Adhyaya 119

Verse 2

ऋषय ऊचुः । यत्वया सूतज प्रोक्तं देवी कात्यायनी च सा । महिषांतकरी जाता कथं सा मे प्रकीर्तय । कीदृग्दानववर्यः स माहिषं रूपमाश्रितः । कस्मात्स सूदितो देव्या तन्मे विस्तरतो वद

ရိရှိတို့က ဆိုကြသည်—«အို စူတ၏သားရေ၊ သင်က နတ်မသည် ကာတ်ယာယနီဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ပြင် မဟိષကို ဖျက်ဆီးသူဖြစ်လာကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်လာပုံကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။ ကျွဲရုပ်ကို ခံယူခဲ့သော ထိပ်တန်း ဒါနဝသည် မည်သို့သောသူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် နတ်မ၏လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရသနည်း။ အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ။»

Verse 3

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि देव्या माहात्म्यमुत्तमम् । श्रुतमात्रेऽपि मर्त्यानां येन शत्रुक्षयो भवेत्

စူတက ဆိုသည်—«ဤနေရာ၌ သင်တို့အား နတ်မ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မာဟာတ္မ്യကို ငါကီർത്തယမည်။ ထိုကို ကြားရုံသာဖြင့်ပင် လူသားတို့အတွက် ရန်သူပျက်စီးခြင်း ဖြစ်ပေါ်စေ၏။»

Verse 4

हिरण्याक्षसुतः पूर्वं महिषोनाम दानवः । आसीन्महिषरूपेण येन भुक्तं जगत्त्रयम्

ရှေးကာလ၌ ဟိရဏ္ယာක්ෂ၏သား မဟိષဟု အမည်ရသော ဒါနဝတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ကျွဲရုပ်ကို ခံယူကာ လောကသုံးပါးကို လွှမ်းမိုးနှိပ်စက်ခဲ့၏။

Verse 5

ऋषय ऊचुः । माहिषेण स्वरूपेण किंजातः सूतनंदन । अथवा शापदोषेण सञ्जातः केनचिद्वद

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– «ဟေ စူတာ၏သား၊ အဘယ်ကြောင့် သူသည် ကျွဲရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မွေးဖွားလာသနည်း။ သို့မဟုတ် ကျိန်စာ၏ အပြစ်ဒေါသကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်လာသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ»။

Verse 6

सूत उवाच । संजातो हि सुरूपाढ्यः शतपत्रनिभाननः । दीर्घबाहुः पृथुग्रीवः सर्वलक्षणलक्षितः । नाम्ना चित्रसमः प्रोक्तस्तेजोवीर्यसमन्वितः

စူတာက ဆိုသည်– «သူသည် အလွန်လှပသန့်ရှင်းစွာ မွေးဖွားလာ၍ မျက်နှာသည် ရာပွင့်ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ လက်တံရှည်၊ လည်ပင်းကျယ်၊ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင်ဖြင့် ထင်ရှား၏။ အမည်ကို ‘စိတ္တရသမ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး တေဇောနှင့် သတ္တိဗလတို့ ပြည့်ဝ၏»။

Verse 7

सबाल्यात्प्रभृति प्रायो महिषाणां प्रबोधनम् । करोति संपरित्यज्य सर्वमश्वादिवाहनम्

ကလေးဘဝမှစ၍ သူသည် အများအားဖြင့် ကျွဲများကို နှိုးဆော်မောင်းနှင်ခြင်း၌သာ အာရုံစိုက်ကာ မြင်းစသည့် အခြားစီးနင်းယာဉ်အားလုံးကို လုံးဝ စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။

Verse 9

कदाचिन्महिषारूढः स प्रतस्थे दनोः सुतः । जाह्नवीतीरमासाद्य विनिघ्नञ्जलपक्षिणः

တစ်ခါတစ်ရံ ဒနု၏သားသည် ကျွဲပေါ်စီး၍ ထွက်ခွာသွား၏။ ဂျာဟ္နဝီမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လျှင် ထိုနေရာရှိ ရေငှက်တို့ကို ထိုးနှက်သတ်ဖြတ်လေ၏။

Verse 10

विहंगासक्तचित्तेन शून्येन स मुनीश्वरः । दृष्टो न महिषक्षुण्णः खुरैर्वेगवशाद्द्विजः

ထိုမုနိအရှင်သည် ငှက်တို့ပေါ်တွင်သာ စိတ်ကပ်လျက် စိတ်လွတ်နေသဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးသည့် ကျွဲ၏ ခြေခွာများကြောင့် ဒွိဇကို နင်းချေသွားသည်ကို မမြင်မိခဲ့။

Verse 12

ततः क्षतजदिग्धांगः स दृष्ट्वा दानवं पुरः । अथ दृष्ट्वा प्रणामेन रहितं कोपमाविशत् । ततः प्रोवाच तं क्रुद्धस्तोयमादाय पाणिना । यस्मात्पाप मम क्षुण्णं गात्रं महिषजैः खुरैः

ထို့နောက် သူ၏ခြေလက်အင်္ဂါတို့သည် သွေးစွန်းလျက် ရှေ့တွင်ရပ်နေသော ဒေတျာကိုမြင်လျှင် ရသေ့သည် အရိုအသေမပေးသည်ကိုမြင်သဖြင့် အမျက်ဒေါသထွက်လေ၏။ လက်ထဲတွင် ရေကိုယူ၍ အမျက်ဒေါသဖြင့် မိန့်တော်မူသည်မှာ "အို အပြစ်ရှိသူ၊ ငါ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သင်၏ကျွဲခွာတို့ဖြင့် နင်းချေခံရသောကြောင့်..."

Verse 13

समाधेश्च कृतो भंगस्तस्मात्त्वं महिषो भव । यावज्जीवसि दुर्बुद्धे सम्यग्ज्ञानसमन्वितः

"သင်သည် ငါ၏ သမာဓိကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီ၊ ထို့ကြောင့် ကျွဲဖြစ်စေသတည်း။ အို စိတ်ထားယုတ်မာသူ၊ သင်အသက်ရှင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သင်သည် ရှင်းလင်းသော အသိတရားနှင့် ပြည့်စုံလျက် ရှိနေလိမ့်မည်။"

Verse 14

अथाऽसौ महिषो जातः कृष्णगात्रधरो महान् । अतिदीर्घविषाणश्च अंजनाद्रिरिवापरः

ထိုအခါ သူသည် အနက်ရောင် ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး အလွန်ရှည်လျားသော ဦးချိုများပါရှိသည့် ကြီးမားသော ကျွဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အခြားသော အဉ္ဇနတောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။

Verse 15

ततः प्रसादयामास तं मुनिं विनयान्वितः । शापातं कुरु मे विप्र बाल्यभावादजानतः

ထို့နောက် သူသည် ရသေ့ကို နှိမ့်ချစွာဖြင့် တောင်းပန်လေသည်– "အို ပုဏ္ဏား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျရောက်သော ကျိန်စာကို လျှော့ပေါ့ပေးပါလော့။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်သည် ကလေးဆန်သောကြောင့် နားမလည်ခဲ့ပါ။"

Verse 16

अथ तं स मुनिः प्राह न मे स्याद्वचनं वृथा । तस्माद्यावत्स्थिताः प्राणास्तावदित्थं भविष्यति

ထိုအခါ ရသေ့က "ငါ၏စကားသည် အချည်းနှီးမဖြစ်နိုင်။ ထို့ကြောင့် သင်၏အသက်ရှူနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဤအတိုင်းပင် တည်ရှိနေလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 17

महिषस्य स्वरूपेण निन्दितस्य सुदुर्मते । एवं स तं परित्यज्य गंगातीरं मुनीश्वरः । जगामाऽन्यत्र सोऽप्याशु गत्वा शुक्रमुवाच ह

ထို့ကြောင့် အလွန်ဆိုးယုတ်သူသည် မဟိသ (ကျွဲ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် အရှက်ကွဲကာ ထားခဲ့ရ၏။ မုနိဣශ්වරသည် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းမှ အခြားနေရာသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ သူလည်း အလျင်အမြန် သွားကာ သုက္ရကို ပြောကြား하였다။

Verse 18

अहं दुर्वाससा शप्तः कस्मिंश्चित्कारणांतरे । महिषत्वं समानीतस्तस्मात्त्वं मे गतिर्भव

«အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဒုರ್ವာသာ၏ ကျိန်စာကို ခံရပြီး၊ ကျွဲ (မဟိသ) အဖြစ်သို့ ရောက်လာရသည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 19

यथा स्यात्पूर्वजं देहं तिर्यक्त्वं नश्यते यथा । प्रसादात्तव विप्रेंद्र तथा नीतिर्विधीयताम्

«ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ သင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် သင့်လျော်သော လမ်းစဉ်ကို စီမံပေးပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ယခင်ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်ရ၍ တိရစ္ဆာန်အဖြစ်သည် ပျောက်ကွယ်ပါစေ»။

Verse 20

शुक्र उवाच । तस्य शापोऽन्यथा कर्तुं नैव शक्यः कथंचन । केनापि संपरित्यज्य देवमेकं महेश्वरम्

သုက္ရက ပြောသည်— «ထိုကျိန်စာကို မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်။ ထို့ကြောင့် တစ်ပါးတည်းသော ဘုရား မဟေရှဝရကို မစွန့်ပစ်ဘဲ၊ သူ့ထံ၌သာ ခိုလှုံလော့»။

Verse 21

तस्मादाराधयाऽशु त्वं गत्वा लिंगमनुत्तमम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वसिद्धिप्रदायके

«ထို့ကြောင့် အလျင်အမြန် သွား၍ ဟာဋကေရှဝရ က్షೇತ್ರ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး လင်္ဂကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလော့။ ထိုနေရာသည် အစွမ်းအထက်မြတ်သော စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးတတ်၏»။

Verse 22

तत्र सञ्जायते सिद्धिः शीघ्रं दानवसत्तम । अपि पापयुगे प्राप्ते किं पुनः प्रथमे युगे

ထိုနေရာ၌ အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) သည် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွန်း၏၊ ဒာနဝတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောသူရေ—အပြစ်ယုဂ (ကလိယုဂ) ရောက်လာသော်လည်း ထိုသို့ပင်; ပထမယုဂ (ကృతယုဂ) တွင်တော့ မည်မျှပိုမိုမည်နည်း။

Verse 23

एवमुक्तः स शुक्रेण दानवः सत्वरं ययौ । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तपस्तेपे ततः परम्

ဤသို့ သုကြ (Śukra) မှ မိန့်ကြားသင်ကြားခံရသော ဒာနဝသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာ၍ ဟာဋကေရှ္ဝရ (Hāṭakeśvara) သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်ကာ ထို့နောက် တပသ (အာစီတပ) ကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 25

तस्यैवं वर्तमानस्य तपःस्थस्य महात्मनः । जगाम सुमहान्कालः कृच्छ्रे तपसि वर्ततः

ဤသို့ တပသ၌ တည်ကြည်နေသော မဟာအတ္မ (မဟာစိတ်) သည် ခက်ခဲသော အာစီတပကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးနေစဉ် အလွန်ရှည်လျားသော ကာလကြီးတစ်ခု ကုန်လွန်သွားလေ၏။

Verse 26

ततस्तुष्टो महादेवो गत्वा तद्दृष्टिगोचरम् । प्रोवाच परितुष्टोऽस्मि वरं वरय दानव

ထို့နောက် မဟာဒေဝ (Mahādeva) သည် နှစ်သက်တော်မူ၍ သူ၏ မျက်စိမြင်ရာသို့ ကြွလာကာ မိန့်တော်မူသည်—“ငါ အလွန်ပင် ကျေနပ်ပြီ။ ဒာနဝရေ၊ ဆုတောင်းရာ အပေးတော်မူမည့် ဗရ (boon) ကို ရွေးချယ်လော့။”

Verse 27

महिष उवाच । अहं दुर्वाससा शप्तो महिषत्वे नियोजितः । तिर्यक्त्वं नाशमायातु तस्मान्मे त्वत्प्रसादतः

မဟိષ (ကျွဲဖြစ်သူ) က ပြောသည်—“ကျွန်ုပ်သည် ဒုర్వာသ (Durvāsas) ၏ ကျိန်စာကြောင့် ကျွဲဖြစ်ခြင်းသို့ ချမှတ်ခံရပါသည်။ ထို့ကြောင့် သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဤတိရစ္ဆာန်ဘဝသည် ကျွန်ုပ်ထံမှ ပျောက်ကွယ်ပါစေ။”

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । नान्यथा शक्यते कर्तुं तस्य वाक्यं कथंचन । तस्मात्तव करिष्यामि सुखोपायं शृणुष्व तम्

ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူသည်။ «သူ၏စကားကို မည်သို့မျှ အခြားသို့ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်။ ထို့ကြောင့် သင်အတွက် လွယ်ကူသောနည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ငါပေးမည်—နားထောင်လော့»။

Verse 29

ये केचिन्मानवा भोगा दैविका ये तथाऽसुराः । ते सर्वे तव गात्रेऽत्र सम्प्रयास्यंति संश्रयम्

«လူတို့အတွင်းရှိ အပျော်အပါးများ၊ ဒေဝတို့၏ အပျော်အပါးများ၊ ထို့အတူ အသူရတို့၏ အပျော်အပါးများ—အကုန်လုံးသည် ဤနေရာ၌ သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ စုဝင်ကာ ခိုလှုံလာမည်»။

Verse 31

महिष उवाच । यद्येवं देवदेवेश भोगप्राप्तिर्भवेन्मम । तस्मादवध्यमेवास्तु गात्रमेतन्मम प्रभो

မဟိဿက ပြောသည်။ «အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝရှင်၊ အပျော်အပါးကို ငါရရှိမည်ဆိုလျှင်—အရှင်ဘုရား၊ ငါ၏ဤကိုယ်ခန္ဓာကို အမှန်တကယ် မသတ်နိုင်အောင်၊ မထိခိုက်နိုင်အောင် ဖြစ်စေပါ»။

Verse 32

दशानां देवयोनीनां मनुष्याणां विशेषतः । तिर्यञ्चानां च नागानां पक्षिणां सुरसत्तम

«ဒေဝမွေးဖွားမှု အမျိုးအစား ဆယ်မျိုးအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် လူသားတို့အတွင်း၌လည်းကောင်း—တိရစ္ဆာန်တို့အတွင်း၌လည်းကောင်း၊ နာဂတို့အတွင်း၌လည်းကောင်း၊ ငှက်တို့အတွင်း၌လည်းကောင်း၊ ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်—»

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नावध्योऽस्ति धरापृष्ठे कश्चिद्देही च दानव । तस्मादेकं परित्यक्त्वा शेषान्प्रार्थय दैत्यप

ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူသည်။ «မြေပြင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ် မသတ်နိုင်သော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါ တစ်ဦးမျှ မရှိ၊ ဒာနဝာ။ ထို့ကြောင့် ထိုတောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်၍ ကျန်သော အပေးအယူများကို တောင်းလော့၊ ဒೈတျတို့၏အရှင်»။

Verse 34

ततः स सुचिरं ध्यात्वा प्रोवाच वृषभध्वजम् । स्त्रियमेकां परित्यक्त्वा नान्येभ्यस्तु वधो मम

ထို့နောက် သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ တွေးတောပြီးနောက်၊ ဝೃಷဘဓွဇ (ရှီဝ) ထံသို့ ပြောကြားသည်။ «မိန်းမတစ်ဦးကိုသာ ချန်ထားပါ၊ အခြားသူတို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ သေခြင်း မဖြစ်ပါစေနှင့်» ဟု။

Verse 35

तथात्र मामके तीर्थे यः कश्चिच्छ्रद्धया नरः । करोति स्नानमव्यग्रस्त्वां पश्यति ततः परम्

«ထိုနည်းတူပင်၊ ဤကျွန်ုပ်၏ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ ရေချိုးသူ မည်သူမဆို၊ ထို့နောက် သင် (ဘုရားရှင်) ကို မြင်ရမည်» ဟု။

Verse 36

तस्य स्यात्त्वत्प्रसादेन संसिद्धिः सार्वकामिकी । सर्वोपद्रवनाशश्च तेजोवृद्धिश्च शंकर

«သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်၊ အို သင်္ကရ (ရှီဝ)၊ သူသည် ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိမည်။ အန္တရာယ်အပေါင်းတို့ ပျက်စီးပြီး၊ သူ၏ ဓမ္မတေဇောလည်း တိုးပွားမည်» ဟု။

Verse 37

भोगार्थमिष्यते कायं यतो मर्त्यं सुरासुरैः । समवाप्स्यसि तान्सर्वांस्तस्मात्तव कलेवरम्

«အပျော်အပါး (ဘောဂ) အတွက်ပင် နတ်များနှင့် အသူရများတောင် မရဏလူ့ကိုယ်ကို လိုလားကြသဖြင့်၊ သင်လည်း ထိုအပျော်အပါးအားလုံးကို ရရှိမည်။ ထို့ကြောင့် သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာအကြောင်းမှာ—» ဟု။

Verse 38

भूतप्रेतपिशाचादि संभवास्तस्य तत्क्षणात् । दोषा नाशं प्रयास्यंति तथा रोगा ज्वरादयः

«ထိုအချိန်မှစ၍ ဘူတ၊ ပရေတ၊ ပိသာချာ စသည့်အရာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော အန္တရာယ်ဒုက္ခများသည် ချက်ချင်း ဖယ်ရှားသွားမည်။ ထို့အတူ ဖျားနာမှုများ—ဖျားခြင်းနှင့် အခြားရောဂါများ—လည်း ပျက်စီးသွားမည်» ဟု။

Verse 39

एवमुक्त्वाऽथ देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । महिषोऽपि निजं स्थानं प्रजगाम ततः परम्

ဤသို့မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဒေဝတို့၏အရှင်သည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ မဟိဿလည်း ထို့နောက် မိမိ၏ နေရာအိမ်သို့ ပြန်လည်သွားရောက်၏။

Verse 40

स गत्वा दानवान्सर्वान्समाहूय ततः परम् । प्रोवाचामर्षसंयुक्तः सभामध्ये व्यवस्थितः

သူသည် ထွက်သွား၍ ဒာနဝအားလုံးကို ခေါ်စုစည်းပြီးနောက်၊ အစည်းအဝေးအလယ်၌ ရပ်ကာ မနာလိုမှုနှင့် ဒေါသပြင်းထန်စွာဖြင့် ပြောဆို၏။

Verse 41

पिता मम पितृव्यश्च ये चान्ये मम पूर्वजाः । दानवा निहता देवैर्वासुदेवपुरोगमैः

«ကျွန်ုပ်၏ဖခင်၊ ဖခင်ဘက်ဦးလေးနှင့် အခြားသော ဘိုးဘွားအရင်များအားလုံး—ထိုဒာနဝတို့ကို ဝါစုဒေဝကို ဦးဆောင်ထားသော ဒေဝတို့က သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်»။

Verse 42

तस्मात्तान्नाशयिष्यामि देवानपि महाहवे । अहं त्रैलोक्यराज्यं हि ग्रहीष्यामि ततः परम्

«ထို့ကြောင့် မဟာစစ်ပွဲ၌ ထိုဒေဝတို့ကို ငါဖျက်ဆီးမည်။ ထို့နောက် သုံးလောက၏ အာဏာပိုင်မှုကို ငါသိမ်းယူမည်»။

Verse 43

अथ ते दानवाः प्रोचुर्युक्तमेतदनुत्तमम् । अस्मदीयमिदं राज्यं यच्छक्रः कुरुते दिवि

ထို့နောက် ဒာနဝတို့က «ဤအရာသည် မှန်ကန်၍ အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်၌ ရှက္ရ (အိန္ဒြ) က ခံစားနေသော အာဏာပိုင်မှုသည် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့၏ အခွင့်အရေးပင်» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 44

तस्मादद्यैव गत्वाऽशु हत्वेन्द्रं रणमूर्धनि । दिव्यान्भोगान्प्रभुञ्जानाः स्थास्यामः सुखिनो दिवि

ထို့ကြောင့် ယနေ့ပင် လျင်မြန်စွာသွားရောက်၍ စစ်မြေပြင်၌ သိကြားမင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး နတ်စည်းစိမ်တို့ကို ခံစားလျက် နတ်ပြည်၌ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြကုန်အံ့။

Verse 45

एवं ते दानवाः सर्वे कृत्वा मंत्रविनिश्चयम् । मेरुशृंगं ततो जग्मुः सभृत्यबलवाहनः

ထိုသို့လျှင် ဒါနဝအပေါင်းတို့သည် တိုင်ပင်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် အခြွေအရံ၊ စစ်သည်ဗိုလ်ပါ၊ ယာဉ်ရထားတို့နှင့်တကွ မြင်းမိုရ်တောင်ထိပ်သို့ ချီတက်ကြလေသည်။

Verse 46

अथ शक्रादयो देवा दृष्ट्वा तद्दानवोद्भवम् । अकस्मादेव संप्राप्तं बलं शस्त्रास्त्रसंयुतम् । युद्धार्थं स्वपुरद्वारि निर्ययुस्तदनंतरम्

ထိုအခါ သိကြားမင်းနှင့် နတ်တို့သည် လက်နက်အစုံအလင်ဖြင့် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော ဒါနဝစစ်တပ်ကို မြင်လျှင် စစ်တိုက်ရန် မိမိတို့၏ မြို့တံခါးဝသို့ ချက်ချင်း ထွက်လာကြကုန်၏။

Verse 47

आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यौ च भिषग्वरौ । विश्वेदेवास्तथा साध्याः सिद्धा विद्याधराश्च ये

အာဒိစ္စနတ်များ၊ ဝသုနတ်များ၊ ရုဒြနတ်များ၊ သမားတော်တို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော နာသစ္စနတ်ညီနောင်များ၊ ဝိဿဝေဒေဝနတ်များ၊ သာဓျနတ်များ၊ သိဒ္ဓနတ်များနှင့် ဝိဇ္ဇာဓိုရ်အပေါင်းတို့သည် (စစ်ပွဲအတွက် စုဝေးကြကုန်၏)။

Verse 48

ततः समभवद्युद्धं देवानां सह दानवैः । मिथः प्रभर्त्स्यमानानां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ထို့နောက် နတ်တို့နှင့် ဒါနဝတို့၏ စစ်ပွဲသည် ဖြစ်ပွားလေ၏။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်ခိုက်ကြရာတွင် သေခြင်းတရားကိုသာ အဆုံးသတ်အဖြစ် သတ်မှတ်၍ ဆုတ်ခွာခြင်း မရှိကြပေ။

Verse 49

एवं समभवद्युद्धं यावद्वर्षत्रयं दिवि । रक्तनद्योतिविपुलास्तत्रातीव प्रसुस्रुवुः

ဤသို့ ကောင်းကင်ဘုံ၌ စစ်ပွဲသည် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ သွေးမြစ်ကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော ရေစီးများ ပေါက်ကွဲဟုန်ဟုန် စီးဆင်းလာ하였다။

Verse 50

अन्यस्मिन्दिवसे शक्रं दृष्टैवारावणसंस्थितम् । तं शुक्लेनातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि । देवैः परिवृतं दिव्यशस्त्रपाणिभिरेव च

နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် အဲရာဝတ (Airāvata) ပေါ်၌ ထိုင်နေသော သက္ကရာ (Śakra) ကို မြင်ကြသည်။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အဖြူရောင် မင်းထီးကာထားပြီး၊ ကောင်းကင်လက်နက်ကိုင် ဒေဝတော်များက ဝိုင်းရံထား하였다။

Verse 51

ततः कोपपरीतात्मा महिषो दानवाधिपः । महावेगं समासाद्य तस्यैवाभिमुखो ययौ

ထို့နောက် ဒါနဝတို့၏ အရှင် မဟိသ (Mahiṣa) သည် ဒေါသကြီးစွာ လွှမ်းမိုးခံရ၍ အလွန်မြန်သော အရှိန်ကို စုဆောင်းကာ သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွား하였다။

Verse 52

शृंगाभ्यां च सुतीक्ष्णाभ्यां ततश्चैरावणं गजम् । विव्याध हृदये सोऽथ चक्रे रावं सुदारुणम्

ထို့နောက် သူသည် အလွန်စူးရှသော ချိုနှစ်ချောင်းဖြင့် ဆင်အဲရာဝတ (Airāvata) ၏ နှလုံးကို ထိုးဖောက်하였다။ ထိုအခါ အဲရာဝတ သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှင့်하였다။

Verse 53

ततः पराङ्मुखो भूत्वा पलायनपरायणः । अभिदुद्राव वेगेन पुरी यत्रामरावती

ထို့နောက် သူသည် မျက်နှာကို လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန်သာ အာရုံထားပြီး၊ အမရာဝတီ (Amarāvatī) မြို့ရှိရာသို့ အရှိန်မြန်မြန်ဖြင့် ပြေးသွား하였다။

Verse 54

अंकुशोत्थप्रहारैश्च क्षतकुंभोऽपि भूरिशः । महामात्रनिरुद्धोऽपि न स तस्थौ कथंचन

ဆင်မောင်းတံ (အင်ကူရှ) ဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးနှက်သဖြင့် နားဘက်များ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း၊ မဟာအမှုထမ်းများက ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း၊ မည်သို့မျှ တည်ငြိမ်စွာ မရပ်နိုင်ခဲ့။

Verse 55

अथाब्रवीत्सहस्राक्षो महिषं वीक्ष्य गर्वितम् । गर्जमानांस्तथा दैत्यान्क्ष्वेडनास्फोटनादिभिः

ထို့နောက် မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြာ) သည် ဂုဏ်မာန်ဖောင်းပွနေသော မဟိသကို ကြည့်၍၊ ကဲ့ရဲ့ဟားယားသံ၊ လက်ခုပ်တီးသံ စသည့် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေသော ဒೈတျာတို့ကိုလည်း မြင်ကာ ပြောကြားလေသည်။

Verse 56

मा दैत्य प्रविजानीहि यन्नष्टस्त्रिदशाधिपः । एष नागो रणं हित्वा विवशो याति मे बलात्

«ဟေ ဒိုင်တျာ၊ သုံးဆယ်သုံးသိမ့်တို့၏ အရှင် ပျက်စီးသွားပြီဟု မထင်လိုက်နှင့်။ ဤဆင်သည် စစ်မြေကို စွန့်၍ ငါ၏ အာနုဘော်ကြောင့် အကူအညီမဲ့စွာ မောင်းနှင်ခံကာ ထွက်သွားနေသည်» ဟု ဆို၏။

Verse 57

तस्मात्तिष्ठ मुहूर्तं त्वं यावदास्थाय सद्रथम् । नाशयामि च ते दर्पं निहत्य निशितैः शरैः

«ထို့ကြောင့် ငါကောင်းမြတ်သော ရထားပေါ် တက်စီးသည့်အထိ မိနစ်ခဏ ရပ်စောင့်လော့။ ငါသည် ထက်မြက်သော မြားများဖြင့် မင်းကို ထိုးသတ်၍ မင်း၏ မာန်မာနကို ဖျက်ဆီးမည်» ဟု ဆို၏။

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो मातलिः शक्रसारथिः । सहस्रैदर्शभिर्युक्तं वाजिनां वातरंहसाम्

ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် သက္ကရာ၏ ရထားမောင်း မာတလိ ရောက်လာ၍ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော မြင်းတစ်ထောင် ချိတ်ဆက်ထားသည့် ရထားကို ယူဆောင်လာလေသည်။

Verse 59

ते ऽथ मातलिना अश्वाः प्रतोदेन समाहताः । उत्पतंत इवाकाशे सत्वं संप्रदुद्रुवुः

ထို့နောက် မာတလီသည် ကြာပွတ်ဖြင့် ထိုးနှက်သဖြင့် မြင်းတို့သည် အားပြင်းစွာ ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ မိုးကောင်းကင်သို့ ပျံတက်မည့်သကဲ့သို့ ပြေးလွှားသွားကြ၏။

Verse 60

अथ चापं समारोप्य सत्वरं पाकशासनः । शरैराशीविषाकारैश्छादयामास दानवम्

ထို့နောက် ပာကရှာသန (အိန္ဒြာ) သည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လေးကိုတင်ကာ အဆိပ်ပြင်းမြွေသဏ္ဌာန်ရှိသော မြားများဖြင့် ဒါနဝကို ဖုံးလွှမ်းပစ်၏။

Verse 61

ततः स वेगमास्थाय भूयोऽपि क्रोधमूर्छितः । अभिदुद्राव वेगेन स यत्र त्रिदशाधिपः

ထို့နောက် သူသည် အရှိန်ကို ထပ်မံစုဆောင်းကာ ဒေါသမူးဝေသဖြင့် အားကြီးစွာ ပြေးဝင်၍ တိရိဒသအဓိပတိ (အိန္ဒြာ) ရှိရာသို့ တိုးဝင်သွား၏။

Verse 62

ततस्तान्सुहयांस्तस्य शृंगाभ्यां वेगमाश्रितः । दारयामास संक्रुद्ध आविध्याविध्य चासकृत्

ထို့နောက် သူသည် အရှိန်ကို အားထားကာ ဒေါသထန်လျက် ချိုနှစ်ချောင်းဖြင့် ထိုမြင်းကောင်းများကို ခွဲဖောက်ကာ မကြာခဏ ထိုးနှက်၍ လှန်ပစ်လေ၏။

Verse 63

ततस्ते वाजिनस्त्रस्ताः संजग्मुः क्षतवक्षसः । रक्तप्लावितसर्वांगा मार्गमैरावणस्य च

ထို့နောက် ထိုမြင်းများသည် ကြောက်လန့်ကာ ရင်ဘတ်ဒဏ်ရာရ၍ ကိုယ်တစ်လုံးလုံး သွေးစိုလျက် အဲရာဝတ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်းလည်း ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

Verse 64

ततः शक्ररथं दृष्ट्वा विमुखं सुरसत्तमाः । सर्वे प्रदुद्रुवुर्भीतास्तस्य मार्गमुपाश्रिताः

ထို့နောက် သက္ကရာ (Śakra) ၏ ရထားသည် နောက်ပြန်လှည့်သွားသည်ကို မြင်လျှင်၊ နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့သည် အားလုံး ကြောက်ရွံ့ကာ ထိုလမ်းကြောင်းကိုလိုက်၍ ပြေးလွှားသွားကြ၏။

Verse 65

ततस्तु दानवाः सर्वे भग्नान्दृष्ट्वा रणे सुरान् । शस्त्रवृष्टिं प्रमुंचंतो गर्जमाना यथा घनाः

သို့ရာတွင် ထို့နောက် ဒာနဝတို့အားလုံးသည် စစ်မြေပြင်၌ နတ်တို့ ပျက်ကွက်သွားသည်ကို မြင်၍၊ လက်နက်မိုးကို လွှတ်ချကာ မိုးတိမ်ကြီးများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကြ၏။

Verse 66

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता रजनी तमसावृता । न किंचित्तत्र संयाति कस्यचिद्दृष्टिगोचरे

ထိုအချိန်အတွင်း ညသည် အမှောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ရောက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ မည်သူမဆို၏ မျက်စိမြင်ကွင်းအတွင်းသို့ ဘာမျှ မဝင်ရောက်နိုင်တော့။

Verse 67

ततस्तु दानवाः सर्वे युद्धान्निर्वृत्य सर्वतः । मेरुशृंगं समाश्रित्य रम्यं वासं प्रचक्रमुः

ထို့နောက် ဒာနဝတို့အားလုံးသည် အရပ်ရပ်မှ စစ်ပွဲကို ရပ်နား၍၊ မေရုတောင်ထိပ်တစ်ခုကို အားကိုးကာ သာယာလှပသော စခန်းတည်ရန် စတင်ကြ၏။

Verse 68

विजयेन समायुक्तास्तुष्टिं च परमां गताः । कथाश्चक्रुश्च युद्धोत्था युद्धं तस्य यथा भवत्

သူတို့သည် အောင်ပွဲနှင့် ပြည့်စုံကာ အမြင့်ဆုံးသော ကျေနပ်မှုသို့ ရောက်ကြ၏။ ထို့နောက် စစ်ပွဲမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကြောင်းအရာများကို—ထိုတိုက်ပွဲ မည်သို့ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို—အချင်းချင်း ပြောဆိုကြ၏။

Verse 69

देवाश्चापि हतोत्साहाः प्रहारैः क्षतविक्षताः । मंत्रं चक्रुर्मिथो भूत्वा बृहस्पतिपुरःसराः

နတ်တို့လည်း ထိုးနှက်ဒဏ်ကြောင့် အနာတရဖြစ်၍ စိတ်အားကျသွားကြသဖြင့်၊ ဗြဟ္စပတိကို ဦးဆောင်ကာ အချင်းချင်း စုဝေး၍ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 70

सांप्रतं दानवैः सैन्यमस्माकं विमुखं कृतम् । विध्वस्तं सुनिरुत्साहमक्षमं युद्धकर्मणि

ယခုအခါ ဒာနဝတို့က ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်တပ်ကို နောက်ဆုတ်အောင် လှန်ပြန်စေခဲ့သည်; စစ်တပ်သည် ပျက်စီးကွဲပြား၍ စိတ်အားလုံးဝကျဆင်းကာ စစ်လုပ်ငန်းကို မဆောင်ရွက်နိုင်တော့။

Verse 72

एवं ते निश्चयं कृत्वा ब्रह्मलोकं ततो गताः । शून्यां शक्रपुरीं कृत्वा सर्वे देवाः सवासवाः

ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက်၊ အင်ဒြာနှင့်အတူ နတ်အားလုံးသည် ဗြဟ္မာ၏ လောကသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၍၊ သက္ကရာ၏ မြို့တော် (အမရာဝတီ) ကို လွတ်လပ်ဗလာအဖြစ် ချန်ထားခဲ့ကြ၏။

Verse 73

ततः प्रातः समुत्थाय दानवास्ते प्रहर्षिताः । शून्यां शक्रपुरीं दृष्ट्वा विविशुस्तदनंतरम्

ထို့နောက် မနက်အရုဏ်တက်သော် ဒာနဝတို့သည် ဝမ်းမြောက်လန်းဆန်းစွာ ထ၍၊ သက္ကရာ၏ မြို့တော် လွတ်လပ်ဗလာဖြစ်နေသည်ကို မြင်လျှင် ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 74

अथ शाक्रे पदे दैत्यं महिषं संनिधाय च । प्रणेमुस्तुष्टिसंयुक्ताश्चक्रुश्चैव महोत्सवम्

ထို့နောက် သက္ကရာ၏ ထီးနန်းပေါ်တွင် ဒೈတျ မဟိဿကို တင်ထားပြီး၊ စိတ်ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်စွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ မဟာပွဲတော်ကြီးကို ကျင်းပကြ၏။

Verse 76

जगृहुर्यज्ञभागांश्च सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । देवस्थानेषु सर्वेषु देवताऽभिमताश्च ये

သူတို့သည် သုံးလောကကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့၏ ယဇ္ဉာဝေစုများကို လုယူကာ၊ ဘုရားသခင်တို့၏ အလုံးစုံသော ဒေဝစေတီဌာနများတွင်လည်း ဒေဝတော်တို့နှစ်သက်၍ သင့်တော်သော အရာများကိုပါ သိမ်းယူခဲ့သည်။

Verse 94

स्थापयित्वा महल्लिगं भक्त्या देवस्य शूलिनः । प्रासादं च ततश्चक्रे कैलासशिखरोपमम्

သုံးမြှားကိုင်သခင် ရှိဝဘုရားအား ဘက္တိဖြင့် လိင်္ဂကြီးတစ်ဆူကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ ကైలాసတောင်ထိပ်နှင့်တူသော မဟာပရသာဒ်တော်ကို ဆောက်လုပ်하였다။