Adhyaya 50

Verse 1

स्कंद उवाच । वाराणस्यां तथादित्या ये चान्ये तान्वदाम्यतः । कलशोद्भव ते प्रीत्या सर्वे सर्वाघनाशनाः

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– ဗာရာဏသီ၌ ရှိသော အာဒိတျယတို့နှင့် အခြားသော သန့်ရှင်းမြတ်သော ပေါ်ထွန်းမှုတို့ကို ယခု ငါဖော်ပြမည်။ အိုး ကလသမှ မွေးဖွားသူ (အဂஸတျယ)၊ သင့်ကို ပီတိဖြစ်စေရန်—ထိုအားလုံးသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 2

खखोल्को नाम भगवानादित्य परिकीर्तितः । त्रिविष्टपोत्तरे भागे सर्वव्याधिविघातकृत्

“ခခိုးလ္က” ဟူသော နာမဖြင့် ဘဂဝန် အာဒိတျယတစ်ပါးကို ချီးမွမ်းကြသည်။ တြိဝိဋ္ဌပ၏ မြောက်ဘက်ပိုင်း၌ ထိုအရှင်သည် ရောဂါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 3

यथा खखोल्क इत्याख्या तस्यादित्यस्य तच्छृणु । पुरा कद्रूश्च विनता दक्षस्य तनये शुभे

ထို အာဒိတျသည် “ခခိုးလ္က” ဟူသော နာမဖြင့် မည်သို့ ကျော်ကြားလာသနည်းကို နားထောင်လော့။ ရှေးကာလ၌ ဒက္ရှ၏ မင်္ဂလာရှိသော သမီးများ ကဒြူနှင့် ဝိနတာ တို့၏ အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 4

कश्यपस्य च ते पत्न्यौ मारीचेः प्राक्प्रजापतेः । क्रीडंत्यावेकदान्योन्यं मुने ते ऊचतुस्त्विति

သူတို့နှစ်ဦးသည် မာရီချိ ပ္ရဇာပတိ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သော ကရှျပ မုနိ၏ ဇနီးများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်နေ့ အပြန်အလှန် ကစားနေစဉ် ထို ရှင်သန်သူ မုနိအား ဤသို့ ပြောကြ၏။

Verse 5

कद्रूरुवाच । विनते त्वं विजानासि यदि तद्ब्रूहि मेग्रतः । अखंडिता गतिस्तेस्ति यतो गगनमंडले

ကဒြူက ပြောသည်— “ဝိနတာ၊ သင် တကယ် သိလျှင် ငါ့ရှေ့တွင် တိတိကျကျ ပြောပါ။ သင်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် မပြတ်တောက်၊ အကြောင်းမှာ သင်သည် ကောင်းကင်မဏ္ဍလ၌ လှည့်လည်သွားလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 6

योसावुच्चैःश्रवा वाजी श्रूयते सवितूरथे । किं रूपःसोस्ति शबलो धवलो वा वदाशु मे

“စဝိတೃ၏ ရထား၌ ရှိသည်ဟု ကြားရသော ဥစ္စೈရှ္ရဝါ မြင်းသည် ရုပ်သဏ္ဌာန် မည်သို့နည်း။ အစက်အပြောက်ပါသလား၊ သို့မဟုတ် ဖြူစင်သလား။ အမြန် ငါ့အား ပြောပါ။”

Verse 7

पणं च कुरु कल्याणि तुभ्यं यो रोचतेनघे । एवमेव न यात्येष कालक्रीडनकं विना

“ထို့ပြင် မင်္ဂလာရှိ၍ အပြစ်ကင်းသောသူမ၊ သင်နှစ်သက်သမျှ လောင်းကြေး ထားပါ။ အကြောင်းမှာ ဤကိစ္စသည် စကားပြောရုံဖြင့် မတိုးတက်နိုင်၊ ကာလ၏ ကစားပွဲ—ကံကြမ္မာ၏ လီလာ—ဖြင့်သာ ရှေ့ဆက်သွားသည်။”

Verse 8

विनतोवाच । किं पणेन भगिन्यत्र कथयाम्येवमेव हि । त्वज्जये का च मे प्रीतिर्मज्जये किं नु ते सुखम्

ဝိနတာက ပြောသည်။ “အစ်မရေ၊ ဒီမှာ လောင်းကစား (ပဏ) လုပ်ဖို့ ဘာလိုသလဲ။ ငါက အတိုင်းအတာမရှိဘဲ တိုက်ရိုက် ပြောမယ်။ နင်နိုင်ရင် ငါ့အတွက် ဘာပျော်စရာရှိမလဲ။ ငါနိုင်ရင် နင့်အတွက် ဘာချမ်းသာရှိမလဲ။”

Verse 9

ज्ञात्वा पणो न कर्तव्यो मिथः स्नेहमभीप्सता । ध्रुवमेकस्य विजये क्रोधोन्स्येह जायते

ဤအရာကို သိထားလျှင် အပြန်အလှန် မေတ္တာကို လိုလားသူသည် ပဏ (လောင်းကစား) မလုပ်သင့်။ အကြောင်းမူကား တစ်ဖက်က အနိုင်ရသော် အခြားဖက်၌ အမျက်ဒေါသ မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။

Verse 10

कद्रूरुवाच । क्रीडेयं नात्र भगिनि कारणं किमपि क्रुधः । खेलस्य व्यवहारोयं पणे यत्किंचिदुच्यते

ကဒြူက ပြောသည်။ “အစ်မရေ၊ ဒါက ကစားပွဲသာ ဖြစ်တယ်၊ ဒီမှာ ဒေါသထွက်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ကစားပွဲရဲ့ ထုံးတမ်းအတိုင်းပဲ တစ်စုံတစ်ရာကို ‘ပဏ’ လို့ ခေါ်ပြောကြတာပါ။”

Verse 11

विनतोवाच । तथा कुरु यथा प्रीतिस्तवास्ति पवनाशिनि । अथ तां विनतामाह कद्रूः कुटिलमानसा

ဝိနတာက ပြောသည်။ “ဒါဆို နင့်စိတ်ပျော်ရွှင်သလိုပဲ လုပ်ပါ၊ ဟေ့ ပဝနာသိနီ (လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သူ)။” ထို့နောက် စိတ်ကောက်ကွေ့သော ကဒြူက ဝိနတာကို ပြောလေသည်။

Verse 12

तस्यास्तु सा भवेद्दासी पराजीयेत या यया । अस्मिन्पणे इमाः सर्वाः सख्यः साक्षिण्य एव नौ

“တစ်ဖက်က အခြားဖက်ကို ရှုံးနိမ့်သူသည် အနိုင်ရသူ၏ ဒါသီ (ကျွန်မ) ဖြစ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဤပဏတွင် ဒီနေရာရှိ မိတ်သမီးအားလုံးကို ငါတို့နှစ်ဦး၏ သက်သေများ ဖြစ်စေကြပါစေ။”

Verse 13

इत्यन्योन्यं पणीकृत्य सर्पिण्यपि पतत्त्रिणी । उवाच कर्बुरं कद्रूरश्वं श्वेतं गरुत्मती

ဤသို့ အချင်းချင်း လောင်းကစားသဘောတူပြီးနောက်၊ မြွေတို့၏ မိခင် ကဒရူ နှင့် တောင်ပံရှိသူ (ဂရုဍ) ၏ မိခင် ဝိနတာ တို့သည် မြင်းအကြောင်း ပြောကြသည်။ ကဒရူက အမဲစက်စက်ရှိသည်ဟု ဆိုပြီး၊ ဂရုဍ၏ မိခင်က ဖြူစင်သန့်ရှင်းသည်ဟု အတည်ပြု하였다။

Verse 14

कदागंतव्यमिति च चक्राते ते गमावधिम् । जग्मतुश्च विरम्याथ क्रीडनात्स्वस्वमालयम्

သူတို့သည် သွားရမည့် အချိန်ကန့်သတ်ကိုလည်း သတ်မှတ်ကာ—ဘယ်အချိန်သွားမည်ကို ဆုံးဖြတ်하였다။ ထို့နောက် ကစားခြင်းကို ရပ်နားပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး မိမိတို့၏ နေအိမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

Verse 15

विनतायां गतायां तु कद्रूराहूय चांगजान् । उवाच यात वै पुत्रा द्रुतं वचनतो मम

သို့သော် ဝိနတာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကဒရူသည် မိမိ၏ သားများကို ခေါ်ယူကာ ပြောသည်—“သွားကြလော့၊ ငါ့သားတို့—ချက်ချင်း—ငါ့အမိန့်အတိုင်း။”

Verse 16

तुरंगमुच्चैःश्रवसं प्रोद्भूतं क्षीरनीरधेः । सुरासुरैर्मथ्यमानान्मंदराघातसाध्वसात्

“ဩစ္စိုင်ရှ္ရဝသ (Uccaiḥśravas) ဟူသော ကောင်းကင်မြင်းသည် နတ်များနှင့် အသူရများက မန္ဒရတောင်ကို မထနီအဖြစ်ယူကာ နို့ပင်လယ်ကို မွှေချိန်တွင်၊ မန္ဒရတောင်၏ ထိုးနှက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပင်လယ်တုန်လှုပ်နေစဉ် ထိုနို့ပင်လယ်မှ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။”

Verse 17

कार्यकारणरूपस्य सादृश्यमधिगच्छति । अतस्तं क्षीरवर्णाभं कल्माषयत पुत्रकाः

“အကျိုးသည် အကြောင်းနှင့် ဆင်တူသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုမြင်းသည် နို့ကဲ့သို့ ဖြူဝင်း၏; ထို့ကြောင့် ငါ့သားတို့၊ အမဲအမှတ်များဖြင့် ၎င်းကို စက်စက်ဖြစ်အောင် လုပ်ကြလော့။”

Verse 18

तस्य वालधिमध्यास्य कृष्णकुंतलतां गताः । तथा तदंगलोमानि विधत्तविषसीत्कृतैः

၎င်း၏အမြီးအလယ်ပိုင်းကိုကပ်တွယ်၍ အနက်ရောင်ဆံပင်လိပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြလော့။ ထို့အတူ သင်တို့၏ အဆိပ်ပြင်းသော ဖူးဖူးသံဖြင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာအမွှေးများကိုလည်း စီစဉ်တင်ဆင်ကြလော့။

Verse 19

इति श्रुत्वा वचो मातुः काद्रवेयाः परस्परम् । संमंत्र्य मातरं प्रोचुः कद्रूं कद्रूपमागताः

မိခင်၏စကားကိုကြားသော် ကာဒြဝေယ နဂါးတို့သည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။ ထို့နောက် ကဒရူထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မိခင်အား ပြောကြ၏။

Verse 20

नागा ऊचुः । मातर्वयं त्वदाह्वानाद्विहाय क्रीडनं बलात् । प्राप्ताः प्रहृष्टा मृष्टान्नं दास्यत्यद्य प्रसूरिति

နဂါးတို့က ဆိုကြသည်—“အမေ၊ သင်၏ခေါ်သံကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကစားပျော်ရွှင်ခြင်းကို အတင်းအကျပ်ထားခဲ့ပြီး ဒီသို့လာရောက်ခဲ့ပါသည်။ ‘ဒီနေ့ အမေက အရသာကောင်းသော အစာကို မုချပေးမည်’ ဟု ဝမ်းမြောက်စွာ ထင်ခဲ့ပါသည်။”

Verse 21

मृष्टं तिष्ठतु तद्दूरं विषादप्यधिकं कटु । तत्त्वया वादियन्मंत्रैरौषधैर्नोपशाम्यति

အဲဒီ ‘အရသာကောင်းသော အစာ’ ကိုတော့ ဝေးဝေးထားပါစေ—သင်တင်ပြသည့်အရာသည် အဆိပ်ထက်တောင် ပိုမိုခါးသက်ပါသည်။ သင်၏ မန္တရားနှင့် ဆေးဝါးများဖြင့်ပင် မသက်သာမငြိမ်နိုင်ပါ။

Verse 22

वयं न यामो यद्भाव्यं तदस्माकं भवत्विह । इति प्रोक्तं विषास्यैस्तैस्तदा कुटिलगामिभिः

ထိုအဆိပ်ပါးစပ်ရှိ၍ လှည့်ကွေ့သွားလာသောသူတို့က ထိုသို့ဆိုကြသည်—“ကျွန်ုပ်တို့ မသွားပါ။ ကံကြမ္မာအတိုင်း ဖြစ်ရမည့်အရာရှိသမျှ၊ ဒီနေရာမှာပင် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျရောက်ပါစေ။”

Verse 23

स्कंद उवाच । अन्येपि ये कुटिलगाः पररंध्रनिषेविणः । अकर्णाः कूरहृदयाः पितरौ व्रीडयंति ते

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– လှည့်ကွေ့သောလမ်းစဉ်ဖြင့်သွား၍ အခြားသူ၏အပြစ်ကိုစူးစမ်း၊ နားမထောင်လို၊ နှလုံးသားကြမ်းတမ်းသူတို့သည် မိမိ၏မိဘတို့ကို အရှက်ရစေသည်။

Verse 24

पित्रोर्गिरं निराकृत्य ये तिष्ठेयुः सुदुर्मदाः । अत्याहितमिह प्राप्य गच्छेयुस्तेऽचिराल्लयम्

မိဘတို့၏စကားကို ပယ်ချ၍ မာနမူးယစ်ကာ အထက်တန်းကျကျ ရပ်တည်သူတို့သည် ဤလောက၌ပင် အန္တရာယ်ကြီးကို ခံရပြီး မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 25

तेषां वचनमाकर्ण्य नयाम इति सोरगी । शशाप तान्क्रुधाविष्टा नागांश्चागः समागतान्

“ကျွန်ုပ်တို့က သူမကို ခေါ်သွားမည်” ဟူသော သူတို့၏စကားကို ကြားသော် ကောင်းကင်နတ်သမီးသည် ဒေါသထွန်းကား၍ သူတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုနေရာ၌ စုဝေးလာသော နာဂများကိုလည်းကောင်း ကျိန်စာတင်하였다။

Verse 26

तार्क्ष्यस्य भक्ष्या भवत यूयं मद्वाक्यलंघनात् । जातमात्राश्च सर्पिण्यो भक्षयंतु स्वबालकान्

“ငါ၏စကားကို လွန်ကျူးသဖြင့် သင်တို့သည် တာရ္ක්ෂျ (ဂရုဍ) ၏ အစာဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် မြွေမများသည် မွေးပြီးချင်း မိမိတို့၏ကလေးများကို စားကြစေ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 27

इति शापानलाद्भीतैः कैश्चित्पातालमाश्रितम् । जिजीविषुभिरन्यैश्च द्वित्रैश्चक्रे प्रसूवचः

မီးကဲ့သို့ပြင်းထန်သော ကျိန်စာကို ကြောက်ရွံ့၍ အချို့သည် ပာတာလသို့ ခိုလှုံကြ၏။ အခြားသူတို့သည် အသက်ရှင်လိုစိတ်ဖြင့် မိတ်ဖက် နှစ်သုံးယောက်နှင့်ပေါင်းကာ မွေးဖွားရေးအကြောင်း အကြံအစည်တစ်ရပ်ကို စီမံကြ၏။

Verse 28

ते पुच्छमौच्चैःश्रवसमधिगम्य महाधियः । सुनीलचिकुराभासं चक्रुरंगं च कर्बुरम्

ဉာဏ်ကြီးသူတို့သည် ဥစ္စိုင်ရှရဝတ်၏ အမြီးသို့ ရောက်ရှိကာ ကိုယ်အင်္ဂါတို့ကို အပြာနက်ဆံပင်ကဲ့သို့ ထင်ရှားစေပြီး အရောင်စက်စက် ပေါင်းစပ်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်하였다။

Verse 29

तत्क्ष्वेडानल धूमौघैः फूत्कारभरनिःसृतैः । मातृवाक्कृतिजाद्धर्मान्न दग्धा भानुभानुभिः

သူတို့၏ ဖူးကာပြင်းသော မီးမှ မီးခိုးအုပ်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာ၍ လေပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သော်လည်း၊ မိခင်၏ စကားမှ ပေါက်ဖွားသော ဓမ္မကြောင့် နေရောင်တောက်လောင်သော ရောင်ခြည်များဖြင့်ပင် မလောင်ကျွမ်းခဲ့ကြ။

Verse 30

विनतापृष्ठमारुह्य कद्रूः स्नेहवशात्ततः । वियन्मार्गमलंकृत्य ददर्शोष्णांशुमंडलम्

ထို့နောက် ချစ်ခင်မေတ္တာကြောင့် ကဒ္ရူသည် ဝိနတာ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်စီးကာ၊ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းကို အလှဆင်သကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းရင်း အပူရောင်ခြည်ပြင်းသော နေမဏ္ဍလကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 31

तिग्मरश्मिप्रभावेण व्याकुलीभूतमानसा । कद्रुस्ततः खगीं प्राह विस्रब्धं विनते व्रज

နေ၏ ထက်မြက်သော ရောင်ခြည်အာနုභာဝကြောင့် စိတ်မငြိမ်ဖြစ်လာသဖြင့် ကဒ္ရူသည် ငှက်မိန်းမအား “ဝိနတာရေ၊ ယုံကြည်စွာ ဆက်လက်သွားလော့” ဟု ပြော하였다။

Verse 32

उष्णगोरुष्णगोभिर्मे ताप्यते नितरां तनुः । विस्रब्धाहं स्वभावेन त्वं सापेक्षाहि सर्वतः

“အပူပြင်းသော ရောင်ခြည်များကြောင့် ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွန်အမင်း ပူလောင်နေသည်။ ငါသည် သဘာဝအားဖြင့် မကြောက်မရွံ့; သို့သော် နင်သည် အရာရာတွင် အခြားသူတို့ကို အားကိုးနေရသည်။”

Verse 33

स्वरूपेण पतंगी त्वं पतंगोसौ सहस्रगुः । अतएव न ते बाधा गगने तापसंभवा

သင်၏သဘာဝအရ သင်သည် မော်သမ (မိ) ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူသည် ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ဖြင့် လှုပ်ရှားသော နေမင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်၌ ထိုသူမှ ပေါ်လာသော အပူသည် သင့်ကို မနှောင့်ယှက်ပါ။

Verse 34

वियत्सरसि हंसोयं भवती हंसगामिनी । चंडरश्मिप्रतापाग्निस्त्वामतो नेह बाधते

ကောင်းကင်ရေကန်၌ ထိုသူသည် ဟင်္သာဖြစ်ပြီး၊ သင်လည်း ဟင်္သာကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် ရောင်ခြည်ပြင်းထန်သူ၏ တန်ခိုးမီးသည် ဤနေရာ၌ သင့်ကို မပင်ပန်းစေပါ။

Verse 35

खगीमुद्गीयमानां खे पुनरूचे बिलेशया । त्राहित्राहि भगिन्यत्र यावोन्यत्र वियत्पथः

ငှက်မိန်းမကို ကောင်းကင်ထဲသို့ မြှောက်တင်သယ်ဆောင်နေစဉ်၊ အပေါက်တွင်းနေသော မြွေက ထပ်မံအော်ဟစ်သည်— “ကယ်ပါ၊ ကယ်ပါ၊ အစ်မရေ—ဤကောင်းကင်လမ်းမှ ဝေးရာ အခြားနေရာသို့ သွားကြစို့!”

Verse 36

विनते विनतां मां त्वं किं नावसि पतत्त्रिणी । तव दासी भविष्यामि त्वदुच्छिष्टनिषेविणी

အို ဗိနတာရေ၊ ငါသည် ငုံ့ကျနေသူဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို မကာကွယ်သနည်း၊ အတောင်ရှိသူရေ။ ငါသည် သင်၏ကျွန်မ ဖြစ်မည်၊ သင်စားသောက်ပြီးကျန်သော အစာအကျန်ကိုသာ စားသုံး၍ နေမည်။

Verse 37

यावज्जीवमहं भूयां त्वत्पादोदकपायिनी । खखोल्कानि पतेदेषा भृशगद्गदभाषिणी

ငါအသက်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး သင်၏ခြေတော်ဆေးရေကို သောက်သုံးသူအဖြစ် နေပါရစေ။ ထိုသို့ဆိုပြီး—တုန်လှုပ်မှုကြီးကြောင့် အသံတိတ်တိတ်တုန်တုန်ဖြစ်ကာ—အရှုပ်အထွေးထဲတွင် “ခခိုလ္ကာနီ…” ဟု မသိမသာ ထွက်ဆိုလေသည်။

Verse 38

मूर्च्छां गतवती पक्षपुटौ धृत्वा बिडोरगी । सख्युल्कानि पतेदेषा वक्तव्ये त्विति संभ्रमात्

မြွေမိန်းမသည် မူးလဲသွား၍ ဝိနတာ၏ ခေါက်ထားသော တောင်ပံအကာအကွယ်အတွင်း ထိန်းထားခံရသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြောလိုသည့်အရာတစ်မျိုးကို မပြောနိုင်ဘဲ “သခ్యုလ္ကာနီ…” ဟု မတော်တဆ ထွက်ဆိုသွားသည်။

Verse 39

खखोल्केति यदुक्ता गीः कद्र्वा संभ्रातचेतसा । तदा खखोल्कनामार्कः स्तुतो विनतया बहु

ကဒြူသည် စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်၍ “ခခိုးလ္က” ဟူသောစကားကို ထွက်ဆိုမိသဖြင့်၊ ထိုအခါ “ခခိုးလ္က” အမည်ခံသော နေဘုရားကို ဝိနတာက အလွန်အမင်း ချီးမွမ်းစတုတိပြုလေသည်။

Verse 40

मनागतिग्मतां प्राप्ते खे प्रयाति विवस्वति । ताभ्यां तुरंगमो दर्शि किंचित्किर्मीरवान्रथे

နေဘုရား ဝိဝသ္ဝန်သည် အပူတောက်ပမှုကို နည်းပါးသက်သာစေကာ ကောင်းကင်တွင် လှုပ်ရှားသွားသောအခါ၊ ရထားပေါ်တွင် ချည်ထားသော မြင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးအမြင်တွင် အနည်းငယ် စက်စက်ပြောက်ပြောက် အရောင်ရှိသကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

Verse 41

उक्ता विनतयैवैषा तापोपहतलोचना । क्रूरा सरीसृपी सत्यवादिन्या विश्वमान्यया

ဤသို့ပင် အပူကြောင့် မျက်စိနာကျင်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့် လှုပ်လှုပ်လျားလျား သတ္တဝါကို ဝိနတာကိုယ်တိုင် စကားဆိုခဲ့သည်—ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာက ဂုဏ်ပြုသော သစ္စာပြောသူ မိန်းမမြတ်ဖြစ်၏။

Verse 42

कद्रु त्वया जितं भद्रे यत उच्चैःश्रवा हयः । चंद्ररश्मिप्रभोप्येष कल्माष इव भासते

“အို ကဒြူ၊ မင်္ဂလာရှိသူရေ—သင်အနိုင်ရပြီ၊ အကြောင်းမူ အုစ္စೈဿရဝါ မြင်းသည် အမှန်တကယ် သင့်ပိုင်ဖြစ်သည်။ လမင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော်လည်း ကလ္မာရှကဲ့သို့ စက်စက်ပြောက်ပြောက် ထင်မြင်ရသည်။”

Verse 43

विधिर्बलीयान्भुजगि चित्रं जयपराजये । क्रूरोपि विजयी क्वापि त्वक्रूरोपि पराजयी

အို နဂကညာ၊ ကံကြမ္မာ(ဝိဓိ)သည် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်၏။ အနိုင်နှင့် အရှုံးသည် အံ့ဩဖွယ်ရာတည်း။ တခါတရံ ကြမ်းကြုတ်သူပင် အနိုင်ရပြီး၊ တခါတရံ မကြမ်းကြုတ်သူပင် ရှုံးနိမ့်တတ်၏။

Verse 44

विनताविनताधारा वदंतीति यथागतम् । कद्रूनिवेशनं प्राप्ता तस्या दास्यमचीकरत्

အစဉ်အလာက အစဉ်လိုက်ဆိုသကဲ့သို့၊ အနိမ့်ချခံရသော ဝိနတာသည် ကဒရူး၏ နေအိမ်သို့ ရောက်လာပြီး၊ ထိုမိန်းမ၏ ကျွန်ပြုမှုကို လက်ခံခဲ့သည်။

Verse 45

कदाचिद्विनतादर्शि सुपर्णनाश्रुलोचना । विच्छाया मलिना दीना दीर्घनिःश्वासवत्यपि

တစ်ခါတရံ စုပဏ္ဏသည် ဝိနတာကို မြင်၏—မျက်လုံးများ မျက်ရည်ပြည့်—အလင်းရောင်ကင်း၊ မလင်၊ စိတ်ညှိုးနွမ်း၍ ရှည်လျားလေးလံစွာ သက်ပြင်းချနေသည်။

Verse 46

सुपर्ण उवाच । प्रातःप्रातरहो मातः क्व यासि त्वं दिनेदिने । सायमायासि च कुतो विच्छाया दीनमानसा

စုပဏ္ဏက ပြောသည်—“အမေ၊ မနက်တိုင်း—အို—နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မည်သို့သောနေရာသို့ သွားသနည်း။ ညနေခင်းတွင်လည်း မည်သည့်နေရာမှ ပြန်လာသနည်း၊ အလင်းရောင်ကင်း၍ စိတ်လေးလံနေသနည်း?”

Verse 47

कुतो निःश्वसिसि प्रोच्चैरश्रुपूर्ण विलोचना । यथा क्लीबसुता योषिद्यथापति तिरस्कृता

“အဘယ်ကြောင့် အသံမြင့်စွာ သက်ပြင်းချနေရသနည်း၊ မျက်ရည်ပြည့်မျက်လုံးဖြင့်—အင်အားမရှိသော ယောက်ျားမှ မွေးဖွားလာသည့် မိန်းမကဲ့သို့၊ ခင်ပွန်းက မထီမဲ့မြင်ပြုသော ဇနီးကဲ့သို့?”

Verse 48

ब्रूहि मातर्झटित्यद्य कुतो दूनासि पत्त्रिणि । मयि जीवति ते बाले कालेपि कृतसाध्वसे

အို မယ်တော်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်ဆင်းရဲနေရသည်ကို အလျင်အမြန် မိန့်တော်မူပါ။ သားတော် အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး သေမင်းကိုပင် ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုပါ။

Verse 49

अश्रुनिर्माणकरणे कारणं किं तपस्विनि । सुचरित्रा सुनारीषु नामंगलमिहेष्यते

အို အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံသူ၊ ဤမျက်ရည်များ ကျဆင်းရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။ ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးတို့အဖို့ ဤလောက၌ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်း မရှိသင့်ပါ။

Verse 50

धिक्तांश्च पुत्रान्यन्माता तेषु जीवत्सु दुःखभाक् । वरं वंध्यैव सा यस्याः सुता वंध्यमनोरथाः

မိခင်ဖြစ်သူ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် သားတို့ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေပါက ထိုသားတို့သည် အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလှ၏။ အကျိုးမရှိသော သားများ ရှိသည်ထက် သားသမီး မရှိသော မိခင်ဖြစ်ရသည်က ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

Verse 51

इत्यूर्जस्वलमाकर्ण्य वचः सूनोर्गरुत्मतः । विनता प्राह तं पुत्रं मातृभक्तिसमन्वितम्

သားတော် ဂဠုန်မင်း၏ ဤကဲ့သို့သော ထက်မြက်သော စကားများကို ကြားရသောအခါ ဝိနတာသည် မိခင်ကို ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော သားတော်အား ပြောကြားလေသည်။

Verse 52

अहं दास्यस्मि रे बाल कद्र्वाश्च क्रूरचेतसः । पृष्ठे वहामि तां नित्यं तत्पुत्रानपि पुत्रक

ဝိနတာက ဆို၏။ "ချစ်သား၊ ငါသည် ရက်စက်သော စိတ်ရှိသည့် ကဒြူ၏ ကျွန်ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ နေ့စဉ်ပင် ငါသည် သူမနှင့် သူမ၏ သားများကို ငါ၏ ကျောပေါ်၌ တင်၍ သယ်ဆောင်ရပါသည် ချစ်သား"

Verse 53

कदाचिन्मंदरं यामि कदाचिन्मलयाचलम् । कदाचिदंतरीपेषु चरेयं तदुदन्वताम्

တခါတရံ မန္ဒရာတောင်သို့ သွား၏၊ တခါတရံ မလယာချယ်တောင်သို့ သွား၏။ တခါတရံ ထိုသမုဒ္ဒရာများအလယ်ရှိ ကျွန်းစုများအတွင်း လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 54

यत्रयत्र नयेयुस्ते काद्रवेयाः सुदुर्मदाः । व्रजेयं तत्रतत्राहं तदधीना यतः सुत

ကဒရူ၏ သားများသည် မာနကြီး၍ မူးယစ်လျက် ငါ့ကို မည်သည့်နေရာသို့မဆို ခေါ်သွားလျှင် ထိုနေရာထိုနေရာသို့ ငါလည်း သွားရမည်၊ အကြောင်းမူ ငါသည် သူတို့၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်၊ သားရေ။

Verse 55

गरुड उवाच । दासीत्वकारणं मातः किं ते जातं सुलक्षणे । दक्षप्रजापतेः पुत्रि कश्यपस्यप्रियेऽनघे

ဂရုဍက ပြောသည်—“အမေ၊ လက္ခဏာကောင်းမြတ်သူရေ၊ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် အမေသည် ကျွန်ဘဝသို့ ရောက်ခဲ့သနည်း။ ဒက္ခ ပရဇာပတိ၏ သမီး၊ ကശ്യပ၏ ချစ်သူ၊ အပြစ်ကင်းသူရေ—အမေ၌ ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း။”

Verse 56

विनतोवाच गरुडं पुरावृत्तमशेषतः । दासीत्वकारणं यद्वदादित्याश्वविलोकनम्

ထို့နောက် ဝိနတာသည် ဂရုဍအား အတိတ်က ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပြောပြ하였다—အာဒိတျ၏ မြင်း ဥစ္စೈရှ္ရဝသကို ကြည့်မြင်ခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်၍ မိမိ၏ ကျွန်ဘဝ အကြောင်းရင်း မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို။

Verse 57

श्रुत्वेति गरुडः प्राह मातरं सत्वरं व्रज । पृच्छाद्य मातस्तान्दुष्टान्काद्रवेयानिदं वचः

ထိုအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် ဂရုဍက မိခင်အား ပြောသည်—“အမြန်သွားပါ၊ အမေ။ ယနေ့ အမေသည် ထိုဆိုးယုတ်သော ကာဒရဝေယများ (မြွေများ) ထံ ဤစကားကို မေးမြန်း၍ ပြောပါ။”

Verse 58

यद्दुर्लभं हि भवतां यत्रात्यंतरुचिश्च वः । मद्दासीत्वविमोक्षाय तद्याचध्वं ददाम्यहम्

သင်တို့အတွက် ရခက်ခဲသောအရာနှင့် သင်တို့အတွင်းစိတ်၌ အလွန်အမင်းလိုလားသောအရာကို—အမေကို ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်စေရန် အဖိုးအခအဖြစ် တောင်းကြလော့; ငါ ပေးမည်။

Verse 59

तथाकरोच्च विनता तेपि श्रुत्वा तदीरितम् । सर्पाः संमंत्र्य तां प्रोचुर्विनतां हृष्टमानसाः

ဝိနတာသည် ထိုသို့ ပြုလေ၏။ ထိုနဂါးများလည်း ထိုစကားကို ကြားပြီး အချင်းချင်း တိုင်ပင်ကာ စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ဝိနတာအား ပြောကြ၏။

Verse 60

मातृशापविमोक्षाय यदि दास्यति नः सुधाम् । तदा समीहितं तेस्तु न दास्यत्यथ दास्यसि

အမေ၏ ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ရန် သူက ကျွန်ုပ်တို့အား သုဓာ (အမృత) ပေးလျှင် သင်လိုရာ ဆန္ဒ ပြည့်မည်; မပေးလျှင် သင်သည် ကျွန်ဘဝ၌ပင် နေရမည်။

Verse 61

इत्योंकृत्य समापृच्छ्य कद्रूं द्रुतगतिः खगी । गरुत्मंतं समाचष्ट दृष्ट्वा संहृष्टमानसम्

ထိုသို့ “အိုမ်” ဟုဆိုကာ ကဒရူအား နှုတ်ဆက်ပြီး လျင်မြန်သည့် ငှက်မိခင် (ဝိနတာ) သွားလေ၏။ စိတ်ရွှင်လန်းသော ဂရုဍကို မြင်၍ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 62

नागांतकस्ततः प्राह मातरं चिंतयातुराम् । आनीतं विद्धि पीयूषं मातर्मे देहि भोजनम्

ထို့နောက် နာဂါန္တက (ဂရုဍ) သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မိခင်အား ပြော၏—“အမေ၊ ပီယူးရှ (အမృత) ကို ငါ ယူဆောင်လာပြီဟု သိပါ; အမေ၊ ငါ့အား အစာပေးပါ။”

Verse 63

विनता प्राह तं पुत्रं संप्रहृष्टतनूरुहा । भोः सुपर्णार्णवं तूर्णं याहि मंगलमस्तु ते

ဝိနတာသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိကြောင့် ကိုယ်တစ်လုံး ရောမန့်တက်လျက် သားကို ဆို၏— “ဟေ စုပဏ္ဏ (ဂရုဍ)၊ ပင်လယ်သို့ အလျင်အမြန် သွားလော့၊ သင်၌ မင်္ဂလာကောင်းကြီး ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 64

संति तत्रापि बहुशो निषादा मत्स्यघातिनः । वेलातटनिवासाश्च तान्भक्षय दुरात्मनः

“အဲဒီမှာလည်း ငါးသတ်သူ နိသာဒများ အများအပြား ရှိပြီး ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ နေထိုင်ကြသည်။ အဲဒီ စိတ်မကောင်းသူများကို သင် စားလော့။”

Verse 65

परप्राणैर्निजप्राणान्ये पुष्णंतीह दुर्धियः । शासनीयाः प्रयत्नेन श्रेयस्तच्छासनं परम्

“အခြားသူတို့၏ အသက်ကို ယူကာ မိမိအသက်ကို ပျိုးထောင်သော မိုက်မဲသူများကို ကြိုးစား၍ ထိန်းချုပ်ရမည်။ ထိုသို့သော စည်းကမ်းပေးခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးဖြစ်၏။”

Verse 66

बहुहिंसाकृतां हिंसा भवेत्स्वर्गस्य साधनम् । विहिंसितेषु दुष्टेषु रक्ष्यते भूरिशो यतः

“ဟင်းဆာကို များစွာ ပြုသူတို့အပေါ် ပြုသော ဟင်းဆာသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရာ အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမူကား ဒုષ્ટတို့ကို နှိမ်နင်းလျှင် လူအများကို ကာကွယ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။”

Verse 67

निषादेष्वपि चेद्विप्रः कश्चिद्भवति पुत्रक । संरक्षणीयो यत्नेन भक्षणीयो न कर्हिचित्

“သို့သော် သားရေ၊ နိသာဒတို့အတွင်း၌ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးဦး ရှိလျှင် ထိုသူကို ကြိုးစား၍ ကာကွယ်ရမည်—မည်သည့်အခါမျှ မစားရ။”

Verse 68

गरुड उवाच । मत्स्यादिनां वसन्मध्ये कथं ज्ञेयो द्विजो मया अभक्ष्यो यस्त्वया प्रोक्तस्तच्चिह्नं किं चनात्थ मे

ဂရုဍက ပြောသည်။ “ငါသည် ငါးဖမ်းသူတို့နှင့် အလားတူသူတို့အလယ်တွင် နေထိုင်ရသော် ဒွိဇကို မည်သို့ ခွဲခြားသိနိုင်မည်နည်း။ သင်က ‘မစားသင့်’ ဟု ဆိုထားသူကို သိနိုင်ရန် အမှတ်အသားတစ်ခုကို ပြောပြပါ။”

Verse 69

विनतोवाच । यज्ञसूत्रं गले यस्य सोत्तरीयं सुनिर्मलम् । नित्यधौतानि वासांसि भालं तिलक लांछितम्

ဝိနတာက ပြောသည်။ “လည်ပင်းတွင် ယဇ္ဉသုတ်ရ (သန့်ရှင်းကြိုး) ဆောင်ထားသူ၊ အပေါ်အဝတ်အစား သန့်စင်ပြောင်မြောက်သူ၊ အဝတ်အစားများကို နေ့စဉ်လျှော်သန့်စင်သူ၊ နဖူးတွင် တိလက အမှတ်အသားရှိသူ—”

Verse 70

सपवित्रौ करौ यस्य यन्नीवी कुशगर्भिणी । यन्मौलिः सशिखाग्रंथिः स ज्ञेयो ब्राह्मणस्त्वया

“—လက်နှစ်ဖက်တွင် ပဝိတၱရ (သန့်စင်စေသော လက်စွပ်) ဆောင်ထားသူ၊ ခါးပတ်တွင် ကုရှမြက် ထည့်ထားသူ၊ ခေါင်းပေါ်တွင် မောလိကို ရှိခါနှင့်အတူ ချည်ထုံးထားသူ—ထိုသူကို သင်သည် ဗြာဟ္မဏဟု သိမှတ်ရမည်။”

Verse 71

उच्चरेदृग्यजुःसाम्नामृचमेकामपीह यः । गायत्रीमात्रमंत्रोपि स विज्ञेयो द्विजस्त्वया

“ထို့ပြင် ရိဂ်၊ ယဇု၊ သာမန် ဝేదတို့မှ ရစ်ချာ တစ်ပုဒ်တည်းပင် ရွတ်ဆိုသူ—အမှန်တကယ် ဂါယတြီ မန္တရ တစ်ပုဒ်တည်းပင် ရွတ်ဆိုသူကိုပါ—သင်သည် ဒွိဇဟု နားလည်ရမည်။”

Verse 72

गरुड उवाच । मध्ये सदा निषादानां यो वसेज्जननि द्विजः । तस्यैतेष्वेकमप्येव न मन्ये लक्ष्मबोधकम्

ဂရုဍက ပြောသည်။ “အမေ၊ ဒွိဇတစ်ဦးက နိသာဒတို့အလယ်တွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်နေပါက ဤအမှတ်အသားများထဲမှ တစ်ခုတည်းပင်လျှင် သူ့ကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ဖော်ပြနိုင်မည်ဟု မထင်ပါ။”

Verse 73

लक्ष्मांतरं समाचक्ष्व द्विजबोधकरं प्रसूः । येन विज्ञाय तं विप्रं त्यजेयमपि कंठगम्

အမေတော်၊ ဗြာဟ္မဏကို ခွဲခြားသိနိုင်သော အထူးလက္ခဏာကို မိန့်ကြားပါ; ထိုဗြာဟ္မဏကို သိပြီးလျှင် လည်ချောင်းတွင် ကပ်နေသူကိုတောင် စွန့်ပစ်မည်။

Verse 74

तच्छ्रुत्वा विनता प्राह यस्ते कंठगतोंऽगज । खदिरांगारवद्दह्यात्तमपाकुरु दूरतः

ထိုစကားကို ကြားသော် ဝိနတာက “သားရေ၊ မင်းလည်ချောင်းထဲ ဝင်ကပ်နေသူသည် ခဒိရမီးခဲကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းစေမည်; သူ့ကို မင်းထံမှ အဝေးသို့ ပယ်ထုတ်လိုက်” ဟု ဆို၏။

Verse 75

द्विजमात्रेपि या हिंसा सा हिंसा कुशलाय न । देशं वंशं श्रियं स्वं च निर्मूलयति कालतः

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးတည်းကိုပင် အကြမ်းဖက်ခြင်းသည် ကောင်းကျိုးမဖြစ်စေ; အချိန်ကြာလာသော် နိုင်ငံမြေ၊ မျိုးရိုးနှင့် ကိုယ့်၏ သီရိသုခ-စည်းစိမ်ကို အမြစ်မှပင် ဖျက်ဆီးပစ်သည်။

Verse 76

निशम्य काश्यपिरितिप्रसूपादौप्रणम्य च । गृहीताशीर्ययौ शीघ्रं खमार्गेण खगेश्वरः

မိခင် ကာရှျပီ (ဝိနတာ) ၏စကားကို ထိုသို့ကြားပြီး မိခင်၏ခြေတော်၌ ဦးချကန်တော့ကာ ကောင်းချီးယူလျက် ငှက်တို့၏အရှင်သည် ကောင်းကင်လမ်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 77

दूरादालोकयांचक्रे निषादान्मत्स्यजीविनः । पक्षौ विधूय पक्षींद्रो रजसापूर्य रोदसी

အဝေးမှ မိမိသည် ငါးဖမ်း၍ အသက်မွေးသော နိသာဒတို့ကို မြင်၏။ ငှက်မင်းသည် တောင်ပံကို လှုပ်ခါသော် ဖုန်မှုန့်ဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ လောကနှစ်ဖက်ကို ပြည့်နှက်စေ၏။

Verse 78

अंधीकृत्य दिशोभागानब्धिरोधस्युपाविशत् । व्यादाय वदनं घोरं महाकंदरसन्निभम्

အရပ်မျက်နှာတို့ကို မှောင်မိုက်စေလျက် ပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင် ထိုင်နေ၏။ ကြီးမားသော ဂူလိုဏ်ခေါင်းကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါးစပ်ကို ဖွင့်ထားလေသည်။

Verse 79

कांदिशीका निषादास्तु विविशुस्तत्र च स्वयम् । मन्वानेष्वथ पंथानं तेषु कंठं विशत्स्वपि

တွေဝေနေသော မုဆိုးတို့သည် လမ်းခရီးဟု ထင်မှတ်၍ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ကြပြီး၊ ဝင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်သွားကြလေသည်။

Verse 80

जज्वालेंगलसंस्पर्शो द्विजस्तत्कंठकंदलीम् । प्राक्प्रविष्टानथो तार्क्ष्यो निषादानौदरीं दरीम्

ထိုပုဏ္ဏားသည် မီးခဲနှင့်ထိတွေ့သကဲ့သို့ လည်ချောင်းအတွင်း၌ ပူလောင်စေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ဂဠုန်မင်းသည် မုဆိုးတို့ကို မိမိဝမ်းဗိုက်တည်းဟူသော ဂူအတွင်းသို့ မျိုချပြီးဖြစ်သည်။

Verse 81

प्रवेश्य कंठतालुस्थं तं विज्ञाय द्विजस्फुटम् । भयादुदगिरत्तूर्णं मातृवाक्येन यंत्रितः

လည်ချောင်းနှင့် အာခေါင်ကြားတွင် ပုဏ္ဏားရောက်နေသည်ကို အသေအချာ သိရှိလိုက်ရသဖြင့် မိခင်၏ စကားကို စောင့်ထိန်းသောအားဖြင့် ကြောက်ရွံ့စွာ အမြန်ပြန်လည် အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

Verse 82

तमुद्गीर्णं नरं दृष्ट्वा पक्षिराट्समभाषत । कस्त्वं जात्यासि निगद मम कंठविदाहकृत्

ထိုလူကို အန်ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်လျှင် ငှက်ဘုရင်က "သင်သည် မည်သည့်အမျိုးဖြစ်သနည်း။ ငါ့လည်ချောင်းကို ပူလောင်စေသော သင်သည် ငါ့အား ပြောပြလော့" ဟု ဆိုလေသည်။

Verse 83

स तदाहेति विप्रोहं पृष्टः सन्गरुडाग्रतः । वसाम्येषु निषादेषु जातिमात्रोपजीवकः

ဂရုဍ၏ရှေ့တော်၌ မေးမြန်းခံရသော် ထိုဗြာဟ္မဏက ပြန်လည်ဆိုသည်— “ငါသည် နိသာဒတို့အလယ်၌ နေထိုင်၏။ ငါ၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းသည် မွေးရာဇာတိအဆင့်အတန်းကိုသာ အားထားရုံဖြစ်၍ အခြားတကယ့်လုပ်ငန်းမရှိ။”

Verse 84

तं प्रेष्य गरुडो दूरं भक्षयित्वाथ भूरिशः । नभो विक्षोभयांचक्रे प्रलयानिल सन्निभः

ထိုသူကို အဝေးသို့ ပစ်လွှတ်ပြီးနောက် မဟာဗလရှိသော ဂရုဍက စားသောက်လေ၏။ ထို့နောက် ပရလယလေကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ကောင်းကင်ကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားအုံကြွစေ하였다။

Verse 85

तं दृष्ट्वा तिग्मतेजस्कं ज्वालाततदिगंतरम् । ज्वलद्दावानलं शैलमिव बिभ्युर्दिवौकसः

ထိုသူကို တိကျသော တေဇောဖြင့် တောက်လောင်၍ မီးလျှံများသည် အကွာအဝေးအဆုံးတိုင်အောင် ပြန့်နှံ့နေသည်ကို မြင်သော် ဒေဝလောကနေထိုင်သူတို့ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကြ၏—တောမီးကြမ်းတမ်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေသော တောင်တစ်လုံးကို မြင်သကဲ့သို့။

Verse 86

ते सन्नह्यंत युद्धाय सज्जीकृत बलायुधाः । अध्यास्य वाहनान्याशु सर्वे वर्मभृतः सुराः

သူတို့သည် စစ်ပွဲအတွက် စည်းရုံးပြင်ဆင်၍ တပ်အင်အားနှင့် လက်နက်များကို အဆင်သင့် ပြုလုပ်ကြ၏။ ကာဝတ်ဝတ်ဆင်ထားသော ဒေဝတို့အားလုံးလည်း ချက်ချင်း မိမိတို့၏ ယာဉ်များပေါ်သို့ တက်ရောက်ကြ၏။

Verse 87

तिर्यग्गतीरविर्नायं नायमग्निः सधूमवान् । क्षणप्रभाप्यसौ नैव को नः सम्मुख एत्यसौ

“ဤအရာသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော နေမဟုတ်၊ မီးခိုးပါသော မီးလည်း မဟုတ်။ သို့ရာတွင် ခဏတာ တောက်ပသည့် အလင်းရောင်တစ်စင်းလည်း မဟုတ်—ငါတို့၏ ရှေ့တန်းသို့ တိုက်ရိုက် လာမည့်သူသည် မည်သူနည်း?”

Verse 88

न दैत्येषु प्रभेदृक्स्यान्नाकृतिर्दानवेष्वियम् । महासाध्वसदः कोयमस्माकं हृत्प्रकंपनः

ဤအရာသည် ဒೈတျများအတွင်း သိရှိထားသော အမျိုးအစားမဟုတ်၊ ဒာနဝများအတွင်းလည်း ဤသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန် မတွေ့ရ။ ဤသူကား မည်သူနည်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကြီးစွာဖြင့် ငါတို့၏နှလုံးကို တုန်လှုပ်စေသနည်း?

Verse 89

यावत्संभावयंतीति नीतिज्ञा अपि निर्जराः । तावद्दुधाव स्वौ पक्षौ पक्षिराजो महाबलः

မသေမနာ သုရများသည်—မူဝါဒပညာကျွမ်းကျင်သော်လည်း—ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ခန့်မှန်းစဉ်တွင်ပင် မဟာဗလရှိသော ငှက်ဘုရင်က မိမိ၏တောင်ပံနှစ်ဖက်ကို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လိုက်သည်။

Verse 90

निपेतुः पक्षवातेन सायुधाश्च सवाहनाः । न ज्ञायंते क्व संप्राप्ता वात्यया पार्णतार्णवत्

သူ၏တောင်ပံလေကြောင့် သူတို့အားလုံး—လက်နက်ကိုင်လျက်၊ စီးနင်းယာဉ်ပေါ်တင်လျက်—လဲကျသွားကြသည်။ လေမုန်တိုင်းက ပန်းရွက်များကို ပစ်လွှင့်သကဲ့သို့ ဘယ်သို့ရောက်သွားသည်ကိုပင် မသိနိုင်ခဲ့။

Verse 91

अथ तेषु प्रणष्टेषु बुद्ध्या विज्ञाय पक्षिराट् । कोशागारं सुधायाः स तत्रापश्यच्च रक्षिणः

ထို့နောက် သူတို့ ပြန့်ကျဲပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ငှက်ဘုရင်သည် ဉာဏ်ပညာဖြင့် သိမြင်ကာ သုဓာ (အမృత)၏ خزန်တော်ကို မြင်တွေ့ပြီး ထိုနေရာ၌ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူများကိုလည်း တွေ့မြင်하였다။

Verse 92

शस्त्रास्त्रोद्यतपाणींस्तान्सुरानाधूय सर्वशः । ददर्श कर्तरीयंत्रममृतोपरिसंस्थितम्

လက်နက်နှင့် ပစ်လက်နက်များကို မြှောက်ကိုင်ထားသော သုရများကို အနှံ့အပြား လှုပ်ခါပစ်ချပြီးနောက် အမృత၏အပေါ်၌ တည်ထားသော ကတ်ကြေးသဏ္ဌာန် ယန္တရားကို သူမြင်တွေ့하였다။

Verse 93

मनःपवनवेगेन भ्रममाणं महारयम् । अपिस्पृशंतं मशकं यत्खंडयति कोटिशः

စိတ်နှင့် လေ၏အရှိန်တူ အလွန်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကာ မဟာအားဖြင့် ရွေ့လျားနေ၏။ ထိမိခြင်းမရှိဘဲ နီးကပ်လာသော ခြင်တစ်ကောင်တောင် သန်းပေါင်းများစွာ အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ခွဲကွဲပျက်စီးစေနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 94

उपोपविश्य पक्षींद्रस्तस्य यंत्रस्य निर्भयः । क्षणं विचारयामास किमत्र करवाण्यहो

ထို့နောက် ငှက်တို့၏ဘုရင်သည် မကြောက်မရွံ့ ထိုယန္တရားအနီးတွင် ထိုင်ကာ ခဏလေး စဉ်းစားမိသည်— “အို… ဤနေရာ၌ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း?”

Verse 95

स्प्रष्टुं न लभ्यते चैतद्वात्या न प्रभवेदिह । क उपायोत्र कर्तव्यो वृथा जातो ममोद्यमः

“ဤအရာကို ထိကိုင်ရန်တောင် မရနိုင်၊ ဤနေရာတွင် မုန်တိုင်းလေတောင် ၎င်းကို မအနိုင်ယူနိုင်။ ဤကိစ္စ၌ မည်သို့သောနည်းလမ်းကို သုံးရမည်နည်း? ငါ၏ကြိုးပမ်းမှုသည် အလဟသ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။”

Verse 96

न बलं प्रभवेदत्र न किंचिदपि पौरुषम् । अहो प्रयत्नो देवानामेतत्पीयूषरक्षणे

“ဤနေရာတွင် အင်အားကြမ်းတမ်းမှု မအကျိုးရှိ၊ ရဲရင့်မှုတစ်ခုတည်းလည်း မထိရောက်။ အို… ပီယူးရှ (အမရတ) ကို ကာကွယ်ရန် ဒေဝတားတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် အံ့ဩဖွယ်လှ၏!”

Verse 97

यदि मे शंकरे भक्तिर्निर्द्वंद्वातीव निश्चला । तदा स देवदेवो मां वियुनक्तु महाऽधिया

“အကယ်၍ ရှင်ကရာ (Śaṅkara) အပေါ် ငါ၏ဘက္တိသည် အတွင်းစိတ်အငြင်းပွားမှုကင်း၍ အလွန်တည်ကြည်မပြတ်သားပါက၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟာဒေဝသည် မဟာပညာဖြင့် ငါ့အား မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှုနှင့် လမ်းကြောင်းသို့ ညွှန်ပြပါစေ။”

Verse 98

यद्यहं मातृभक्तोस्मि स्वामिनः शंकरादपि । तदा मे बुद्धिरत्रास्तु पीयूषहरणं क्षमा

အကယ်၍ ကျွန်ုပ်သည် မိခင်အပေါ် အမှန်တကယ် ဘက္တိရှိသူဖြစ်ပြီး—အရှင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ထက်တောင် တာဝန်အရ ပိုမိုလေးစားသူဖြစ်လျှင်—ဤနေရာ၌ မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာ ကျွန်ုပ်အတွင်း ပေါ်ထွန်းစေ၍ အမృతကို သယ်ယူသွားနိုင်စေပါစေ။

Verse 99

आत्मार्थं नोद्यमश्चायं हृत्स्थो वेत्तीति विश्वगः । मातुर्दास्यविमोक्षाय यतेहममृतं प्रति

ဤကြိုးပမ်းမှုသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် မဟုတ်ပါ; နှလုံးအတွင်း တည်ရှိသော အလုံးစုံပြန့်နှံ့တော်မူသူက သိတော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်သည် မိခင်ကို ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်စေရန်သာ အမృతသို့ ကြိုးစားနေပါသည်။

Verse 100

जरितौ पितरौ यस्य बालापत्यश्च यः पुमान् । साध्वी भार्या च तत्पुष्ट्यै दोषोऽकृत्येपि तस्य न

မိဘနှစ်ပါး အိုမင်းပြီး ကလေးများ သေးငယ်ကာ သီလသန့်ရှင်းသော ဇနီးရှိသူအတွက်—သူတို့ကို ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်ရန်အလို့ငှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မသင့်တော်ဟု ထင်ရသည့် အမှုတစ်စုံတစ်ရာကိုပင် ပြုမိလျှင်လည်း သူ့အပေါ် အပြစ်မတင်ရ။

Verse 110

ततः कैटभजित्प्राह वैनतेयं मुदान्वितः । वृतंवृतं महोदार देहिदेहि वरद्वयम्

ထို့နောက် ကૈဋဘကို သတ်တော်မူသော ဗိဿဏုသည် ဝမ်းမြောက်လျက် ဝૈနတေယ (ဂရုဍ) ထံသို့ မိန့်တော်မူသည်—“အို မဟောဒာရ၊ ရွေးလော့—ရွေးလော့! ငါထံမှ ဆုတောင်းနှစ်ပါးကို တောင်းလော့။”

Verse 120

इत्युक्त्वा सहितो मात्रा वैनतेयो विनिर्ययौ । कुशासने च तैरुक्तो धृत्वा पीयूषभाजनम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဝૈနတေယသည် မိခင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကုရှမြက်အာသနပေါ်တွင် အမృతအိုးကို တင်ထားကာ ထိုနေရာ၌ ထိန်းထားလေသည်။

Verse 130

विश्वेशानुगृहीतानां विच्छिन्नाखिलकर्मणाम् । भवेत्काशीं प्रति मतिर्नेतरेषां कदाचन

ကာသီ၏ ဗိශ්ဝေရှဝရ သခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ရရှိပြီး စုဆောင်းကမ္မအားလုံး ဖြတ်တောက်ခံပြီးသူတို့သာ ကာသီသို့ စိတ်ဓာတ်အမှန်တကယ် လှည့်မူ ဖြစ်ပေါ်သည်။ အခြားသူတို့တွင် ကာသီသို့ ထိုသို့သော စိတ်လှည့်မူ မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ပေါက်။

Verse 140

काश्यां प्रसन्नौ संजातौ देवौ शंकरभास्करौ । गरुडस्थापिताल्लिंगादाविरासीदुमापतिः

ကာသီ၌ ဒေဝတော်နှစ်ပါး—ရှင်ကရာ (ရှင်ကရ) နှင့် ဘာස්ကရာ—တို့ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးတော်မူကြပြီး၊ ဂရုဍက တည်ထောင်ထားသော လင်္ဂမှ ဥမာပတိ၊ အဓိပ္ပါယ်မှာ ဥမာ၏ ခင်ပွန်း ရှိဝ၊ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 150

तस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते । काश्यां पैशंगिले तीर्थे खखोल्कस्य विलोकनात् । नरश्चिंतितमाप्नोति नीरोगो जायते क्षणात्

ထိုအရာကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။ ကာသီရှိ ပိုင်ရှင်ဂိလ တီရ္ထ၌ ခခိုးလ္ကကို ကြည့်မြင်ခြင်းကြောင့် လူသည် မိမိစိတ်ကူးတောင်းတသမျှကို ရရှိပြီး ခဏချင်းပင် ရောဂါကင်းစင်လာသည်။

Verse 151

नरः श्रुत्वैतदाख्यानं खखोल्कादित्यसंभवम् । गरुडेशेन सहितं सर्वपापैः प्रमुच्यते

အာဒိတျယ (နေမင်း) နှင့် ဆက်နွယ်၍ ပေါ်ပေါက်သော ခခိုးလ္ကအကြောင်းကို ဂရုဍေရှနှင့်အတူ ဖော်ပြထားသည့် ဤပဝိသုဒ္ဓ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ကြားနာသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။