Adhyaya 7

Verse 1

श्रीसूत उवाच । स्वसैन्यमवलोक्याथ महिषो दानवेश्वरः । हतं देव्या महाक्रोधाच्चंडकोपमथाब्रवीत्

သီရိ စူတက ပြောသည်– ထို့နောက် ဒာနဝတို့၏အရှင် မဟီṣ သည် ဒေဝီ၏လက်ဖြင့် မိမိစစ်တပ် ပျက်စီးသတ်ဖြတ်ခံရသည်ကို မြင်ပြီး မဟာဒေါသဖြင့် ချဏ္ဍကောပအား ပြော하였다။

Verse 2

महिष उवाच । चंडकोप महावीर्य युद्ध्यस्वैनां दुरात्मिकाम् । तथास्त्विति स चोक्त्वाथ चंडकोपः प्रतापवान्

မဟီṣ က ပြောသည်– “အို မဟာဗီရ ချဏ္ဍကောပ၊ ဤ ဒုစရိုက်စိတ်ရှိသော မိန်းမနှင့် စစ်တိုက်လော့။” “ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆိုကာ အာနုဘော်ကြီးသော ချဏ္ဍကောပသည် ရှေ့သို့တက်လာ하였다။

Verse 3

अवाकिरद्बाणवर्षैर्देवीं समरमूर्द्धनि । बाणजालानि तस्याशु चंडकोपस्य लीलया

စစ်ပွဲ၏အထွတ်အထိပ်၌ သူသည် မြားမိုးဖြင့် ဒေဝီကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်; ချဏ္ဍကောပကလည်း ကစားသကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်း မြားကွန်ယက်အစုအဝေးများကို ပစ်လွှတ်하였다။

Verse 4

छित्त्वा जघान शस्त्रेण चंडकोपस्य सांबिका । चकर्त वाजिनोऽप्यस्य सारथिं च ध्वजं धनुः

အမ္ဗိကာသည် သူ့ကို ခုတ်လှဲပြီးနောက် စန္ဒကောပကို လက်နက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လေ၏။ သူမသည် သူ၏မြင်းများ၊ ရထားထိန်း၊ အလံနှင့် လေးတို့ကိုလည်း ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

Verse 5

उन्ममाथ रथं चापि तं बाणैर्हृद्यताडयत् । स भग्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः

သူမသည် သူ၏ရထားကိုလည်း ဖျက်ဆီးပြီး မြှားများဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ လေးကျိုးခြင်း၊ ရထားပျက်စီးခြင်း၊ မြင်းများသေဆုံးခြင်းနှင့် ရထားထိန်းသေဆုံးခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

Verse 6

चंडकोपस्ततो देवीं खड्गचर्मधरोऽभ्यगात् । खड्गेन सिंहमाजघ्ने देव्या वाहं महासुरः

ထို့နောက် ဓားနှင့် ဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စန္ဒကောပသည် ဒေဝီထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုအသူရာကြီးသည် သူ၏ဓားဖြင့် ဒေဝီ၏စီးတော်ယာဉ် ခြင်္သေ့ကို ခုတ်လေ၏။

Verse 7

देवीमपि भुजे सव्ये खड्गेन प्रजघान सः । खङ्गो देव्या भुजे सव्ये व्यशीर्यत सहस्रधा

သူသည် ဒေဝီ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကိုလည်း ဓားဖြင့် ခုတ်လေသည်။ သို့သော် ဒေဝီ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ထိသောအခါ ဓားသည် အပိုင်းအစ တစ်ထောင်အဖြစ် ကွဲကြေသွားသည်။

Verse 8

ततः शूले न महता चंडकोपं तदांबिका । जघान हृदये सोऽपि पपात च ममार च

ထို့နောက် အမ္ဗိကာသည် မကြီးမားလှသော လှံဖြင့် စန္ဒကောပ၏ နှလုံးကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် လဲကျပြီး သေဆုံးသွားလေသည်။

Verse 9

चंडकोपे हते तस्मिन्महावीर्ये महाबले । चित्रभानुर्गजारूढो देवीं तामभ्यधावत

မဟာဗီရိယ မဟာဗလရှိသော စဏ္ဍကိုပ သတ်ခံရပြီးနောက်၊ စိတ္တရဘานุသည် ဆင်စီးကာ ထိုဒေဝီထံသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာ၏။

Verse 10

दिव्यां शक्तिं ससर्जाथ महाघंटारवाकुलाम् । न्यवारयत हुंकारैर्देवी शक्तिं निराकुलाम्

ထို့နောက် မဟာခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ဆူညံသံနှင့်အတူ ဒိဗ္ဗ “သက္တိ” ကို ပစ်လွှတ်၏။ ဒေဝီသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ ဂর্জသံ “ဟူံကာရ” များဖြင့် ထိုအာယုဓကို တားဆီးလိုက်၏။

Verse 11

ततः शूलेन सा देवी चित्रभानुं व्यदारयत् । मृते तस्मिंस्ततो युद्धे करालो द्रुतमभ्यगात्

ထို့နောက် ဒေဝီသည် ရှူးလ (လှံတံ) ဖြင့် စိတ္တရဘานุကို ခွဲဖောက်ပစ်၏။ သူသည် စစ်မြေပြင်၌ သေဆုံးသွားသောအခါ ကရာလသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့တိုးလာ၏။

Verse 12

करमुष्टिप्रहारेण सोऽपि देव्या निपातितः । ततो देवी मदोन्मत्तं गदया व्यसुमातनोत्

သူလည်း ဒေဝီ၏ လက်နှင့် လက်မုဒ်ထိုးချက်များကြောင့် လဲကျသွား၏။ ထို့နောက် ဒေဝီသည် မဒေါနမတ်သော ရန်သူကို ဂဒါဖြင့် ထိုးနှက်ကာ အသက်ကို ချွတ်ယူလိုက်၏။

Verse 13

बाष्कलं पट्टिशेनापि चक्रेणापि तथांतिकम् । प्राहिणोद्यमलोकाय दुर्गा देवी द्विजोत्तमाः

အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ ဒုရ္ဂါဒေဝီသည် ဘာရှ္ကလကို ပတ္တိသ (စစ်တံခွန်) နှင့် နီးကပ်စွာ စက္ကရဖြင့်လည်း သတ်ဖြတ်ကာ ယမလောကသို့ ပို့ဆောင်လိုက်၏။

Verse 14

एवमन्यान्महाकायान्मंत्रिणो महिषस्य च । शूलेन प्रोथयित्वाथ प्राहिणोद्यमसादनम्

ဤသို့ပင် မဟိဿ၏ ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော အမတ်များကိုလည်း ဒေဝီသည် သုံးခွတံဖြင့် ထိုးဖောက်ကာ ယမမင်း၏ နေရာတော်၊ မရဏလောကသို့ ပို့လိုက်သည်။

Verse 15

आत्मसैन्ये हते त्वेवं दुर्गया महिषासुरः । माहिषेणाथ रूपेण गणान्देव्या अभक्षयत्

ဒုရ္ဂါက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်ကို ဤသို့ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် မဟိဿာသူရသည် ကျွဲရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူကာ ဒေဝီ၏ ဂဏများကို စားသောက်လျက် စတင်ခဲ့သည်။

Verse 16

तुण्डेन निजघानैकान्सुराघातैस्तथापरान् । निश्वासवायुभिश्चान्यान्पातयामास रोषितः

ဒေါသထွက်လျက် သူသည် နှာခေါင်းဖြင့် အချို့ကို ထိုးနှက်လဲကျစေပြီး၊ အချို့ကို တိရစ္ဆာန်ရိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုများဖြင့် သတ်ကာ၊ အခြားသူများကိုလည်း အသက်ရှူလေတိုးများဖြင့် လဲကျစေ하였다။

Verse 17

देव्या भूतगणं त्वेवं निहत्य महिषासुरः । सिंहं मारयितुं देव्याश्चुक्रोध च ननाद च

ဒေဝီ၏ ဘူတဂဏများကို ဤသို့ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် မဟိဿာသူရသည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ ဒေဝီ၏ ခြင်္သေ့ကို သတ်လိုသဖြင့် ဟိန်းဟောက်၍ အော်မြည်하였다။

Verse 18

ततः सिंहोऽभवत्क्रुद्धो महावीर्यो महाबलः । सुराभि घातनिर्भिन्नमहीतलमहीधरः

ထို့နောက် ခြင်္သေ့သည်လည်း ဒေါသထွက်လာ၍—ဗီရိယကြီးမား၊ အင်အားမဟာ—ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သဖြင့် မြေမျက်နှာပြင်ကို ခွဲဖောက်သကဲ့သို့ မဟာတောင်တစ်လုံးနှင့်တူ하였다။

Verse 19

महिषासुरमायांतं नखैरेनं व्यदारयत् । चंडिकापि ततः क्रुद्धा वधे तस्याकरोन्मतिम्

မဟိသာသုရ မာယာအားဖြင့် တိုးဝင်လာသော် ခြင်္သေ့သည် လက်သည်းဖြင့် သူ့ကို ခွဲဖောက်ပစ်하였다။ ထို့နောက် ချဏ္ဍိကာမယ်တော်လည်း ဒေါသထွက်၍ သူ့ကို သတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

Verse 21

सिंहवेषोऽभवद्दैत्यो महाबलपराक्रमः । देवी तस्य शिरोयावच्छेत्तुं बुद्धिमधारयत्

ဒေဝတန်ခိုးရှိသော ဒိုင်တျသည် ခြင်္သေ့ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍ အင်အားကြီးမား၊ ရဲရင့်ပြင်းထန်၏။ ဒေဝီမယ်တော်သည် သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချမည်ဟု အကြံတည်တော်မူ၏။

Verse 22

तावत्स पुरुषो भूत्वा खड्गपाणिरदृश्यत । अथ तं पुरुषं देवी खड्गहस्तं शरोत्करैः

ထိုအခါ သူသည် လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ လက်တွင် ဓားကိုင်ကာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့နောက် ဒေဝီမယ်တော်သည် ဓားကိုင်သူကို မြားမိုးအဖြစ် ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်တော်မူ၏။

Verse 23

जघान तीक्ष्णधाराग्रैः परमर्मविदारणैः । ततः स पुरुषो विप्रा गजोऽभूद्धस्तदन्तवान्

ဒေဝီမယ်တော်သည် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မြားထိပ်များဖြင့် အရေးကြီးသော အဆစ်အမြစ်များကို ခွဲဖောက်ကာ ထိုးနှက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုလူသည် နှာမောင်းနှင့် ဆင်စွယ်ပါသော ဆင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

Verse 24

दुर्गाया वाहनं सिंहं करेण विचकर्ष च । ततः सिंहः करं तस्य विचकर्त नखांकुरैः

သူသည် ဒုရ္ဂါမယ်တော်၏ ယာဉ်ဖြစ်သော ခြင်္သေ့ကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူ၍ ဆွဲလှန်သွား၏။ ထို့နောက် ခြင်္သေ့သည် လက်သည်းထိပ်များဖြင့် ထိုလက်ကို ခွဲကြဲပစ်၏။

Verse 25

भूयो महासुरो जातो माहिषं वेषमाश्रितः । ततः क्रुद्धा भद्रकाली महत्पानमसेवत

ထိုနောက် မဟာအဆုရသည် ထပ်မံထမြောက်လာ၍ ကျွဲရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ하였다။ ထို့ကြောင့် ဒေါသထွက်သော ဘဒ္ရကာလီသည် မဓုရည်ကို အလွန်သောက်သုံးကာ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲအတွက် ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်하였다။

Verse 26

ततः पानवशा न्मत्ता जहासारुणलोचना । महिषः सोऽपि गर्वेण शृंगाभ्यां पर्वतोत्करान्

ထို့နောက် သောက်ရည်၏ အာနိသင်ကြောင့် နាងသည် မူးယစ်ကာ ရယ်မောလေ၏—မျက်လုံးများသည် နီမြန်းတောက်ပနေ하였다။ ကျွဲအဆုရလည်း မာနကြီး၍ ချိုနှစ်ချောင်းဖြင့် တောင်တန်းအစုအပုံများကို လှန်တင်ပစ်လေ၏။

Verse 27

चंडिकां प्रतिं चिक्षेप सा च तानच्छिनच्छरैः । ततो देवी जग न्माता महिषासुरमब्रवीत्

သူသည် ချန်ဍိကာထံသို့ ပစ်ချလေသော်လည်း နាងသည် မြားများဖြင့် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ချေဖျက်하였다။ ထို့နောက် လောကမိခင်ဖြစ်သော ဒေဝီသည် မဟိဿာဆုရအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 28

देव्युवाच । कुरु गर्वं क्षणं मूढ मधु यावत्पिबाम्यहम् । निवृत्तमधुपानाहं त्वां नयिष्ये यमक्षयम्

ဒေဝီမိန့်တော်မူသည်—“အို မိုက်မဲသူ၊ ငါ မဓုရည်ကို သောက်နေသရွေ့ ခဏတစ်ခါ မာနထောင်လော့။ မဓုပန်ပြီးသွားလျှင် ငါသည် သင့်ကို ယမ၏ဌာန—သင့်ပျက်စီးရာသို့—ခေါ်ဆောင်မည်”။

Verse 29

हते त्वयि दुराधर्षे मया दैवतकंटके । स्वंस्वं स्थानं प्रपद्यंतां सिद्धा साध्या मरुद्गणाः

“အို အနိုင်ယူရန်ခက်ခဲ၍ ဒေဝတားတို့အတွက် ဆူးကဲ့သို့သောသူ၊ သင်ကို ငါသတ်ပြီးနောက် စိဒ္ဓ၊ သာဓျ နှင့် မရုတ်အဖွဲ့တို့သည် မိမိတို့၏ နေရာနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ကြပါစေ”။

Verse 31

दक्षिणस्योदधेस्तीरेप्रदुद्राव त्वरान्वितः । अनुदुद्राव तं देवी सिंहमारुह्य वाहनम्

တောင်ဘက်သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေတလျှောက် သူသည် အလျင်အမြန် ပြေးလွတ်သွား၏။ ဒေဝီမယ်တော်သည် စင်္ဟာကို ဝါဟနာအဖြစ် စီးနင်းကာ သူ့နောက်လိုက်လိုက်၏။

Verse 32

अनुद्रुतस्ततो देव्या महिषो दानवेश्वरः । धर्मपुष्कीरणीतोये दशयोजनमायते

ဒေဝီမယ်တော်၏ လိုက်လံနှိမ်နင်းခြင်းကို ခံရသဖြင့် ဒာနဝတို့၏ အရှင် မဟိဿသည် ယောဇနာဆယ်တိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်သော ဓမ္မပုဿကရီ ရေကန်၏ ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 33

प्रविश्यांतर्हितस्तस्थौ दुर्गाताडनविह्वलः । ततो दुर्गा समासाद्य धर्मपुष्करिणीतटम्

အတွင်းသို့ ဝင်ပြီးနောက် သူသည် အတွင်း၌ ဖုံးကွယ်နေကာ ဒုရ္ဂါ၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားဝေဒနာခံ၏။ ထို့နောက် ဒုရ္ဂါသည် ဓမ္မပုဿကရိဏီ၏ ကမ်းပါးသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 34

नददर्शासुरं तत्र महिषं चंडिका तदा । अशरीरा ततो वाणी दुर्गा देवीमभाषत

ထိုအခါ ခဏ္ဍိကာသည် ထိုနေရာ၌ မဟိဿ အသူရကို မမြင်ရ။ ထိုခဏတွင် ကိုယ်မဲ့အသံတစ်သံက ဒေဝီ ဒုရ္ဂါအား မိန့်ကြား၏။

Verse 35

भद्रकालि महादेवि महिषो दानवस्त्वया । ताडितो मुष्टिना भद्रे धर्मपुष्करिणीजले

“အို ဘဒ္ရကာလီ၊ အို မဟာဒေဝီ! အို မင်္ဂလာရှင်မ၊ ဓမ္မပုဿကရိဏီ၏ ရေထဲ၌ ဤ ဒာနဝ မဟိဿကို သင်၏ လက်မုဋ်ဖြင့် ထိုးနှက်ခဲ့ပြီ။”

Verse 36

अस्मिन्नंतर्हितः शेते भयार्तो मारयस्व तम् । येनकेनाप्युपायेन चैनं प्राणैर्वियोजय

သူသည် ဤနေရာတွင် ပုန်းကွယ်၍ ကြောက်ရွံ့ကာ လဲလျောင်းနေသည်—သူ့ကို သတ်လော့။ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြစ်စေ သူ့အသက်ရှူသက်ကို ဖြတ်တောက်၍ အသက်မှ ခွဲထုတ်လော့။

Verse 37

एवं वाचाऽशरी रिण्या कथिता चंडिका तदा । प्राह स्ववाहनं सिंहमसुरेंद्रवधोद्यता

ကိုယ်မဲ့အသံ၏ စကားဖြင့် ထိုသို့ ခေါ်ဆိုခံရပြီးနောက်၊ ချဏ္ဍိကာသည် မိမိ၏ စီးနင်းတော် စင်္ဟာကို မိန့်တော်မူ၏—အဆုရမင်းကို သတ်ရန် အသင့်ဖြစ်လျက်။

Verse 38

मृगेंद्र सिंहविक्रांत महावलपराक्रम । धर्मपुष्कीरणीतोयं निःशेषं पीय तां त्वया

အို သတ္တဝါတို့၏ အရှင်၊ စင်္ဟာကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားလာသူ၊ အင်အားကြီး၍ ရဲရင့်သူ—ဤ ဓမ္မပုෂ္ကရိဏီ ရေကို အကုန်အစင် သောက်လော့။

Verse 39

देव्यैवमुक्तः पंचास्यो धर्मपुष्करिणीजलम् । निःशेषं च पपौ विप्रा यथा पांसुर्भवेत्तथा

ဒေဝီ၏ အမိန့်အတိုင်း မျက်နှာငါးပါးရှိသူသည် ဓမ္မပုෂ္ကရိဏီ ရေကို အကုန်အစင် သောက်လေ၏၊ အို ဗိပ္ပရာတို့—ဖုန်မှုန့်သာ ကျန်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 40

निरगान्महिषो दीनस्ततस्तस्मा ज्जलाशयात् । आयांतमसुरं देवी पादेनाक्रम्य मूर्द्धनि

ထို့နောက် အားနည်း၍ သနားဖွယ် မဟိષာသုရသည် ထိုရေကန်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အဆုရက ရှေ့သို့ လာရာတွင် ဒေဝီသည် ခြေဖြင့် သူ၏ ခေါင်းပေါ်ကို နင်းတော်မူ၏။

Verse 41

कंठं शूलेन तीक्ष्णेन पीडयामास कोपिता । ततो देव्यसिमादाय चकर्तास्य शिरो महत्

ဒေါသထွက်၍ ထက်မြက်သော သူလဖြင့် သူ၏လည်ချောင်းကို ဖိနှိပ်လေ၏; ထို့နောက် ဒေဝီသည် ဓားကိုကိုင်ကာ သူ၏ကြီးမားသောခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လေ၏။

Verse 42

एवं स महिषो विप्राः सभृत्यबलवाहनः । दुर्गया निहतो भूमौ पपात च ममार च

ဤသို့ပင်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကျွဲအဆုရသည် မိမိ၏အမှုထမ်းများ၊ တပ်ဖွဲ့များနှင့် စီးနင်းယာဉ်များနှင့်တကွ ဒုရ္ဂါဒေဝီ၏လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရ၍ မြေပေါ်သို့လဲကျကာ သေဆုံးလေ၏။

Verse 43

ततो देवाः सगंधर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः । स्तुत्वा देवीं ततः स्तोत्रैस्तुष्टा जहृषिरे तदा

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ သိဒ္ဓများနှင့် အမြင့်မြတ်သော ရှိသီများနှင့်တကွ စတုတ္တရများဖြင့် ဒေဝီကို ချီးမွမ်းလေ၏; စိတ်ကျေနပ်၍ ထိုအခါ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းကြလေ၏။

Verse 44

अनुज्ञातास्ततो देव्या देवा जग्मुर्यथागतम् । ततो देवी जगन्माता स्व नाम्ना पुरमुत्तमम्

ဒေဝီ၏ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် ဒေဝတားတို့သည် လာသကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာကြလေ၏။ ထို့နောက် ကမ္ဘာမိခင် ဒေဝီသည် မိမိ၏နာမတော်ဖြင့် အထူးမြတ်သော မြို့တော်တစ်မြို့ကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 45

दक्षिणस्य समुद्रस्य तीरे चक्रे तदोत्तरे । ततो देव्यनुशिष्टास्ते देवाः शक्रपुरोगमाः

ထိုမြို့ကို တောင်ဘက်သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေ၏ မြောက်ဘက်တွင် တည်ဆောက်လေ၏။ ထို့နောက် သကရ (အိန္ဒြာ) ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့သည် ဒေဝီ၏ အမိန့်အညွှန်းအတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ကြလေ၏။

Verse 46

पूरयामासुरमृतैर्धर्मपुष्क रिणीं तदा । ततो ह्यमृततीर्थाख्यां लेभे तत्तीर्थमुत्तमम्

ထို့နောက် သူတို့သည် သာသနာတော်မြတ်သော ဓမ္မပုஷ္ကရိဏီ ရေကန်ကို အမృత (မသေမပျက်) နက်တာဖြင့် ပြည့်စုံစေ하였다။ ထိုကာလမှစ၍ ထိုအထူးမြတ်သော တီရ္ထသည် “အမృత-တီရ္ထ” ဟူ၍ အလွန်မင်္ဂလာရှိသော ပုဏ္ဏိယနေရာအဖြစ် ကျော်ကြားလာ하였다။

Verse 47

ततो देवी वरमदात्स्वपुरस्य मुदान्विता । पशव्यं चापरोगं च पुरमेतद्भवत्विति

ထို့နောက် ပီတိရွှင်လန်းမှုဖြင့် ပြည့်ဝသော ဒေဝီသည် မိမိ၏ မြို့တော်အား ကောင်းချီးပေး၍— “ဤမြို့သည် နွားမြင်းစည်းစိမ်ကြွယ်ဝပြီး ရောဂါကင်းစင်ပါစေ” ဟု မေတ္တာတော်ဖြင့် ဆုတောင်းပေး하였다။

Verse 49

ददौ तीर्थाय च वरं स्नातानामत्र वै नृणाम् । यथाभिलाषं सिद्धिः स्यादित्युक्त्वा सा दिवं ययौ

ထို့ပြင် တီရ္ထတော်ကိုလည်း ကောင်းချီးပေး၍— “ဤနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်သော လူတို့သည် မိမိလိုလားသမျှအတိုင်း စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) ရပါစေ” ဟု မိန့်ကြားပြီးနောက် ဒေဝီသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 50

देवीपत्तनमारभ्य सुमुहूर्ते दिने द्विजाः । विघ्नेश्वरं प्रणम्यादौ सलिलस्वामिनं तथा

ဒေဝီပတ္တနမှ စတင်၍ မင်္ဂလာနေ့နှင့် သင့်တော်သော မုဟူရ္တ၌၊ ဗြာဟ္မဏ (ဒွိဇ) များသည် အရင်ဆုံး ဝိဃ္နేశ్వరကို ဦးချပြီး၊ ထို့အတူ ဆလိလဆွာမင်ကိုလည်း ဦးချ하였다။

Verse 51

महादेवाभ्यनुज्ञातो रामचंद्रोऽतिधार्मिकः । स्थापयित्वा स्वहस्तेन पाषाणनवकं मुदा

မဟာဒေဝ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်၊ အလွန်ဓမ္မတရားမြတ်သော ရာမချန္ဒြသည် ပီတိဖြင့် မိမိလက်ဖြင့်ပင် ကျောက်တုံး ကိုးတုံးကို တည်ထောင်စိုက်ထူ하였다။

Verse 52

सेतुमारब्धवान्विप्रा यावल्लंकामतंद्रितः । सिंहासनं समारुह्य रामो नलकृतं शुभम्

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ မပင်ပန်းမနားဘဲ လင်္ကာတိုင်အောင် စေတုတံတားကို စတင်တည်ဆောက်하였다။ နလ ပြုလုပ်ထားသော မင်္ဂလာသိင်္ဟာသနပေါ်သို့ ရာမသည် တက်ရောက်ထိုင်တော်မူ၏။

Verse 53

वानरैः कारयामास सेतुमब्धौ नलादिभिः । पर्वताञ्छाखिनोवृक्षान्दृषदः काष्ठसंचयान्

နလနှင့် အခြားသူများ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဝါနရတို့က မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ စေတုတံတားကို တည်ဆောက်하였다—တောင်တန်းများ၊ ခက်ခဲသော သစ်ပင်များ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်သားစုများကို အသုံးပြု၍။

Verse 54

तृणानि च समाजह्रुर्वानरा वनमध्यतः

ဝါနရတို့သည် တောအလယ်မှ မြက်ပင်များကိုလည်း စုဆောင်းယူလာကြ၏။

Verse 55

नलस्तानि समादाय चक्रे सेतुं महोदधौ । पंचभिर्दिवसैः सेतुर्यावल्लंकासमीपतः

နလသည် ထိုပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ မဟာသမုဒ္ဒရာပေါ်တွင် စေတုတံတားကို တည်ဆောက်하였다။ ငါးရက်အတွင်း စေတုသည် လင်္ကာအနီးတိုင်အောင် ရောက်ရှိသွား၏။

Verse 56

दशयोजनविस्तीर्णश्शतयोजनमायतः । कृतः सेतुर्नलेनाब्धौ पुण्यः पापविनाशनः

သမုဒ္ဒရာအတွင်း နလသည် စေတုကို တည်ဆောက်하였다—အနံ ယောဇန ၁၀၊ အလျား ယောဇန ၁၀၀။ ဤစေတုသည် ပုဏ္ဏမြတ်၍ အပြစ်ပျောက်ကင်းစေ၏။

Verse 57

देवीपुरस्य निकटे नवपाषाणरूपके । सेतुमूले नरः स्नायात्स्वपापपरिशुद्धये

ဒေဝီပုရအနီး၊ စေတု၏ အမြစ်တော်၌ ကျောက်ရုပ်ကိုးပါးဖြင့် အမှတ်အသားရှိရာတွင် လူသည် သန့်စင်အနားယူ၍ ရေချိုးသင့်၏။ ထိုသို့ဖြင့် မိမိ၏ အပြစ်များ သန့်စင်ပျောက်ကင်းသည်။

Verse 58

चक्रतीर्थे तथा स्नायाद्भजेत्सेत्वधिपं हरिम् । देवीपत्तनमारभ्य यत्कृतं सेतुबंधनम्

ထို့အတူ စက္ကရတီရ္ထ၌ ရေချိုး၍ စေတု၏ အရှင် ဟရိကို ဘုရားပူဇော်၊ ဘဂတိပြုသင့်၏။ အကြောင်းမူကား ဒေဝီပတ္တနမှ စေတုတံတားတည်ဆောက်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 59

तत्सेतुमूलं विप्रेंद्रा यथार्थं परिकल्पितम् । सेतोस्तु पश्चिमा कोटिर्दर्भशय्या प्रकीर्तिता

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ ထိုနေရာသည် စေတု၏ အမြစ်တော်ဟု အမှန်တကယ် သတ်မှတ်တည်ထောင်ထား၏။ စေတု၏ အနောက်ဘက်အစွန်ကိုလည်း “ဒರ್ಭရှယျယာ” ဟု ကျော်ကြားခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 60

देवीपुरी च प्राक्कोटिरुभयं सेतुमूलकम् । उभयं पुण्यमाख्यातं पवित्रं पापनाशनम्

ဒေဝီပုရီသည် စေတု၏ အရှေ့ဘက်အစွန်ဖြစ်၍ အစွန်နှစ်ဖက်လုံးသည် စေတုမူလနှင့် သက်ဆိုင်၏။ နှစ်ဖက်လုံးကို ပုဏ္ဏယဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားပြီး သန့်စင်ပေးကာ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 61

यत्सेतुमूलं गच्छंति येन मार्गेण वै नराः । तत्तन्मार्गगतास्ते ते तस्मिंस्तस्मिन्विमुक्तिदे

လူတို့သည် မည်သည့် စေတုမူလသို့ သွားကြသော်လည်း၊ မည်သည့် လမ်းကြောင်းဖြင့် သွားကြသော်လည်း—ထိုလမ်းကြောင်းပေါ်ကို လိုက်လျှောက်သူတို့သည် ထိုထို သန့်ရှင်းရာဌာနတိုင်း၌ မုက္ခတရားပေးသော အကျိုးကို ရရှိကြသည်။

Verse 62

स्नात्वादौ सेतुमूले तु चक्रतीर्थे तथैव च । संकल्पपूर्वकं पश्चाद्गच्छेयुः सेतुबंधनम्

ဦးစွာ စေတုမူလ၌ သန့်စင်ရေချိုးကာ၊ ထို့အတူ စက္ကရတီရ္ထ၌လည်း ရေချိုးပြီးနောက်၊ သင်္ကల్ప (သန့်ရှင်းသော အဓိဋ္ဌာန်) ပြုကာ စေတုဗန္ဓန—တံတားသန့်မြတ်ရာသို့ ဆက်လက်သွားရမည်။

Verse 63

देवीपुरे तथा दर्भशय्यायामपि भूसुराः । चक्रतीर्थे शिवे स्नानं पुण्यपापविनाशनम्

အို မြေဘုရားတော်များ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၊ ဒေဝီပုရ၌လည်းကောင်း၊ ဒರ್ಭရှယျယာ၌လည်းကောင်း၊ သီဝအတွက် မင်္ဂလာရှိသော စက္ကရတီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်းသည် အပြစ်ကိုဖျက်၍ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ကိုပေးသည်။

Verse 64

स्मरणादुभयत्रापि चक्रतीर्थस्य वै द्विजाः । भस्मीभवंति पापानि लक्षजन्मकृतान्यपि

အို ဒွိဇတို့၊ စက္ကရတီရ္ထကို သတိရခြင်းသာဖြင့်—ဤနေရာ၌လည်း၊ ထိုနေရာ၌လည်း (နှစ်နေရာလုံး၌)—သိန်းတစ်ရာ (လက္ခ) မွေးဖွားမှုများအတွင်း ပြုခဲ့သော အပြစ်များပင် ပြာဖြစ်သွားသည်။

Verse 65

जन्मापि विलयं यायान्मुक्तिश्चापि करे स्थिता । चक्रतीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်၊ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သည် လက်ထဲတွင်တင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်မည်။ စက္ကရတီရ္ထနှင့်တူသော တီရ္ထ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ နောင်လည်း မရှိတော့မည်။

Verse 66

भूलोके यानि तीर्थानि गंगादीनि द्विजोत्तमाः । चक्रतीर्थस्य तान्यद्धा कलां नार्हंति षोडशीम्

အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ လူ့လောက၌ ဂင်္ဂါစသည့် တီရ္ထများ အားလုံးသည် အမှန်တကယ် စက္ကရတီရ္ထ၏ မဟိမကို ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီမမီနိုင်။

Verse 67

आदौ तु नवपाषाणमध्येऽब्धौ स्नानमाचरेत् । क्षेत्रपिंडे ततः कुर्याच्चक्रतीर्थे तथैव च

အစဦးတွင် ကျောက်ကိုးလုံးအလယ်ရှိ သမုဒ္ဒရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးရမည်။ ထို့နောက် kṣetra-piṇḍa ဟုခေါ်သော ပူဇော်အပ်နှံမှုကို ပြုလုပ်၍ Cakra-tīrtha တွင်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 68

सेतुनाथं हरिं सेवेत्स्वपापपरिशुद्धये । एवं हि दर्भशय्यायां कुर्युस्तन्मार्गतो गताः

ကိုယ့်အပြစ်များကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ရန်အတွက် စေတုနာထာ ဟရီကို ပူဇော်ဝတ်ပြုရမည်။ ထိုသို့ပင် သန့်ရှင်းသောလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားလာသူတို့သည် darbha မြက်ခင်းအိပ်ရာပေါ်တွင် နားရင်း ထိုအမှုကို ပြုကြရမည်။

Verse 69

आरूढं रामचंद्रेण यो नमस्कुरुते जनः । सिंहासनं नलकृतं न तस्य नरकाद्भयम्

ရာမချန္ဒရက တက်ရောက်ထိုင်ရာ—နလက ဆောက်လုပ်သော စင်္ဟာသန (ခြင်္သေ့ထိုင်ခုံ)—ကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုသူသည် နရက၏ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိတော့။

Verse 70

सेतुमादौ नमस्कुर्याद्रामं ध्यायन्हृदा तदा । रघुवीरपदन्यास पवित्रीकृतपांसवे

အစဦးတွင် စေတုကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြု၍ ထို့နောက် နှလုံးသားအတွင်း ရာမကို သမาธိဖြင့် ညွှန်ကြားစဉ်းစားရမည်—ရဃုဝంశ၏ သူရဲကောင်း၏ ခြေရာများကြောင့် ဖုန်မှုန့်တိုင် ပဝါသန့်စင်သွားသော စေတုကို။

Verse 71

दशकंठशिरश्छेदहेतवे सेतवे नमः । केतवे रामचंद्रस्य मोक्षमार्गैकहेतवे

ဒသကဏ္ဍ (ရာဝဏ) ၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်တောက်စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည့် စေတုအား နမস্কာရ။ ရာမချန္ဒရ၏ ကေတု (အလံသင်္ကေတ) ဖြစ်၍ မောက္ခလမ်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည့် စေတုအားလည်း နမস্কာရ။

Verse 72

सीताया मानसांभोजभानवे सेतवे नमः । साष्टांगं प्रणिपत्यादौ मंत्रेणानेन वै द्विजाः

စီတာ၏ စိတ်ကြာပန်းကို နေရောင်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းပေးသော သန့်ရှင်းသော စေတုကို နမസ്കာရ။ အို ဒွိဇတို့၊ အစဦးတွင် အဋ္ဌာင်္ဂပဏာမဖြင့် လုံးဝပျပ်ဝပ်ကာ၊ ဤမန္တရဖြင့် ပူဇော်ကြလော့။

Verse 73

ततो वेतालवरदं तीर्थं गच्छेन्महाबलम् । तत्र स्नानादवाप्नोति सिद्धिं पारामिकां नरः

ထို့နောက် အင်အားကြီးသော “ဝေတාල-ဝရဒ” ဟုခေါ်သော တီရ္ထသို့ သွားသင့်သည်။ ထိုနေရာတွင် သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးလျှင် လူသည် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိသည်။

Verse 74

योऽध्यायमेनं पठते मनुष्यः शृणोति वा भक्तियुतो द्विजेंद्राः । स्वर्गादयस्तस्य न दुर्लभाः स्युः कैवल्यमप्यस्य करस्थमेव

အို ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့၊ ဤအধ্যာယကို ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် ဘက္တိဖြင့် နားထောင်သူအတွက် ကောင်းကင်ဘုံစသည်တို့ မခက်ခဲတော့; ကైవလျာတောင် လက်ထဲရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။