Adhyaya 8

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्सूतसर्वज्ञ कृष्णद्वैपायनप्रिय । त्वन्मुखाद्वै कथाः श्रुत्वा श्रोत्रकामृतवर्षिणीः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– အို ဘဂဝန် စူတ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ကృష్ణ ဒွိပာယန (ဗျာသ) ၏ ချစ်ခင်သူ။ သင်၏ ပါးစပ်မှ နားထဲသို့ အမృతမိုးရွာသကဲ့သို့သော ကထာများကို ကြားနာပြီးနောက်၊

Verse 2

तृप्तिर्न जायतेऽस्माकं त्वद्वचोमृतपायिनाम् । अतः शुश्रूषमाणानां भूयो ब्रूहि कथाः शुभाः

ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏ စကားအမృతကို သောက်နေရသော်လည်း မတိမ်းမယိမ်း မပြည့်ဝနိုင်သေးပါ။ ထို့ကြောင့် နားထောင်လိုစိတ်ပြင်းပြသော ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မင်္ဂလာကထာများကို ထပ်မံ ဟောကြားပါ။

Verse 3

वेतालवरदंनाम चक्रतीर्थस्य दक्षिणे । तीर्थमस्ति महापुण्यमित्यवादीद्भवान्पुरा

ယခင်က သင်သည် “စက္ကတီရ္ထ၏ တောင်ဘက်၌ ‘ဝေတාලဝရဒ’ ဟု အမည်ရသော အလွန်မဟာပုဏ္ဏိယ တီရ္ထတစ်ခု ရှိသည်” ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည်။

Verse 4

वेतालवरदाभिख्या तीर्थस्यास्यागता कथम् । किंप्रभावं च तत्तीर्थमेतन्नो वक्तुमर्हसि

ဤတီရ္ထသည် ‘ဝေတාලဝရဒ’ ဟူသော အမည်ကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။ ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၏ အာနုභာဝနှင့် ထူးခြားသော ဂုဏ်မဟိမကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြားပေးပါ။

Verse 5

श्रीसूत उवाच । साधुपृष्टं हि युष्माभिरतिगुह्यं मुनीश्वराः । शृणुध्वं मनसा सार्द्धं ब्रवीम्यत्यद्भुतां कथाम्

သီရိ စူတ မိန့်တော်မူသည်– “အို မုနီအရှင်တို့၊ သင်တို့ မေးမြန်းသည်မှာ အလွန်သင့်တော်၏—ဤသည် အလွန်လျှို့ဝှက်သော အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ကြလော့; အံ့ဩဖွယ် ကഥာတစ်ပုဒ်ကို ငါ ပြောမည်။”

Verse 6

पामरा अपि मोदन्ते यां वै श्रुत्वा कथां शुभाम् । कथा चेयं महापुण्या पुरा कैलासपर्वते

ဤမင်္ဂလာကഥာကို ကြားရလျှင် မသိနားမလည်သူတောင် ပျော်ရွှင်ကြသည်။ ဤကഥာသည် မဟာပုဏ္ဏိယပြည့်ဝလှပြီး ယခင်က ကိုင်လာသ တောင်ပေါ်၌ ပြောကြားခဲ့သော အကြောင်းတရားပင် ဖြစ်သည်။

Verse 7

केलिकालेषु पावत्यै शंभुना कथिता द्विजाः । तां ब्रवीमि कथामेनामत्यद्भुततरां हि वः

အို ဒွိဇတို့၊ နတ်လီလာကာလများတွင် သမ္ဘူသည် ပါဝတီအား ဤကഥာကို မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ထိုအလွန်အံ့ဩဖွယ် ကഥာတော်ကို ယခု သင်တို့အား ငါ ပြန်လည် ပြောကြားမည်။

Verse 8

पुरा हि गालवोनाम महर्षिः सत्यवाक्छुचिः । चिंतयानः परं ब्रह्म तपस्तेपे निजाश्रमे

ရှေးကာလ၌ ဂာလဝ ဟူသော မဟာရသီတစ်ပါးရှိ၍ စကားမှန်ပြောသူ၊ သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်၏။ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ကို ဓ്യာနပြုကာ မိမိအာရှရမ်၌ တပဿာကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 9

तस्य कन्या महाभागा रूपयौवनशालिनी । नाम्ना कांतिमती बाला व्यचरत्पितुरंतिके

သူ၌ ကံကောင်းမြတ်သော သမီးတစ်ဦးရှိ၍ အလှနှင့် ယောဝနဖြင့် တင့်တယ်၏။ ကာန္တိမတီ ဟူသော မိန်းကလေးသည် ဖခင်အနီး၌ နေကာ အမြဲပြုစုဝတ်ပြုလေ၏။

Verse 10

आहरंती च पुष्पाणि बल्यर्थं तस्य वै मुनेः । वेदिसंमार्जनादीनि समिदाहरणानि च

သူမသည် မုနိ၏ ဘလိပူဇာအတွက် ပန်းများကို ယူလာတတ်၏။ ထို့ပြင် ဝေဒီကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းနှင့် ယဇ္ဉအတွက် စမိဓာ—မီးဖိုထိုးသစ်တံ—များကို စုဆောင်းခြင်းတို့ကိုလည်း ပြုလုပ်၏။

Verse 11

कुर्वती पितरं बाला सम्यक्परिचचार ह । कदाचित्सा तु वल्यर्थं पुष्पाण्याहर्तुमुद्यता

ဤသို့ မိန်းကလေးသည် ဖခင်ကို သင့်တော်စွာ ပြုစုဝတ်ပြုလေ၏။ တစ်နေ့တွင် ဘလိပူဇာအတွက် ပန်းယူလာရန် ရည်ရွယ်ကာ ပန်းခူးရန် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်하였다။

Verse 12

तस्मिन्वने कांतिमती सुदूरमगमत्तदा । तत्र पुष्पाणि रम्याणि समाहृत्य च पेटके

ထိုတောအတွင်း၌ ကာန္တိမတီသည် အလွန်ဝေးဝေးသို့ သွားလေ၏။ ထိုနေရာတွင် လှပသော ပန်းများကို စုဆောင်းကာ မိမိခြင်းထဲသို့ ထည့်ထား하였다။

Verse 13

तूर्णं निववृते बाला पितृशुश्रूषणे रता । निवर्तमानां तां कन्यां विद्याधरकुमारकौ

ဖခင်ကို ပြုစုဝတ်ပြုရန် စိတ်ထားသန့်ရှင်းသော မိန်းကလေးငယ်သည် ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာ၏။ ပြန်လာစဉ်၌ ဗိဒ္ဓာဓရ မင်းသားနှစ်ပါးက ထိုကညာကို တွေ့မြင်လေ၏။

Verse 14

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विमानस्थौ ददर्शतुः । तां दृष्ट्वा गालवसुतां रूपयौवनशालिनीम्

ဝိမာနပေါ်၌ ထိုင်နေသော စုဒർശနနှင့် စုကဏ္ဏတို့သည် သူမကို မြင်ကြ၏။ ဂာလဝမုနိ၏ သမီး၊ အလှနှင့် ယောဝနတင့်တယ်သောသူမကို မြင်လျှင် စိတ်နှလုံး ဆွဲဆောင်ခံရ၏။

Verse 15

कामस्य पत्नीं ललितां रतिं मूर्तिमतीमिव । सुदर्शनाभिधो ज्येष्ठो विद्याधरकुमारकः

သူမသည် ကာမဒေဝ၏ လှပသော မဟာမိတ် ရတီဒေဝီကို ကိုယ်ထင်ရှားစွာ မြင်ရသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။ ဗိဒ္ဓာဓရ မင်းသားတို့အနက် အကြီးဆုံးမှာ စုဒർശန ဟူသော နာမရှိ၏။

Verse 16

हर्षसंफुल्लनयनश्चकमे काममोहितः । पूर्णचन्द्राननां तां वै वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

ကာမမောဟဖြင့် မူးယစ်ကာ သူသည် ချစ်မိသွား၏; ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြောင့် မျက်လုံးများ ပွင့်လန်းလာ၏။ လပြည့်ကဲ့သို့သော မျက်နှာကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်နေ၍ မျက်စိမခွာနိုင်ခဲ့။

Verse 17

तया रिरंसुकामोऽसौ विमानाग्रादवातरत् । तामुपेत्य मुनेः कन्यामित्युवाच सुदर्शनः

သူမနှင့် ကစားရမည်ဟု ဆန္ဒပြင်းထန်၍ သူသည် ဝိမာန၏ အရှေ့ဖက်မှ ဆင်းလာ၏။ မုနိ၏ သမီးအနီးသို့ သွားကာ စုဒর্শနက ဤသို့ ပြောလေ၏။

Verse 18

सुदर्शन उवाच । कासि भद्रे सुता कस्य रूपयौवनशालिनी । रूपमप्रतिमं ह्येतदाह्लादयति मे मनः

သုဒර්ရှနက ပြောသည်– “အို သဘောကောင်းသော မိန်းကလေး၊ သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏ သမီးနည်း—အလှနှင့် ယောဝန်ဖြင့် တောက်ပသူ။ သင်၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ရုပ်ရည်သည် အမှန်တကယ် ငါ့စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေ၏။”

Verse 19

त्वां दृष्ट्वा रतिसंकाशां बाधते मां मनोभवः । सुकण्ठनामधेयस्य विद्याधरपतेरहम्

“သင်ကို ရတီနတ်သမီးနှင့် ဆင်တူသကဲ့သို့ မြင်ရသဖြင့် မနောဘဝ—ကာမဒေဝ—က ငါ့ကို ရင်ပူစေ၏။ ငါသည် ‘သုကဏ္ဌ’ ဟူသော ဝိဒ္ယာဓရအရှင်၏ သားဖြစ်၏။”

Verse 20

आत्मजो रूपसंपन्नो नाम्ना चैव सुदर्शनः । प्रतिगृह्णीष्व मां भद्रे रक्ष मां करुणादृशा

“ငါသည် သူ၏ သားဖြစ်၍ ရုပ်ရည်လှပသူ၊ နာမည်လည်း သုဒර්ရှန ဖြစ်၏။ အို သဘောကောင်းသောသူမ၊ ငါ့ကို လက်ခံပါ; ကရုဏာမျက်စိဖြင့် ငါ့ကို ကာကွယ်ပါ။”

Verse 21

भर्तारं मां समासाद्य सर्वान्भोगानवाप्स्यसि । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य विद्याधरसुतस्य सा

“ငါ့ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိလျှင် သင်သည် အပျော်အပါးနှင့် စည်းစိမ်အလုံးစုံကို ရမည်။” ဝိဒ္ယာဓရသား၏ စကားကို ကြားသော် ထိုသူမ (ပြန်ဆို၏)။

Verse 22

तदा कांतिमती वाक्यं धर्मयुक्तमभाषत । सुदर्शन महाभाग विद्याधरपतेः सुत

ထိုအခါ ကာန္တိမတီသည် ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီသော စကားကို ဆို၏– “အို သုဒර්ရှန၊ ကံကောင်းမြတ်သူ၊ ဝိဒ္ယာဓရအရှင်၏ သားရေ …”

Verse 23

आत्मजां मां विजानीहि गालवस्य महात्मनः । कन्या चाहमनूढास्मि पितृशु श्रूषणे रता

ကျွန်မကို မဟာမုနိ ဂာလဝ၏ သမီးဟု သိပါ။ ကျွန်မသည် မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးသော ကညာဖြစ်၍ အဖေကို ပြုစုဝတ်ပြုရာ၌ စိတ်နှလုံးတင်ထားပါသည်။

Verse 24

बल्यर्थं हि पितुश्चाहं पुष्पाण्याहर्तुमागता । आहरंत्याश्च पुष्पाणि याम एको न्यवर्तत

အဖေ၏ ဘလိ (ပူဇာနိဝေဒန) အတွက် ပန်းများကို ယူဆောင်ရန် ကျွန်မလာခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ပန်းကောက်နေစဉ် အချိန်တစ်ယာမ် လွန်သွားပါပြီ။

Verse 25

मद्विलंबेन स मुनिर्देव तार्चनतत्परः । कोपं विधास्यते नूनं तपस्वी मुनिपुंगवः

ကျွန်မနောက်ကျမှုကြောင့် ထိုတပသ္စီမုနိ—မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဒေဝတားများကို အာရ္ချနာပြုရာ၌ အလွန်တက်ကြွသူ—အမှန်ပင် ဒေါသထွက်မည်။

Verse 26

तच्छीघ्रमद्य गच्छामि पुष्पाण्यप्याहृतानि मे । कन्याश्च पितुराधीना न स्वतन्त्राः कदाचन

ထို့ကြောင့် ယနေ့ပင် အမြန်သွားမည်၊ ပန်းများလည်း စုဆောင်းပြီးပါပြီ။ ကညာတို့သည် အဖေ၏ အာဏာအောက်တွင်ရှိ၍ မည်သည့်အခါမျှ လွတ်လပ်သူ မဟုတ်ပါ။

Verse 27

यदि मामिच्छति भवान्पितरं मम याचय । इति विद्याधरसुतमुक्त्वा कांतिमती तदा

သင်သည် ကျွန်မကို လိုလားပါက ကျွန်မ၏ အဖေထံမှ တောင်းခံပါ။ ဟု ဗိဒ္ဓာဓရ၏ သားကို ပြောပြီးနောက် ကာန္တိမတီသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်하였다။

Verse 28

पितुराशंकिता तूर्णमा श्रमं गन्तुमुद्यता । गच्छन्तीं तां समालोक्य विद्याधरकुमारकः

အဖေကိုကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူမသည် အာရှရမ်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမထွက်သွားသည်ကို မြင်သော ဗိဒ္ဓာဓရ မင်းသားငယ်သည် လှုပ်ရှားရန် စိတ်ထက်သန်လာ၏။

Verse 29

तूर्णं जग्राह केशेषु धावित्वा मदनार्दितः । अभ्येत्य निजकेशेषु गृह्णन्ते तं विलोक्य सा

ကာမရမ္မဏာကြောင့် ပူလောင်နေသောသူသည် ပြေးဝင်လာကာ သူမ၏ ဆံပင်ကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်ကိုပင် ဆုပ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ထိတ်လန့်သွား၏။

Verse 30

उच्चैश्चक्रंद सहसा कुररीव मुनेः सुता । अस्माद्विद्याधरसुताज्जनक त्राहि मां विभो

ရဟန်းမုနိ၏ သမီးသည် ချက်ချင်း ကုရရီငှက်ကဲ့သို့ အသံမြင့်စွာ အော်ဟစ်လေ၏— “အဖေတော်၊ အင်အားကြီးမြတ်သူရေ၊ ဤ ဗိဒ္ဓာဓရ၏ သားထံမှ ကျွန်မကို ကယ်တင်ပါ!”

Verse 31

बलाद्गृह्णाति दुष्टात्मा विद्याधरसुतोऽद्य माम् । इत्थमुच्चैः प्रचुक्रोश स्वाश्रमान्नातिदूरतः

“ဤ မကောင်းစိတ်ရှိသော ဗိဒ္ဓာဓရ၏ သားသည် ယနေ့ ကျွန်မကို အင်အားဖြင့် ဆွဲယူနေသည်!” ဟူ၍ သူမသည် ကိုယ့်အာရှရမ်မှ မဝေးသေးခင် အသံမြင့်စွာ အော်ဟစ်လေ၏။

Verse 32

तदाक्रंदितमाकर्ण्य गन्धमादनवासिनः । मुनयस्तु पुरस्कृत्य गालवं मुनिपुंगवम्

သူမ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသဖြင့် ဂန္ဓမာဒန၌ နေထိုင်သော မုနိများသည် မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး ဂါလဝ မုနိကို ရှေ့တန်းတင်ကာ ထွက်လာကြ၏။

Verse 33

किमेतदिति विज्ञातुं तं देशं तूर्णमाययुः । तं देशं तु समागत्य सर्वे ते ऋषिपुंगवाः

“ဒါက ဘာလဲ” ဟု သိလိုစိတ်ပြင်းပြ၍ ရှင်တော်ကြီးတို့အနက် အထူးမြတ်သော ရှင်တော်များသည် ထိုဒေသသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကြ၏။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် အားလုံးပေါင်းစည်း၍ ထိုတွင် စုဝေးကြ၏။

Verse 34

विद्याधरगृहीतां तां ददृशुर्मु निकन्यकाम् । विद्याधरसुतं चान्यमंतिके समुपस्थितम्

သူတို့သည် ဗိဒ္ဓာဓရတစ်ဦးက ဖမ်းဆီးထားသော ရှင်တော်၏ သမီးငယ်ကို မြင်ကြ၏။ ထို့အနီးတွင်လည်း အခြားတစ်ဦး—ဗိဒ္ဓာဓရ၏ သား—က နီးနီးကပ်ကပ် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ကြ၏။

Verse 35

एतद्दृष्ट्वा महायोगी गालवो मुनिपुंगवः । गतः कोपवशं किंचिद्दुराप्मानं शशाप तम्

ဤအရာကို မြင်သော် မဟာယောဂီ ဂာလဝ—မုနိတို့အနက် အထူးမြတ်သူ—အနည်းငယ် ဒေါသအာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ကာ ထိုမကောင်းသူကို ကျိန်စာတင်၏။

Verse 36

कृतवानीदृशं कार्यं यत्त्वं विद्याधराधम । तद्याहि मानुषीं योनिं स्वस्य दुष्कर्मणः फलम्

“ဗိဒ္ဓာဓရတို့အနက် အနိမ့်ဆုံးသူရေ! သင်သည် ဤသို့သော အမှုကို ပြုခဲ့သောကြောင့် လူ့ယောနီသို့ သွားလော့—ဤသည် သင်၏ ကိုယ်ပိုင် မကောင်းကံ၏ အကျိုးဖြစ်သည်။”

Verse 37

संप्राप्य मानुषं जन्म बहुदुःखसमाकुलम् । अचिरेण तु कालेन तस्मिन्नेव तु जन्मनि

“လူ့ဘဝကို ရရှိပြီး ဒုက္ခအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည်။ မကြာမီကာလအတွင်း—တကယ်တော့ ထိုဘဝတစ်ဘဝအတွင်းပင်—…”

Verse 38

मनुष्यैरपि निंद्यं तद्वेतालत्वं प्रयास्यसि । मांसानि शोणितं चैव सर्वदा भक्षयिष्यसि

သင်သည် လူတို့ပင် မုန်းတီးရှုတ်ချသော ဝေတාල (Vetāla) ဖြစ်ခြင်း၏ အခြေအနေသို့ ကျရောက်မည်၊ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း အသားနှင့် သွေးကိုသာ စားသောက်နေရမည်။

Verse 39

वेताला राक्षसप्राया बलाद्गृह्णन्ति योषितः । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा वेतालत्वमवाप्स्यसि

ဝေတාලတို့သည် ရာක්ෂသ (Rākṣasa) များနှင့် ဆင်တူ၍ မိန်းမတို့ကို အင်အားဖြင့် ဖမ်းဆီးတတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် လူဖြစ်လာပြီး ဝေတාලဖြစ်ခြင်းကို ရောက်မည်။

Verse 40

तव दुष्कर्मणो योऽसावनुमंता कनिष्ठकः । सुकर्ण इति विख्यातो भविता सोपि मानुषः

ထို့ပြင် သင်၏ မကောင်းမှုကို သဘောတူခဲ့သော သင်၏ အငယ်ဆုံးအဖော်—“သုကဏ္ဏ” (Sukarṇa) ဟု ကျော်ကြားသူ—သူလည်း လူဖြစ်လာမည်။

Verse 41

किंतु साक्षान्न कृतवान्यतोऽसावीदृशीं क्रियाम् । तन्मानुषत्व मेवास्य वेतालत्वं तु नो भवेत्

သို့သော် သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အမှုကို ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် မကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့်၊ သူ့အတွက်မှာ လူဖြစ်မွေးခြင်းသာ ရှိမည်၊ ဝေတාලဖြစ်ခြင်း မရှိနိုင်။

Verse 42

विज्ञप्तिकौतुकाभिख्यं यदा विद्याधराधिपम् । द्रक्ष्यतेऽसौ कनिष्ठस्ते तदा शापाद्विमोक्ष्यते

သင်၏ အငယ်သူသည် “ဝိဇ္ဉပ္တိ-ကောတုက” (Vijñapti-kautuka) ဟု ကျော်ကြားသော ဝိဒျာဓရ (Vidyādhara) များ၏ အရှင်ကို မြင်တွေ့သောအခါ၊ ထိုအခါ သူသည် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်မည်။

Verse 43

ईदृशस्यतु यः कर्ता महापापस्य कर्मणः । स त्वं संप्राप्य मानुष्यं तस्मिन्नेव तु जन्मनि

ဤသို့သော မဟာအပြစ်ကြီးသော ကర్మကို ပြုသူသည် လူ့ဘဝကို ရရှိသော်လည်း ထိုဘဝတစ်ဘဝတည်း၌ပင် အကျိုးဖလကို မလွဲမသွေ ခံစားရမည်။

Verse 44

वेतालजन्म संप्राप्य चिरं लोके चरिष्यसि । इत्युक्त्वा गालवः कन्यां गृहीत्वा मुनिभिः सह

“ဝေတාලာအဖြစ် မွေးဖွားရပြီး လောက၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှည့်လည်ရမည်” ဟုဆိုကာ ဂာလဝသည် မိန်းကလေးကို ယူ၍ မုနိများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 45

विद्याधरसुतौ शप्त्वा स्वाश्रमं प्रति निर्ययौ । ततस्तस्मिन्महाभागे निर्याते मुनिपुंगवे

ဝိဒ္ဓာဓရ၏ သားနှစ်ဦးကို ကျိန်စာချပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။ ထို့နောက် တပသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံး မဟာဘဂ္ဂဝန် မုနိကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးသောအခါ …

Verse 46

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विद्याधरपतेः सुतौ । मुनिशापेन दुःखार्तौ चिंतयामासतुर्भृशम्

ဝိဒ္ဓာဓရအရှင်၏ သားနှစ်ဦးဖြစ်သော စုဒർശနနှင့် စုကဏ္ဏတို့သည် မုနိ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်ကာ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားကြ하였다။

Verse 47

कर्तव्यं तौ विनिश्चित्य सुदर्शनसुकर्णकौ । गोविंदस्वामिनामानं यमुनातटवासिनम्

လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် စုဒর্শနနှင့် စုကဏ္ဏတို့သည် ယမုနာမြစ်ကမ်းနားတွင် နေထိုင်သော ဂိုဝိန္ဒသွာမင် အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏထံသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 48

ब्राह्मणं शीलसंपन्नं पितृत्वे परिकल्प्य तौ । परित्यज्य स्वकं रूपमजायेतां तदा त्मजौ

သူတို့နှစ်ဦးသည် သီလကောင်းမွန်သော ဗြဟ္မဏကို ဖခင်အဖြစ် ရွေးချယ်၍ မိမိတို့၏ မူလရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ထိုသူ၏ သားများအဖြစ် မွေးဖွားလာကြသည်။

Verse 49

विजयाशोकदत्ताख्यौ तस्य पुत्रौबभूवतुः । सुतो विजयदत्ताख्यो ज्येष्ठो जज्ञे सुदर्शनः

သူ၏ သားနှစ်ဦးကို ဝိဇယဒတ္တ နှင့် အရှိုကဒတ္တ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုတို့အနက် အကြီးဆုံး ဝိဇယဒတ္တ သည် အမှန်တကယ် စုဒർശန၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 50

अशोकदत्तनामा तु सुकर्णश्च कनिष्ठकः । विजयाशोकदत्तौ तु क्रमाद्यौवनमापतुः

အငယ်ဆုံးမှာ စုကဏ္ဏ ဖြစ်ပြီး အရှိုကဒတ္တ ဟု အမည်ပေးထားသည်။ အချိန်တန်သော် ဝိဇယဒတ္တ နှင့် အရှိုကဒတ္တ တို့သည် လူငယ်အရွယ်သို့ ရောက်လာကြသည်။

Verse 51

एतस्मिन्नेव कालेतु यमुनायास्तटे शुभे । अनावृष्ट्या तु दुर्भिक्षमभूद्द्वादशवार्षि कम्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ယမုနာမြစ်၏ မင်္ဂလာရှိသော ကမ်းပါး၌ မိုးမရွာသဖြင့် အစာခေါင်းပါးမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာကာ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်하였다။

Verse 52

गोविंदस्वामिनामा तु ब्राह्मणो वेदपारगः । दुर्भिक्षोपहतां दृष्ट्वा तदानीं स निजां पुरीम्

ထိုအခါ ဂိုဝိန္ဒသွာမိန် အမည်ရှိ ဗြဟ္မဏတစ်ဦးရှိ၍ ဝေဒများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ မိမိ၏ မြို့တော်ကို အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် ထိခိုက်နေသည်ကို မြင်သော် သူသည်…

Verse 53

प्रययौ काशनिगरं सपुत्रः सह भार्यया । स प्रयागं समासाद्य द्वं दृष्ट्वा महावटम्

သူသည် သားနှင့် ဇနီးနှင့်အတူ သန့်ရှင်းသော ကာရှီမြို့သို့ ထွက်ခွာ하였다။ ပရယာဂသို့ ရောက်လျှင် “မဟာဝဋ” ဟူသော ဗညန်ပင်ကြီးကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 54

कपालमालाभरणं सोऽपश्यद्यतिनं पुरः । गोविंदस्वामिनामा तु नमश्चक्रे स तं मुनिम्

သူ၏ရှေ့တွင် ခေါင်းခွံပန်းကုံးကို ဆင်ယင်ထားသော ယတိတစ်ပါးကို မြင်တွေ့하였다။ ဂోవိန္ဒស్వာမိန် အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏသည် ထိုမုနိအား ရိုသေစွာ နမස්ကာရ ပြု하였다။

Verse 55

सपुत्रस्य सभार्यस्य सोऽवादीदाशिषो मुनिः । इदं च वचनं प्राह गोविंदस्वामिनं प्रति

မုနိသည် သားနှင့် ဇနီးနှင့်အတူ သူ့အား အာသီသပေး하였다။ ထို့နောက် ဂోవိန္ဒស્વာမိန် ထံသို့ ဤစကားကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 56

ज्येष्ठेनानेन पुत्रेण सांप्रतं ब्राह्मणोत्तम । क्षिप्रं विजयदत्तेन वियोगस्ते भविष्यति

အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ၊ မကြာမီ သင်သည် ဤအကြီးဆုံးသား ဗိဇယဒတ္တ နှင့် ခွဲခွာရလိမ့်မည်။

Verse 57

इति तस्य वचः श्रुत्वा गोविंदस्वामिनामकः । सूर्ये चास्तं गते तत्र सांध्यं कर्म समाप्य च

ထိုစကားကို ကြားပြီး ဂోవိန္ဒស्वာမိန် အမည်ရှိသူသည်—အဲဒီနေရာတွင် နေဝင်ပြီးနောက်—စန္ဓျာကర్మကို ဆောင်ရွက်ကာ ပြီးစီးအောင် လုပ်하였다။

Verse 58

सभार्यः ससुतो विप्रः सुदूराध्वसमाकुलः । उवास तस्यां शर्वर्य्यां शून्ये वै देवतालये

ထိုဗြာဟ္မဏသည် ဇနီးနှင့်သားနှင့်အတူ အဝေးလမ်းခရီးကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ထိုညတွင် လူမရှိသော ဒေဝါလယ(ဘုရားကျောင်း)၌ တည်းခိုနေ하였다။

Verse 59

तदा त्वशोकदत्तश्च ब्राह्मणी च समाकुलौ । वस्त्रेणास्तीर्य पृथिवीं रात्रौ निद्रां समापतुः

ထို့နောက် အရှိုကဒတ္တနှင့် ဗြာဟ္မဏမယားတို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ အဝတ်တစ်ထည်ကို မြေပေါ်ခင်းပြီး ညအချိန်တွင် အိပ်စက်ရန် လဲလျောင်းကြသည်။

Verse 60

ततो विजयदत्तस्तु दूरमार्गविलंघनात् । बभूवात्यंतमलसो भृशं शीतज्वरार्दितः

ထို့နောက် ဝိဇယဒတ္တသည် အဝေးလမ်းခရီးကို အလွန်အကျွံ ကြိုးစားကျော်လွှားသဖြင့် အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်ကာ အအေးဖျားကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ခံစားရသည်။

Verse 61

गोविंदस्वामिना पित्रा शीतवबाधानिवृत्तये । गाढमालिंग्यमानोऽपि शीतबाधां न सोऽत्यजत्

အဖေ ဂိုဝိန္ဒသွာမင်က အအေးဒဏ်ပင်ပန်းမှု ပျောက်ကင်းစေရန် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသော်လည်း၊ သူသည် အအေးဒဏ်ကင်းမလွတ်နိုင်ခဲ့။

Verse 62

बाधतेऽत्यर्थमधुना तात मां शीतलो ज्वरः । एतद्बाधानिवृत्त्यर्थं वह्निमानय मा चिरम्

သူက “အဖေ၊ အခု အအေးဖျားက ကျွန်တော့်ကို အလွန်ပင် နှိပ်စက်နေပါတယ်။ ဒီဒုက္ခကို ဖယ်ရှားဖို့ မီးကို ယူလာပါ၊ မနှောင့်နှေးပါနဲ့” ဟု ပြောသည်။

Verse 63

इति पुत्रवचः श्रुत्वा सर्वत्राग्निं गवेषयन् । अलब्धवह्निः प्रोवाच पुन रभ्येत्य पुत्रकम्

သား၏စကားကိုကြားသော် ဖခင်သည် နေရာအနှံ့ မီးကိုရှာဖွေ하였다။ သို့သော် မီးမတွေ့သဖြင့် ပြန်လာကာ သားငယ်အား ပြောဆို하였다။

Verse 64

न वह्निं पुत्र विंदामि मार्गमाणोऽपि सर्वशः । रात्रिमध्ये तु संप्राप्ते द्वारेषु पिहितेषु च

“သားရေ၊ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ နေရာအနှံ့ရှာဖွေသော်လည်း မီးမတွေ့ဘူး။ အခုတော့ ညအလယ်တည့်တည့်ရောက်ပြီး တံခါးတွေကလည်း ပိတ်ထားပြီ။”

Verse 65

निद्रापरवशाः पौरा नैव दास्यंति पावकम् । इत्थं विजयदत्तोऽसावुक्तः पित्रा ज्वरातुरः

“မြို့သူမြို့သားတွေ အိပ်ငိုက်လွန်းလို့ မီးမပေးနိုင်ကြဘူး။” ဟု ဖခင်သည် ဖျားနာ၍ ပူလောင်နေသော ဝိဇယဒတ္တအား ပြော하였다။

Verse 66

ययाचे वह्निमेवासौ पितरं दीनया गिरा । शीतज्वरसमुद्भूतशीतबाधाप्रपीडितम्

ထို့နောက် သူသည် သနားဖွယ်အသံဖြင့် ဖခင်ထံ မီးတစ်ခုတည်းကိုသာ တောင်းပန်하였다။ အအေးဖျားမှ ဖြစ်လာသော အအေးဒဏ်က သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်နေသည်။

Verse 67

हिमशीकरवान्वायुर्द्विगुणं बाधतेऽद्य माम् । वह्निर्न लब्ध इति वै मिथ्यैवोक्तं पितस्त्वया

“နှင်းရည်အေးခဲများပါသော လေက ဒီနေ့ ငါ့ကို နှစ်ဆပိုပြီး နှိပ်စက်နေတယ်။ ‘မီးမတွေ့ဘူး’ ဆိုတာ ဖခင်ရေ၊ သင်ပြောတာ အမှန်မဟုတ်ဘူး။”

Verse 68

दूरादेष पुरोभागे ज्वालामालासमाकुलः । शिखाभिर्लेलिहानोभ्रं दृश्यते पश्य पावकः

ကြည့်ပါ—ရှေ့ဘက်တွင် အဝေးမှပင် မီးတောက်တစ်ခု မြင်ရသည်; မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မီးလျှံတို့သည် ကောင်းကင်ကို လျှာဖြင့် လိမ်းသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 69

तं वह्निमानय क्षिप्रं तात शीतनिवृत्तये । इत्युक्तवन्तं तं पुत्रं स पिता प्रत्यभाषत

“အဖေ၊ အအေးပျောက်စေရန် အဲဒီမီးကို မြန်မြန်ယူလာပါ!” ဟု သားက ပြောသော် အဖေက သူ့ကို ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 70

नानृतं वच्मि पुत्राद्य सत्यमेव ब्रवीम्यहम् । वह्निमान्योऽयमुद्देशो दूरादेव विलोक्यते

သားရေ၊ ဒီနေ့ ငါ မုသားမပြောဘူး; အမှန်တရားကိုသာ ပြောမယ်။ မီးရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော အဲဒီနေရာကို အဝေးကတည်းက မြင်ရတာပဲ။

Verse 71

पितृकाननदेशं तं पुत्र जानीहि सांप्रतम् । यद्येषोभ्रंलिहज्वालः पुरस्ताज्ज्वलतेऽनलः

သားရေ၊ ယခုသိထား—အဲဒီနေရာက ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့၏ တောမြေ ဖြစ်တယ်။ အကြောင်းမူ ရှေ့ဘက်တွင် ကောင်းကင်ကို လျှာဖြင့်လိမ်းသကဲ့သို့ မီးလျှံများဖြင့် တောက်လောင်နေသော မီးသည် အဲဒီမှာပဲ ရှိသည်။

Verse 72

पुत्र वित्रासजनकं तं जानीहि चितानलम् । अमंगलो न सेव्योऽयं चिताग्निः स्पर्शदूषितः

သားရေ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အဲဒီမီးကို ချိတာမီး (အလောင်းမီး) ဟု သိထား။ အမင်္ဂလာဖြစ်၍ မသုံးသင့်၊ ချိတာအဂ္နိသည် ထိတွေ့မှုကြောင့် အညစ်အကြေးကပ်တတ်သည်။

Verse 73

तस्य चायुःक्षयं याति सेवते यश्चितानलम् । तस्मात्तवायुर्हानिर्मा भूयादिति मया सुत

မီးသင်္ဂြိုဟ်မီးကို အားကိုး၍ နီးကပ်သူ၏ အသက်တမ်းသည် လျော့နည်းသွား၏။ ထို့ကြောင့် သားရေ၊ သင့်အသက်မဆုံးရှုံးစေရန် ငါဤသို့ ပြောခဲ့သည်။

Verse 74

अमंगलस्तथा स्पृश्यो नानीतोऽयं चितानलः । इत्युक्तवंतं पितरं स दीनः प्रत्यभाषत

“ဤအရာသည် အမင်္ဂလာဖြစ်၍ ထိမိရန်မသင့်၊ မီးသင်္ဂြိုဟ်မီးကို မယူလာရ” ဟု ဖခင်ကဆိုသော် သားသည် စိတ်ညှိုးနွမ်းကာ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 75

अयं शवानलो वा स्यादध्वरानल एव वा । सर्वथानीयतामेष नोचेन्मे मरणं भवेत्

“ဤမီးသည် သေသူမီးဖြစ်စေ ယဇ္ဉမီးဖြစ်စေ—မည်သို့ပင်ဖြစ်ပါစေ—မဖြစ်မနေ ယူလာရမည်; မဟုတ်လျှင် ငါသေမည်” ဟုဆို၏။

Verse 76

पुत्रस्नेहाभिभूतोऽथ समाहर्तुं चितानलम् । गोविंदस्वामिनामा तु श्मशानं शीघ्रमभ्यगात्

သားကိုချစ်မြတ်နိုးစိတ်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရ၍ မီးသင်္ဂြိုဟ်မီးကို ယူဆောင်ရန် ဂိုဝိန္ဒသွာမိန်အမည်ရှိသူသည် သင်္ချိုင်းမြေသို့ အလျင်အမြန် သွား하였다။

Verse 77

गोविंदस्वामिनि गते समाहर्तुं चितानलम् । तूर्णं विजयदत्तोऽपि तदा गच्छंतमन्वयात्

ဂိုဝိန္ဒသွာမိန်သည် မီးသင်္ဂြိုဟ်မီးကို ယူလာရန် ထွက်သွားသောအခါ ဗိဇယဒတ္တလည်း ချက်ချင်း သူ့နောက်သို့ လိုက်သွား하였다။

Verse 79

संप्राप्य तापनिकटं विकीर्णास्थि चितानलम् । आलिंगन्निव सोद्वेगं शनैर्निर्वृतिमाप्तवान्

အရိုးများပြန့်ကျဲနေသော မီးသင်္ဂြိုဟ်စင်အနီးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသော်လည်း မီးကိုပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 80

इति तस्य वचः श्रुत्वा पुत्रस्य ब्राह्मणोत्तमः । निपुणं तं निरूप्यैतद्वचनं पुनरब्रवीत्

သားဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မြင့်မြတ်သော ပုဏ္ဏားသည် သူ့ကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဤစကားကို ထပ်မံ ပြောကြားခဲ့သည်။

Verse 81

गोविंदस्वाम्युवाच । एतत्कपालमनलज्वालावलयवर्तुलम् । वसाकीकसमांसाढ्यमेतद्रक्तांबुजोपमम्

ဂေါဝိန္ဒသွာမိက ပြောသည်– "ဤဦးခေါင်းခွံသည် မီးတောက်များ ဝိုင်းရံထားပြီး အဆီ၊ အကြော၊ အသားတို့ဖြင့် ထူထဲကာ ကြာနီပန်းနှင့် တူလှသည်။"

Verse 82

द्विजस्य सूनुः श्रुत्वेति काष्ठाग्रेण जघान तत् । येन तत्स्फुटनोद्गीर्णवसासिक्तमुखोऽभवत्

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပုဏ္ဏား၏သားသည် သစ်သားစွန်းဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲအက်သွားပြီး အဆီများ ပန်းထွက်ကာ မျက်နှာပေါ်သို့ ပေကျံသွားသည်။

Verse 83

कपालघट्टनाद्रक्तं यत्संसक्तं मुखे तदा । जिह्वया लेलिहानोऽसौ मुहुस्तद्रक्तमा स्वदत्

ဦးခေါင်းခွံကို ရိုက်ခွဲလိုက်သဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေသော သွေးများကို သူသည် လျှာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် လျက်ပြီး ထိုသွေးအရသာကို ခံစားခဲ့သည်။

Verse 84

आस्वाद्यैवं समादाय तत्कपालं समाकुलः । पीत्वा वसां महाकायो बभूवातिभयंकरः

ဤသို့ အရသာကို စမ်းသောက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကာ ထိုခေါင်းခွံကို ဆုပ်ကိုင်လေ၏။ ထို့နောက် အဆီကို သောက်သဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် မဟာကာယဖြစ်လာကာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သွား၏။

Verse 85

सद्यो वेता लतां प्राप तीक्ष्णदंष्ट्रस्तदा निशि । तस्याट्टहासघोषेण दिशश्च प्रदिशस्तदा

ချက်ချင်းပင် ညအချိန်၌ စူးရှသောသွားတံများပါသော ဝေတාලအဖြစ်သို့ ရောက်လေ၏။ သူ၏ အတ္ထဟာသသံကြီးကြောင့် အရပ်အနှံ့နှင့် အရပ်ခွဲများတိုင်အောင် တုန်လှုပ်ကာ မြည်ဟည်းသွား၏။

Verse 86

द्यौरतरिक्षं भूमिश्च स्फुटिता इव सर्वशः । तस्मिन्वेगात्समाकृष्य पितरं हन्तुमुद्यते

ကောင်းကင်၊ အလယ်လေထုနှင့် မြေကြီးတို့သည် အရပ်အနှံ့ ပေါက်ကွဲကွဲပြားသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ ထို့နောက် ဒေါသအရှိန်ဖြင့် သူသည် ဖခင်ကို ဆွဲယူကာ ကိုယ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်စေ၍ သတ်ရန် ရည်ရွယ်လေ၏။

Verse 87

मा कृथाः साहसमिति प्रादुरासीद्वचो दिवि । स दिव्यां गिरमाकर्ण्य वेतालोऽतिभयंकरः

“ဤအလွန်အကျွံ ရဲရင့်မှုကို မပြုလေစေ!” ဟူသော စကားသည် ကောင်းကင်မှ ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုဒိဗ္ဗအသံကို ကြားသော် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဝေတාලသည် ရပ်တန့်လေ၏။

Verse 88

पितरं तं परित्यज्य महावेगसमन्वितः । तूर्णमाकाशमाविश्य प्रययावस्खलद्गतिः

ဖခင်ကို စွန့်ပစ်၍ မဟာအရှိန်နှင့် ပြည့်စုံကာ ချက်ချင်း ကောင်းကင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး အတားအဆီးမရှိသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွား၏။

Verse 89

स गत्वा दूरमध्वानं वेतालैः सह संगतः । तमागतं समालोक्य वेतोलास्सर्व एव ते

သူသည် ခရီးဝေးဝေး သွားပြီးနောက် ဝေတားလာတို့နှင့် ပေါင်းစည်းခဲ့သည်။ သူရောက်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် ဝေတားလာအားလုံးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။

Verse 90

कपालस्फोटनादेष वेतालत्वं यदाप्तवान् । कपालस्फोटनामानमाह्वयांचक्रिरे ततः

ဦးခေါင်းအရိုး ပေါက်ကွဲခြင်းကြောင့် ဝေတားလာအဖြစ်ကို ရရှိခဲ့သဖြင့်၊ ထို့နောက် သူတို့က သူ့ကို “ကပာလစဖိုဋ” ဟူ၍—“ဦးခေါင်းအရိုးဖောက်ခွဲသူ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

Verse 91

ततः कपालस्फोटो ऽसौ वेतालैः सर्वतो वृतः । नरास्थिभूषणाख्यस्य सद्यो वेतालभूपतेः

ထို့နောက် “ကပာလစဖိုဋ” သည် ဝေတားလာတို့က အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းရံထားလျက်၊ ချက်ချင်း “နရာသ္ထိဘူရှဏ” ဟူသော ဝေတားလာဘုရင်၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 92

अन्तिकं सहसा प्राप महाबलसमन्वितः । नरास्थिभूषणश्चैनं सेनाप तिमकल्पयत्

မဟာအားအင်နှင့် ပြည့်စုံသူသည် ချက်ချင်းနီးကပ်လာရောက်ခဲ့ပြီး၊ “နရာသ္ထိဘူရှဏ” သည် သူ့ကို စစ်တပ်၏ စစ်ဦးစီးအဖြစ် ခန့်အပ်하였다။

Verse 93

तं कदाचित्तु गन्धर्वश्चित्रसेनाभिधो बली । नरास्थिभूषणं संख्ये न्यवधीत्सोऽपि संस्थितः

သို့သော် တစ်ခါတရံတွင် အင်အားကြီး ဂန္ဓဗ္ဗ “စိတ္တရစေန” သည် စစ်မြေပြင်၌ “နရာသ္ထိဘူရှဏ” ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုသူ (ကပာလစဖိုဋ) လည်း မယိမ်းမယိုင် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 94

नरास्थिभूषणे तस्मि न्गन्धर्वेण हते युधि । तदा कपालस्फोटोऽसौ तत्पदं समवाप्तवान्

စစ်မြေပြင်၌ ဂန္ဓဗ္ဗတစ်ဦး၏လက်ဖြင့် “နရာස්သိဘူရှဏ” သေဆုံးသွားသောအခါ၊ ထိုခဏတည်းမှာပင် “ကပါလစဖိုဋ” သည် ထိုတူညီသောအခြေအနေ (ဂတိ) ကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 95

विद्याधरेन्द्रस्य सुतः सुदर्शनो मनुष्यतां वै प्रथमं स गत्वा । वेतालतां प्राप्य महर्षिशापात्क्रमाच्च वेतालपतिर्बभूव

ဝိဒ္ဓာဓရတို့၏အရှင်၏သား “သုဒර්ရှန” သည် အရင်ဆုံး လူ့ဘဝသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မဟာရိရှီ၏ကျိန်စာကြောင့် ဝေတားလ အဖြစ်သို့ ရောက်ကာ၊ အချိန်တဖြည်းဖြည်းဖြင့် ဝေတားလတို့၏အရှင် ဖြစ်လာ하였다။