Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 100
तदहं दानपुण्यं हि करिष्यामि कथं स्फुटम् । कौपीनदण्डात्मधनो धनं स्वल्पं हि नास्ति मे
tadahaṃ dānapuṇyaṃ hi kariṣyāmi kathaṃ sphuṭam | kaupīnadaṇḍātmadhano dhanaṃ svalpaṃ hi nāsti me
ထို့ကြောင့် အလှူဒါန၏ ကုသိုလ်ကို ငါ မည်သို့ ထင်ရှားစွာ ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း။ ငါ့တွင် လုံချည်တစ်ထည်နှင့် တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းသာ ဥစ္စာဖြစ်ပြီး ငွေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတောင် မရှိ။
Nārada (self-reflection in narration)
Listener: Purāṇic audience within Kaumārikā frame
Scene: A renunciant-like Nārada (or narrator figure) with only kaupīna and daṇḍa, looking at his meager belongings, yet forming a firm resolve to perform charity.
FAQs
Sincere desire to give arises even in renunciation; one seeks dharmic ways to practice charity despite scarcity.
None; it focuses on personal constraint and dharma-intent.
No specific rite; it introduces the problem of how to perform dāna without material wealth.