Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 10
कोकिला मधुरैः स्वानैर्नादयंति तथा मुनीन् । यथा कथामृताख्यानैर्ब्राह्मणा भवभीरुकान्
kokilā madhuraiḥ svānairnādayaṃti tathā munīn | yathā kathāmṛtākhyānairbrāhmaṇā bhavabhīrukān
ထိုနေရာ၌ ကိုကီလာ (ကူကူး) တို့သည် ချိုမြိန်သော အသံများဖြင့် မုနီတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ ထိုကဲ့သို့ပင် ဗြာဟ္မဏတို့သည် အမృతကဲ့သို့သော သာသနာတော်ကထာများကို ရွတ်ဆိုပြောကြားခြင်းဖြင့် လောကသံသရာကို ကြောက်ရွံ့သူတို့ကို ဝမ်းမြောက်စေသည်။
Lomaharṣaṇa (Sūta), as narrator within Māheśvara-khaṇḍa context
Type: kshetra
Scene: Sages seated in a forest hermitage, listening; above them cuckoos sing on flowering branches; a brāhmaṇa storyteller gestures gently, the scene blending nature’s song with kathā.
FAQs
Sacred narration (kathā) is like nectar: it calms fear of saṃsāra and uplifts the mind, just as birdsong soothes ascetics.
No named tīrtha is specified in this verse; it praises the sanctity of a sage’s āśrama environment as a dharmic sacred space.
No explicit ritual is prescribed; the implied practice is śravaṇa of kathā (listening to sacred narratives) in the company of Brāhmaṇas and sages.