများ၊ သစ်ခွံအဝတ်နှင့် သမင်အရေများကိုလည်းကောင်း၊ ခြေနင်းနှင့်အတူလည်းကောင်း အလျင်အမြန် ငါ့အား ပေးကြလော့။”

Verse 22

नो चेद्धत्वाप्रहारेण यष्ट्या वज्रोपमेन च । प्रापयिष्यस्यसंदिग्धं धर्मराजनिवेशनम्

မဟုတ်လျှင် မိုးကြိုးတူသော ထိုးနှက်မှုရှိသည့် တုတ်ဖြင့် သင့်ကို ထိုးကျစေပြီး သံသယမရှိဘဲ ဓမ္မရာဇ (ယမ) ၏ နေရာသို့ ပို့မည်။

Verse 23

ऋषय ऊचुः । सर्वं दास्यामहे तुभ्यं वयं तावन्मलिम्लुच । किंवदन्तीं वदास्माकं यां पृच्छामः कुतूहलात्

ရသီတို့က ပြောကြသည်– “အို မလိမ်လုချ၊ ငါတို့သည် သင့်အား အရာအားလုံးကို ပေးမည်။ စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် မေးမြန်းသည့် လူကြားပြောပုံပြင်ကို ငါတို့အား ပြောပါ။”

Verse 24

किमर्थं कुरुषे चौर्यं त्वं विप्रोऽसि सुनिर्घृणः । किं जितो व्यसनै रौद्रैः किं वा व्याधद्विजो भवान्

“အဘယ်ကြောင့် ခိုးယူမှုကို ပြုသနည်း။ သင်သည် ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်သော်လည်း ကရုဏာမရှိလှ။ ကြမ်းတမ်းသော အကျင့်ဆိုးများက သင့်ကို အနိုင်ယူထားသလား။ သို့မဟုတ် မုဆိုးကဲ့သို့ ရက်စက်မှုဖြင့် အသက်မွေးသော ‘မုဆိုး-ဗြာဟ္မဏ’ ဖြစ်သွားပြီလား။”

Verse 25

लोहजंघ उवाच । व्यसनार्थं न मे कृत्यमेतच्चौर्यसमुद्भवम् । कुटुम्बार्थं विजानीथ धर्ममेतन्न संशयः

လောဟဇင်္ဃက ပြောသည်– “ခိုးယူမှုမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဤအလုပ်ကို ငါသည် အပျော်အပါးအတွက် မလုပ်ပါ။ ငါ့မိသားစုအတွက်ဟု သိကြပါ; ဤအရာ၌ သံသယမရှိ—ဤသည်ကို ငါ ဓမ္မဟု ယူဆသည်။”

Verse 26

पितरौ मम वार्द्धक्ये वर्तमानौ व्यवस्थितौ । तथा पतिव्रता पत्नी गृहधर्मविचक्षणा

“ငါ့မိဘနှစ်ပါးသည် ယခု အိုမင်းချိန်၌ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ကြသည်။ ထို့အတူ ငါ့ဇနီးသည်လည်း ပတိဝြတားဖြစ်၍ အိမ်ထောင်ဓမ္မကို နားလည်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။”

Verse 27

उपार्ज्जयामि यत्किञ्चिदहमेतेन कर्मणा । तत्सर्वं तत्कृते नूनं सत्येनात्मानमालभे

ဤအလုပ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ရရှိသမျှကို အလုံးစုံ—အမှန်တကယ်—ထိုသန့်ရှင်းသော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အပ်နှံပူဇော်ပါ၏။ သစ္စာတရား၏ ကတိဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုပင် အနုမောဒနာဖြင့် ဆက်ကပ်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 28

तस्मान्मुंचथ प्राक्सर्वं विभवं किं वृथोक्तिभिः । कृताभिः स्फुरते हस्तो ममायं हन्तुमेव हि

ထို့ကြောင့် လောကီအာဏာနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လော့—အကျိုးမဲ့စကားများ ဘာအတွက်နည်း? ကျွန်ုပ်လက်သည် ပြုလုပ်ပြီးသော အမှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီ; အမှန်တကယ် သင့်ကို ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးရန်သာ တင်ထားသည်။

Verse 29

ऋषय ऊचुः । यद्येवं चौर तद्गत्वा त्वं पृच्छस्व कुटुम्बकम् । ममपापांशभागी त्वं किं भविष्यसि किं न वा

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်– «အကယ်၍ အဲဒီလိုဖြစ်လျှင်၊ အို သူခိုး၊ သင်သွား၍ သင့်အိမ်ထောင်စုကို မေးလော့။ ငါ့အပြစ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို သင်မျှဝေရမည်ဆိုလျှင်၊ သင်ဘယ်လိုဖြစ်မည်နည်း—လက်ခံမလား မလက်ခံဘူးလား?»

Verse 30

यदि ते संविभागेन पापस्यांशोऽपि गच्छति । तत्कुरुष्वाथवा पाप दुर्वहं ते भविष्यति

«အကယ်၍ ခွဲဝေခြင်းကြောင့် အပြစ်၏ အစိတ်အပိုင်းသေးသေးတစ်စိတ်တောင် သင့်ထံသို့ ရောက်လာမည်ဆိုလျှင်၊ ထိုအခြေအနေဖြင့်သာ လုပ်လော့။ မဟုတ်လျှင်၊ အို အပြစ်သား၊ သင့်အတွက် မခံနိုင်လောက်အောင် လေးလံလာလိမ့်မည်»။

Verse 31

सकलं रौरवे रौद्रे पतितस्य सुदुर्मते । वयं त्वा ब्राह्मणं मत्वा ब्रूम एतदसंशयम्

«ရောရဝ (နရက) အလွန်ကြမ်းတမ်းသောနေရာသို့ ကျရောက်သွားသူ၊ အို စိတ်ဆိုးယုတ်သူ၊ ဒုက္ခသည် အလုံးစုံပြည့်စုံလှသည်။ သို့သော် သင့်ကို ဗြာဟ္မဏဟု မှတ်ယူ၍ ဤစကားကို မသံသယဘဲ ပြောကြားသည်»။

Verse 32

कृपाविष्टाः सहास्माभिः सञ्जातेऽपि सुदर्शने । मुनीनां यतचित्तानां दर्शनाद्धि शुभं भवेत्

ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားလာကြသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကောင်းမြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်လာပြီးနောက်တိုင်၊ စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသော မုနိတို့ကို မြင်တွေ့ခြင်းသာလျှင် မင်္ဂလာကို အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

Verse 33

एकः पापानि कुरुते फलं भुंक्ते महाजनः । भोक्तारो विप्रमुच्यंते कर्ता दोषेण लिप्यते

တစ်ယောက်က အပြစ်ကို ပြုလုပ်သော်လည်း အကျိုးကို မိသားစုကြီးက ခံစားရသည်။ အကျိုးကိုသာ စားသုံးသူတို့သည် လွတ်မြောက်ကြသော်လည်း၊ ပြုသူသည် အပြစ်အနာတရဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။

Verse 34

सूत उवाच । स तेषां तद्वचः श्रुत्वा चौरः किंचिद्भयान्वितः । सत्यमेतन्न संदेहो यदेतैर्व्याहृतं वचः

စူတာက ပြောသည်—သူတို့၏ စကားကို ကြားသော်၊ သူခိုးသည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့လာ၏။ “ဤသည်မှာ အမှန်ပင်၊ သံသယမရှိ၊ ဤမုနိတို့ ပြောဆိုသော စကားသည် မှန်ကန်၏” ဟု ဆို၏။

Verse 36

एतत्कर्म न गृह्णंति यदि वा संत्यजाम्यहम् । महद्भयं समुत्पन्नं मम चेतसि सांप्रतम्

သူတို့က ဤကံ (နှင့် အကျိုးဆက်) ကို မခံယူကြလျှင်၊ ငါသည် ထိုအမှုကို စွန့်လွှတ်မည်။ ယခုအခါ ငါ့စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြီး ပေါ်ထွန်းလာပြီ။

Verse 37

यदि यूयं न चान्यत्र प्रयास्यथ मुनीश्वराः । पलायनपरा भूत्वा तद्गत्वा निजमंदिरम्

အို မုနိအရှင်တို့၊ သင်တို့သည် အခြားနေရာသို့ မသွားကြလျှင်၊ ငါသည် ထွက်ပြေးလိုစိတ်ဖြင့် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာကာ ကိုယ့်အိမ်သို့ သွားမည်။

Verse 38

पृच्छामि पोष्यवर्गं च युष्मद्वाक्यं विशेषतः । यदि तत्पातकांशं मे ग्रहीष्यति कुटुम्बकम् । तद्युष्माकं ग्रहीष्यामि यत्किंचित्पार्श्वसंस्थितम्

ငါသည် မိမိအပေါ်မူတည်သူတို့ကို မေးမြန်းမည်၊ အထူးသဖြင့် သင်တို့၏စကားကို သေချာစိစစ်မည်။ ငါ့အိမ်ထောင်စုက ငါ့အပြစ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ကို ထမ်းယူမည်ဆိုလျှင်၊ အနီးအနားတွင် ရှိနေသော သင်တို့၏အရာကို ငါယူမည်။

Verse 39

तस्मात्पृच्छामि तद्गत्वा निजमेव कुटुम्बकम् । यदि स्यात्संविभागो मे पापांशस्य करोमि वै

ထို့ကြောင့် ငါသည် သွား၍ မိမိအိမ်ထောင်စုကိုပင် မေးမြန်းမည်။ ငါ့အပြစ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို အမှန်တကယ် မျှဝေထမ်းယူရမည်ဆိုလျှင်၊ ငါသည် ထိုအမှုကို ဆက်လက်ပြုမည်ဟု အမှန်ပင်။

Verse 40

ततस्ते शपथान्कृत्वा तस्य प्रत्ययकारणात् । तस्योपरि दयां कृत्वा मुमुचुस्तं गृहं प्रति

ထို့နောက် ယုံကြည်မှုတည်စေရန် သူ့ကို ကျိန်ဆိုခိုင်း၍ သစ္စာကတိများ ပြုစေကြသည်။ ထို့ပြင် သူ့အပေါ် ကရုဏာထားကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားရန် လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

Verse 41

सोऽपि गत्वाऽथ पप्रच्छ प्रगत्वा पितरं निजम् । शृणु तात वचोऽस्माकं ततः प्रत्युत्तरं कुरु

သူလည်း သွားပြီး မိမိအဖေထံ ချဉ်းကပ်ကာ မေးလေသည်— “အဖေ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏စကားကို နားထောင်ပါ၊ ထို့နောက် ပြန်လည်ဖြေကြားပါ။”

Verse 42

यत्कृत्वाहमकृत्यानि चौर्यादीनि सहस्रशः । पुष्टिं करोमि ते नित्यस् तद्भागस्तेऽस्ति वा न वा

“ခိုးယူခြင်းစသည့် မပြုသင့်သောအမှုများကို ထောင်ချီကြိမ် ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ငါသည် နေ့စဉ် သင့်အား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ပံ့ပိုးပေးနေသည်။ ပြောပါ— ထိုကံအကျိုး၌ သင့်အတွက် အစိတ်အပိုင်းရှိသလား၊ မရှိသလား?”

Verse 43

पापस्य मम प्रब्रूहि पृच्छतोऽत्र यथातथम् । अत्र मे संशयो जातस्तस्माच्छीघ्रं प्रकीर्तय

ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်မေးမြန်းသကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်အကြောင်းကို ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်တွင် သံသယ ပေါ်လာသဖြင့် ထို့ကြောင့် အမြန်ကြေညာပါ။

Verse 44

पितोवाच । बाल्ये पुत्र मया नीतस्त्वं पुष्टिं व्याकुलात्मना । शुभाऽशुभानि कृत्यानि कृत्वा स्निग्धेन चेतसा

အဖေက ပြောသည်— “သားရေ၊ သင်ကလေးဘဝတွင် ငါသည် စိတ်ပူပန်သောနှလုံးဖြင့် သင့်ကို ပြုစုမွေးမြူခဲ့သည်။ ချစ်ခင်ကြင်နာသောစိတ်ဖြင့် ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုတို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။”

Verse 45

एतदर्थं पुनर्येन वार्धक्ये समुपस्थिते । गां पालयसि भूयोऽपि कृत्वा कर्म शुभाऽशुभम्

“ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ယခု အိုမင်းခြင်း ရောက်လာသောအခါ သင်သည် အိမ်ထောင်ရေးကို ထပ်မံထိန်းသိမ်းကာ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုတို့ကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်နေသည်။”

Verse 46

न तस्य विद्यते भागस्तव स्वल्पोऽपि पुत्रक । शुभस्य वाऽथ पापस्य सांप्रतं च तथा मम

“ချစ်သားရေ၊ ထိုအရာ၌ သင်၏ အစိတ်အပိုင်း မရှိပါ—အနည်းငယ်မျှပင် မရှိ—ကောင်းမှုဖြစ်စေ အပြစ်ဖြစ်စေ။ ထိုနည်းတူ ယခုအခါ ငါလည်း သင်၏ အရာ၌ အစိတ်အပိုင်း မရှိပါ။”

Verse 47

आत्मनैव कृतं कर्म स्वयमेवोपभुज्यते । शुभं वा यदि वा पापं भोक्तारोन्यजनाः स्मृताः

မိမိကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်သော ကံကို မိမိကိုယ်တိုင်သာ အကျိုးခံစားရသည်။ ကောင်းမှုဖြစ်စေ အပြစ်ဖြစ်စေ အခြားသူတို့ကို အကျိုးခံစားသူဟု မသတ်မှတ်ကြ။

Verse 48

साधुत्वेनाथ चौर्येण कृष्या वा वाणिजेन वा । त्वमुपानयसे भोज्यं न मे चिन्ता प्रजायते

သမာဓိဖြင့်ဖြစ်စေ ခိုးယူခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ၊ လယ်ယာလုပ်ငန်းဖြင့်ဖြစ်စေ ကုန်သွယ်ရေးဖြင့်ဖြစ်စေ—သင်သည် ကျွန်ုပ်အတွက် အစာကို ယူဆောင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏စိတ်၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိ။

Verse 49

तस्मान्नैतद्धृदि स्थाप्यं कर्मनिंद्यं करिष्यसि । यत्तस्यांशं प्रभोक्ता त्वं वयं सर्वे प्रभुंजकाः

ထို့ကြောင့် ဤအတွေးကို နှလုံးထဲ၌ မထားနှင့်၊ အပြစ်တင်ခံရမည့် အလုပ်ကို မလုပ်နှင့်—“အရှင်သည် ၎င်း၏အပိုင်းကို သုံးဆောင်မည်၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးလည်း သုံးဆောင်မည်” ဟု ထင်မြင်၍ မလုပ်နှင့်။

Verse 50

सूत उवाच । स एतद्वचनं श्रुत्वा व्याकुलेनान्त्तरात्मना । पप्रच्छ मातरं गत्वा तमेवार्थं प्रयत्नतः

စူတက ပြောသည်—ထိုစကားကို ကြားသော် သူ၏အတွင်းစိတ်သည် လှုပ်ရှား၍ မငြိမ်မသက်ဖြစ်၏။ ထို့နောက် မိခင်ထံသို့ သွားကာ ထိုအကြောင်းတရားကိုပင် အားထုတ်၍ မေးမြန်းလေ၏။

Verse 51

ततस्तयापि तच्चोक्तं यत्पित्रा तस्य जल्पितम् । असामान्यं शुभे पापे कृत्ये तस्य द्विजोत्तमाः

ထို့နောက် မိခင်ကလည်း ဖခင်က သူ့အား ပြောခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ပြောပြ၏။ “အို ဒွိဇောတ္တမ၊ သူ၏လုပ်ရပ်သည် ကုသိုလ်ဖြစ်စေ အကုသိုလ်ဖြစ်စေ သာမန်မဟုတ်” ဟု ဆို၏။

Verse 52

ततः पप्रच्छ तां भार्यां गत्वा दुःखसमन्वितः । साऽप्युवाच ततस्तादृक्पापं गुरुजनोद्भवम्

ထို့နောက် သူသည် ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဇနီးထံသို့ သွား၍ မေးမြန်း၏။ ဇနီးကလည်း ပြန်ဆိုသည်—“ဤကဲ့သို့သော အပြစ်သည် အကြီးအကဲများနှင့် ဂုရုမိဘတို့ကို မလေးစား၍ ပြစ်မှားခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသည်” ဟု။

Verse 53

ततः स शोकसंतप्तः पश्चात्तापेन संयुतः । गर्हयन्नेव चात्मानं ययौ ते यत्र तापसाः

ထို့နောက် သူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နောင်တဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကို အပြစ်တင်လျက် တပသီများ နေထိုင်ရာအရပ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 54

ततः प्रणम्य तान्सर्वान्कृतांजलिपुटः स्थितः । गम्यतां गम्यतां विप्राः क्षम्यतां क्षम्यतां मम

ထို့နောက် သူသည် သူတို့အားလုံးကို ဦးချကန်တော့၍ လက်အုပ်ချီရပ်ကာ—“သွားကြပါ၊ သွားကြပါ၊ ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 55

यन्मया मौर्ख्यमास्थाय युष्मन्निर्भर्त्सना कृता । सुपाप्मना विमूढेन तस्मात्कार्या क्षमाद्य मे

“ကျွန်ုပ်သည် မိုက်မဲမှုကို အားထား၍ သင်တို့ကို စော်ကားပြစ်တင်ခဲ့သည်။ အပြစ်ကြီးသူ၊ မောဟဖြစ်သူဖြစ်သောကြောင့် ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။”

Verse 56

युष्मदीयं वचः कृत्स्नं मद्गुरुभ्यां प्रजल्पितम् । भार्यया च द्विजश्रेष्ठास्तेन मे दुःखमागतम्

“အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ သင်တို့၏စကားအားလုံးကို ကျွန်ုပ်၏အကြီးအကဲများနှင့် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးပါ ထပ်မံပြောကြားခဲ့ကြသည်။ ထိုကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်ထံသို့ ဒုက္ခဝမ်းနည်းမှု ရောက်လာခဲ့သည်။”

Verse 57

तस्मात्कुर्वंतु मे सर्वे प्रसादं मुनिसत्तमाः । उपदेशप्रदानेन येन पापं क्षपाम्यहम्

“ထို့ကြောင့် အို မုနိအမြတ်တို့၊ အားလုံးက ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော်ပြကြပါ။ သင်ကြားညွှန်ကြားမှု ပေးခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်၏အပြစ်ကို ပျောက်ကင်းစေလိုပါသည်။”

Verse 58

मया कर्म कृतं निंद्यं सदैव द्विजसत्तमाः । स्त्रियोऽपि च द्विजेंद्राश्च तापसाश्च विशेषतः

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ငါသည် အပြစ်တင်ထိုက်သော ကမ္မကို ပြုခဲ့၏—မိန်းမတို့အပေါ်လည်းကောင်း၊ အမြင့်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏတို့အပေါ်လည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် တပသီတို့အပေါ်လည်းကောင်း။

Verse 59

ये ये दीनतरा लोका न समर्थाः प्रयोधितुम् । ते मया मुषिताः सर्वे न समर्थाः कदाचन

ပို၍ဆင်းရဲ၍ တုံ့ပြန်မနိုင်၊ တားဆီးမနိုင်သော လူတို့အားလုံးကို ငါ လုယက်ခဲ့၏။ သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ငါ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြ။

Verse 60

कुटुम्बार्थं विमूढेन साधुसंगविवर्जिना । यथैव पठता शास्त्रं तन्मेऽद्य पतितं हृदि

မောဟဖြင့်၊ သာဓုတို့၏ အဖော်အပေါင်းကင်းလွတ်၍၊ မိသားစုအတွက်သာ အသက်တာကို လိုက်လံခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ယနေ့တွင် သာသနာကျမ်းကို ဖတ်နေသကဲ့သို့ ၎င်း၏ အမှန်တရားသည် ငါ့နှလုံးထဲသို့ ကျရောက်လာ၏။

Verse 61

यदि न स्याद्भवद्भिर्मे दर्शनं चाद्य सत्तमाः । तदन्यान्यपि पापानि कर्ताहं स्यां न संशयः

အို သီလဝါဒတို့အထဲမှ အမြတ်တို့၊ ယနေ့ သင်တို့၏ သန့်ရှင်းသော မြင်တွေ့ခြင်းကို ငါ မရခဲ့လျှင်၊ အခြားအပြစ်များကိုလည်း ငါ ဆက်လက်ပြုမည်မှာ သံသယမရှိ။

Verse 62

तेषां मध्यगतश्चासीत्पुलहो नाम सन्मुनिः । हास्यशीलः स तं प्राह विप्लवार्थं द्विजोत्तमम्

သူတို့အလယ်တွင် ပုလဟ အမည်ရှိသော သဒ္ဓါမုနိတစ်ပါး ရှိ၏။ သူသည် ရယ်မောသဘောရှိ၍ အမှုအရာကို လှည့်ကွက်ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ကာ ထို ဒွိဇအမြတ်ကို ပြောဆို၏။

Verse 63

अहं ते कीर्तयिष्यामि मन्त्रमेकं सुशोभनम् । यं ध्यायञ्जप्यमानस्त्वं सिद्धिं यास्यसि शाश्वतीम्

ငါသည် သင်အား အလွန်တင့်တယ်သော မန္တရတစ်ပုဒ်ကို ကြေညာမည်။ ထိုမန္တရကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သတိပြု၍ ဂျပ်ရွတ်လျှင် မပျက်မယွင်းသော အမြဲတည်သော စိဒ္ဓိကို ရရှိမည်။

Verse 64

जाटघोटेतिमन्त्रोऽयं सर्वसिद्धिप्रदायकः तमेनं जप विप्र त्वं दिवारात्रमतंद्रितः

ဤမန္တရ ‘ဇာဋဃိုးတေ’ သည် စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးစွမ်းသော မန္တရဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏ၊ နေ့ညမပျင်းမနား အားထုတ်၍ ဤမန္တရကို ဂျပ်ရွတ်လော့။

Verse 65

ततो यास्यसि संसिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

ထို့နောက် သင်သည် ပြည့်စုံသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိမည်။ ထိုအောင်မြင်မှုသည် နတ်တို့အတွက်တောင် ရခဲလှ၏။

Verse 66

एवमुक्त्वाथ ते विप्रास्तीर्थयात्रां ततो ययुः । सोऽपि तत्रैव चौरस्तु स्थितो जपपरायणः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏတို့သည် တီရ္ထယာတ်ရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ သို့သော် ခိုးသူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် နေ၍ မန္တရဂျပ်ကိုသာ အဓိကထားလျက် ရှိနေ하였다။

Verse 67

अनन्यमनसा तेन प्रारब्धः स तदा जपः । यथाऽभवत्समाधिस्थो येनावस्थां परां गतः

သူသည် စိတ်မခွဲမပြားဘဲ ထိုဂျပ်ကို စတင်하였다။ ထိုသို့ပင် သမာဓိအတွင်း ဝင်ရောက်သဖြင့် ထိုကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 68

तस्यैवं स्मरमाणस्य तं मन्त्रं ब्राह्मणस्य च । निश्चलत्वं गतः कायः कार्ये च निश्चलः स्थितः

ဗြာဟ္မဏက သင်ပေးသော မန္တရကို ထိုသို့ အမြဲသတိရနေစဉ် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွား၍ အကျင့်ကျင့်သုံးရာတွင်လည်း မယိမ်းမယိုင် တည်ကြည်နေ하였다။

Verse 69

ततः कालेन महता वल्मीकेन समावृतः । समंताद्ब्राह्मणश्रेष्ठा ध्यानस्थस्य महात्मनः

ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာသွားသဖြင့်—အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့—တရားသမား မဟာအတ္တမသည် ဓ्यान၌ စူးစိုက်နေစဉ် ပတ်လည်လုံးဝ ပုရွက်ဆိတ်တောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရ하였다။

Verse 70

तौ मातापितरौ तस्य सा च भार्या मनस्विनी । याता मृत्युवशं सर्वे तमन्वेष्य प्रयत्नतः

သူ၏ မိဘနှစ်ပါးနှင့် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော ဇနီးသည်လည်း သူ့ကို အားထုတ်၍ ရှာဖွေကြသော်လည်း အားလုံးပင် မရဏ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွား하였다။

Verse 71

न विज्ञातश्च तत्रस्थः संन्यस्तः स महाव्रतः । संसारभावनिर्मुक्तस्तस्मान्मुनिसमागमात्

သူသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သော်လည်း မည်သူမျှ မသိမမြင်နိုင်ခဲ့။ စန്യാസကို ခံယူ၍ မဟာဝ్రတကို ထမ်းဆောင်သောသူသည် မုနိတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် လောကီစိတ်သဘောများမှ လွတ်မြောက်သွား하였다။

Verse 72

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन मार्गेण ते पुनः । तीर्थयात्राप्रसंगेन मुनयः समुपस्थिताः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ ထိုလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ပင် တီर्थယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) အကြောင်းကြောင့် မုနိတို့သည် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာ하였다။

Verse 73

प्रोचुश्चैतद्द्विजाः स्थानं यत्र चौरेण संगमः । आसीद्वस्तेन रौद्रेण ब्राह्मणच्छद्मधारिणा

ထိုဒွိဇ ရှင်သန်တို့သည် ထိုနေရာကိုညွှန်ပြကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏအဖြစ် အယောင်ဆောင်ထားသော ကြမ်းတမ်းရက်စက်သည့် သူခိုးနှင့် တစ်ခါက တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။

Verse 74

ततो वल्मीकमध्यस्थं शुश्रुवुर्निस्वनं च ते । जाटघोटेतिमंत्रस्य तस्यैव च महात्मनः

ထို့နောက် သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်တောင်အတွင်းမှ အသံတစ်သံကို ကြားရ၏။ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူသည် ‘jāṭa-ghoṭa’ ဟူသော စကားဖြင့်အစပြုသည့် မန္တရကို ရွတ်ဆိုနေသည်။

Verse 75

अथ भूम्यां प्रहारास्ते सस्वनुः सर्वतोदिशम् । ते वल्मीकं ततो दृष्ट्वा तं चौरं तस्य मध्यगम्

ထို့နောက် မြေပြင်ကို ထိုးနှက်သည့် သူတို့၏ ထိုးနှက်သံများသည် အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့မြည်ဟည်း၏။ ထို့နောက် ပုရွက်ဆိတ်တောင်ကို မြင်ပြီး၊ ထိုအလယ်၌ ထိုင်နေသော သူခိုးကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 76

जपमानं तु तं मन्त्रं पुलहेन निवेदितः । हास्यरूपेण यस्तस्य सिद्धिं च द्विजसत्तमाः

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ သူသည် ပုလဟာက ပျော်ရွှင်သဘောဖြင့် ပေးအပ်သင်ကြားခဲ့သော ထိုမန္တရကို ရွတ်ဆိုနေ၏။ ဟာသသဘောဖြင့်ပင် ပေးထားသော်လည်း သူ့အတွက် စိဒ္ဓိကို ဖြစ်ပေါ်စေ하였다။

Verse 77

यद्वा सत्यमिदं प्रोक्तमाचार्यैः शास्त्रदृष्टिभिः । स्तोकं सिद्धिकृते तस्य यस्मात्सिद्धिरुपस्थिता

သို့မဟုတ်လည်း ကျမ်းမြင်ကွင်းဖြင့် မြင်တတ်သော အာචာရျတို့ ပြောဆိုထားသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်၏။ အနည်းငယ်သော အကြောင်းအရာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင် သူ့အတွက် စိဒ္ဓိကို ဖြစ်စေနိုင်သည်၊ အကြောင်းမူကား အောင်မြင်မှုသည် သူ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 78

मन्त्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भावना यस्य सिद्धिर्भवति तादृशी

မန္တရ၊ တီရ္ထ၊ ဗြာဟ္မဏ၊ ဒေဝတா၊ ဇာတာပညာရှင်၊ ဆေးဝါးနှင့် ဂုရုတို့၌—လူ၏ အတွင်းစိတ်ယုံကြည်မှု မည်သို့ရှိသနည်း၊ အောင်မြင်မှုလည်း ထိုသို့ပင် ပေါ်ထွန်း၏။

Verse 79

अथ तं वीक्ष्य संसिद्धं कुमन्त्रेणापि तस्करम् । ते विप्रा विस्मयाविष्टाः कृपाविष्टा विशेषतः

ထို့နောက် မန္တရမမှန်သော်လည်း အပြည့်အဝ အောင်မြင်နေသော သူခိုးကို မြင်ကြသဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် အံ့ဩလွန်ကဲကာ အထူးသဖြင့် ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကြ၏။

Verse 80

समाध्यर्हैस्ततो द्रव्यैस्तैलैस्तद्भेषजैरपि

ထို့နောက် သမာဓိနက်ရှိုင်းသူအတွက် သင့်လျော်သော ပစ္စည်းများ—ဆီများနှင့် ထိုဆေးဝါးကုထုံးများပါ—ယူဆောင်ကာ ကုသရန် စတင်ကြ၏။

Verse 81

ममर्दुस्तस्य तद्गात्रं समाधिस्थं चिरं द्विजाः । ततः स चेतनां लब्धा आलोक्य च मुहुर्मुहुः । प्रोवाच विस्मयाविष्टस्तान्मुनीन्प्रकृतानिति

ဗြာဟ္မဏတို့သည် သမာဓိ၌ ကြာမြင့်စွာ တည်နေသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို နှိပ်နယ်ကြ၏။ ထို့နောက် သူသည် သတိပြန်ရကာ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်ပြီး အံ့ဩလွန်ကဲလျက် သာမန်အနေအထားကဲ့သို့ ထင်ရသော မုနိတို့အား စကားဆို၏။

Verse 82

लोहजंघ उवाच । किमर्थं न गता यूयं मया मुक्ता द्विजोत्तमाः । नाहं किंचिद्ग्रहीष्यामि युष्मदीयं कथंचन । कुटुंबार्थं यतस्तस्माद्व्रजध्वं स्वेच्छयाऽधुना

လောဟဇင်္ဃက ပြောသည်—“အဘယ်ကြောင့် သင်တို့ မထွက်ခွာသေးသနည်း၊ ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ ငါက သင်တို့ကို လွှတ်ပေးပြီးသားမဟုတ်လော။ သင်တို့၏ ပစ္စည်းကို မည်သို့မျှ ငါမယူပါ။ မိသားစုအတွက် ဖြစ်သဖြင့် ယခု သင်တို့စိတ်ကြိုက် သွားကြလော့။”

Verse 83

मुनय ऊचुः । चिरकालाद्वयं प्राप्ताः पुनर्भ्रांत्वाऽत्र कानने । समाधिस्थेन न ज्ञातः कालोऽतीतस्त्वया बहु

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်။ «အချိန်အလွန်ကြာပြီးနောက် ငါတို့သည် ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာကာ ဤတောအတွင်း ထပ်မံလှည့်လည်နေကြသည်။ သင်သည် သမာဓိ၌ စူးစိုက်နေစဉ် အချိန်များစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သင်မသိမမြင်ခဲ့»။

Verse 84

तौ मातापितरौ वृद्धौ त्वया मुक्तौ क्षयं गतौ । त्वं च संसिद्धिमापन्नः परामस्मत्प्रसादतः

«သင်၏ အိုမင်းသော မိခင်နှင့် ဖခင် နှစ်ဦးကို သင်က လွတ်မြောက်စေခဲ့သဖြင့် သူတို့သည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်သွားကြပြီ။ သင်မူကား ငါတို့၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်»။

Verse 85

वल्मीकांतः स्थितो यस्मात्संसिद्धिं परमां गतः । वल्मीकिर्नाम विख्यातस्तस्माल्लोके भविष्यसि

«သင်သည် ပုရွက်ဆိတ်အုံ၏ အနား၌ တည်နေ၍ အမြင့်ဆုံးသော ပြည့်စုံမှုကို ရောက်ရှိခဲ့သဖြင့် ထို့ကြောင့် လောက၌ ‘ဝါလ္မီကီ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာမည်»။

Verse 86

अत्रस्थेन यतो मुष्टास्त्वया लोकाः पुरा द्विज । मुखाराख्यं ततस्तीर्थमेतत्ख्यातिं गमिष्यति

«ဤနေရာ၌ နေထိုင်စဉ်က သင်သည် ယခင်က လူတို့ကို လုယက်ခဲ့ဖူးသည်၊ အို ဘြာဟ္မဏ၊ ထို့ကြောင့် ဤတီရ္ထသည် ‘မုခါရာ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာမည်»။

Verse 87

येऽत्र स्नानं करिष्यंति श्रावण्यां श्रद्धया द्विजाः । क्षालयिष्यंति ते पापं चौर्य कर्मसमुद्भवम्

«သဒ္ဓါဖြင့် ရှရဝဏလ၌ ဤနေရာ၌ ရေချိုးမည့် ဘြာဟ္မဏတို့သည် ခိုးယူမှုကံမှ ပေါ်ပေါက်သော အပြစ်ကို ဆေးကြောပယ်ရှားကြလိမ့်မည်»။

Verse 88

सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ ते विप्रास्तमामंत्र्य मुनिं ततः । प्रणतास्तेन संजग्मुर्वांछिताशां ततः परम्

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏတို့သည် မုနိကို နှုတ်ဆက်လျက် ခွင့်တောင်းကြ၏။ ထို့နောက် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဆန္ဒအလိုတော် ပြည့်စုံသဖြင့် ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 89

तपःस्थः सोऽपि तत्रैव वाल्मीकिरिति यः स्मृतः

ထိုသူလည်း ထိုနေရာ၌ပင် တပဿာ၌ တည်မြဲနေ၏—“ဝါလ္မီကိ” ဟူ၍ မှတ်မိကြသော မုနိဖြစ်သည်။

Verse 90

मुनीनां प्रवरः श्रेष्ठः संजातश्च ततः परम् । अद्यापि तिष्ठते मूर्तः स तत्रस्थो मुनीश्वरः

ထို့နောက် မုနိတို့အနက် အထွတ်အမြတ် အကောင်းဆုံး မုနိတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ယနေ့တိုင်အောင် ထိုမုနိရှင်သည် ကိုယ်ရုပ်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် တည်ရှိနေသေး၏။

Verse 91

यस्तं प्रपूजयेद्भक्त्या स कविर्जायते भुवम् । अष्टम्यां च विशेषेण सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

သူကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူ မည်သူမဆို မြေပြင်ပေါ်၌ ကဗျာဆရာ ဖြစ်လာ၏။ အထူးသဖြင့် အဋ္ဌမီ (လဆန်း/လဆုတ် ၈ ရက်) တွင် မှန်ကန်သော သဒ္ဓါနှင့် ပြည့်စုံလျှင် အကျိုးသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 124

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मुखारतीर्थोत्पत्तिवर्णनंनाम चतुर्विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် စ္လိုကာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—ဆဋ္ဌမပိုင်း နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှ္ဝရ က္ෂೇತ್ರ မာဟာတ္မ്യ၌ “မုခာရ တီရ္ထ ပေါ်ပေါက်လာပုံ ဖော်ပြချက်” ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၁၂၄ ပြီးဆုံး၏။