Adhyaya 9

Verse 1

ततः स विप्रः प्रत्यूषे पुत्रशोकेन पीडितः । अशोक दत्तसंयुक्तो भार्यया विललाप ह

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်၌ ထိုဗြာဟ္မဏသည် သားကိုဆုံးရှုံးသည့်ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် နာကျင်ကာ၊ “အရှိုကဒတ္တ” နှင့်အတူ မယားနှင့်ပေါင်း၍ ငိုကြွေးလျက် ရှိ하였다။

Verse 2

विलपंतं समालोक्य गोविंदस्वामिनं द्विजाः । वणिक्समुद्रदत्ताख्यः समानिन्ये निजं गृहम्

“ဂိုဝိန္ဒစွာမိန်” ဟူသော ဗြာဟ္မဏသည် ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သဖြင့် “သမုဒ္ဒရဒတ္တ” အမည်ရှိ ကုန်သည်တစ်ဦးက သူ့ကို မိမိအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား하였다။

Verse 3

समानीय समाश्वास्य दयायुक्तो वणिग्वरः । स्वधनानां हि सर्वेषां रक्षितारमकल्पयत्

သူ့ကို အိမ်သို့ခေါ်လာကာ နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက်၊ ကရုဏာပြည့်ဝသော ကုန်သည်အထူးက မိမိ၏ ဥစ္စာပစ္စည်းအားလုံးကို စောင့်ရှောက်သူအဖြစ် သူ့ကို ခန့်အပ်하였다။

Verse 4

स्मरन्महायतिवचः पुत्रदर्शनलालसः । स तस्थौ वणिजो गेहे पुत्रभार्यासमन्वितः

မဟာတပသီ၏ အမိန့်တော်ကို သတိရကာ သားကို တွေ့မြင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့်၊ သူသည် ကုန်သည်၏ အိမ်၌ မိမိဇနီးနှင့်အတူ နေထိုင်လေ၏။

Verse 5

अशोकदत्तनामा तु द्वितीयो विप्रनंदनः । शस्त्रे चैव तथा शास्त्रे बभूवातिविचक्षणः

ဗြာဟ္မဏ၏ ဒုတိယသား အရှိုကဒတ္တ နာမဖြင့် ခေါ်သောသူသည် လက်နက်ပညာနှင့် သာသနာကျမ်းပညာ နှစ်မျိုးလုံး၌ အလွန်ထူးချွန်လာ၏။

Verse 6

तथान्यास्वपि विद्यासु नास्ति तत्सदृशो भुवि । कृतविद्यो द्विजसुतः प्रख्यातो नगरेऽभवत्

အခြားပညာရပ်များ၌ပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် သူနှင့်တူသူ မရှိခဲ့; ပညာပြည့်စုံသော ထိုဗြာဟ္မဏသားသည် မြို့တွင် ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 7

अत्रांतरे नरपतिं प्रतापमुकुटाभिधम् । काशीदेशाधिपो मल्लः कश्चिदभ्याययौ बली

ထိုအချိန်တွင် ကာသီဒေသ၏ အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော အင်အားကြီး မလ္လပွဲသမားတစ်ယောက်က ‘ပရတாபမုကుట’ အမည်ရှိ မင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ချီတက်လာ၏။

Verse 8

प्रतापमुकुटो राजा मल्लस्यास्य जयाय सः । बलिनं द्विजपुत्रं तमाह्वयामास भृत्यकैः

ထိုမလ္လကို အနိုင်ရရန် မင်း ပရတாபမုကుటသည် မိမိ၏ အမှုထမ်းများအားဖြင့် အင်အားကြီးသော ထိုဗြာဟ္မဏသားကို ခေါ်ယူစေ၏။

Verse 9

तमागतं समालोक्य प्रतापमुकुटोऽब्रवीत् । अशोकदत्त सहसा मल्लमेनं बलोत्कटम्

သူလာရောက်လာသည်ကိုမြင်၍ ပရတாபမုကုဋ မင်းကြီးက ချက်ချင်းမိန့်တော်မူသည်—“အရှိုကဒတ္တ! အင်အားကြမ်းတမ်းလွန်ကဲသော ဤလက်ဝှေ့သမားကို လှဲချလိုက်”

Verse 10

दुर्जयं जहि संग्रामे त्वं वै वलवतां वरः । दाक्षिणात्यमहामल्लपतावस्मिञ्जिते त्वया

“စစ်မြေပြင်၌ မအနိုင်ယူနိုင်သကဲ့သို့သော ရန်သူကို သတ်ပစ်လော့; သင်သည် အင်အားရှိသူတို့အနက် အကောင်းဆုံးပင်။ တောင်ပိုင်း မဟာလက်ဝှေ့သမားတို့၏ အရှင်ဤသူကို သင်က အနိုင်ယူလျှင်…”

Verse 11

यदिष्टं तव तत्सर्वं दास्याम्यहं न संशयः । इति तस्य वचः श्रुत्वा वलवान्द्विजनंदनः

“သင်လိုချင်သမျှ အားလုံးကို ငါပေးမည်—သံသယမရှိ” ဟု မိန့်တော်မူသံကို ကြားသော် အင်အားကြီးသော ဗြာဟ္မဏသား…

Verse 12

दाक्षिणात्यमहामल्लनृपतिं समताडयत् । ताडितो द्विजपुत्रेण मल्लः स बलिना बली

သူသည် တောင်ပိုင်း မဟာလက်ဝှေ့သမားတို့ကို ဦးဆောင်သော မင်းကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဗြာဟ္မဏသား၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ထိုလက်ဝှေ့သမားသည် ကိုယ်တိုင်အင်အားရှိသော်လည်း ပိုမိုကြီးမားသော အင်အားအောက်တွင် ရှုံးနိမ့်သွားသည်။

Verse 13

सद्यो विवृत्तनयनः परासुर्न्यपतद्भुवि । द्विज पुत्रस्य तत्कर्म देवैरपि सुदुष्करम्

ချက်ချင်း မျက်လုံးများလှန်တက်၍ အသက်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဗြာဟ္မဏသား၏ ထိုကာရိယာသည် နတ်တို့အတွက်ပင် အလွန်ခက်ခဲသော အမှုဖြစ်၏။

Verse 14

प्रतापमुकुटो दृष्ट्वा प्रसन्नहृदयोऽभवत् । दत्त्वा वहुधनान्ग्रामान्समीपेऽस्थापयत्तदा

ထိုကိုမြင်သဖြင့် ပရတாபမုကုဋသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကြည်နူးလာ၏။ ထို့နောက် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ရွာများစွာကို ပေးလှူကာ သူ့ကို မိမိအနီး၌ နေထိုင်စေ하였다။

Verse 15

स कदाचिन्महाराज सहितो द्विजसूनुना । संध्यायां विजने देशे चचार तुरगेण वै

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမဟာရာဇာသည် ဗြာဟ္မဏ၏သားနှင့်အတူ ဆန္ဓျာချိန်၌ လူကင်းမဲ့သောဒေသတစ်ခုကို မြင်းစီး၍ လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 16

द्विजसूनुसखस्तत्र दीनां वाणीमथाशृणोत् । राजन्नल्पापराधोऽहं शत्रुप्रेरणयासकृत्

ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏ၏သား၏ မိတ်ဆွေက သနားဖွယ်အသံတစ်သံကို ကြားရ၏— “အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏အပြစ်သည် နည်းပါးပါသည်။ ရန်သူ၏လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် တစ်ကြိမ်သာ မှားယွင်းခဲ့ပါသည်။”

Verse 17

दण्डपालेन निहितः शूले निर्घृणचेतसा । दिनमद्य चतुर्थं मे शूलस्थस्यैव जीवतः

“ကြင်နာမှုမရှိသော ဒဏ္ဍပာလ (အပြစ်ဒဏ်ပေးသူ) က ကျွန်ုပ်ကို ချွန်တံတားပေါ်တွင် ထိုးတင်ထားသည်။ ယနေ့မှာ ကျွန်ုပ်သည် ထိုချွန်တံတားပေါ်တွင်ပင် အသက်ရှင်နေရသော လေးရက်မြောက်နေ့ဖြစ်သည်။”

Verse 18

प्राणाः सुखेन निर्यांति न हि दुष्कृतकर्मणाम् । भृशं मां बाधते तृष्णा तां निवारय भूपते

“ဒုက္ကရမ (အပြစ်ကर्म) ပြုသူတို့၏ အသက်ရှူသက်မထွက်လွယ်ကူပါ။ ပြင်းထန်သော ရေငတ်ခြင်းက ကျွန်ုပ်ကို အလွန်နှိပ်စက်နေသည်—အို ဘူပတိ (မင်းမြတ်)၊ ထိုကို တားဆီးပေးပါ။”

Verse 19

इति दीनां समाकर्ण्य वाचं राजा द्विजा त्मजम् । अशोकदत्तनामानं धैर्यवंतमभाषत

ဒုက္ခရောက်သူတို့၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားသိပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ဗြာဟ္မဏ၏သား အရှိုကဒတ္တဟု အမည်ရသော သတ္တိခိုင်မာသူကို ခေါ်၍ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 20

अस्मै निरपराधाय शूलप्रोताय जंतवे । तृष्णार्दिताय दातव्यं द्विजसूनो त्वया जलम्

‘အပြစ်မရှိသော ဤသတ္တဝါသည် တံစူးပေါ်တွင် ထိုးကပ်ထားရပြီး ရေငတ်ဒဏ်ကြောင့် ပင်ပန်းနေသည်—ဗြာဟ္မဏ၏သားရေ—သင်က ရေကို ပေးလှူရမည်။’

Verse 21

इत्यादिष्टो नरेन्द्रेण सहसा द्विजनन्दनः । जलपूर्णं समादाय कलशं वेगवान्ययौ

မင်းကြီး၏ အမိန့်ကို ခံယူသဖြင့် ဗြာဟ္မဏသားသည် ချက်ချင်း ရေပြည့်အိုးကို ယူဆောင်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 22

तच्छ्मशानं समासाद्य भूतवेतालसंकुलम् । शूलप्रोताय वै तस्मै जलं दातुं समुत्सुकः

ထိုသင်္ချိုင်းမြေသို့ ရောက်သော်၊ ဘူတနှင့် ဝေတාලတို့ စုဝေးနေရာဖြစ်၍ တံစူးပေါ်တွင် ထိုးကပ်ထားသူအား ရေကို ပေးလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြခဲ့သည်။

Verse 23

ददर्शाथ स्थितां नारीं नवयौवनशालिनीम् । उदैक्षत महाकांतिं मूर्तामिव रतिं द्विजः

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏလူငယ်သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော မိန်းမတစ်ဦးကို မြင်ရ၍ နုပျိုသစ်လွင်သော ယောဝန်အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ မဟာကန်တိကို မြင်သော် ရတီဒေဝီက ကိုယ်ထည်ယူ၍ ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 24

तामालोक्य ततः प्राह धैर्यवान्द्विजनंदनः । कासि भद्रे वरारोहे श्मशाने विजने स्थिता

ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လျှင် တည်ကြည်သော ဗြာహ్မဏ၏သားက ဆို၏ - 'အို အဆင်းလှသော အမျိုးသမီး၊ ဤလူသူကင်းမဲ့သော သုသာန်၌ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသော သင်သည် အဘယ်သူနည်း။'

Verse 25

अस्याधस्तात्किमर्थं त्वं शूलप्रोतस्य तिष्ठसि । इति तस्य वचः श्रुत्वा सा प्राह रुचिरानना

'တံကျင်၌ လျှိုထားခြင်းခံရသော ဤယောက်ျား၏ အောက်၌ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ရပ်နေသနည်း။' ထိုစကားကို ကြားလျှင် ချောမောသော မျက်နှာရှိသော ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ပြော၏။

Verse 26

पुरुषो वल्लभोऽयं मे शूले राज्ञा समर्पितः । धनं यथा च कृपणः पश्य प्राणान्न मुंचति

သူမက ဆို၏ - 'ဤယောက်ျားသည် ကျွန်ုပ်၏ ချစ်သူဖြစ်ပါသည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် သူ့ကို တံကျင်၌ တင်စေခဲ့ပြီ။ ကြည့်ပါလော့ - ဥစ္စာဓနကို တွယ်တာသော လူကပ်စေးနှဲကဲ့သို့ သူသည် အသက်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေပါသည်။'

Verse 27

आसन्नमरणं चैनमनुयातुमिह स्थिता । तृषितो याचते वारि मामयं व्यथते मुहुः

'သေခြင်းတရား နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ကျွန်ုပ် ဤနေရာ၌ ရှိနေပါသည်။ ရေငတ်လွန်းသဖြင့် သူသည် ရေကို တောင်းခံနေပြီး သူ၏ ဝေဒနာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပူပန်စေပါသည်။'

Verse 28

शूलप्रोतो द्धतग्रीवं मुमूर्षुं प्राणनायकम् । नास्मि पाययितुं शक्ता जलमेनमधःस्थिता

'တံကျင်၌ လျှိုထားခြင်းခံရပြီး လည်ပင်းကို မော့ထားလျက် - ကျွန်ုပ်၏ အသက်သခင်သည် သေဆုံးနေပါပြီ။ အောက်ဘက်၌ ရပ်နေရသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို ဤရေ တိုက်ကျွေးခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ပါ။'

Verse 29

अशोकदत्तस्तच्छ्रुत्वा करुणावरुणालयः । तत्कालसदृशं वाक्यं तां वधूमब्रवीत्तदा

သူမ၏စကားကိုကြားသော် အရှိုကဒတ္တ၊ ကရုဏာ၏အိမ်ရာတော်ဖြစ်သူသည် ထိုအရေးပေါ်ခဏနှင့်ကိုက်ညီသောစကားဖြင့် ယောကျာ်းမယားသစ်မကို ချက်ချင်းမိန့်တော်မူ၏။

Verse 30

अशोकदत्त उवाच । मातर्मत्स्कंधमारुह्य देह्यस्मै शीतलं जलम् । सा तथेति तमाभाष्य तरुणी त्वरयान्विता

အရှိုကဒတ္တက မိန့်တော်မူသည်— “အမေ၊ ကျွန်ုပ်၏ပခုံးပေါ်တက်၍ ဤသူအား အေးမြသောရေကို ပေးပါ။” သူမက “အဲဒီလိုပါ” ဟု ပြန်ဆိုကာ အလျင်အမြန်ဖြင့် ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်လေ၏။

Verse 31

आनम्रवपुषस्तस्य स्कंधं पद्भ्यां रुरोह वै । द्विजसूनुर्ददर्शाथ शोणितं नूतनं पतत्

သူက ကိုယ်ကို နိမ့်ချသော် သူမသည် ခြေဖြင့် သူ၏ပခုံးပေါ်တက်လေ၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏသားက သွေးသစ်သစ် ကျဆင်းနေသည်ကို မြင်လေ၏။

Verse 32

किमेतदिति सोपश्यदुन्नम्य सहसा मुखम् । भक्ष्यमाणं तया तत्स विज्ञाय द्विजनंदनः

“ဒါဘာလဲ” ဟု စဉ်းစားကာ သူသည် ချက်ချင်း မျက်နှာကို မြှောက်ကြည့်ရာ သူမက အဲဒါကို ကိုက်စားနေသည်ကို မြင်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏသားသည် အမှန်တရားကို သိမြင်လေ၏။

Verse 33

अशोकदत्तो जग्राह तस्याः पादं सनूपुरम् । ततोऽगान्नूपुरं त्यक्त्वा बद्धरत्नं विहाय तत्

အရှိုကဒတ္တသည် သူမ၏ခြေကို နူပုရ (ခြေကွင်း) နှင့်တကွ ဖမ်းဆုပ်လေ၏။ ထို့နောက် သူမသည် နူပုရကို စွန့်ပစ်ကာ ရတနာတပ်ဆင်ထားသော အလှဆင်ပစ္စည်းကိုလည်း ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားလေ၏။

Verse 34

प्रत्युप्तानेकरत्नाढ्यं तदादायच नूपुरम् । अशोकदत्तः प्रययौ तच्छ्मशानान्नृपांतिकम्

ရတနာမျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ထားသော နူပုရ ခြေကောက်ကို ယူဆောင်၍ အရှိုကဒတ္တ သင်္ချိုင်းမြေမှ ထွက်ခွာကာ မင်းကြီး၏ ရှေ့တော်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 35

स्मशानवृत्तं तत्सर्वं स नृपाय निवेद्य वै । महार्घ्यरत्नप्रत्युप्तं नूपुरं च ददौ तदा

သူသည် သင်္ချိုင်းမြေ၌ ဖြစ်ပွားသမျှကို မင်းကြီးထံ အပြည့်အစုံ လျှောက်တင်ပြီးနောက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများဖြင့် ချယ်လှယ်ထားသော နူပုရ ခြေကောက်ကို ထိုခဏ၌ ဆက်ကပ်하였다။

Verse 36

ज्ञात्वा तद्वीरचरितं वीरैरन्यैः सुदुष्करम् । ददौ मदनलेखाख्यां सुतां तस्मै महीपतिः

အခြားသူရဲကောင်းများအတွက်ပင် အလွန်ခက်ခဲသော ထိုသူရဲကောင်းလုပ်ရပ်ကို သိမြင်ပြီး မင်းကြီးသည် မဒနလေခာ အမည်ရှိ သမီးတော်ကို သူ့အား ပေးအပ်ချီးမြှင့်하였다။

Verse 37

कदाचिदथ ताद्दिव्यं नूपुरं वीक्ष्य भूपतिः । अस्य नूपुरवर्यस्य तुल्यं वै नूपुरांतरम्

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုဒိဗ္ဗ နူပုရကို မြင်တော်မူသော် မင်းကြီးသည် စိတ်တွင် “ဤအထူးမြတ်သော နူပုရနှင့် တူညီသည့် နူပုရ အခြားတစ်ခု ရှိနိုင်ပါသလား” ဟု တွေးတော်မူ하였다။

Verse 38

कुतो वा लभ्यत इति सादरं समचिंतयत् । अशोकदत्तस्तु तदा विज्ञाय नृपकांक्षितम्

မင်းကြီးသည် လေးစားစွာ “ဤကဲ့သို့သောအရာကို ဘယ်နေရာမှ ရနိုင်မည်နည်း” ဟု စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထိုအခါ အရှိုကဒတ္တသည် မင်းကြီး၏ အလိုတော်ကို သိမြင်၍ ဖြေကြားရန် ပြင်ဆင်하였다။

Verse 39

नृपुरांतरसि द्ध्यर्थं चिंतयामास चेतसा । श्मशाने नूपुरमिदं यतः प्राप्तं मया पुरा

မင်းမြို့၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်အောင်မြင်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရင်း သူသည် စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားလေ၏—“ဤခြေကောက်ကွင်းကို ငါသည် ယခင်က သင်္ချိုင်းမြေမှ ရခဲ့သည်” ဟု။

Verse 40

तां नूपुरांतरप्राप्त्यै कुत्र द्रक्ष्यामि सांप्रतम् । इत्थं वितर्क्य बहुधा नि श्चिकाय महामतिः

“ယခု ငါသည် သူမကို ဘယ်မှာတွေ့ (သို့မဟုတ် ရှာ) ရမည်နည်း၊ ထိုခြေကောက်ကွင်းကို ပြန်လည်ရယူရန်?” ဟု အမျိုးမျိုး စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက် ဉာဏ်ထက်မြက်သူသည် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်သို့ ရောက်လေ၏။

Verse 41

विक्रेष्यामि महामांसं समेत्य पितृकाननम् । तत्र राक्षसवेतालपिशाचादिषु सर्वशः

“ငါသည် ပိတೃတို့၏ တော (ဘိုးဘွားတော) သို့ သွား၍ အသားအများအပြားကို ရောင်းမည်။ ထိုနေရာ၌ ရာක්ෂသ၊ ဝေတားလ၊ ပိသာချာ စသည့်အမျိုးအစားတို့သည် အရပ်ရပ်မှ စုဝေးလာကြမည်” ဟု။

Verse 42

मंत्रैराहूयमानेषु साप्यायास्य ति राक्षसी । तामागतां बलाद्गृह्य तद्ग्रहीष्यामि नूपुरम्

“မန္တရဖြင့် ခေါ်ယူနေကြသည့်အခါ ထိုရာක්ෂသမလည်း လာမည်။ သူမလာရောက်သည့်အခါ အင်အားဖြင့် ဖမ်းဆီးကာ ထိုခြေကောက်ကွင်းကို ပြန်ယူမည်” ဟု။

Verse 43

राक्षसानां सहस्रं वा पिशाचानां तथायुतम् । वेतालानां तथा कोटिर्न लक्ष्यं बलिनो मम

“ရာක්ෂသ တစ်ထောင်ဖြစ်စေ၊ ပိသာချာ တစ်သောင်းဖြစ်စေ၊ ဝေတားလ တစ်ကုဋိတောင်ဖြစ်စေ—ငါ့အင်အားနှင့် ယှဉ်နိုင်သူ မရှိ; အကြောင်းမူ ငါသည် အင်အားကြီးသူ ဖြစ်၏” ဟု။

Verse 44

इति निश्चित्य मनसा श्मशानं सहसा ययौ । विक्रीणानो महामांसं मंत्रैराहूय राक्षसान्

ဤသို့ စိတ်၌ အဆုံးအဖြတ်ချပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း သင်္ချိုင်းမီးသင်္ဂြိုဟ်ရာသို့ အလျင်အမြန်သွားလေ၏။ အမဲကြီးကို ရောင်းချမည်ဟု ကြော်ငြာကာ မန္တရဖြင့် ရာක්ෂသတို့ကို ခေါ်ယူလေ၏။

Verse 45

गृहाणेत्युच्चया वाचा चचार श्रावयन्दि शः । विक्रीयते महामांसं गृह्यतांगृह्यतामिति

သူသည် အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် “ယူကြလော့!” ဟု အော်ဟစ်ကာ လှည့်လည်သွားလာ၍ အရပ်အနှံ့ကို ထင်ဟပ်စေသည်—“အမဲကြီး ရောင်းနေသည်၊ ယူကြလော့ ယူကြလော့!”

Verse 46

तत्र राक्षसवेतालाः कंकालाश्च पिशाचकाः । अन्ये च भूतनिवहाः समाजग्मुः प्रहर्षिताः

ထိုနေရာ၌ ရာක්ෂသနှင့် ဝေတාල၊ အရိုးကောင်ဝိညာဉ်များနှင့် ပိသာချာတို့၊ ထို့ပြင် အခြားသော ဘူတအစုအဝေးများလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 47

भक्षयिष्यामहे सर्वे मांसमिष्टतमं त्विति । तत्रागच्छत्सु सर्वेषु रक्षःकन्यासमावृता

သူတို့က “ဤအမဲသည် ငါတို့အတွက် အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်၏၊ ငါတို့အားလုံး စားကြမည်” ဟု ဆိုကြ၏။ အားလုံးလာရောက်နေစဉ်၌ သူမသည် ရာක්ෂသမိန်းကလေးများ ဝိုင်းရံလျက် ရောက်လာ၏။

Verse 48

आययौ राक्षसी सापि मांसभक्षणलालसा । गवेषयंस्तदा विप्रस्तां समुद्वीक्ष्य राक्षसीम्

ထိုရာක්ෂသမသည်လည်း အမဲကို ကိုက်စားလိုသည့် လောဘစိတ်ဖြင့် ရောက်လာ၏။ ထိုအခါ ရှာဖွေနေသော ဗြာဟ္မဏသည် ထိုရာක්ෂသမကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 49

सेयं दृष्टा पुरेत्येष प्रत्यभिज्ञानमाप्तवान् । तामाह द्विजपुत्रोऽन्यद्देहि मे नूपुरं त्विति

သူမကို မှတ်မိသွား၍ “မြို့ထဲမှာ အရင်က မြင်ခဲ့သူက ဒီသူပဲ” ဟု သတိရလာသည်။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏသားက “ငါ့အား နူပုရ (ခြေကောက်) တစ်စုံထပ်ပေးပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 50

सा तस्य वचनं श्रुत्वा प्रीता वाक्यमथाऽब्रवीत् । ममैव च त्वया नीतं पुरा वीरेंद्र नूपुरम्

သူ၏စကားကို ကြားသော် နားလည်ပျော်ရွှင်၍ ပြန်ဆိုသည်—“အို မင်းတို့အကြား သူရဲကောင်းကြီး! အဲဒီ နူပုရက ငါ့ပိုင်ဆိုင်ရာပဲ၊ အရင်က မင်းက ယူသွားခဲ့တာ”။

Verse 51

गृहाण रत्नरुचिरं द्वितीयमपि नूपुरम् । इत्युक्त्वा नूपुरं तस्मै स्वसुतां च ददौ प्रियाम्

“ရတနာတောက်ပလှပသော ဒုတိယ နူပုရကိုလည်း ယူပါ” ဟု ဆိုပြီး သူမက နူပုရကို ပေးကာ မိမိချစ်မြတ်နိုးသော သမီးကိုပါ အပ်နှံပေး하였다။

Verse 52

विद्युत्केश्या तदा दत्तां प्रियां विद्युत्प्रभाभिधाम् । विप्रः संप्राप्य मुमुदे रूपयौवनशालि नीम्

ဗိဒ္ယုတ်ကေသီက ပေးအပ်သော ချစ်မြတ်နိုးရသော မိန်းကလေး—ဗိဒ္ယုတ်ပရဘာ ဟု အမည်ရ—ကို ရရှိသဖြင့် ဗြာဟ္မဏသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်하였다၊ အကြောင်းမူ သူမသည် အလှနှင့် ယောဝနဂုဏ် ပြည့်စုံသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 53

विद्युत्केशी तु जामात्रे हेमाब्जमपि सा ददौ । विद्युत्प्रभां नूपुरं च हेमाब्जमपिलभ्य सः

ဗိဒ္ယုတ်ကေသီသည် မိမိ၏ သားမက်အား ရွှေကြာပန်းတစ်ပွင့်ကိုလည်း ပေးအပ်하였다။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဗိဒ္ယုတ်ပရဘာ၊ နူပုရနှင့် ရွှေကြာပန်းကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

Verse 54

श्वश्रूमाभाष्य सहसा पुनः प्रायान्नृपांतिकम् । ततः प्रतापमुकुटो नूपुरप्राप्तिनंदितः

ယောက္ခမနှင့် ချက်ချင်းစကားပြောပြီးနောက် သူသည် မင်းကြီး၏ရှေ့တော်သို့ ထပ်မံချက်ချင်းထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့နောက် ပရတாபမုကုဋသည် ခြေကောက်လက်ကောက်ရရှိ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်하였다။

Verse 55

शौर्यधैर्यसमायुक्तं प्रशशंस द्विजात्मजम् । अथ विद्युत्प्रभां विप्रः सोऽब्रवीद्रहसि प्रियाम्

သူသည် ရဲရင့်မှုနှင့် သည်းခံတည်ကြည်မှုတို့ပြည့်စုံသော ဗြဟ္မဏသားကို ချီးမွမ်း하였다။ ထို့နောက် ဗြဟ္မဏသည် ချစ်သူ ဗိဒ္ယုတပရဘာအား လျှို့ဝှက်စွာ ပြော하였다။

Verse 56

मात्रा तव कुतो लब्धमेतद्धेमांबुज प्रिये । एतत्तुल्यानि चान्यानि यतः प्राप्स्ये वरानने

“ချစ်သူရေ၊ သင်၏မိခင်သည် ဤရွှေကြာပန်းကို ဘယ်နေရာမှ ရရှိခဲ့သနည်း။ အို မျက်နှာလှသူ၊ ဤနှင့်တူညီသော အခြားအရာများကို ငါ ဘယ်အရပ်မှ ရနိုင်မည်နည်း။”

Verse 57

द्विजात्मजं ततः प्राह पतिं विद्युत्प्रभा रहः । प्रभो कपालविस्फोटनाम्नो वेतालभूपतेः

ထို့နောက် ဗိဒ္ယုတပရဘာသည် လျှို့ဝှက်စွာ မိမိခင်ပွန်းဖြစ်သော ဗြဟ္မဏသားအား ပြော하였다— “အရှင်၊ ကပာလဝိစ္ဖိုဋ ဟူသော အမည်ရှိ ဝေတාලတို့၏ မင်းတစ်ပါး ရှိပါသည်…”

Verse 58

अस्ति दिव्यं सरः किंचिद्धेमांबुजपरिष्कृतम् । तव श्वश्र्वा जलक्रीडां वितन्वं त्येदमाहृतम्

“ရွှေကြာပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော တိဗ္ဗသရောဝရတစ်ခု ရှိပါသည်။ သင်၏ယောက္ခမသည် ရေကစားနေစဉ် ထိုနေရာမှ ဤအရာကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။”

Verse 59

इति श्रुत्वा वचस्तत्र मां नयेति जगाद सः । ततः सा सहसा विप्रं निन्ये तत्कांचनं सरः

ထိုစကားကို ကြားသော် သူသည် ထိုနေရာတွင် “ငါ့ကို အဲဒီသို့ ခေါ်သွားပါ” ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် မိန်းမသည် ချက်ချင်းပင် ဗြာဟ္မဏကို ထိုရွှေရောင် ရေကန်သို့ ခေါ်သွားလေ၏။

Verse 60

ततः स हेमपद्मानामाजिहीर्षुर्द्विजात्मजः । तद्विप्रकारिणः सर्वान्वेतालादींस्ततोऽवधीत्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ၏သားသည် ရွှေကြာပန်းများကို ယူလိုသဖြင့် ဗြာဟ္မဏကို ဆန့်ကျင်သူ အားလုံးကို—ဗေတාලများမှ စ၍—သတ်ဖြတ်လေ၏။

Verse 61

स्वयं कपालविस्फोटं निहताशेषसैनिकम् । ददर्श वेतालपतिं तं च हंतुं प्रचक्रमे

သူသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ကပာလ-ဝိစ္ဖိုဋကို မြင်တွေ့၏—ဗေတාලတို့၏ အရှင်—သူ၏ စစ်တပ်အားလုံး သတ်ဖြတ်ခံပြီးနောက်၊ ထိုသူကိုပါ သတ်ရန် စတင်လှုပ်ရှားလေ၏။

Verse 62

अत्रांतरे महातेजा नाम्ना विज्ञप्तिकौतुकः । विद्याधरपतिः प्राप्य विमानेनैनमब्रवीत्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် တန်ခိုးတောက်ပသော ဝိဒ္ဓာဓရတို့၏ အရှင် ‘ဝိဇ္ဉပ္တိ-ကောတုက’ ဟူသောအမည်ရှိသူသည် ဝိမာနဖြင့် ရောက်လာကာ သူ့အား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 63

अशोकदत्तं विप्रेंद्र साहसं मा कृथा इति । तदाकर्ण्य द्विजसुतो विमानवरसंस्थितम्

သူက “အရှိုကဒတ္တ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အလွန်အကျွံ မစွန့်စားပါနှင့်” ဟု ဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် ဗြာဟ္မဏ၏သားသည် အထူးကောင်းမြတ်သော ဝိမာနပေါ်၌ ထိုင်နေသူကို လှမ်းကြည့်လေ၏။

Verse 64

ददर्श प्रभया युक्तं विद्याधरपतिं दिवि । तस्य दर्शनमात्रेण शापामुक्तो द्विजा त्मजः

သူသည် ကောင်းကင်၌ တောက်ပသော အလင်းရောင်နှင့်ပြည့်စုံသည့် ဝိဒ္ယာဓရတို့၏ အရှင်ကို မြင်တွေ့하였다; ထိုအရှင်ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ဗြာဟ္မဏ၏ သားသည် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်သွား၏။

Verse 65

संत्यज्य मानुषं रूपं दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढं दिव्याभरणभूषितम्

လူ့ရုပ်ကို စွန့်လွှတ်၍ သူသည် ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ရရှိ하였다; အထူးကောင်းမွန်သော ဝိမာနပေါ် တက်စီးကာ ကောင်းကင်ဘုံအလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်ရှိ၏။

Verse 66

शापान्मुक्तं सुकर्णं तं प्राह विज्ञप्ति कौतुकः । अयं सुकर्ण ते भ्राता गालवस्य महामुनेः

ထို့နောက် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်သော စုကဏ္ဏကို ဝိဇ္ဉပ္တိ-ကောတုကက ပြော하였다—“ဤစုကဏ္ဏသည် သင်၏ညီအစ်ကို ဖြစ်၏၊ မဟာမုနိ ဂာလဝ၏သားတော်ဖြစ်သည်။”

Verse 67

शापाद्वेतालतां प्राप तत्कन्यास्पर्शपातकी । त्वं च शप्तः पुरा तेन तत्पापस्यानु मोदकः

“ကျိန်စာကြောင့် သူသည် ဝေတားလ ဖြစ်သွား၏၊ ထိုကညာကို ထိတွေ့မိ၍ အပြစ်၌ ကျရောက်ခဲ့သည်; သင်လည်း ယခင်က သူ့ကြောင့် ကျိန်စာခံရ၏၊ အကြောင်းမှာ ထိုအပြစ်ကို သင် သဘောတူခဲ့သောကြောင့်ပင်။”

Verse 68

तवायमल्पपापस्य शापो मद्दर्शनावधिः । कल्पिस्ततेन मुनिना शापांतो नास्य कल्पितः

“သင်၏အပြစ်သည် နည်းပါးသောကြောင့် ဤကျိန်စာသည် ငါ့ကို မြင်တွေ့သည့်အချိန်အထိသာ ဖြစ်၏; သို့သော် သူ့အတွက် မုနိသည် ကျိန်စာ၏ အဆုံးကို မသတ်မှတ်ခဲ့။”

Verse 69

तदेहि मुक्तशापोसि सुकर्ण स्वर्गमारुह । ततः सुकर्णस्तं प्राह विद्याधरकुलाधिपम्

“လာပါ၊ သုကဏ္ဏ—သင်သည် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ပြီ၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်လော့။” ထို့နောက် သုကဏ္ဏသည် ဝိဒ္ယာဓရ မျိုးနွယ်၏ အရှင်ကို လျှောက်တင်하였다။

Verse 70

विद्याधरपते भ्रात्रा विना ज्येष्ठेन सांप्रतम् । सर्वभोगयुतं स्वर्गं नैव गंतुं समुत्सहे

သုကဏ္ဏက လျှောက်သည်—“အို ဝိဒ္ယာဓရတို့၏ အရှင်၊ ယခုအခါ အကိုကြီးမရှိဘဲ၊ အပျော်အပါးအကုန်လုံးပြည့်စုံသော ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရန် ငါ့စိတ်မတတ်နိုင်ပါ။”

Verse 71

शापस्यांतो यथा भूयान्मम भ्रातुस्तथा वद । तमुवाच महातेजास्तथा विज्ञप्तिकौतुकः

“ကျွန်ုပ်အကို၏ ကျိန်စာသည် မည်သို့ အဆုံးသတ်နိုင်မည်နည်း၊ ပြောပြပါ။” ဟု တောင်းပန်သဖြင့် တေဇောလင်းလက်သူသည် ထိုတောင်းဆိုမှုကို စိတ်ဝင်စားကာ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 72

दुर्निवारमिमं शापमन्यः को वा निवारयेत् । किं तु गुह्यतमं किंचित्तव वक्ष्यामि सांप्रतम्

“ဤကျိန်စာကို တားဆီးရန် အလွန်ခက်ခဲသည်—အခြားဘယ်သူက တားနိုင်မည်နည်း? သို့သော် သင်အတွက် ယခု အလွန်လျှို့ဝှက်သော ဥပဒေသတစ်ရပ်ကို ငါပြောမည်။”

Verse 73

ब्रह्मणा सनकादिभ्यो मुनिभ्यः कथितं पुरा । सर्वतीर्थाश्रये पुण्ये दक्षिणस्यो दधेस्तटे

“ရှေးကာလ၌ ဗြဟ္မာသည် စနကာတို့ကဲ့သို့ မုနိများအား ဤသင်ခန်းစာကို ဟောကြားခဲ့သည်—သမုဒ္ဒရာ၏ တောင်ဘက်ကမ်းခြေ၌ တီရ္ထအားလုံး၏ အားကိုးရာဖြစ်သော ပုဏ္ဏမြတ်သန့်ရှင်းသည့် သာသနာဌာနတစ်ခု ရှိသည်။”

Verse 74

चक्रतीर्थसमीपे तु तीर्थमस्तिमहत्तरम् । महापातकसंघाश्च यस्य दर्शनमात्रतः

စက္ကရတီရ္ထအနီး၌ ထိုထက်မက အလွန်မြတ်သော တီရ္ထတစ်ခုရှိ၏။ ၎င်းကို မျက်မြင်တစ်ခါသာ မြင်ရုံဖြင့် မဟာအပြစ်အစုအဝေးတို့ ပျက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 75

नश्यंति तत्क्षणादेव न जाने स्नानजं फलम् । तत्र गत्वा तव ज्येष्ठो यदि स्नायान्महत्तरे

အပြစ်တို့သည် ချက်ချင်းပင် ပျက်ကွယ်သွားသည်—အဲဒီမှာ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော အကျိုးဖလကို ငါ မတွက်မိနိုင်။ အကယ်၍ အဲဒီသို့ သွားပြီး သင်၏ အစ်ကိုကြီးက အလွန်မြတ်သော တီရ္ထ၌ ရေချိုးပါက…

Verse 76

वेतालत्वं त्यजेन्नूनं तदा गालवशापजम् । सुकर्णस्तद्वचः श्रुत्वा भ्रात्रा वेतालरूपिणा

ထိုအခါ အမှန်တကယ်ပင် ဂာလဝ၏ ကျိန်စာမှ ပေါက်ဖွားလာသော ဝေတားလ အဖြစ်ကို စွန့်လွှတ်မည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် စုကဏ္ဏသည် ဝေတားလရုပ်ရှိသော အစ်ကိုနှင့်အတူ…

Verse 77

सहितः सहसा प्रायाद्दक्षिणस्योदधेस्तटम् । दक्षिणं चक्रतीर्थाख्यादुत्तरं गंधमादनात्

သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ချက်ချင်းပင် တောင်ဘက် သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေသို့ သွားကြသည်—စက္ကရတီရ္ထဟု ခေါ်သော နေရာ၏ တောင်ဘက်၊ ဂန္ဓမာဒန၏ မြောက်ဘက်တွင် ဖြစ်၏။

Verse 78

ब्रह्मणा सनकादिभ्यः कथितं तीर्थमभ्यगात् । तत्तीर्थकूलमासाद्य भ्रातरं चेदमब्रवीत्

သူသည် ဘြဟ္မာက စနကတို့နှင့် အခြား ရှင်သန်တော်များအား ပြောကြားခဲ့သော တီရ္ထသို့ ရောက်ရှိ하였다။ ထိုတီရ္ထ၏ ကမ်းနားသို့ ရောက်လျှင် အစ်ကိုကို ဤစကားများဖြင့် ပြောဆို하였다။

Verse 79

भ्रातर्गालवशापस्य घोरस्यास्य निवृत्तये । तीर्थेऽस्मिन्नचिरात्स्नाहि सर्वतीर्थोत्तमोत्तमे

ညီအစ်ကိုရေ၊ ဂာလဝ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာကို ပယ်ဖျက်ရန် ဤပုဏ္ဏိယ တီရ္ထ၌ အမြန်ဆုံး သန့်စင်ရေချိုးလော့။ ဤသည်မှာ တီရ္ထအားလုံးထဲ၌ အမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 80

तस्मिन्न वसरे विप्रास्तस्य तीर्थस्य शीकराः । न्यपतंस्तस्य गात्रेषु वायुना वै समाहृताः

ထိုအခိုက်တန့်တွင်ပင်၊ ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ ထိုတီရ္ထ၏ ရေစက်များကို လေက စုဆောင်း၍ သယ်ဆောင်လာကာ သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်သို့ ကျရောက်လေ၏။

Verse 81

स तच्छीकरसंस्पर्शात्त्यक्त्वा वेतालतां तदा । तदेव मानुषं भावं द्विजपुत्रत्वमाप्तवान्

ထိုရေစက်တို့၏ ထိတွေ့မှုသာဖြင့်ပင် သူသည် ထိုခဏတွင် ဝေတාල အဖြစ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ လူသားအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရရှိ၍ ဗြာဟ္မဏ၏ သားတော်အဖြစ်ကို ထပ်မံရောက်ရှိလေ၏။

Verse 82

ततः संकल्प्य सहसा तस्मिंस्तीर्थोत्तमोत्तमे । मनुष्यत्वनिवृत्त्यर्थं निममज्ज द्विजात्मजः

ထို့နောက် ချက်ချင်း သံကల్ప (စိတ်ကတိ) ချမှတ်၍ ထိုအမြတ်ဆုံး တီရ္ထ၌ လူသားအဖြစ်မှပင် လွတ်မြောက်လိုသဖြင့် ဗြာဟ္မဏသားတော်သည် ရေထဲသို့ မျောဝင်လေ၏။

Verse 83

उत्तिष्ठन्नेव सहसा दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढो देवस्त्रीपरिवारितः

သူသည် ထလာချိန်တွင်ပင် ချက်ချင်း ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ရရှိလေ၏။ အလွန်မြတ်သော ဝိမာနပေါ် တက်စီးကာ နတ်သမီးများ ဝန်းရံလျက် ရှိလေ၏။

Verse 84

सर्वाभरणसंयुक्तः सह भ्रात्रा सुदर्शनः । श्लाघमानश्च तत्तीर्थं नमस्कत्य पुनःपुनः

အလှဆင်ပစ္စည်းအလုံးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ အစ်ကိုနှင့်အတူ တောက်ပသော သုဒർശနသည် ထိုတီရ္ထကို ချီးမွမ်းကာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုလေ၏။

Verse 85

विज्ञप्तिकौतुकं चापि पुरस्कृत्य दिवं ययौ । तदाप्रभृति तत्तीर्थं वेतालवरदाभिधम्

ကျေးဇူးတင်လျက် တင်ပြသော တောင်းပန်ချက်နှင့် အံ့ဩမှုကို ဂုဏ်ပြုကာ သူသည် သွားရာကောင်းကင်(သွဝဂ္ဂ)သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထသည် ‘ဝေတාල-ဝရဒါ’ ဟူသောအမည်ဖြင့် ထင်ရှားလာပြီး ဝေတාලဖြစ်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသော အကျိုးပေးရှင်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 86

वेतालत्वं विनष्टं यच्छीकरस्पर्शमात्रतः । य इदं तीर्थमासाद्य चक्रतीर्थस्य दक्षिणे

၎င်း၏ရေစက်များကို ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့်ပင် ဝေတාලဖြစ်မှု ပျက်စီးသွား၏။ ချကရတီရ္ထ၏ တောင်ဘက်၌ တည်ရှိသော ဤတီရ္ထသို့ ရောက်ရှိသူမည်သူမဆို၊

Verse 87

स्नानं कदाचित्कुर्वंति जीवन्मुक्ता भवंति ते । एतत्तीर्थसमं पुण्यं न भूतं न भविष्यति

ဤနေရာ၌ တစ်ကြိမ်ပင် ရေချိုးသူတို့သည် အသက်ရှင်စဉ်ပင် လွတ်မြောက်သော ‘ဇီဝန်မုက္တ’ ဖြစ်ကြ၏။ ဤတီရ္ထနှင့်တူသော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ နောင်လည်း မရှိလာမည်မဟုတ်။

Verse 88

घोरां वेतालतां त्यक्त्वा दिव्यतां स यदाप्तवान्

ကြောက်မက်ဖွယ် ဝေတාලဖြစ်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် သူသည် ဒိဗ္ဗဂုဏ်မြင့်မားမှုကို ရရှိလေ၏။

Verse 89

अत्र संकल्प्य च स्नात्वा वेतालवरदे शुभे । पितृभ्यः पिंडदानं च कुर्याद्वै नियमान्वितः

ဤနေရာ၌ သင်္ကల్పကို တည်၍ မင်္ဂလာရှိသော ဝေတාලဝရဒ တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် စည်းကမ်းသမာဓိနှင့်အညီ ပိတೃများအတွက် ပိဏ္ဍဒါနကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 90

एवं वः कथितं विप्रास्तस्य तीर्थस्य वैभवम् । वेतालवरदाभिख्या यथा चास्य समागता

ဤသို့ပင် အို ဗိပ္ပရာ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၊ ထိုတီရ္ထ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သင်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ—‘ဝေတාලဝရဒ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် မည်သို့ကျော်ကြားလာသနည်း၊ ထိုအမည် မည်သို့ရရှိလာသနည်း။

Verse 91

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा स मुच्यते

ဤအခန်းကို ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် ကြားနာသူပင်လျှင် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသည်။