निर्वैरेण समेनाथ सुखदुःखभवाभवैः । ब्रह्मादिकीटपर्यन्तं किमेव क्लिश्यते जगत्
nirvaireṇa samenātha sukhaduḥkhabhavābhavaiḥ | brahmādikīṭaparyantaṃ kimeva kliśyate jagat
အရှင်၊ သင်သည် ရန်မရှိသူ၊ အားလုံးအပေါ် တန်းတူသောသူဖြစ်၏။ သို့သော် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဒုက္ခ၊ မွေးဖွားခြင်းနှင့် မမွေးဖွားခြင်းတို့ကြောင့် ဘာကြောင့် လောကသည် ဗြဟ္မာမှ စ၍ အငယ်ဆုံးပိုးမွှားအထိ ဆင်းရဲကျပ်တည်းနေရသနည်း။
Nandabhadra (within Nārada’s narration)
Scene: A panoramic hierarchy of beings—Brahmā above, humans mid, insects below—linked by a single thread of suffering (pleasure/pain cycles), while the Lord stands serene and equal.
Suffering is confronted as a universal condition, inviting deeper understanding of karma and grace through devotion.
Implied setting is Kapileśvara at Bahūdaka-kuṇḍa; the verse itself discusses universal suffering.
None; it is part of a devotional inquiry (gāthā/stotra).