Adhyaya 52

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भूयोऽप्यहं प्रवक्ष्यामि सेतुमुद्दिश्य वैभवम् । युष्माकमादरेणाहं शृणुध्वं मुनिपुंगवाः

သီရိ စူတ မိန့်တော်မူသည်။ စေတုနှင့် ဆက်နွယ်သော မဟိမာတန်ခိုးကို ထပ်မံ၍ ငါဟောကြားမည်။ ဟေ မုနိအထွတ်အမြတ်တို့၊ ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်ကြလော့။

Verse 2

स्थानानामपि सर्वेषामेतत्स्थानं महत्तरम् । अत्र जप्तं हुतं तप्तं दत्तं चाक्षय मुच्यते

သန့်ရှင်းရာနေရာအားလုံးအနက် ဤနေရာသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ဂျပ (မန္တရ) ရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဟောမမီးပူဇော်ခြင်း၊ တပ (အာစီတ) ကျင့်ခြင်း၊ ဒါန ပေးကမ်းခြင်းတို့၏ အကျိုးသည် မကုန်ခန်းသော အက္ခယ ပုဏ္ဏဖြစ်၏။

Verse 3

अस्मिन्नेव महास्थाने धनुष्कोटौ निमज्जनात् । वाराणस्यां दशसमावासपुण्यफलं भवेत्

ဤမဟာသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ ဓနုဿကိုဋိတွင် ရေမုန့်ချိုး (နိမဇ္ဇန) ပြုလျှင်၊ ဝါရာဏသီ၌ ဆယ်နှစ် နေထိုင်သကဲ့သို့ ပုဏ္ဏအကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 4

तस्मिंस्थले धनुष्कोटौ स्नात्वा रामेश्वरं शिवम् । दृष्ट्वा नरो भक्तियुक्तस्त्रिदिनानि वसेद्द्विजाः

ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုနေရာ ဓနုဿကိုဋိ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး၊ ရာမေရှွရ အဖြစ်ရှိသော ရှိဝကို ဖူးမြင်ကာ၊ ဘက္တိရှိသူသည် သုံးရက် တည်းခိုနေထိုင်သင့်၏။

Verse 5

पुण्डरीकपुरे तेन दशवत्सरवासजम् । पुण्यं भवति विप्रेंद्रा महापातकनाश नम्

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ ပုဏ္ဍရိကပုရ၌ ထိုသို့သော အနုဋ္ဌာန်ကို ပြုလုပ်လျှင် ဆယ်နှစ်နေထိုင်သကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ရပြီး၊ မဟာပာတက (အကြီးမားဆုံးအပြစ်များ) ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 6

अष्टोत्तरसहस्रं तु मंत्रमाद्यं षडक्षरम् । अत्र जप्त्वा नरो भक्त्या शिवसायुज्यमाप्नुयात्

သို့သော် လူတစ်ဦးက ဤနေရာ၌ ဘက္တိဖြင့် မူလ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို တစ်ထောင်ရှစ်ကြိမ် ဂျပ်လျှင်၊ ရှိဝ-သာယုဇ္ယ (ရှင်ဝနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 7

मध्यार्जुने कुंभकोणे मायूरे श्वेतकानने । हालास्ये च गजारण्ये वेदारण्ये च नैमिषे

မဓျာရ္ဇုန်၊ ကုမ္ဘကိုဏ၊ မာယူရ၊ ရှွေတကာနန တော; ဟာလာස්ယ၊ ဂဇာရဏျ၊ ဝေဒါရဏျ နှင့် နိုင်မိရှ—ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ များအားလုံး၌ က్షेत्र-ကုသိုလ်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကြေညာထားသည်။

Verse 8

श्रीपर्वते च श्रीरंगे श्रीमद्वृद्धगिरौ तथा । चिदंबरे च वल्मीके शेषाद्रावरुणाचले

ထို့အတူ သရီပရဝတ၊ သရီရင်္ဂ နှင့် ဂုဏ်ထင်ရှားသော ဝೃဓ္ဓဂိရိ; ချိဒမ္ဗရ၊ ဝာလ္မီက နှင့် ရှေဿာဒြိ၊ အရုဏာချလ—ဤတို့လည်း နာမည်ကြီး သန့်ရှင်းသော အာသနများ ဖြစ်သည်။

Verse 9

श्रीमद्दक्षिणकैलासे वेंकटाद्रौ हरिस्थले । कांचीपुरे ब्रह्मपुरे वैद्येश्वरपुरे तथा

ဂုဏ်ထင်ရှားသော ဒက္ခိဏ-ကೈလာသ၊ ဝင်္ကဋာဒြိ၊ ဟရိသ္ထလ; ကာဉ္စီပုရ၊ ဗြဟ္မပုရ နှင့် ဝૈဒျေရှွရပုရ—ဤကဲ့သို့သော က్షेत्र များ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုထားသည်။

Verse 10

अन्यत्रापि शिवस्थाने विष्णुस्थाने च सत्तमाः । वर्षवासभवं पुण्यं धनुष्कोटौ नरो मुदा

အို သာဓုမြတ်သူတို့၊ အခြားသော ရှိဝဘုရား၏ သန့်ရှင်းရာဌာနများနှင့် ဝိෂ္ဏုဘုရား၏ ဌာနများတွင်လည်း တစ်နှစ်တည်းနေထိုင်ခြင်းမှ ပေါ်လာသော ပုဏ္ဏိယကို ချီးမွမ်းကြ၏။ သို့ရာတွင် ဓနုရှ္ကိုဋိ၌ ဤက்ஷೇತ್ರ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လူသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုပုဏ္ဏိယကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 11

माघमासे यदि स्नायादाप्नोत्येव न संशयः । इमं सेतुं समुद्दिश्य द्वौ समुद्राविति श्रुतिः

မాఃဃလ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပါက ထိုကောင်းကျိုးကို မသံသယဘဲ အမှန်တကယ် ရရှိမည်။ ဤစေတုကို ရည်ညွှန်း၍ ရှရုတိက ‘သမုဒ္ဒရာနှစ်စင်း’ ဟူ၍ပင် ဆိုထားသည်။

Verse 12

विद्यते ब्राह्मणश्रेष्ठा मातृभूता सनातनी । अदो यद्दारुरित्यन्या यत्रास्ति मुनिपुंगवाः

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ မိခင်ကဲ့သို့ အာဏာရှိသော အနန္တကာလ ရှရုတိတစ်ပုဒ် ရှိသည်။ ထို့ပြင် ‘အဒို ယဒ္ ဒာရုḥ…’ ဟူ၍ စတင်သော အခြားရှရုတိတစ်ပုဒ်လည်း ရှိပြီး၊ အို မုနိအထူးမြတ်တို့၊ ထိုနေရာ၌ သက်သေအဖြစ် တည်ရှိသည်။

Verse 13

विष्णोः कर्माणि पश्यंती सेतुवैभवशंसिनी । श्रुतिरस्ति तथान्यापि तद्विष्णोरिति चापरा

ဝိෂ္ဏု၏ ကర్మများကို ‘မြင်တတ်သော’ ရှရုတိတစ်ပုဒ်ရှိ၍ စေတု၏ ဂုဏ်သတင်းကို ချီးကျူးကြေညာသည်။ ထို့ပြင် အခြားရှရုတိတစ်ပုဒ်လည်း ရှိပြီး၊ တစ်ပုဒ်က ‘တဒ် ဝိෂ္ဏိုḥ…’ ဟူ၍ ဆိုသည်။

Verse 14

इतिहासपुराणानि स्मृतयश्च तपोधनाः । एकवाक्यतया सेतुमाहात्म्यं प्रबुवंति हि

အို တပဓနတို့၊ အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏများ၊ ထို့ပြင် စမృతိများလည်း တစ်သံတည်းဖြင့် စေတု၏ မဟာတ္မိယ—အလွန်မြတ်သော ဂုဏ်သတင်းကို အမှန်တကယ် ကြေညာကြသည်။

Verse 15

चंद्रसूर्योपरागेषु कुर्व न्सेत्ववगाहनम् । अविमुक्ते दशाब्दं तु गंगास्नानफलं लभेत्

လ သို့မဟုတ် နေ ကြတ်ချိန်၌ စေတုတီရ္ထ၌ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးဝင်မြုပ် (စ్నာန) ပြုသူသည် အဝိမုတ္တ (ကာရှီ) ရှိ ဂင်္ဂါမြစ်၌ ဆယ်နှစ်တိုင် ရေချိုးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရရှိ၏။

Verse 16

कोटिजन्मकृतं पापं तत्क्षणेनैव नश्यति । अश्वमेधसहस्रस्य फलमाप्नोत्य नुत्तमम्

သန်းတစ်ဆယ်မြောက် မွေးဖွားမှုများတိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်သည် ထိုခဏတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အရှွမေဓ ယဇ္ဉာ တစ်ထောင်နှင့်တူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 17

विषुवायनसंक्रांतौ शशिवारे च पर्वणि । सेतुदर्शनमात्रेण सप्तजन्मार्जिताशुभम्

ဗိသုဝ (ညီမျှနေ့ည)၊ အယန-သင်္ကြာန္တိ (အယနပြောင်းချိန်)၊ နေ၏ သင်္ကြာန္တိ နှင့် တနင်္လာနေ့ကျရောက်သော ပဗ္ဗနေ့များတွင်—စေတုကို မြင်ရုံသာဖြင့် ခုနှစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းလာသော အမင်္ဂလာသည် ဖယ်ရှားသွား၏။

Verse 18

नश्यते स्वर्गतिं चैव प्रयांति द्विजपुंगवाः । मकरस्थे रवौ माघे किंचिदभ्युदिते रवौ

အို ဒွိဇပုင်္ဂဝ (နှစ်ကြိမ်မွေး အထက်မြတ်သူ) ရေ၊ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြ၏။ မာဃလတွင် နေသည် မကရ (Capricorn) တွင် တည်နေ၍ နေတက်စ အနည်းငယ်သာ မြင့်လာချိန်—ထိုကာလသည် အထူးသဖြင့် အကျိုးကြီး၏။

Verse 19

स्नात्वा दिनत्रयं मर्त्यो धनुष्कोटौ विपातकः । गंगादिसर्वतीर्थेषु स्नानपुण्यमवाप्नुयात्

ဓနုဿကိုဋိ၌ သုံးရက်တိုင် သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးလျှင်၊ အပြစ်ကြီးသူတောင်မှ ဂင်္ဂါမှစ၍ တီရ္ထအားလုံး၌ ရေချိုးသော ကုသိုလ်ကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 20

धनुष्कौटौ नरः कुर्यात्स्नानं पंचदिनेषु यः । अश्वमेधादिपुण्यं च प्राप्नुयाद्ब्राह्मणोत्तमाः

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ဓနုရှ္ကိုဋိ၌ ငါးရက်တိုင်တိုင် သန့်စင်ရေချိုးသူသည် အရှွမေဓယဇ్ఞ အစရှိသော မဟာကర్మများ၏ ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 21

चांद्रायणादिकृच्छ्राणामनुष्ठानफलं लभेत् । चतुर्णामपि वेदानां पारायणफलं तथा

သူသည် စန္ဒြာယဏ အစရှိသော ကೃစ္ଛရ ဝတ်တရားများကို ကျင့်သုံးခြင်း၏ အကျိုးကို ရရှိပြီး၊ ထို့အပြင် ဝေဒလေးပါးကို ပာရာယဏ (အပြည့်အစုံ စာသင်/ရွတ်ဖတ်) ခြင်း၏ အကျိုးကိုလည်း ရရှိ၏။

Verse 22

माघमासे दशाहःसु धनुष्कोटौ निमज्जनात् । ब्रह्महत्यायुतं नश्येन्नात्र कार्या विचारणा

မాఃဃ လတွင် ဓနုရှ္ကိုဋိ၌ ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် ရေတွင်းသို့ နိမဇ္ဇန (မြုပ်နှံချိုး) လျှင်၊ ဗြဟ္မဟတ္တျာ အပြစ် တစ်သောင်းတိုင်တိုင်ပင် ပျောက်ကွယ်၏—ဤအပေါ် သံသယမလို။

Verse 23

माघमासे धनुष्कोटौ दशपंचदिनानि यः । स्नानं करोति मनुजः स वैकुंठमवाप्नुयात्

မాఃဃ လတွင် ဓနုရှ္ကိုဋိ၌ လူသားတစ်ဦးက ဆယ့်ငါးရက် ရေချိုးသန့်စင်လျှင်၊ သူသည် ဝိုင်ကుంఠ (Vaikuṇṭha) ကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 24

माघमासे रामसैतौ स्नानं विंशद्दि नं चरन् । शिवसामीप्यमाप्नोति शिवेन सह मोदते

မాఃဃ လတွင် ရာမစေတု၌ ရက်နှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် ဆက်လက် ရေချိုးသန့်စင်သူသည် သီဝ၏ အနီးကပ်စန်နိဋ္ဌာန်ကို ရရှိ၍ သီဝနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မောဒနာ ခံစား၏။

Verse 25

पंचविंशद्दिनं स्नानं कुर्वन्सारूप्यमाप्नुयात् । स्नानं त्रिंशद्दिनं कुर्वन्सायुज्यं लभते ध्रुवम्

နေ့ ၂၅ ရက်တိုင်တိုင် သန့်ရှင်းသော ရေချိုးပူဇော်ကို ပြုလုပ်လျှင် စာရူပျ—ဘုရားသခင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ဆင်တူခြင်း—ကို ရရှိသည်။ နေ့ ၃၀ ရက် ပြုလုပ်လျှင် စာယုဇျ—အရှင်နှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းခြင်း—ကို မလွဲမသွေ ရရှိသည်။

Verse 26

अतोऽवश्यं रामसेतौ माघमासे द्विजोत्तमाः । स्नानं समाचरेद्विद्वान्किंचिदभ्युदिते रवौ

ထို့ကြောင့် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ မာဃလတွင် ရာမစေတု၌ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးပူဇော်ကို မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ နေမင်း အနည်းငယ် ထွက်မြောက်လာချိန်၌ ပညာရှိတို့ ပြုလုပ်ကြစေ။

Verse 27

चंद्रसूर्योपरागे च तथैवार्द्धोदये द्विजाः । महोदये रामसेतौ स्नानं कुर्वन्द्विजोत्तमाः

လနှင့်နေ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်များတွင်လည်းကောင်း၊ အရ္ဓ္ဓောဒယ အချိန်တွင်လည်းကောင်း၊ ဒွိဇတို့—အထူးသဖြင့် မဟောဒယ မဟာဆုံစည်းချိန်၌—ဒွိဇအမြတ်ဆုံးတို့သည် ရာမစေတု၌ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးပူဇော်ကို ပြုကြသည်။

Verse 28

अनेकक्लेशसंयुक्तं गर्भवासं न पश्यति । ब्रह्महत्यादिपापानां नाशकं च प्रकीर्तितम्

သူသည် ဒုက္ခအမျိုးမျိုးနှင့် တွဲလျက်ရှိသော ဂರ್ಭဝါသ (ဝမ်းတွင်းနေထိုင်ခြင်း) ကို ထပ်မံ မတွေ့ရတော့။ ဤကောင်းမှုသည် ဘြဟ္မဟတ္ယာ စသည့် အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 29

सर्वेषां नरकाणां च बाधकं परिकीर्तितम् । संपदामपि सर्वासां निदानं परिकीर्तितम्

ဤကောင်းမှုသည် နရကအားလုံးကို တားဆီးပေးသည်ဟု ချီးကျူးကြသည်။ ထို့ပြင် စည်းစိမ်ချမ်းသာ အမျိုးမျိုး၏ အရင်းအမြစ်ဟုလည်း ချီးကျူးကြသည်။

Verse 30

इन्द्रादिसर्वलोकानां सालोक्यादिप्रदं तथा । चंद्रसूर्योपरागे च तथैवार्द्धोदये द्विजाः

ဤအရာသည် အင်ဒြာတို့အစရှိသော လောကအားလုံး၌ စာလိုက്യ (sālokya) စသည့် ဒေဝသဘော အဆင့်များကို ပေးအပ်တတ်၏။ ထို့ပြင် လနှင့် နေကြတ်ချိန်များ၌လည်းကောင်း၊ အရ္ဓ္ဓောဒယ (arddhodaya) ကာလ၌လည်းကောင်း၊ အို ဒွိဇတို့—

Verse 31

महोदये धनुष्कोटौ मज्जनं त्वतिनिश्चितम् । रावणस्य विनाशार्थं पुरा रामेण निर्मि तम्

မဟောဒယ (mahodaya) ကာလ၌ ဓနုရှ္ကိုဋိ၌ သန့်စင်ရေချိုးခြင်းသည် အလွန်သေချာစွာ အကျိုးကြီးဟု ကြေညာထားသည်။ ယင်းကို ရာဝဏ၏ ပျက်စီးခြင်းအတွက် ရှေးကာလ၌ ရာမက တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

Verse 32

सिद्धचारणगंधर्वकिन्नरोरगसेवितम् । ब्रह्मदेवर्षिराजर्षिपितृसंघनिषेवितम्

ထိုနေရာကို စိဒ္ဓ (Siddha) များ၊ စာရဏ (Cāraṇa) များ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ (Gandharva) များ၊ ကိန္နရ (Kinnara) များနှင့် နာဂ (Nāga) များက ဆည်းကပ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာ၊ ဒေဝရ္ဩိ (deva-ṛṣi) များ၊ ရာဇရ္ဩိ (rāja-ṛṣi) များနှင့် ပိတ္တೃ (Pitṛ) အစုအဝေးတို့လည်း လာရောက်ဆည်းကပ်ကြသည်။

Verse 33

ब्रह्मादिदेवतावृंदैस्सेवितं भक्तिपूर्वकम् । पुण्यं यो रामसेतुं वै संस्मरन्पुरुषो द्विजाः

ဘြဟ္မာကိုအစပြုသော ဒေဝတားအစုအဝေးတို့သည် ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုကြသည်။ အို ဒွိဇတို့—ရာမစေတုကို အမြဲသတိရစွာ စမရဏပြုသော ပုရုෂသည် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏဝန်ဖြစ်၏။

Verse 34

स्नायाच्च यत्र कुत्रापि तटाकादौ जलाशये । न तस्य दुष्कृतं किंचिद्भविष्यति कदाचन

ထို့ပြင် သူသည် မည်သည့်နေရာ၌မဆို—ကန်တော် သို့မဟုတ် အခြားရေကန်ရေသိုလှောင်ရာ၌—ရေချိုးပါစေ၊ သူ့အတွက် ဒုက္ကရိတ (အပြစ်ကံ) တစ်စုံတစ်ရာမျှ မည်သည့်အခါမျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

Verse 35

सेतुमध्यस्थतीर्थेषु मुष्टिमात्रप्रदानतः । नश्यंति सकला रोगा भ्रूणहत्यादयस्तथा

စေတု၏ အလယ်ပိုင်းရှိ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများတွင် လက်တစ်ဆုပ်သာ ဒါနပူဇာ ပေးလှူရုံဖြင့် ရောဂါအားလုံး ပျောက်ကင်းသွားပြီး၊ भ्रूṇa-hatyā (ကိုယ်ဝန်အတွင်း သန္ဓေကလေးသတ်ခြင်း) ကဲ့သို့သော အကြီးမားသော အပြစ်များလည်း ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 36

रामेण धनुषः पुण्यां यो रेखां पश्यते कृताम् । न तस्य पुनरावृत्तिर्वैकुंठात्स्यात्कदाचन

ရာမသည် မိမိ၏ ဓနုဖြင့် ဆွဲထားသော သန့်ရှင်းသော မျဉ်းအမှတ်ကို မြင်တွေ့သူသည် ဝိုင်ကుంఠ (Vaikuṇṭha) မှ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ကျဆင်းခြင်း မရှိ—ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ မကျရောက်တော့။

Verse 37

धनुष्कोटिरिति ख्याता या लोके पापनाशिनी । विभीषणप्रार्थनया कृता रामेण धीमता

ထိုနေရာသည် လောကတွင် ‘ဓနုသ္ကိုဋိ’ ဟု ကျော်ကြားပြီး အပြစ်ပျက်စီးစေသော နေရာဖြစ်သည်။ ဗိဘီရှဏ၏ ဆုတောင်းတောင်းဆိုမှုအရ ဉာဏ်ပညာရှိသော ရာမက တည်ထောင်ခဲ့သည်။

Verse 38

धनुष्कोटिर्महापुण्या तस्यां स्नात्वा सभक्तिकम् । दद्याद्दानानि वित्तानां क्षेत्राणां च गवां तथा

ဓနုသ္ကိုဋိသည် မဟာပုဏ္ဏယကြီးမားသော နေရာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးပြီးနောက် ငွေကြေး၊ မြေယာနှင့် နွားတို့ကို ဒါနပေးလှူသင့်သည်။

Verse 39

तिलानां तंडुलानां च धान्यानां पयसां तथा । वस्त्राणां भूषणानां च माषाणामोदनस्य च

ဒါနပေးလှူရာတွင် နှမ်း၊ ဆန်၊ သီးနှံအမျိုးမျိုးနှင့် နို့တို့လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဝတ်အထည်နှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများလည်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ မာෂ (အူရဒ်ပဲ) နှင့် ချက်ပြီးသော အစာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

Verse 40

दध्नां घृतानां वारीणां शाकानामप्युदश्विताम् । शुद्धानां शर्कराणां च सस्यानां मधुनां तथा

ဒါနအဖြစ် ဒဓိ(နို့ချဉ်)၊ ဃృత(ဂီ)၊ ရေ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အစိမ်းရွက်များ၊ သန့်ရှင်းသော သကြား၊ လယ်ယာထွက်ကုန်များနှင့် ပျားရည်ကိုလည်း ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။

Verse 41

मोदकानामपूपानामन्येषां दानमेवच । रामसेतौ द्विजाः प्रोक्तं सर्वाभीष्टप्रदायकम्

ထို့အပြင် မိုဒက(မုန့်လုံး)၊ အပူပ(ချိုမုန့်) နှင့် အခြားအရာများကိုလည်း လှူဒါန်းခြင်းသည်—ဟေ ဒွိဇတို့—ရာမဆေတု၌ အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းသည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 42

अतो दद्याद्रामसेतौ वित्तलोभ विवर्जितः । दत्तं हुतं च तप्तं च जपश्च नियमादिकम्

ထို့ကြောင့် ရာမဆေတု၌ ငွေကြေးလိုဘမှုကို စွန့်၍ ဒါနပြုရမည်။ လှူဒါန်းခြင်း၊ မီးပူဇော်ဟိုးမ(ဟုတ)၊ တပ(အာစတီ)၊ ဇပ(မန္တရရွတ်) နှင့် နိယမစသော စည်းကမ်းများကိုလည်း ထိုနေရာ၌ ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 43

श्रीरामधनुषः कोटावनंतफलदं भवेत् । तेन वेदाश्च तुष्यंति तुष्यंति पितरस्तथा

သီရိရာမ၏ လေးတံထိပ် (ဓနုရှ္ကိုဋိ) တွင် ဤသဒ္ဓါကျင့်စဉ်သည် အဆုံးမရှိသော အကျိုးဖလကို ပေးစွမ်းသည်။ ထိုကြောင့် ဝေဒများလည်း ကျေနပ်ကြပြီး ပိတೃ(ဘိုးဘွား) များလည်း ထိုနည်းတူ ကျေနပ်ကြသည်။

Verse 44

तुष्यंति मुनयः सर्वे ब्रह्माविष्णुः शिवस्तथा । नागाः किंपुरुषा यक्षाः सर्वे तुष्यंति निश्चितम्

မုနိအပေါင်းတို့ ကျေနပ်ကြသည်—ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝလည်း ထိုနည်းတူ။ နာဂ၊ ကിംပုရုသ၊ ယက္ခ—အားလုံးသည် မလွဲမသွေ ကျေနပ်ကြသည်။

Verse 45

स्वयं च पूतो भवति धनुष्कोट्यवलो कनात् । स्ववंशजान्नरान्सर्वान्पावयेच्च पितामहान्

လေးတံ၏ အဖျားကို မျက်မြင်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် မိမိကိုယ်တိုင် သန့်စင်ပူဇော်ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် မိမိမျိုးရိုးဝင် လူအပေါင်းတို့နှင့် ဘိုးဘွားဘင်ဘင်တို့ကိုလည်း ပဝါနစေသည်။

Verse 46

तारयेच्च कुलं सर्वं धनुष्कोट्यवलोकनात् । रामस्य धनुषः कोट्या कृतरेवावगाहनात्

လေးတံ၏ အဖျားကို မြင်ကြည့်ခြင်းဖြင့် မျိုးရိုးတစ်စုလုံး ကယ်တင်ခြင်းရသည်။ ထို့ပြင် သီရိရာမ၏ လေးတံအဖျားက ရေးဆွဲထားသော လမ်းကြောင်းရှိရာ၌ ရေချိုးမိလျှင် ကယ်တင်ပုဏ္ဏာကို အမှန်တကယ် ရရှိသည်။

Verse 47

पंचपातककोटीनां नाशः स्यात्तत्क्षणे ध्रुवम् । श्रीरामधनुषः कोट्या रेखां यः पश्यते कृताम्

သီရိရာမ၏ လေးတံအဖျားက ဆွဲထားသော မျဉ်းကြောင်းကို မြင်သူအတွက် ထိုခဏတည်းမှာပင် မဟာပာတက ငါးပါး၏ ကုဋိကုဋိ အပြစ်တို့ ပျက်စီးသွားသည်ဟု အတိအကျ ဖြစ်သည်။

Verse 48

अनेकक्लेशसंपूर्णं गर्भवासं न पश्यति । यत्र सीताऽनलं प्राप्ता तस्मिन्कुंडे निमज्जनात्

စီတာဒေဝီ မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော ကုဏ္ဍ၌ ရေငုပ်နှစ်မြှုပ်လျှင် အခက်အခဲများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်သော ဂర్భဝါသကို နောက်တစ်ဖန် မတွေ့ရတော့။

Verse 49

भ्रूणहत्याशतं विप्रा नश्यति क्षणमात्रतः । यथा रामस्तथा सेतुर्यथा गंगा तथा हरिः

ဗိပၸရတို့အို! ဂರ್ಭသတ်မှု အပြစ်တစ်ရာသည် ခဏတစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရာမသည် မည်သို့ဖြစ်သနည်း၊ စေတုလည်း ထိုသို့ပင်; ဂင်္ဂါသည် မည်သို့ဖြစ်သနည်း၊ ဟရိ (ဗိဿနု) လည်း ထိုသို့ပင်။

Verse 50

गंगे हरे रामसेतो त्विति संकीर्तयन्नरः । यत्र क्वापि बहिः स्नायात्तेन याति परां गतिम्

“အို ဂင်္ဂါ၊ အို ဟရိ၊ အို ရာမ-ဆေတု!” ဟု သီဆိုကာ နာမသံကီර්တန ပြုသူသည် အပြင်ဘက် မည်သည့်ရေတွင်မဆို ရေချိုးလျှင်ပင် ထိုပုဏ္ဏကောင်းမှုကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်၏။

Verse 51

सेतावर्धोदये स्नात्वा गन्धमादनपर्वते । पितॄनुद्दिश्य यः पिंडान्दद्यात्सर्षपमात्रकान्

“ဆေတု-ဝဓ္ဓ-ဥဒယ” ဟူသော မင်္ဂလာအခါ၌ ဆေတု၌ ရေချိုးပြီး၊ ဂန္ဓမာဒန တောင်၌လည်း ရေချိုးကာ၊ ပိတೃတို့ကို ရည်စူး၍ မုန်ညင်းစေ့အရွယ်သာရှိသော ပိဏ္ဍများကို ပူဇော်လှူဒါန်းသူ—

Verse 52

पितरस्तृप्तिमायांति यावच्चंद्रदिवाकरौ । शमीपत्रप्रमाणं तु पितॄनुद्दिश्य भक्तितः

လနှင့် နေ တည်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ပိတೃတို့သည် တೃप्तိကို ရရှိကြ၏။ ပိတೃတို့ကို ရည်စူး၍ ဘက္တိဖြင့် ရှမီရွက်အရွယ်သာရှိသော်လည်း ပူဇော်အပ်နှံလျှင် ထိုသို့ဖြစ်၏။

Verse 53

द्विजेन पिण्डं दत्तं चेत्सर्वपापविमोचितः । स्वर्गस्थो मुक्तिमायाति नरकस्थो दिवं व्रजेत्

ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) က ပိဏ္ဍကို ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် (ရည်စူးခံရသူ) သည် အပြစ်ပေါင်းစုံမှ လွတ်မြောက်၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသူသည် မောက္ခကို ရောက်ပြီး၊ နရက၌ရှိသူသည် ဒေဝလောကသို့ တက်ရောက်၏။

Verse 54

सेतौ च पद्मनाभे च गोकर्णे पुरुषोत्तमे । उदन्वदंभसि स्नानं सार्वकालिकमीप्सितम्

ဆေတု၌လည်း၊ ပဒ္မနာဘ၌လည်း၊ ဂိုကဏ္ဏ၌လည်း၊ ပုရုရှောတ္တမ၌လည်း—သမုဒ္ဒရာရေ၌ ရေချိုးခြင်းသည် အချိန်မရွေး အလိုရှိအပ်သော ပုဏ္ဏကောင်းမှုဖြစ်၏။

Verse 55

शुक्रांगारकसौरीणां वारेषु लवणांभसि । संतानकामी न स्नाया त्सेतोरन्यत्र कर्हिचित्

သားသမီးရလိုသူသည် သောကြာ၊ အင်္ဂါ၊ စနေ နေ့များတွင် ဆားရေသမုဒ္ဒရာ၌—စေတုကို မဟုတ်သော အခြားနေရာမည်သည့်အချိန်မဆို—ရေချိုးမပြုရ။

Verse 56

अकृतप्रेतकार्यो वा गर्भिणीपतिरेव वा । न स्नायादुदधौ विद्वान्सेतोरन्यत्र कर्हिचित्

ပရေတကာရ်ယ (သေသူအတွက် အခမ်းအနား) မပြီးသေးသူ သို့မဟုတ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည်—ပညာရှိဖြစ်စေ—စေတုကို မဟုတ်သော အခြားနေရာတွင် သမုဒ္ဒရာ၌ ရေချိုးမပြုရ။

Verse 57

न कालापेक्षणं सेतोर्नित्यस्नानं प्रशस्यते । वारतिथ्यृक्षनियमाः सेतोरन्यत्र हि द्विजाः

စေတု၌ အချိန်ကန့်သတ်ချက်ကို မလိုအပ်ဘဲ နေ့စဉ်ရေချိုးခြင်းကို ချီးမွမ်းထားသည်။ သို့သော် စေတုအပြင်၌မူ၊ ဒွိဇတို့ရေ၊ နေ့၊ တိထိနှင့် နက္ခတ် စည်းကမ်းများကို အမှန်တကယ် လိုက်နာရသည်။

Verse 58

उद्दिश्य जीवतः स्नायान्न तु स्नायान्मृतान्प्रति । कुशैः प्रतिकृतिं कृत्वा स्नापयेत्तीर्थवारिभिः

ဤနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းကို အသက်ရှင်သူတို့၏ အကျိုးအတွက် ရည်ရွယ်၍ ပြုရမည်၊ သေဆုံးသူတို့ထံသို့ ရည်ညွှန်း၍ မပြုရ။ သေသူအတွက်မူ ကုရှမြက်ဖြင့် သင်္ကေတပုံတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ တီရ္ထရေဖြင့် ထိုပုံကို ရေချိုးပေးရမည်။

Verse 59

इमं मंत्रं समुच्चार्य प्रसन्नेंद्रियमानसः । कुशोऽसि त्वं पवित्रोऽसि विष्णुना विधृतः पुरा

အာရုံနှင့် စိတ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေပြီး ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုပါ—‘သင်သည် ကုရှဖြစ်၏; သင်သည် သန့်ရှင်းဖြစ်၏; ရှေးကာလ၌ ဗိဿဏုက သင်ကို ထမ်းဆောင်ထိန်းထားခဲ့၏။’

Verse 60

त्वयि स्नाते स च स्नातो यस्यैतद्ग्रंधिवन्धनम् । सर्वत्र सागरः पुण्यः सदा पर्वणि पर्वणि

ကူရှမြက်ဖြင့်ပြုလုပ်သော ရုပ်ပုံတော်ရေချိုးလျှင်၊ ဤ “ဂရန်သီ-ဗန္ဓန” (ချည်ကပ်ချုပ်) ပိုင်ရှင်လည်း ရေချိုးပြီးဟု မှတ်ယူကြသည်။ သမုဒ္ဒရာသည် နေရာတိုင်း ပုဏ္ဏမြတ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ပရဗန်နေ့တိုင်း၌ ပို၍ သန့်ရှင်းမြတ်သည်။

Verse 61

सेतौ सिन्ध्वब्धिसंयोगे गंगासागर संगमे । नित्यस्नानं हि निर्दिष्टं गोकर्णे पुरुषोत्तमे

စေတု၌၊ မြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌၊ ဂင်္ဂါနှင့် ပင်လယ် ဆုံရာ (ဂင်္ဂါ-သာဂရ) ၌ နေ့စဉ် ရေချိုးရန် အမိန့်ရှိသည်။ ထိုနည်းတူ ဂိုကර්ဏနှင့် ပုရုရှောတ္တမ၌လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 62

नापर्वणि सरिन्नाथं स्पृशेदन्यत्र कर्हिचित् । पितॄणां सर्वदेवानां मुनीनामपि शृण्वताम्

ပရဗန်ကာလ မဟုတ်လျှင် အခြားနေရာ၌ မည်သည့်အချိန်မဆို “မြစ်တို့၏ အရှင်” ဟူသော သန့်ရှင်းသော စီးကြောင်းကို မထိမိသင့်ဟု—ပိတೃများ၊ ဒေဝတားအားလုံးနှင့် နားထောင်နေသော မုနိများပင် ကြေညာကြသည်။

Verse 63

प्रतिज्ञामकरोद्रामः सीतालक्ष्मणसंयुतः । मया ह्यत्र कृते सेतौ स्नानं कुर्वंति ये नराः

စီတာနှင့် လက္ရှမဏတို့နှင့်အတူ ရာမသည် ကတိသစ္စာ (ပရတိဉ္ဉာ) ပြု၍—“ငါတည်ဆောက်သော ဤစေတု၌ ဒီနေရာမှာ ရေချိုးကြသော လူတို့သည်…” ဟု ဆို하였다။

Verse 64

मत्प्रसादेन ते सर्वे यास्यंति पुनर्भवम् । नश्यंति सर्वपापानि मत्सेतोरवलोकनात्

“ငါ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိမည်။ ငါ၏ စေတုကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်။”

Verse 65

रामनाथस्य माहात्म्यं मत्सेतोरपि वैभवम् । नाहं वर्णयितुं शक्तो वर्षकोटिशतैरपि

ရာမနာထ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ငါ၏ ဆေတု (ရာမဆေတု) ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ—နှစ်ကောဋိရာချီသော ကာလအတွင်းတောင် ငါ မဖော်ပြနိုင်ပါ။

Verse 66

इति रामस्य वचनं श्रुत्वा देवमहर्षयः । साधुसाध्विति संतुष्टाः प्रशशंसुश्च तद्वचः

ရာမ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ဒေဝမဟာရိရှီတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကျေနပ်ကာ “သာဓု၊ သာဓု” ဟု ချီးမွမ်း၍ ထိုစကားကို ပူဇော်သ赞နာပြုကြသည်။

Verse 67

सेतुमध्ये चतुर्वक्त्रः सर्वदेवसमन्वितः । अध्यास्ते तस्य रक्षार्थमीश्वरस्याज्ञया सदा

ဆေတု၏ အလယ်ဗဟို၌ စတုရဝက္တရ (ဗြဟ္မာ) သည် ဒေဝတားအားလုံးနှင့်အတူ၊ ဣශ්ဝရ၏ အမိန့်တော်အရ အမြဲတမ်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် တည်နေသည်။

Verse 68

रक्षार्थं रामसेतौ हि सेतुमाधवसंज्ञया । महाविष्णुः समध्यास्ते निबद्धो निगडेन वै

အမှန်တကယ် ရာမဆေတုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် “ဆေတု-မာဓဝ” ဟူသော နာမဖြင့် မဟာဝိෂ္ဏုသည် ထိုနေရာ၌ အလယ်တွင် ထိုင်တည်နေပြီး၊ ဒေဝအမိန့်တော်၏ ချည်နှောင်မှုဖြင့် ချည်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 69

महर्षयश्च पितरो धर्मशास्त्रप्रवर्तकाः । देवाश्च सहगन्धर्वाः सकिन्नरमहोरगाः

မဟာရိရှီများ၊ ပိတೃများ၊ ဓမ္မရှာස්တရကို ပြန့်ပွားစေသူများနှင့် ဒေဝတားများ—ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရ နှင့် မဟာနာဂများနှင့်အတူ—(ထိုနေရာ၌ တည်ရှိကြသည်)။

Verse 70

विद्याधराश्चारणाश्च यक्षाः किंपुरुषास्तथा । अन्यानि सर्वभूताति वसंत्यस्मिन्नहर्निशम्

ဝိဒ္ဓျာဓရ၊ စာရဏ၊ ယက္ခ နှင့် ကိမ္ပုရုသတို့အပါအဝင် အမျိုးမျိုးသော သတ္တဝါတို့သည်—ဤနေရာ၌ နေ့ည မပြတ် တည်နေကြ၏။

Verse 71

सोऽहं दृष्टः श्रुतो वापि स्मृतः स्पृष्टोऽवगाहितः । सर्वस्माद्दुरिता त्पाति रामसेतुर्द्विजोत्तमाः

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ရာမစေတုသည် အပြစ်အကုန်မှ ကာကွယ်ပေး၏—မြင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ကြားခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ မှတ်မိသည်ဖြစ်စေ၊ ထိတွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်၍ ရေချိုးသည်ဖြစ်စေ။

Verse 72

सेतावर्धोदये स्नानमानंदप्राप्तिकारणम् । मुक्तिप्रदं महापुण्यं महानरकनाशनम्

အရ္ဓောဒယ အမြတ်ကာလ၌ စေတု၌ ရေချိုးခြင်းသည် အာနန္ဒ ရရှိစေသော အကြောင်းဖြစ်၏; မုတ္တိကို ပေး၍ မဟာပုဏ္ဏကို ဖြစ်စေကာ ကြောက်မက်ဖွယ် နရကကြီးများကို ဖျက်ဆီး၏။

Verse 73

पौषे मासे विष्णुभस्थे दिनेशे भानोर्वारे किंचिदुद्यद्दिनेशे । युक्ताऽमा चेन्नागहीना तु पाते विष्णोरृक्षे पुण्यमर्धोदयं स्यात्

ပေါုရှ လတွင် နေသည် မကရ (Capricorn) ရာသီ၌ တည်သောအခါ၊ တနင်္ဂနွေနေ့၊ နေမင်း အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်စဉ်—ထိုအချိန်နှင့် အမဝါသျာ (လကွယ်) တိုက်ဆိုင်၍ နာဂနှင့်ဆိုင်သော ယောဂ မလျော့နည်းဘဲ၊ လသည် ဝိෂ္ဏု၏ နက္ခတ်၌ တည်လျှင်—ထိုမင်္ဂလာခဏကို ပုဏ္ဏပြည့်ဝသော “အရ္ဓောဒယ” ဟု ခေါ်သည်။

Verse 74

तस्मिन्नर्धोदये सेतौ स्नानं सायुज्यकारणम् । व्यतीपातसहस्रेण दर्शमेकं समं स्मृतम्

ထို အရ္ဓောဒယ ကာလ၌ စေတု၌ ရေချိုးခြင်းသည် စာယုဇ္ယ—ဘုရားသခင်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်း—၏ အကြောင်းဖြစ်၏။ ဒർശ (အမဝါသျာ) တစ်နေ့ကို ဗျတီပာတ အခါအလျောက် တစ်ထောင်နှင့် တူသည်ဟု မှတ်သားထားသည်။

Verse 75

दर्शायुतसमं पुण्यं भानुवारो भवेद्यदि । श्रवणर्क्ष यदि भवे द्भानुवारेण संयुतम्

တနင်္ဂနွေ (နေမင်း၏နေ့) ဖြစ်လာလျှင် အမావာသျာ ဝတ်ပြုမှု တစ်သောင်းနှင့်တူသော ကုသိုလ်ကို ပေးသည်။ ထို့အပြင် ထိုတနင်္ဂနွေနှင့် «ရှရဝဏ» နက္ခတ်ပါ တိုက်ဆိုင်လျှင် မင်္ဂလာအကျိုးသည် အထူးတလည် ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။

Verse 76

पुण्यमेव तु विज्ञेयमन्योन्यस्यैव योगतः । एकैकमप्यमृतदं स्नानदानजपार्चनात्

ဤအရာကို ကုသိုလ်တကယ်ဟု သိမှတ်ရမည်၊ မင်္ဂလာအချက်များ အပြန်အလှန် ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့ပြင် တစ်ခုချင်းစီသော အကျင့်—ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ လှူဒါန်းခြင်း၊ ဂျပ (japa) ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် ပူဇော်အာရ္ချနာ—တို့သည်လည်း အမృతကဲ့သို့ မသေမပျက် အကျိုးကို ပေးသည်။

Verse 77

पंचस्वपि च युक्तेषु किमु वक्तव्यमत्र हि । श्रवणं ज्योतिषां श्रेष्ठममा श्रेष्ठा तिथिष्वपि

မင်္ဂလာအချက် ငါးပါးလုံး ပေါင်းစည်းလာသောအခါ ဤနေရာတွင် ထပ်မံ ဘာပြောစရာရှိတော့မည်နည်း။ နက္ခတ်တို့အနက် «ရှရဝဏ» သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ တိထိတို့အနက်လည်း «အမாவာသျာ» ကို အကောင်းဆုံးဟု ချီးမြှောက်ကြသည်။

Verse 78

व्यतीपात तु योगानां वारं वारेषु वै रवेः । चतुर्णामपि यो योगो मकरस्थे रवौ भवेत्

ဟောရာယောဂများအနက် «ဗျတီပာတ» သည် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်ပြီး၊ နေ့ရက်များအနက် နေမင်း၏နေ့ဖြစ်သော တနင်္ဂနွေသည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ နေမင်း မကရ (Makara) ရာသီ၌ တည်နေစဉ် မင်္ဂလာအချက် လေးပါး ပေါင်းစည်းလာလျှင် ထိုအခါ အရေးပါမှုသည် အထူးထင်ရှားလာသည်။

Verse 79

तस्मिन्काले रामसेतौ यदि स्नायात्तु मानवः । गर्भं न मातुराप्नोति किन्तु सायुज्यमाप्नुयात्

ထိုအချိန်၌ လူတစ်ဦးက ရာမစေတု၌ သန့်စင်ရေချိုးလျှင် မိခင်၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ပြန်လည် မဝင်ရတော့ဘဲ၊ «သာယုဇ္ဇ» ဟူသော ဘုရားသခင်နှင့် အပြည့်အဝ တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 80

अर्धोदयसमः कालो न भूतो न भविष्यति । एवं महोदयः कालो धर्मकालः प्रकीर्तितः

အර්ဓෝဒယနှင့် တူညီသော ကာလသည် အတိတ်တွင် မရှိခဲ့သကဲ့သို့ အနာဂတ်တွင်လည်း မရှိတော့မည်။ ထို့ကြောင့် ဤ မဟောဒယ ကာလကို ဓမ္မကာလ၊ အမြတ်ဆုံး ဓမ္မအချိန်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 81

एतेषु पुण्यकालेषु सेतौ दानं प्रकीर्तितम् । आचारश्च तपो वेदो वेदांतश्रवणं तथा

ဤပုဏ္ဏကာလများတွင် စေတု၌ ဒါနပြုခြင်းကို အထူးချီးမွမ်းထားသည်။ ထို့အတူ စည်းကမ်းကောင်းမွန်မှု၊ တပဿာ၊ ဝေဒလေ့လာမှုနှင့် ဝေဒാന്തတရား နာကြားခြင်းတို့လည်း ချီးကျူးထိုက်သည်။

Verse 82

शिवविष्ण्वादिपूजापि पुराणार्थप्रवक्तृता । यस्मिन्विप्रे तु विद्यंते दानपात्रं तदुच्यते

ရှီဝ၊ ဝိဿဏု စသည့် ဒေဝတားများကို ပူဇော်ခြင်းလည်း ချီးမွမ်းထိုက်သကဲ့သို့ ပုရာဏအဓိပ္ပါယ်ကို ဟောကြားရှင်းလင်းခြင်းလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ဤဂုဏ်ရည်များရှိသော ဘြာဟ္မဏကို ဒါနလက်ခံထိုက်သူ (ဒါနပాత్ర) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 83

पात्राय तस्मै दानानि सेतौ दद्याद्द्विजातये । यदि पात्रं न लभ्येत सेतावाचारसंयुतम्

ထိုကဲ့သို့ ယೋಗ್ಯပాత్రအား စေတု၌ ဒါနပေးသင့်သည်—ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) အတွက်ပင်။ စေတု၌ စည်းကမ်းနှင့် အာစာရပါဝင်သော ယೋಗ್ಯပాత్ర မတွေ့လျှင်တောင် စေတု၌ စည်းကမ်းတကျ အကျင့်ကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်သည်။

Verse 84

संकल्प्योद्दिश्य सत्पात्रं प्रदद्याद्ग्राममागतः । अतो नाधमपात्राय दातव्यं फलकांक्षिभिः । उत्तमं सेतुमाहात्म्यं वक्तुर्देयं न चान्यतः

ရွာသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တောင် စင်ကလ္ပ (သန္နိဋ္ဌာန်) ချမှတ်ကာ သတ္ပాత్రကို ရည်ညွှန်း၍ ဒါနကို အပ်နှံသင့်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အကျိုးဖလကို မျှော်လင့်သူတို့သည် အနိမ့်ပాత్రအား ဒါနမပေးသင့်။ ထို့ပြင် “စေတု-မဟာတ္မ្យ” အလွန်မြတ်သော အလှူ/အထောက်အပံ့ကို ၎င်းကို သင်ကြားဟောပြောသူထံသာ ပေးအပ်သင့်ပြီး အခြားသို့ မပေးသင့်။

Verse 85

अत्रेतिहासं वक्ष्यामि वसिष्ठोक्तमनुत्तमम् । दिलीपाय महाराज्ञे दानपात्रवि वित्सवे

ဤနေရာ၌ ဗသိဋ္ဌ မဟာရသီက မဟာရာဇာ ဒိလီပအား ဒါန လက်ခံရန် သင့်တော်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အမှန်တကယ် စံနှုန်းကို သိလိုသဖြင့် မိန့်ကြားခဲ့သော အထူးမြတ်သော ရှေးဟောင်းအတ္ထုပ္ပတ္တိကို ငါ ပြောပြမည်။

Verse 86

दिलीप उवाच । दानानि कस्मै देयानि ब्रह्मपुत्र पुरोहित । एतन्मे तत्त्वतो ब्रूहि त्वच्छिष्यस्य महामुने

ဒိလီပ မင်းက မိန့်တော်မူသည်– “အို ပုရောဟိတ်၊ အို ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၊ ဒါနကို မည်သူ့အား ပေးသင့်သနည်း။ အို မဟာမုနိ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ တပည့်ဖြစ်သဖြင့် တတ္တဝ (အမှန်တရား) အတိုင်း မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြပါ။”

Verse 87

वसिष्ठ उवाच । पात्राणामुत्तमं पात्रं वेदाचारपरायणम् । तस्मादप्यधिकं पात्रं शूद्रान्नं यस्य नोदरे

ဗသိဋ္ဌ မဟာရသီက မိန့်တော်မူသည်– “လက်ခံသူတို့အနက် အကောင်းဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဝေဒ အာစာရကို အလေးထားလိုက်နာသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပင် မြင့်မြတ်သူမှာ မိမိဝမ်းဗိုက်၌ ရှူဒြ (Śūdra) ထံမှ ရရှိသော အစာမရှိသူ၊ အလုပ်အကိုင်နှင့် အစားအစာ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်သည်။”

Verse 88

वेदाः पुराणमंत्राश्च शिवविष्ण्वादिपूजनम् । वर्णाश्रमाद्यनुष्ठानं वर्तते यस्य संततम्

“ဝေဒများကို လေ့လာကျင့်သုံးခြင်း၊ ပုရာဏ မန္တရများကို ဂျပ်ခြင်း၊ ရှိဝ၊ ဝိෂ္ဏု စသည့် ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ခြင်း၊ နှင့် ဝဏ္ဏ-အာශ්ရမ တာဝန်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် အနုဋ္ဌာန်ပြုခြင်းတို့သည် အမြဲတမ်း ရှိနေသူသည် ဓမ္မ၌ တည်မြဲသူ ဖြစ်သည်။”

Verse 89

दरिद्रश्च कुटुंबी च तत्पात्रं श्रेष्ठमुच्यते । तस्मिन्पात्रे प्रदत्तं वै धर्म कामार्थमोक्षदम्

“သူသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး မိသားစုတာဝန်များဖြင့် ချည်နှောင်နေသော်လည်း ထိုသူကိုပင် အကောင်းဆုံး လက်ခံသူဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုလက်ခံသူထံ ပေးသော ဒါနသည် ဓမ္မ၊ ကာမ၊ အဓ္ဓ (အರ್ಥ) နှင့် မောက္ခကို အမှန်တကယ် ပေးစွမ်းသည်။”

Verse 90

पुण्यस्थले विशेषेण दानं सत्पात्रगर्हितम् । अन्यथा दशजन्मानि कृकलासो भविष्यति

ပုဏ္ဏိယနေရာ၌ အထူးသဖြင့် မသင့်လျော်သော လက်ခံသူထံသို့ ဒါနပြုခြင်းသည် သင့်လျော်သော စတ်ပాత్ర၏ စံနှုန်းအရ ကဲ့ရဲ့ခံရသည်။ မဟုတ်လျှင် မွေးဖွားမှု ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လိပ်ပြာမဟုတ်၊ လိပ်ခွာ (လိပ်ပြာမဟုတ်) မဟုတ်၊ လိပ်ခွာမဟုတ်—ကလားဒ် (လိပ်ခွာမဟုတ်) မဟုတ်—အိမ်မြှောင် (lizard) အဖြစ် မွေးဖွားရမည်။

Verse 91

जन्मत्रयं रासभः स्यान्मंडूकश्च द्विजन्मनि । एकजन्मनि चाण्डालस्ततः शूद्रो भविष्यति

မွေးဖွားမှု သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မြည်း (donkey) ဖြစ်မည်။ မွေးဖွားမှု နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖား ဖြစ်မည်။ မွေးဖွားမှု တစ်ကြိမ်တွင် ချန်ဍာလ (အပြင်ပန်းအမျိုးအစား) ဖြစ်မည်။ ထို့နောက် ရှူဒြ (Śūdra) အဖြစ် ဖြစ်လာမည်။

Verse 92

ततश्च क्षत्रियो वैश्यः क्रमाद्विप्रश्च जायते । दरिद्रश्च भवेत्तत्र बहुरोगसमन्वितः

ထို့နောက် အစဉ်လိုက် က္ଷတ္တရိယ (Kṣatriya)၊ ဝိုင်ရှျ (Vaiśya) နှင့် နောက်ဆုံး ဘြာဟ္မဏ (Brāhmaṇa) အဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။ သို့သော် ထိုအခါတောင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး ရောဂါများစွာနှင့် တွဲဖက်နေမည်။

Verse 93

एवं बहुविधा दोषा दुष्टपात्रप्रदानतः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सत्पात्रेषु प्रदापयेत्

ဤသို့ မကောင်းသော လက်ခံသူထံ ဒါနပေးခြင်းကြောင့် အပြစ်အနာအဆာ မျိုးစုံ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ စတ်ပാത്ര (သင့်လျော်သော လက်ခံသူ) များထံသာ ဒါနပြုသင့်သည်။

Verse 94

न लभ्यते चेत्तत्पात्रं तदा संकल्पपूर्वकम् । एकं सत्पात्रमुद्दिश्य प्रक्षिपेदुदकं भुवि

ထိုသို့သော စတ်ပాత్రကို မတွေ့ရလျှင် စင်ကల్ప (saṅkalpa) ဖြင့် အဓိဋ္ဌာန်တင်ကာ စိတ်ထဲတွင် စတ်ပాత్రတစ်ဦးကို ရည်ညွှန်း၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရေကို လောင်းအပ် (အർပဏ) လုပ်ရမည်။

Verse 95

उद्दिष्टपात्रस्य मृतौ तत्पुत्राय समर्पयेत् । तस्यापि मरणे प्राप्ते महादेवे समर्प येत् । अतोनाधमपात्राय दद्यात्तीर्थे विशेषतः

ရည်ရွယ်ထားသော လှူဒါန်းခံသူက ကွယ်လွန်ပြီးလျှင် ထိုလှူဒါန်းမှုကို သူ၏သားထံ အပ်နှံလှူဒါန်းရမည်။ သားတော်လည်း ကွယ်လွန်ပြီးလျှင် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) ထံသို့ အပ်နှံအုဒ္ဒိသရမည်။ ထို့ကြောင့် အထူးသဖြင့် တီရ္ထသန့်ရှင်းရာ၌ အယೋಗ್ಯ၍ အနိမ့်ကျသူထံ မလှူသင့်။

Verse 96

श्रीसूत उवाच । एवमुक्तो वसिष्ठेन दिलीपः स द्विजोत्तमाः

သီရိ စူတက ပြောသည်– ဝသိဋ္ဌ၏ အမိန့်အကြံဉာဏ်ကို ခံယူပြီးနောက် ဒိလီပ—ဟေ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—ထိုသို့ပင် ဆက်လက်ပြုလုပ်하였다။

Verse 97

तदा प्रभृति सत्पात्रे प्रायच्छद्दानमुत्तमम् । अतः पुण्यस्थले सेतावत्रापि मुनिपुंगवाः

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် သင့်တော်သော ပာတ်ရ (satpātra) များထံ အမြတ်ဆုံးသော ဒါနကို အစဉ်ပေးလှူလာ하였다။ ထို့ကြောင့် ဟေ မုနိတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်၊ ဤနေရာ—စေတုဟူသော အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော သာသနာ့နေရာ—၌လည်း ထိုနည်းတူ လိုက်နာသင့်သည်။

Verse 98

यदि लभ्येत सत्पात्रं तदा दद्याद्धनादिकम् । नो चेत्संकल्पपूर्वं तु विशिष्टं पात्रमुत्तमम्

သင့်တော်သော satpātra ကို ရနိုင်လျှင် ငွေကြေးစသည်တို့ကို ဒါနပေးလှူရမည်။ မရနိုင်လျှင် စင်ကల్ప (saṅkalpa) ကို အရင်ပြု၍ ထူးခြားကောင်းမြတ်သော ပာတ်ရတစ်ဦးကို သတ်မှတ်ထားရမည်။

Verse 99

समुद्दिश्य जलं भूमौ प्रक्षिपेद्भक्तिसंयुतः । स्वग्राममागतः पश्चात्तस्मिन्पात्रे समर्पयेत्

ဘက်တိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ရည်ညွှန်းထားသော ပာတ်ရကို အုဒ္ဒိသကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရေကို သင်္ကေတအဖြစ် လောင်းချရမည်။ နောက်မှ ကိုယ့်ရွာသို့ ပြန်ရောက်သော် ထိုသတ်မှတ်ထားသော ပာတ်ရထံ ဒါနကို အပ်နှံလှူဒါန်းရမည်။

Verse 100

पूर्वंसंकल्पितं वित्तं धर्मलोपोऽन्यथा भवेत् । न दुःखं पुनराप्नोति किं तु सायुज्यमाप्नुयात्

ဒါနအတွက် အရင်ကတည်းက သံကల్ప (saṅkalpa) ချမှတ်ထားသော ဥစ္စာကို အခြားသို့ မလွှဲမပြောင်းရ; မဟုတ်လျှင် ဓမ္မ ပျက်ယွင်းမည်။ ထိုကတိကို ထိန်းသိမ်းလျှင် နောက်တဖန် ဒုက္ခမရောက်တော့ဘဲ ဘုရားသခင်နှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 110

उपरागसहस्रेण सममर्धोददयं स्मृतम् । अर्धोदयसमः कालो नास्ति संसारमोचकः

အရ္ဓောဒယ ကို ဂြိုဟ်ကြတ်တစ်ထောင်နှင့် တူညီသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ သံသရာ၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသော အရ္ဓောဒယ ကဲ့သို့သော အချိန် မရှိ။

Verse 120

संसारेषु निमज्जंति ते यथांधाः पतंत्यधः । सेतावर्धोदये स्नात्वा भित्त्वा भास्करमण्डलम्

သတ္တဝါတို့သည် သံသရာတွင် နစ်မြုပ်ကာ မျက်ကန်းကဲ့သို့ အောက်သို့ ကျဆင်းကြသည်။ သို့သော် အရ္ဓောဒယ အချိန်၌ စေတု၌ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးလျှင် နေမဏ္ဍလကို ဖောက်ထွင်း၍ သာမန် ကောသမစ်လှည့်ပတ်မှုကို ကျော်လွန်နိုင်သည်။

Verse 130

यथाशक्त्यन्नपानाद्यैः पृथङ्मंत्रैः समर्चयेत् । कांस्यपात्रं समादाय नूतनं दारवं तु वा

မိမိစွမ်းအားအလိုက် အစာ၊ သောက်ရေ စသည့် ပူဇော်သက္ကာများဖြင့် မန္တရားများကို သီးသန့်သီးသန့် ရွတ်ဆိုကာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ကြေးဝါ (ကာံသျ) အိုးကို ယူရမည်၊ မဟုတ်လျှင် သစ်သားအိုးအသစ်ကိုလည်း ယူနိုင်သည်။

Verse 140

प्रतिमामर्पयेत्तस्मै गां च छत्रमुपानहम् । एवमर्द्धोदये सेतौ व्रतं कुर्याद्द्वि जोत्तमाः

ထိုသူအား ပရတိမာ (ရုပ်တု) ကို အပ်နှံပူဇော်၍ နွား၊ ထီး (ဆတ်ရ) နှင့် ဖိနပ်/ပဒုကာ ကိုလည်း ဒါနပြုရမည်။ ဤသို့ဖြင့်၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ စေတု၌ အရ္ဓောဒယ ဝရတကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 150

ऐन्द्रे श्वेताचले पुण्ये पद्मनाभे महास्थले । फुल्लाख्ये घटिकाद्रौ च सारक्षेत्रे हरि स्थले

အိုင်န္ဒြဒေသ၏ သန့်ရှင်းသောအရပ်၌—ပုဏ္ဏယရှိသော ရွှေတအချလ (Śvetācala) တွင်၊ ပဒ္မနာဘ၏ မဟာသ္ထာန၌၊ “ဖုလ္လာ” ဟုခေါ်သော တီရ္ထ၌၊ ဂဋိကာဒြီ တောင်၌၊ ဟရိ၏ နေရာဖြစ်သော စာရက္ရှೇತ್ರ၌—ဤအရာအားလုံးသည် အလွန်ပုဏ္ဏယကြီးသော သန့်ရှင်းရာဌာနများဟု ထင်ရှားကြသည်။

Verse 160

शिवं वा केशवं वापि तथान्यानपि वै सुरान् । न पूजयंति वेदोक्त मार्गेण द्विजपुंगवाः

ဝေဒတွင်ဆိုထားသော ပူဇာမဂ်ကို မလိုက်နာသူများသည် ‘ဒွိဇအထက်မြတ်’ ဟုခေါ်ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ ရှိဝကိုဖြစ်စေ၊ ကေရှဝကိုဖြစ်စေ၊ အခြားဒေဝတားများကိုဖြစ်စေ ဝေဒနည်းလမ်းအတိုင်း မပူဇာနိုင်ကြ။

Verse 170

दोर्द्वंद्वे च गले सम्यक्सर्वपापौघशांतये । रुद्राक्षं तुलसीकाष्ठं यो न धारयते नरः

အပြစ်အားလုံး၏ လှိုင်းလုံးကြီးကို အပြည့်အဝ ငြိမ်းစေရန်—လက်နှစ်ဖက်နှင့် လည်ပင်း၌—ရုဒြာက္ခ မဏိနှင့် တုလစီသစ် မာလာကို မဝတ်ဆင်သူသည်။

Verse 180

अन्यन्नैमित्तिकं श्राद्धं ये न कुर्वंति लोभतः । ये चैत्रे तु पौर्णमास्यां चित्रगुप्तस्य तुष्टये

လောဘကြောင့် နိုင်မိတ္တိက သြရဒ္ဓကို မပြုလုပ်သူများ၊ ထို့ပြင် ချိုင်တြ လပြည့်နေ့တွင် စိတ္တရဂုပ္တ၏ စိတ်တော်ကျေနပ်စေရန် (အခမ်းအနား) မပြုလုပ်သူများ…

Verse 190

महादुःखप्रशमनं महारोगनिबर्हणम् । दुःस्वप्ननाशनं पुण्यमपमृ त्युनिवारणम्

ဤပုဏ္ဏယကောင်းမှု (သို့) သဒ္ဓါဖြင့် ရွတ်ဖတ်ခြင်းသည် မဟာဒုက္ခကို သက်သာစေ၍ ပြင်းထန်သောရောဂါကို ဖျက်ဆီးကာ မကောင်းသောအိပ်မက်ကို ပျောက်ကင်းစေသည်၊ ပုဏ္ဏယဖြစ်စေပြီး အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးခြင်းကို တားဆီးသည်။

Verse 200

यः पंचाशत्तमाध्यायान्पठते शृणुतेऽपि वा । स सांबं हरमाप्नोति शिवं चन्द्रार्धशेखरम्

ဤအခန်းငါးဆယ်ကို ဖတ်သူ သို့မဟုတ် ကြားနာသူပင်လျှင်၊ ဥမာနှင့်တကွရှိသော ဟရ—ရှီဝ၊ လကွေးတစ်ဝက်ကို မ冠တင်သော စాంబရှီဝကို ရောက်ရှိရ၏။

Verse 210

तथान्येष्वपि तीर्थेषु सेतुमध्यगतेषु वै । तत्फलं समवाप्नोति पाठेन श्रवणेन वा

ထို့အတူ စေတုဒေသအတွင်းရှိ အခြားတီရ္ထများ၌လည်း၊ ဖတ်ရွတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြားနာခြင်းဖြင့် ထိုတူညီသော အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 220

पठनीयमिदं पुण्यं मठे देवालयेऽपि वा । नदीतटाकतीरेषु पुण्ये वारण्यभूतले । श्रोत्रियाणां गृहे वापि नैवान्यत्र तु कर्हिचित्

ဤပုဏ္ဏမြတ်သော စာတမ်းကို မဋ္ဌာ (မঠ) သို့မဟုတ် ဒေဝါလယ၌ ဖတ်ရွတ်ရမည်။ မြစ်ကမ်း၊ ရေကန်ကမ်း၊ ပူဇော်သန့်ရှင်းသော တောမြေ၌၊ သို့မဟုတ် ဝေဒပညာရှိ သ္ရောတရိယတို့၏ အိမ်၌သာ—အခြားနေရာ၌ မည်သည့်အခါမျှ မဖတ်ရ။

Verse 230

पूजिते श्रावके तस्मिन्पूजिताः स्युस्त्रिमूर्तयः । जगत्त्रयं पूजितं स्यात्पूजितासु त्रिमूर्तिषु

ထိုသဒ္ဓါရှိသော နားထောင်သူကို ဂုဏ်ပြုလျှင် တြိမူရတိကိုလည်း ဂုဏ်ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ တြိမူရတိကို ပူဇော်လျှင် လောကသုံးပါးလည်း ပူဇော်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 240

व्यासस्य चरणांभोजे दंडवत्प्रणिपत्य तु । जलमानंदजं तत्र नेत्राभ्यांपर्यवर्तयत्

ဗျာသ၏ ခြေတော်ကြာပန်း၌ ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် ပျပ်ဝပ်နမസ്കာရပြုပြီးနောက်၊ အာနန္ဒမှ ပေါက်ဖွားသော မျက်ရည်ရေကို မျက်စိနှစ်ဖက်မှ စီးဆင်းစေ하였다။

Verse 250

ऋषयो नैमिषारण्यनिलयास्तुष्टिमागताः । प्रत्यहं सेतुमाहात्म्यं शृण्वंति च पठंति च

နိမိဿာရဏ္ယ၌ နေထိုင်သော ရှင်ရသီတို့သည် အလွန်တရာ စိတ်ချမ်းသာတော်မူကြ၏။ အကြောင်းမှာ နေ့စဉ် စေတု (ရာမေရှ္ဝရမ်) ၏ မဟာတမကို နားထောင်လည်းကောင်း၊ သဒ္ဓာဖြင့် ရွတ်ဖတ်လည်းကောင်း ပြုကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။