Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 185
जगदुद्भासयन्भासा सूर्यकोटिसमप्रभः । ततो निष्पत्य धरणीं हृष्टरोमाश्रुद्गदः
jagadudbhāsayanbhāsā sūryakoṭisamaprabhaḥ | tato niṣpatya dharaṇīṃ hṛṣṭaromāśrudgadaḥ
ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးကို မိမိ၏တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းစေ၍ နေရောင်တစ်ကိုဋိနှင့်တူသော ဂုဏ်ရောင်ရှိတော်မူ၏။ ထို့နောက် မြေပြင်သို့ ခုန်ဆင်းလာကာ ဆံပင်ထောင်၍ မျက်ရည်ယို၊ ဝမ်းမြောက်လွန်းသဖြင့် အသံတုန်တက်နေ၏။
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Type: temple
Scene: Hari blazes forth with radiance like ten million suns, illuminating the worlds; He descends to the earth overwhelmed with joy—goosebumps, tears, and a choked voice.
FAQs
Divine darśana overwhelms both cosmos and devotee: the Lord’s radiance sanctifies the world, and devotion expresses itself through tears and ecstatic awe.
No named tīrtha appears in this verse; it describes the theophany (divine manifestation) and devotional response.
None directly; it supports the devotional path of darśana and heartfelt reverence.