Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 10
यद्वा देवा न संयांति पारं ये च परस्परम् । तत्सृष्टसृष्टसृष्टेषु गणना काऽस्मदादिषु
yadvā devā na saṃyāṃti pāraṃ ye ca parasparam | tatsṛṣṭasṛṣṭasṛṣṭeṣu gaṇanā kā'smadādiṣu
နတ်တို့တောင် အချင်းချင်း၏ အဆုံးစွန်သော အကန့်အသတ်ကို မရောက်နိုင်သေးလျှင်၊ ဖန်ဆင်းခြင်းမှ ဖန်ဆင်းခြင်း ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်သော ဖန်ဆင်းမှုများအတွင်း၌—ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့သော သတ္တဝါများကို ဘာကို ရေတွက်နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deductive, Māheśvarakhaṇḍa narrative frame)
Scene: Sages contemplate an infinite cascade of worlds—creation emerging from creation—while distant deities appear unable to reach each other’s limits; the foreground shows a human figure shrinking in scale, hands folded, embodying humility.
FAQs
It teaches humility: if even devas cannot fathom ultimate limits, humans should abandon prideful comparisons and rest in reverence.
No tīrtha is referenced; the verse is a cosmological reflection.
None; it is a contemplative statement discouraging arrogant reckoning.