Adhyaya 5

Verse 1

श्रीसूत उवाच । प्रस्तुत्य चक्रतीर्थं तु पुण्यं पापविनाशनम् । पुनरप्यद्भुतं किञ्चित्प्रब्रवीमि मुनीश्वराः

သီရိ စူတက ဆို၏— “ပုဏ္ဏိယပြည့်ဝ၍ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသော စက္ကတီရ္ထကို ပြောပြီးနောက်၊ အို မုနိရှ္ဝရတို့၊ ယခု ထပ်မံ၍ အံ့ဩဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောကြားမည်။”

Verse 2

विधूमनामा हि वसुर्देवस्त्री चाप्यलंबुषा । ब्रह्मशापान्महाघोरात्पुरा प्राप्तौ मनुष्यताम्

အမှန်တကယ်ပင် ဝိဓူမ အမည်ရှိသော ဝသုတစ်ပါးနှင့် သူ၏ ဒေဝီဇနီး အလမ္ဗုရှာတို့သည် ယခင်က ဗြဟ္မာ၏ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာကြောင့် လူ့ဘဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

Verse 3

चक्रतीर्थे महापुण्ये स्नात्वा शापाद्विमोचितौ । ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाप्राज्ञ पुराणार्थविशारद

မဟာပုဏ္ဏမြတ်သော စက္ကတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။ ရှင်ရသီတို့က ဆိုသည်– “အို စူတ၏သား၊ မဟာပညာရှိ၊ ပုရာဏအဓိပ္ပါယ်ကို ကျွမ်းကျင်သူ—”

Verse 4

प्राज्ञत्वाद्व्यासशिष्य त्वादज्ञातं ते न किंचन । ब्रह्मा केनापराधेन सहालंबुसया वसुम्

သင်သည် ပညာရှိဖြစ်ခြင်းနှင့် ဗျာသ၏ တပည့်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် မသိသောအရာ မရှိပါ။ ဘာအပြစ်ကြောင့် ဗြဟ္မာသည် အလမ္ဗုရှာနှင့်အတူ ထိုဝသုကို ကျိန်စာချခဲ့သနည်း။

Verse 5

पुरा विधूमनामानं शप्तवांश्चतुराननः । ब्रह्मशापेन घोरेण कयोस्तौ पुत्रतां गतौ

ယခင်က မျက်နှာလေးပါးရှင် (ဗြဟ္မာ) သည် ဝိဓူမ အမည်ရှိသူကို ကျိန်စာချခဲ့သည်။ ဗြဟ္မာ၏ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် သားအဖြစ်—အခြားသူ၏ ကလေးအဖြစ် မွေးဖွားရသော အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့ကြသည်။

Verse 6

शापस्यान्तः कथमभूद्ब्रह्मणा शप्तयोस्तयोः । एतन्नः श्रद्दधानानां विस्तराद्वक्तुमर्हसि

ဗြဟ္မာက ကျိန်စာချထားသော သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျိန်စာသည် မည်သို့ အဆုံးသတ်သနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်သူများဖြစ်သဖြင့် ဤအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောကြားပေးပါ။

Verse 7

श्रीसूत उवाच । पुरा हि भगवान्ब्रह्मा स्वयम्भूश्चतुराननः । सावित्र्या च सरस्वत्या पार्श्वयोः प्रविराजितः

သီရိ စူတာ မိန့်တော်မူသည်– ရှေးကာလ၌ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော မျက်နှာလေးပါးရှိသည့် ဘဂဝန် ဘြဟ္မာသည် တေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်ပလင်းလက်၍၊ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် သာဝိတ္ရီနှင့် သရஸဝတီ ဒေဝီတို့ ရောင်ဝါဖြင့် ထင်ရှားလှပနေ하였다။

Verse 8

सनातनेन मुनिना सनकेन च धीमता । सनत्कुमारनाम्ना च नारदेन महात्मना

ထိုအခါ ရှင်သန်ာတန မုနိ၊ ဉာဏ်ပညာကြီးသော သနက၊ “သနတ်ကုမာရ” ဟု နာမကျော်ကြားသူနှင့် မဟာအတ္မာ နာရဒ မုနိတို့က အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ပူဇော်နေကြသည်။

Verse 9

सनन्दनादिभिश्चान्यैः सेव्यमानो मुनीश्वरैः । सुपर्ववृन्दजुष्टेन स्तूयमानो बिडौजसा

သနန္ဒန မုနိတို့နှင့် အခြား မုနိဣශ්ဝရ များက ပူဇော်ဝန်ဆောင်ကြပြီး၊ မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဂဏများနှင့်အတူ ရှိနေသဖြင့်၊ အာနုဘော်ကြီးသော ဒေဝတားများက အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းစတုတိပြုကြသည်။

Verse 10

आदित्यादि ग्रहैश्चैव स्तूयमानपदांबुजः । सिद्धैः साध्यैर्मरुद्भिश्च किंनरैश्च समावृतः

အာဒိတျယ အစရှိသော ဂြိုဟ်ဒေဝတားများကပင် ပဒကမလ (ခြေတော်ကြာပန်း) ကို ချီးမွမ်းကြပြီး၊ စိဒ္ဓ၊ သာဓျ၊ မရုတ် နှင့် ကိန္နရ များက လေးဘက်လုံး ဝန်းရံထားကြသည်။

Verse 11

गणैः किंपुरुषाणां च वसुभिश्चाष्टभिर्वृतः । उर्वशीप्रमुखानां च स्वर्वेश्यानां मनोरमम्

ကိမ္ပုရုသ ဂဏများနှင့် ဝစု အရှစ်ပါးတို့က ဝန်းရံထားကြပြီး၊ ဥရဝသီကို ဦးဆောင်သော ကောင်းကင်အပ္စရာများ—နတ်ပြည်၏ လှပသည့် နတ်မိန်းမများ—၏ ချစ်ဖွယ်ရှိသော တည်ရှိမှုကလည်း ထိုသဘင်ကို တင့်တယ်စေ하였다။

Verse 12

नृत्यं वादित्रसहितं वीक्ष्यमाणो मुहुर्मुहुः । गोष्ठीं चक्रे सभामध्ये सत्यलोके कदाचन

တူရိယာသံများနှင့်အတူ ကပြဖျော်ဖြေမှုကို သူသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်ရှုလျက်ရှိပြီး၊ တစ်ခါတရံ စတျယလောက၏ စည်းဝေးခန်းမအလယ်၌ ဓမ္မဆွေးနွေးပွဲကို ကျင်းပ하였다။

Verse 13

मेघगर्जितगम्भीरो जनानां नंदयन्मुहुः । वीणावेणुमृदंगानां ध्वनिस्तत्र व्यसर्पत

မိုးတိမ်ဂর্জသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်း၍ လူအပေါင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပျော်ရွှင်စေသော သံတော်သည်၊ ဗီဏာ၊ ဝေဏုနှင့် မৃদင်္ဂ သံများအဖြစ် ထိုနေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွား하였다။

Verse 14

गंगातरंगमालानां शीकरस्पर्शशीतलः । पवमानः सुखस्पर्शो मन्दं मन्दं ववौ तदा

ထို့နောက် ဂင်္ဂါမြစ်၏ လှိုင်းတန်းမှ ပက်ကျလာသော ရေမှုန်တို့၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် အေးမြ၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို သာယာစေသော လေညင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပျောင်းစွာ တိုက်လာ하였다။

Verse 15

पर्यायेण तदा सर्वा ननृतुर्देवयोषितः । नृत्यश्रमेण खिन्नासु वेश्यास्वन्यासु सादरम्

ထို့နောက် နတ်သမီးတို့အားလုံးသည် အလှည့်ကျ ကပြကြသည်။ ကပြခြင်း၏ ပင်ပန်းမှုကြောင့် အချို့က မောနွမ်းလာသော် အခြားသူများ—အကပညာရှင်မများကဲ့သို့—လေးစားသဘောဖြင့် ရှေ့တက်ကာ လှပစွာ ကပြ하였다။

Verse 16

अलंबुसा देवनारी रूपयौ वनशालिनी । मदयन्ती जनान्सर्वान्सभामध्ये ननर्त वै

ထို့နောက် နတ်သမီး အလမ္ဘုသာသည်—ယောဝနအလှဖြင့် တင့်တယ်၍ လှပသိမ်မွေ့သော ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် တောက်ပလျက်—စည်းဝေးခန်းမအလယ်၌ အမှန်တကယ် ကပြကာ ရှိသမျှအားလုံးကို မောဟစေ하였다။

Verse 17

तस्मिन्नवसरे तस्या नृत्यंत्याः संसदि द्विजाः । वस्त्रमाभ्यंतरं वायुर्लीलया समुदक्षिपत्

ထိုအခိုက်အတန့်၌၊ အို ဒွိဇတို့၊ သူမသည် အစည်းအဝေးခန်းမတွင် ကပြနေစဉ် လေသည် ကစားသလိုဖြင့် သူမ၏ အတွင်းဝတ်အထည်ကို လှုပ်တင်သွား하였다။

Verse 19

तत्क्षिप्ते वसने स्पष्टमूरुमूलमदृश्यत । तथाभूतां तु तां दृष्ट्वा सर्वे ब्रह्मादयो ह्रिया

အဝတ်အစားသည် ထိုသို့ လွင့်သွားသောအခါ ပေါင်ရင်းပိုင်းသည် ထင်ရှားစွာ မြင်ရ၏။ ထိုအခြေအနေဖြင့် သူမကို မြင်ကြသော် ဘြဟ္မာမှစ၍ အားလုံး အရှက်အကြောက်ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

Verse 20

तामेव ब्रह्मभवने दृष्ट्वानिलहृतांशुकाम् । हर्षसंफुल्लनयनो हृष्टरोमा ततोऽभवत्

ဘြဟ္မာ၏ နန်းတော်၌ လေက အဝတ်ကို ယူဆောင်သွားသော သူမကို မြင်သော် သူသည် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ မျက်လုံးများ ရွှင်လန်းဖွင့်လှစ်ကာ ကိုယ်တစ်လျှောက် ရောမန့်ထလာသည်။

Verse 21

अलंबुसायां तस्यां तु जातकामं विलोक्य तम् । वसुं विधूमनामानं शशाप चतुराननः

သို့သော် မျက်နှာလေးပါးရှိသော အရှင်က အလမ္ဗုသာအပေါ် သူ၏စိတ်၌ ကာမဆန္ဒ ပေါ်ထွန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ “ဝိဓူမ” အမည်ရှိသော ဝသုကို ကျိန်စာတင်하였다။

Verse 22

यस्मात्त्वमीदृशं कार्यं विधूम कृतवानसि । तस्माद्धि मर्त्यलोके त्वं मानुषत्वमवाप्स्यसि

“ဝိဓူမ၊ သင်သည် ဤသို့သော အမှုကို ပြုခဲ့သောကြောင့် မရ္တျလောက၌ သင်သည် အမှန်တကယ် လူသားဘဝကို ရရှိလိမ့်မည်။”

Verse 23

इयं च देवयोषित्ते तत्र भार्या भविष्यति । एवं स ब्रह्मणा शप्तो विधूमः खिन्नमानसः

“ဤကောင်းကင်သမီးသည် ထိုနေရာ၌ သင်၏ ဇနီးဖြစ်လိမ့်မည်။” ထို့ကြောင့် ဗြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်ဖြင့် ကျိန်စာခံရသော ဝိဓူမသည် စိတ်နှလုံးညှိုးနွမ်းသွား၏။

Verse 24

प्रसादयामास वसुर्ब्रह्माणं प्रणिपत्य तु । विधूम उवाच । अस्य शापस्य घोरस्य भगवन्भक्तवत्सल

ဝစုသည် ဗြဟ္မာရှင်အား ဦးချကာ စိတ်တော်ပြေစေရန် တောင်းပန်၏။ ဝိဓူမက “အရှင်ဘုရား၊ ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသော သခင်—ဤကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာအကြောင်း…” ဟု ဆို၏။

Verse 25

नाहमर्होऽस्मि देवेश रक्ष मां करुणानिधे । एवं प्रसादितस्तेन भारतीपतिरव्ययः

“ကျွန်ုပ်မထိုက်တန်ပါ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ၊ ကရုဏာ၏ خزانہတော်!” ထိုသို့ တောင်းပန်ရာ၌ ဘာရတီ၏ အရှင် မဖျက်မပျက် ဗြဟ္မာရှင်သည် စိတ်တော်ပြေ၏။

Verse 26

कृपया परया युक्तो विधूमं प्राह सांत्वयन् । ब्रह्मोवाच । त्वयि शापोऽप्ययं दत्तो न चासत्यं ब्रवीम्यहम्

အမြင့်ဆုံး ကရုဏာတော်ဖြင့် ဗြဟ္မာရှင်သည် ဝိဓူမကို နှစ်သိမ့်ကာ မိန့်တော်မူသည်—“ဤကျိန်စာကို သင်ပေါ်သို့ ပေးထားပြီးပြီ၊ ငါသည် မုသာမပြော။”

Verse 27

ततोऽवधिं कल्पयामि शापस्यास्य तवाधुना । मर्त्यभावं समापन्नः सहालंबुसयाऽनया

“ထို့ကြောင့် ယခု ငါသည် သင်၏ ဤကျိန်စာအတွက် အကန့်အသတ်ကို သတ်မှတ်မည်—ဤ အလမ္ဗုသာနှင့်အတူ လူ့ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ကာ…”

Verse 28

तत्र भूत्वा महाराजः शासयित्वा चिरं महीम् । पुत्रमप्रतिमं त्वस्यां जनयित्वा महीपतिम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် မဟာဘုရင်ဖြစ်လာမည်။ မြေကြီးကို ကြာရှည်အုပ်ချုပ်ပြီးနောက် ဤမယားမှ နှိုင်းယှဉ်မရသော သားတော်တစ်ပါးကို မွေးဖွားစေမည်—နိုင်ငံ၏ အရှင်ဖြစ်ရန် သင့်တော်သူ။

Verse 29

अभिषिच्य च राज्ये तं राज्यरक्षाविचक्षणम् । एतच्छापस्य शांत्यर्थं दक्षिणस्योदधेस्तटे । फुल्लग्रामसमीपस्थे चक्रतीर्थे महत्तरे

နိုင်ငံကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရာ၌ ကျွမ်းကျင်သော သားတော်ကို ရာဇသင်္ခါဆနပေါ်၌ အဘိသိက္ကာပြု၍ တင်မြှောက်ပြီးနောက်၊ ဤကျိန်စာကို ငြိမ်းချမ်းစေရန် တောင်ဘက်သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေသို့—ဖုလ္လဂြာမအနီးရှိ မဟာချကရတီရ္ထသို့—သွားရမည်။

Verse 30

अनया भार्यया सार्द्धं यदा स्नानं करिष्यसि । तदा त्वं मानुषं भावं जीर्णत्वचमिवोरगः

ဤမယားနှင့်အတူ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးပူဇော်ကို ပြုလုပ်သည့်အခါ၊ ထိုအခါ သင်သည် လူ့အခြေအနေကို ပြန်လည်ခံယူမည်—မြွေက အိုဟောင်းသွားသော အရေပြားကို ချွတ်ပစ်သကဲ့သို့။

Verse 31

विसृज्य भार्यया सार्द्धं स्वं लोकं प्रतिपत्स्यसे । चक्रतीर्थे विना स्नानं न नश्येच्छाप ईदृशः

မယားနှင့်အတူ (ဤလမ်းစဉ်ကို ပြည့်စုံစေပြီးနောက်) သင်သည် မိမိ၏ လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမည်။ ချကရတီရ္ထ၌ ရေချိုးပူဇော်မပြုလျှင် ဤသို့သော ကျိန်စာသည် မပျောက်ကင်းနိုင်။

Verse 32

इति ब्रह्मवचः श्रुत्वा विधूमो नातिहृष्टवान् । स्ववेश्म प्राविशत्तूर्णमामंत्र्य चतुराननम्

ဗြဟ္မာ၏ မိန့်တော်ကို ကြားသိပြီးနောက် ဝိဓူမသည် အလွန်မပျော်ရွှင်ခဲ့။ မျက်နှာလေးပါးရှင်ကို နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းပြီး သူသည် မိမိအိမ်သို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွား하였다။

Verse 33

चिंतयामास तत्रासौ मर्त्यतां यास्यतो मम । को वा पिता भवेद्भूमौ का वा माता भविष्यति

ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာ၌ စိတ်တွင် ဆင်ခြင်လေ၏— “ငါသည် မရ္တျလောက၌ လူဖြစ်သို့ ဝင်ရောက်မည်ဖြစ်ရာ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ငါ၏ အဖေသည် မည်သူဖြစ်မည်နည်း၊ အမေသည် မည်သူဖြစ်မည်နည်း”

Verse 34

बहुधेत्थं समालोच्य विधूमो निश्चिकाय सः । कौशांबीनगरे राजा शतानीक इति श्रुतः

နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီးနောက် ဝိဓူမသည် ဆုံးဖြတ်လေ၏— ကೌရှಾಂဘီ မြို့၌ ‘ရှတနီက’ ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားသော မင်းတစ်ပါး ရှိသည်။

Verse 35

अस्ति वीरो महाभागो भार्या चापि पतिव्रता । तस्य विष्णुमतीनाम विष्णोः श्रीरिव वल्लभा

သူသည် ရဲရင့်၍ ကံကောင်းသည့် မဟာဘဂ္ဂပုရుష ဖြစ်ပြီး၊ ဇနီးသည်လည်း ပတိဝရတာဖြစ်၏။ သူမ၏ နာမသည် ဝိෂ္ဏုမတီ—ဝိෂ္ဏုအတွက် သရီ (လက္ခမီ) ကဲ့သို့ သူ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 36

तमेव पितरं कृत्वा मातरं च विधाय ताम् । संभविष्यामि भूलोके स्वकर्मपरिपाकतः

ထိုသူကို အဖေဟု ခံယူ၍ ထိုသူမကို အမေဟု သတ်မှတ်ကာ၊ ကိုယ့်ကံ၏ အကျိုးပေါက်ရင့်ခြင်းကြောင့် ငါသည် ဘူလောက၌ မွေးဖွားမည်။

Verse 37

ततः स माल्यवन्तं च पुष्पदंतं बलोत्कटम् । त्रीनाहूयात्मनो भृत्यान्वृत्तमेतन्न्यवे दयत्

ထို့နောက် သူသည် ကိုယ့်၏ အမှုထမ်း သုံးယောက်ကို ခေါ်ယူလေ၏—အားကောင်းကြမ်းတမ်းသော မာလျဝန္တ နှင့် ပုෂ္ပဒန္တတို့ပါဝင်၍—ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို သူတို့အား ပြောကြားလေ၏။

Verse 38

भृत्याः शृणुत भद्रं वो ब्रह्मशापान्महाभयात् । जनिष्यामि शतानीकाद्विष्णुमत्यामहं सुतः

အို အမှုထမ်းတို့၊ နားထောင်ကြလော့—သင်တို့အား မင်္ဂလာရှိပါစေ။ ဗြဟ္မဏ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဖြစ်သော ကြီးမားသည့် ကြောက်ရွံ့မှုမှတစ်ဆင့် ငါသည် ဝိෂ္ဏုမတီမှ ရာဇာ သတနီက၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားမည်။

Verse 39

इति श्रुत्वा वचो भृत्यास्तस्या प्राणा बहिश्चराः । वाष्पपूर्णमुखाः सर्वे विधूमं वाक्यमब्रुवन्

ထိုစကားကို ကြားသော် အမှုထမ်းတို့သည်—သူ၏ အသက်ရှူသံကပင် ကိုယ်ပြင်ပတွင် လှုပ်ရှားသကဲ့သို့—မျက်နှာအပြည့် မျက်ရည်ဖြင့် ရပ်နေကြပြီး၊ အားလုံးက ဝိဓူမထံသို့ မီးခိုးကင်းသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော စကားကို ပြောကြ၏။

Verse 40

भृत्या ऊचुः । त्वद्वियोगं वयं सर्वे त्रयोऽपि न सहामहे । तस्मान्मानुष भावत्वमस्माभिः सह यास्यसि

အမှုထမ်းတို့က ဆိုကြသည်– “သင်နှင့် ခွဲခွာခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်လုံး မခံနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လူ့ကိုယ်အဖြစ်သို့ ဝင်ရောက်မည်။”

Verse 41

शतानीकस्य राजर्षेर्मंत्री योऽयं युगन्धरः । सेनानीर्विप्रतीकश्च योऽयं प्राग्रसरो रणे

“ဤသူ ယုဂန္ဓရသည် ရာဇဣသီ သတနီက၏ ဝန်ကြီးဖြစ်၏၊ ဤသူ ဝိပရတီကသည် စစ်တပ်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်၍ စစ်မြေပြင်တွင် အရှေ့ဆုံးက ဦးဆောင်တိုးဝင်သူဖြစ်၏—”

Verse 42

नर्मकर्मसु हृद्विप्रो वल्लभाख्यो महांश्च यः । तेषां पुत्रास्त्रयोऽप्येते भविष्यामो न संशयः

“ထို့ပြင် ဝလ္လဘဟူသည် မဟာသူတော်ကောင်း၊ နှလုံးသားကြီးသော ဗြဟ္မဏဖြစ်၍ ရင်းနှီးချစ်ခင်မှုနှင့် ရယ်မောပျော်ရွှင်စေသော အနုပညာများတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၏။ ထိုသူတို့၏ သားများအဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်လုံး ဖြစ်လာမည်—သံသယမရှိ။”

Verse 43

शतानीकस्य राजर्षेः पुत्रभावं गतस्य ते । शुश्रूषां संविधास्यामस्तेषु तेषु च कर्मसु । तानेवंवादिनः सोऽयं विधूमो वाक्यमब्रवीत्

“မင်းသည် ရာဇဣသီ သတနီက၏ သားအဖြစ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ ငါတို့သည် တာဝန်အမှုအရာ အစုံအလင်၌ မင်းကို ဆည်းကပ်ပြုစုမည်” ဟု သူတို့ပြောကြရာ၊ ဝိဓူမက ထိုစကားကို ပြန်ဆို하였다။

Verse 44

विधूम उवाच । जानेऽहं भवतां स्नेहं तादृशं मय्य नुत्तमम्

ဝိဓူမက ပြောသည်—“သင်တို့၏ မေတ္တာကို ငါသိ၏၊ ငါ့အပေါ်ထားသော အနှိုင်းမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုလည်း သိ၏။”

Verse 45

तथापि कथयाम्यद्य तच्छृणुध्वं हितं वचः । ब्रह्मशापेन घोरेण स्वेन दुष्कर्मणा कृतम्

သို့သော် ယနေ့ ငါပြောမည်—အကျိုးရှိသော စကားကို နားထောင်ကြလော့။ ဤကြောက်မက်ဖွယ် ဗြာဟ္မဏ၏ အပျက်အဆီးကျိန်စာသည် ငါ့ကိုယ်တိုင်၏ မကောင်းသော ကုသိုလ်မဲ့ကံကြောင့် ဖြစ်လာသည်။

Verse 46

कुत्सितं मानुषं भावमहमेकोऽनुवर्तये । विहितं न हि युष्माकमेतच्छापानुवर्तनम्

ဤအပြစ်တင်ဖွယ် လူ့အဖြစ်ကို ငါတစ်ယောက်တည်းသာ ခံယူမည်။ သင်တို့အတွက် ဤကျိန်စာကို လိုက်နာရမည်ဟု မသတ်မှတ်ထား။

Verse 47

जुगुप्सितेऽतो मानुष्ये मा कुरुध्वं मनोऽधुना । अतः शापावधिर्यावन्मद्वियोगो विषह्यताम्

ထို့ကြောင့် ယခု ဤစက်ဆုပ်ဖွယ် လူ့အဖြစ်ကို စိတ်မချိတ်ဆက်ကြနှင့်။ ကျိန်စာ၏ ကာလအဆုံးမရောက်မချင်း ငါနှင့် ခွဲခွာနေရခြင်းကို သည်းခံကြလော့။

Verse 48

इत्युक्तवन्तं ते सर्वे माल्यवत्प्रमुखास्तदा । ऊचुः प्रणम्य शिरसा प्रार्थयंतः पुनःपुनः

ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် မာလျဝတ်ကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထားသော အားလုံးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရိုသေစွာ ဦးချကန်တော့၍ ထပ်ခါထပ်ခါ တောင်းပန်လျက် ပြောကြား하였다။

Verse 49

रक्षित्वा कृपया ह्यस्मान्मा कुरुष्व च साहसम् । परित्यजसि नः सर्वान्भक्तानद्य निरागसः

ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ယခု မတော်တဆ ရဲရင့်လွန်ကဲသော အမှုမပြုပါနှင့်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး—အပြစ်မရှိသော သင်၏ ဘက္တများကို—မစွန့်ပစ်ပါနှင့်။

Verse 50

त्वद्वियोगान्महाघोरान्मानुष्यमपि कुत्सितम् । बहु मन्यामहे देव तस्मान्नस्त्राहि सांप्रतम्

သင်နှင့် ကွာဝေးရခြင်းကြောင့် လူ့ဘဝတောင်မှ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ အထင်သေးစရာဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေ ဒေဝ၊ ယခုချက်ချင်း ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 51

एवं स याचमानांस्त्रीनन्वमन्यत भृत्यकान् । तैस्त्रिभिः सहितः सोऽयं कौशांबीं गन्तुमैच्छत

ထိုသို့ တောင်းပန်နေသော အမှုထမ်းသုံးဦးကို သူက သဘောတူခွင့်ပြု하였다။ ထိုသုံးဦးနှင့်အတူ သူသည် ကောရှာမ်ဘီသို့ သွားလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ하였다။

Verse 52

एतस्मिन्नेव काले तु सोमवंशविवर्द्धनः । अर्जुनाभिजने जातो जनमेजयसंभवः

ထိုအချိန်တည်းကပင် စောမဝంశ (လဝంశ) ကို တိုးပွားစေမည့်သူတစ်ဦး မွေးဖွားလာ하였다—အာర్జုန၏ မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်၍ ဇနမေဇယ၏ သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်သည်။

Verse 53

शतानीको महीपालः पृथिवीमन्वपालयत् । बुद्धिमान्नीतिमान्वाग्मी प्रजापालनतत्परः

မဟီပါလ မင်းကြီး ရှတနီက သည် မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်စောင့်ရှောက်하였다။ ပညာရှိ၊ နိုင်ငံရေးနီတိကျွမ်းကျင်၊ စကားပြောချိုမြိန်၍ ပြည်သူကာကွယ်ရေး၌ အမြဲတမ်းတက်ကြွသူ ဖြစ်သည်။

Verse 54

चतुरंगबलोपेतो विक्रमैकधनो युवा । स कौशांबीं महाराजो नगरीमध्युवास वै

စစ်တပ်လေးမျိုး (ချတုရင်္ဂ) ပြည့်စုံ၍ ငယ်ရွယ်ကာ ဓနအဖြစ် သတ္တိဗီရိယကိုသာ ထားရှိသော မဟာမင်းကြီးသည် ကောရှာမ္ဘီ မြို့၌ အမှန်တကယ် နေထိုင်하였다။

Verse 55

तस्य मन्त्ररहस्यज्ञो मन्त्री जातो युगंधरः । सेनानीर्विप्रतीकश्च तस्य प्राग्रसरो रणे

သူ၏ အမတ်မှာ အကြံပေးလျှို့ဝှက်ချက်များကို သိမြင်သူ ယုဂန္ဓရ ဖြစ်၍၊ စစ်သူကြီးမှာ ရန်ပွဲ၌ သူ့အတွက် အရှေ့ဆုံးက ရပ်တည်သူ ဝိပရတီက ဖြစ်သည်။

Verse 56

नर्मकर्मसु तस्यासीद्वल्लभाख्यः सखा द्विजः । तस्य विष्णुमती नाम विष्णोः श्रीरिव वल्लभा

ပျော်ရွှင်ရယ်မောသည့် အနီးကပ်ကိစ္စများတွင် သူ့၌ ဝလ္လဘ ဟုခေါ်သော ဗြာဟ္မဏ မိတ်ဆွေရှိသည်။ ဝလ္လဘ၏ ချစ်သူမသည် ဝိෂ္ဏုမတီ ဟုအမည်ရ၍၊ ဝိෂ္ဏုအတွက် သရီကဲ့သို့ သူ့အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်သည်။

Verse 57

स सर्वगुणसंपन्नः शतानीको महामतिः । पुत्रमात्मसमं तस्यां भार्यायां नान्वविंदत

ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးပြည့်စုံသော မဟာဉာဏ်ရှိ ရှတနီကသည် ထိုမိဖုရားထံမှ မိမိနှင့်တူညီသော သားတော်ကို မရရှိခဲ့။

Verse 58

आत्मानमसुतं ज्ञात्वा स भृशं पर्यतप्यत । स युगंधरमाहूय मंत्रिणं मन्त्रवित्तमम्

မိမိသည် သားမရှိသူဟု သိမြင်သဖြင့် မင်းကြီးသည် အလွန်စိတ်ပူပန်ဝမ်းနည်းလေ၏။ ထို့နောက် အကြံဉာဏ်၌ အထူးကျွမ်းကျင်သော မဟာမန်တရီ ယုဂန္ဓရကို ခေါ်ယူလေ၏။

Verse 59

पुत्रलाभः कथं मे स्यादिति कार्यममन्त्रयत् । युगन्धरो मही पालं पुत्रालाभेन पीडितम् । हर्षयन्वचसा स्वेन वाक्यमेतदभाषत

မင်းကြီးသည် “ငါ့အတွက် သားရရှိခြင်း မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း” ဟု အကြောင်းအရာကို စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ယုဂန္ဓရသည် သားမရှိခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသော မြေကြီး၏အုပ်ချုပ်ရှင်ကို မြင်၍ စိတ်သက်သာစေကာ ဝမ်းမြောက်စေရန် ဤစကားကို ဆိုလေ၏။

Verse 60

युगन्धर उवाच । अस्ति शांडिल्यनामा तु महर्षिः सत्यवाक्छुचिः

ယုဂန္ဓရက ဆိုသည်—“သဏ္ဍိလျ ဟူသော မဟာရသီတစ်ပါးရှိ၏။ သူသည် အမှန်တရားကို ပြောသူ၊ သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်၏။”

Verse 61

शत्रुमित्रसमो दांतस्तपःस्वाध्यायतत्परः । तमेव मुनिमासाद्य ज्वलंतमिव पावकम्

သူသည် ရန်သူနှင့် မိတ်ဆွေကို တူညီစွာမြင်သူ၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူ၊ တပဿာနှင့် သာသနာစာပေ(ဝေဒ) သင်ယူဖတ်ရှုခြင်း၌ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်သူ ဖြစ်၏။ မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသော ထိုမုနိထံသို့ ချဉ်းကပ်လျှင်—

Verse 62

पुत्रमात्मसमं राजन्प्रार्थयेथा विनीतवत् । कृपावान्स महर्षिस्तु पुत्रं ते दास्यति ध्रुवम्

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချစွာဖြင့် မိမိနှင့်တူညီသော သားတော်ကို ထိုသူထံ တောင်းခံတော်မူပါ။ ကရုဏာပြည့်ဝသော မဟာရသီသည် သေချာပေါက် သားတော်ကို ပေးအပ်မည်”

Verse 63

इति तद्वचनं श्रुत्वा हर्षसंफुल्ललोचनः । मंत्रिणा तेन संयुक्तस्तस्यागादाश्रमं मुनेः

ထိုစကားကို ကြားသိလျှင် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် မျက်လုံးများ ပွင့်လန်းလာသော ဘုရင်သည် ထိုဝန်ကြီးနှင့်အတူ မုနိ၏ အာရှရမ်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 64

तमाश्रमे समासीनं प्रणनाम महीपतिः । शांडिल्यस्तु महातेजा राजानं प्राप्तमाश्रमम्

အာရှရမ်တွင် ထိုင်နေသော မုနိကို မြင်သော် ဘုရင်သည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကန်တော့하였다။ ထို့နောက် တပဿာတေဇောကြီးသော ရှာဏ္ဍိလျ မုနိသည် ဘုရင် အာရှရမ်သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်하였다။

Verse 65

दृष्ट्वा पाद्यादिभिः पूज्य स्वागतं व्याजहार सः । शांडिल्य उवाच । शतानीक किमर्थं त्वमाश्रमं प्राप्तवान्मम

သူကို မြင်သော် မုနိသည် ခြေဆေးရေ (ပာဒျ) စသည့် ကြိုဆိုပူဇော်မှုများဖြင့် ဧည့်ခံကာ မင်္ဂလာနှုတ်ဆက်하였다။ ရှာဏ္ဍိလျ မုနိက ဆိုသည်— “ရှတနီကာ၊ မင်းသည် ငါ၏ အာရှရမ်သို့ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် လာရောက်သနည်း?”

Verse 66

यत्कर्तव्यमिदानीं ते तद्वदस्व करोम्यहम् । मुनिमेवं वदंतं तं प्रत्यवादीद्युगंधरः

“ယခု သင်အတွက် လုပ်ဆောင်သင့်သည့်အရာကို ပြောပါ၊ ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်ပေးမည်” ဟု မုနိက ပြောသော် ယုဂန္ဓရက ထိုမုနိအား ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 67

भगवन्नेष वै राजा पुत्रालाभेन कर्षितः । भवंतं शरणं प्राप्तः सांप्रतं पुत्रकारणात्

“ဘဂဝန်၊ ဤဘုရင်သည် သားတော်မရခြင်းကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းနာကျင်နေပါသည်။ ယခု သားတော်ရရှိရန် အကြောင်းရင်းအတွက် သင်၏ အရိပ်အာရုံကို ခိုလှုံလာပါသည်” ဟုဆိုသည်။

Verse 68

अस्यापुत्रत्वजं दुःखं त्वमपाकर्तुमर्हसि । इति तस्य वचः श्रुत्वा शांडिल्यो मुनिसत्तमः

“သားမရှိခြင်းမှ ပေါ်လာသော ဤဒုက္ခကို သင် ဖယ်ရှားပေးသင့်သည်။” ထိုစကားကို ကြားသော် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ရှာဏ္ဍိလျ မဟာမုနိ (တုံ့ပြန်၏)။

Verse 69

पुत्रलाभवरं तस्मै प्रतिजज्ञे नृपाय वै । स राज्ञो वरदः श्रीमान्कौशांबीमेत्य सादरम्

ထိုမင်းအား သားရရှိမည့် အရှင့်အမိန့်တော် (ဗရ) ကို အမှန်တကယ် ကတိပြုလေ၏။ ထိုဂုဏ်တော်ထွန်းလင်းသော ဗရပေးရှင်သည် မင်းအတွက် လေးစားစွာ ကောရှာမ္ဘီသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 70

पुत्रेष्ट्या पुत्रकामस्य याजकोऽभून्महामुनिः । ततो मुनिप्रसादेन राजा दशरथोपमः

သားလိုချင်သော မင်းအတွက် မဟာမုနိသည် ပုတြေဋ္ဌီ ယဇ္ဉ၏ ယာဇက (ပူဇော်ပွဲဆောင်) ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် မုနိ၏ ကရုဏာကြောင့် မင်းသည် ဒဿရထကဲ့သို့ (သားသမီး) ကောင်းချီးရခဲ့၏။

Verse 71

यज्वा राममिव प्राप सहस्रानीकमात्मजम् । एवं विधूमः संजज्ञे शतानीकान्नृपोत्तमात्

ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် (ဒဿရထက ရာမကို ရသကဲ့သို့) သဟသ္ရာနီက အမည်ရှိ သားကို ရရှိ၏။ ထို့ကြောင့် အထူးမြတ်သော မင်း ရှတားနီကမှ ဝိဓူမ မွေးဖွားလာ၏။

Verse 72

अत्रांतरे मंत्रिवरस्सेनानीस्तु महीपतेः । द्विजो नर्मवयस्यश्च पुत्रान्प्रापुः कुलोचितान्

ထိုအချိန်အတွင်း မင်း၏ အကောင်းဆုံး အမတ်နှင့် စစ်သူကြီး၊ ထို့ပြင် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တစ်ဦးနှင့် ဟာသပျော်ရွှင်သော မိတ်ဆွေတစ်ဦးတို့သည်လည်း မိမိတို့ မျိုးရိုးနှင့် ကိုက်ညီသော သားများကို ရရှိကြ၏။

Verse 73

पुत्रो युगंधरस्यासीन्माल्यवान्नाम भृत्यकः । यौगंधरायणो नाम्ना मन्त्रशास्त्रेषु कोविदः

ယုဂန္ဓရ၏ သားမှာ မာလျဝါန် အမည်ရှိသော အမှုထမ်းတစ်ဦးဖြစ်၍၊ ယောဂန္ဓရာယဏ ဟူသောနာမဖြင့်လည်း ထင်ရှားကာ မန္တရ-နီတိနှင့် ရာဇရေးရာ သာස්တရများတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 74

विप्रतीकस्य तनयः पुष्पदन्तो बभूव ह । रुमण्वानिति विख्यातः परसैन्यविमर्दनः

ဝိပရတီက၏ သားမှာ ပုෂ္ပဒန္တ ဖြစ်၍၊ ရုမဏ္ဝါန် ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားကာ ရန်သူတပ်များကို ချေမှုန်းသူ ဖြစ်သည်။

Verse 75

वल्लभस्य तदा जज्ञे तनयो वै बलोत्कटः । वसंतक इति ख्यातो नर्मकर्मसु कोविदः

ထို့နောက် ဝလ္လဘ၏ သားတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၍ အင်အားအလွန်ပြင်းထန်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝသန္တက ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားကာ ဟာသအနုပညာနှင့် ပျော်ရွှင်ဖျော်ဖြေရေး လုပ်ရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 76

अथ ते ववृधुः सर्वे राजपुत्रपुरोगमाः । पञ्चहायनतां तेषु यातेषु तदनंतरम्

ထို့နောက် မင်းသားကို ဦးဆောင်၍ သူတို့အားလုံး ကြီးပြင်းလာကြသည်။ သူတို့သည် အသက်ငါးနှစ် ပြည့်သည့်အခါ၊ ထို့နောက် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်မည့် အကြောင်းအရာများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 77

अलंबुसापि स्वर्वेश्या भूपतेः कृतवर्मणः । अयोध्यायां महापुर्यां कन्या जाता मृगावती

ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပ္စရာ အလမ္ဗုသာ သည်လည်း ဘုရင် ကෘတဝර්မန် ထံသို့ ရောက်လာ၏။ အယောဓျာ မဟာမြို့၌ သမီးတော်တစ်ပါး မွေးဖွား၍ မೃဂာဝတီ ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

Verse 78

एवं विधूममुख्यास्ते जज्ञिरे क्षितिमण्डले । अत्रांतरे महासत्त्वो दुष्टसानुचरो बली

ဤသို့ ဝိဓူမမုခ အစရှိသော ခေါင်းဆောင်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ မွေးဖွားလာကြ၏။ ထိုအကြားတွင် မဟာသတ္တဝါတစ်ပါးသည် အင်အားကြီးမား၍ မကောင်းသော လိုက်ပါသူများနှင့်အတူ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 79

अहिदंष्ट्र इति ख्यातो महादैत्यो बलोत्कटः । युक्तः स्थूलशिरोनामा सहायेन दुरात्मना

အင်အားပြင်းထန်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒာနဝ မဟာဒေဝတစ်ပါးသည် “အဟိဒံဋ္ဌရ” ဟူ၍ နာမကျော်ကြားလာ၏။ ထို့နောက် “သထူလသိရ” ဟူသော မကောင်းသဘောရှိသော မိတ်ဖက်နှင့် ပေါင်းစည်းခဲ့၏။

Verse 80

रुरोध देवनगरं बबाध विबुधानपि । वर्तमाने दिवि महासमरे सुररक्षसाम्

သူသည် ဒေဝနဂရကို ပိတ်ဆို့ဝိုင်းရံကာ ကောင်းကင်ဘုံရှိ သတ္တဝါများကိုပါ နှိပ်စက်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်၌ ဒေဝနှင့် ရာක්ෂသတို့၏ မဟာစစ်ပွဲ ကြမ်းတမ်းစွာ ဖြစ်ပွားနေ၏။

Verse 81

आनिनाय शतानीकं सहायार्थं पुरंदरः । स यौवराज्ये तनयं विधाय विधिना नृपः

ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) သည် ကူညီရန်အတွက် ရှတနီကကို မိတ်ဖက်အဖြစ် ခေါ်ဆောင်လာ၏။ ထိုဘုရင်သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း မိမိသားကို ယုဝရာဇ (အမွေဆက်ခံမင်းသား) အဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့၏။

Verse 82

प्रतस्थे रथमास्थाय युद्धाय दितिजैः सह । नीतो मातलिनाभ्येत्य सादरं स धनुर्धरः

ဓနုဓာရီသူရဲကောင်းသည် ရထားကို စီးနင်း၍ ဒိတိဇတို့နှင့် စစ်တိုက်ရန် ထွက်ခွာခဲ့၏။ မာတလီသည် နီးကပ်လာကာ လေးစားစွာဖြင့် သူ့ကို ရှေ့သို့ ဦးဆောင်ပို့ဆောင်ခဲ့၏။

Verse 83

विधाय प्रेक्षकान्देवाञ्जघान दितिजान्रणे । अथ दैत्याधिपः सोऽपि निहतः समरे दिवि

နတ်တို့ကို သက်သေထားစီမံပြီးနောက် စစ်မြေပြင်၌ ဒိတိမှ ပေါက်ဖွားသော ဒိတိဇ အသူရတို့ကို ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်하였다။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံစစ်ပွဲ၌ ဒೈတျာတို့၏ အရှင်လည်း ကျဆုံး하였다။

Verse 84

ततः शक्रस्य वचसा परेतं नृपपुंगवम् । रथमारोप्य सहसा कौशांबीं मातलिर्ययौ

ထို့နောက် သက္ကရာ၏ အမိန့်အရ မာတလီသည် ကွယ်လွန်ပြီးသော မင်းတို့အထဲမှ အထွတ်အမြတ် နရပပုင်္ဂဝကို ချက်ချင်း ရထားပေါ်တင်၍ ကောရှာမ်ဘီသို့ သွား하였다။

Verse 85

नीत्वा महीतलमसौ तत्सुताय न्यवेदयत् । ततः सहस्रानीकोपि विलप्य वहुदुखितः

သူ့ကို မြေပြင်သို့ ချဆင်းယူလာပြီး မင်းသားထံ သတင်းပို့하였다။ ထို့နောက် သဟသ္ရာနီကသည် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ငိုကြွေးလျက် ညည်းတွား하였다။

Verse 86

मंत्रिभिः सह संभूय प्रेतकार्यं न्यवर्तयत् । मृतं ज्ञात्वा पतिं राज्ञी सहैवानुममार च

ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ စုဝေးကာ ကွယ်လွန်သူအတွက် ဓမ္မတရားအတိုင်း ပရေတ္တကာရျ (သေသူအခမ်းအနား) ကို ဆောင်ရွက်하였다။ မိဖုရားသည် ခင်ပွန်းသေဆုံးကြောင်း သိသဖြင့် သူ့နောက်လိုက်ကာ သေဆုံးသွား하였다။

Verse 87

महिष्या सह संप्राप्ते भूपाले कीर्तिशेषताम् । भेजे राज्यं शतानीकतनयो मंत्रिणां गिरा

ဘုရင်သည် မဟိသီ (မိဖုရားကြီး) နှင့်အတူ ကွယ်လွန်၍ ကီရတိ (ဂုဏ်သတင်း) သာ ကျန်ရစ်သည့်အခါ ဝန်ကြီးများ၏ အကြံပြုချက်အရ သတနီက၏ သားတော်သည် နန်းတက်၍ အာဏာကို ခံယူ하였다။

Verse 88

युगन्धरे विप्रतीके वल्लभे च मृते सति । यौगन्धरायणमुखास्तत्पुत्राः सर्व एव हि

ယုဂန္ဓရ၊ ဝိပရတီက နှင့် ဝလ္လဘ တို့ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ယောဂန္ဓရာယဏ အစရှိသော သူ၏သားတော်အပေါင်းတို့သည် အမှန်တကယ် ကျန်ရှိ၍ ရာဇဓမ္မကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်하였다။

Verse 89

शतानीक सुतस्यास्य तत्तत्कार्यमकुर्वत । एवं स पालयामास महीं राजसुतो बली

သူတို့သည် ရှတနီက၏ ဤသားတော်အတွက် တာဝန်တစ်ရပ်ချင်းစီကို ဆောင်ရွက်ပေးကြ하였다။ ထို့ကြောင့် အင်အားကြီးသော မင်းသားသည် မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်하였다။

Verse 90

याते काले महेन्द्रेण सनन्दनमहोत्सवे । निमंत्रितस्तत्कथितां भाविनीमशृणोत्कथाम्

ကာလတန်ခိုးရောက်သော် မဟိန္ဒြသည် စနန္ဒန မဟောৎসဝကို ကျင်းပရာ၌ သူကို ဖိတ်ကြား၍ ထိုသူထံမှ အနာဂတ်၌ ဖြစ်လာမည့် အကြောင်းအရာကို နာကြား하였다။

Verse 91

स्वर्योषिद्ब्रह्मणः शापादयोध्यायायामलंबुसा । जाता मृगावती कन्या भूपतेः कृतवर्मणः

ဗြဟ္မာ၏ ကျိန်စာကြောင့် ကောင်းကင်အပျို အလံဘုသာ သည် အယောဓျာ၌ မೃဂာဝတီ အမည်ရှိ သမီးတော်အဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး ဘုရင် ကෘတဝර්မန် ၏ သမီးဖြစ်하였다။

Verse 92

विधूम नामा च वसुस्त्वं नाकललनां पुरा । तामेव ब्रह्मसदने दृष्ट्वानिलहृतांशुकाम्

အတိတ်ကာလ၌ သင်သည် ဝိဓူမ အမည်ရှိသော ဝသုတစ်ပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမသည် ကောင်းကင်အပျိုဖြစ်하였다။ ဗြဟ္မာ၏ စဒန၌ လေက အဝတ်အပိုင်းကို ယူဆောင်သွားသော ထိုသူမကို မြင်သောအခါ သင့်အတွင်းစိတ် လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်လာ하였다။

Verse 93

तदैव मादनाक्रांतः शापान्मर्त्यत्वमागतः । सैव ते दयिता राजन्भाविनी न चिरात्सखे

ထိုခဏတည်းကပင် မောဟာမေတ္တာ၏ အာဏာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သင်သည် ကျိန်စာ၏ အကျိုးဖြင့် မရဏရှိသော လူ့ဘဝသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ အို မင်းကြီး၊ မိတ်ဆွေ၊ ထိုမိန်းမတည်းက မကြာမီ သင်၏ ချစ်သူဖြစ်လာမည်။

Verse 94

यदा त्वमात्मनः पुत्रं राज्ये संस्थाप्य भूपते । मृगावत्या स्त्रिया सार्द्धं दक्षिणस्योदधेस्तटे

သင်သည် အို မင်းကြီး၊ ကိုယ့်သားကို ရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ တင်မြှောက်တော်မူပြီး မိန်းမ မೃဂာဝတီ နှင့်အတူ တောင်ဘက် သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိသောအခါ—

Verse 95

चक्रतीर्थे महापुण्ये फुल्लग्रामसमीपतः । स्नानं करिष्यसि तदा शापान्मुक्तो भविष्यसि

ဖုလ္လဂ္ရာမ ရွာအနီးရှိ မဟာပုဏ္ဏ Cakratīrtha တွင် သင်သည် ထိုအခါ သန့်စင်ရေချိုးမည်။ ထိုအခါပင် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်မည်။

Verse 96

इति प्रोवाच भगवन्सत्यलोके पितामहः । इतींद्रवचनं श्रुत्वा सहस्रानीकभूपतिः

ဤသို့ စတျလောက၌ ဂုဏ်မြတ်သော ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) မိန့်တော်မူ၏။ အင်ဒြာ၏ စကားကို ကြားသော် မင်းကြီး သဟသ္ရာနီက—

Verse 97

तथोद्वाहकृतोत्साहः समामंत्र्य शचीपतिम् । कौशांबीं प्रस्थितो हृष्टः स तिलोत्तमया पथि

ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာပွဲကို စီစဉ်ရန် စိတ်အားထက်သန်၍ သူသည် ရှချီပတိ (အင်ဒြာ) ထံမှ ခွင့်တောင်းနှုတ်ဆက်ကာ၊ ဝမ်းမြောက်လျက် လမ်းခရီးတွင် တိလိုတ္တမာနှင့်အတူ ကೌရှಾಂဘီ သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 98

स्मरन्किमपि तां कांतां भाषमाणामनन्यधीः । ध्यायञ्छतक्रतुवचो नालुलोके महीपतिः

သူမ စကားပြောနေစဉ်၊ မင်းကြီးသည်—စိတ်ကို သူမတစ်ယောက်တည်းအပေါ် တည်စေထားသော်လည်း—အခြားချစ်သူတစ်ဦးကို အတွင်းမှ သတိရနေ၏။ ထို့ပြင် သတကရတု (အိန္ဒြာ) ၏ မိန့်ခွန်းတွင် မျောလျက် မြေကြီး၏ အရှင်သည် သူမကိုတောင် မလှည့်ကြည့်ခဲ့။

Verse 99

सा शशाप नृपं सुभ्रूरनादरतिर स्कृता । आहूयमानोपि मया सहस्रानीक भूपते

မလေးစားသကဲ့သို့ မျက်နှာမူမခံရသော လှပသောမျက်ခုံးရှင် မိန်းမသည် မင်းကြီးကို ကျိန်စာတင်၍ ဆို၏—“အို စဟသ္ရာနီက ဘူပတိ၊ တပ်တော်တစ်ထောင်၏ အရှင်! ငါခေါ်နေသော်လည်း သင်မကြားသကဲ့သို့ မအာရုံစိုက်ခဲ့။”

Verse 100

मृगावतीं हृदा ध्यायन्किमर्थं मामुपेक्षसे । सौभाग्यमत्ता मानिन्यो न सहंतेऽवधीर णाम्

“နှလုံးထဲမှာ မೃဂာဝတီ ကို သတိစိုက်နေပြီး ငါ့ကို ဘာကြောင့် လျစ်လျူရှုသနည်း။ ကံကောင်းခြင်းမူးယစ်၍ မာနကြီးသော မိန်းမတို့သည် အထင်သေးခြင်းကို မခံနိုင်ကြ။”

Verse 101

मामवज्ञाय यां राजन्हृदा ध्यायसि सांप्रतम् । तया चतुर्दशसमा वियुक्तस्त्वं भविष्यसि

“အို မင်းကြီး၊ ငါ့ကို အထင်သေးပြီး ယခု သင်နှလုံးထဲတွင် သတိစိုက်နေသော မိန်းမနှင့် သင်ကွာခွာရမည်၊ ထိုကွာခွာခြင်းသည် ဆယ့်လေးနှစ်တိုင်တိုင် ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 102

इति शप्तवतीं राजा तामु वाच तिलोत्तमाम् । तामेव यदि लभ्येयं तनुजां कृतवर्मणः

ဤသို့ ကျိန်စာကို ထုတ်ဆိုပြီးနောက် မင်းကြီးသည် တိလိုတ္တမာ ကို ပြော၏—“အကယ်၍ ငါသည် သူမကိုပင် ရနိုင်ပါစေ—ကృతဝර්မန် ၏ သမီးကို!”

Verse 103

चतुर्दशसमा दुःखं सहिष्ये तद्वियोगजम् । इत्युक्त्वा तद्गतमना नृपः प्राया न्निजां पुरीम्

“ဆယ့်လေးနှစ်တိုင် ခွဲခွာခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ဝမ်းနည်းမှုကို ငါခံနိုင်မည်” ဟုဆိုပြီး၊ သူမကို စိတ်နှလုံးတည်မြဲစွာထားကာ မင်းသည် မိမိမြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 104

ततः कालेन तनया भूपतेः कृतवर्मणः । तमाससाद दयिता सर्वस्वं पुष्पधन्वनः

ထို့နောက် ကာလကြာမြင့်လာသော်၊ ဘူပတိ ကృతဝರ್ಮန်၏ သမီးတော်သည် သူ့ထံသို့ ရောက်လာ၏—ပုෂ္ပဓနွန် (ကာမဒေဝ) ၏ အချစ်တော်၊ သူ၏ အရာအားလုံးဖြစ်သူပင်။

Verse 105

मृगावती समासाद्य विला सतरुवल्लरीम् । विभ्रमांभोधिलहरीं ननंद मदनद्युतिः

မೃဂာဝတီကို ရရှိသဖြင့်—ကစားပွဲသစ်ပင်ပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှု လျှောကွယ်တံကဲ့သို့၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာပေါ်ရှိ လှိုင်းတစ်လှိုင်းကဲ့သို့—သူသည် မေတ္တာ၏ တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းကာ ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 106

सा तस्माद्गर्भमाधत्त भवानीवेंदुशेखरात् । पांडिम्ना शशिलेखेव पीपूषक्षालिता बभौ

သူ့ထံမှ နန်းသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လေ၏—လက冠ဆောင်းသော သီဝ၏ထံမှ ဘဝါနီကဲ့သို့။ နူးညံ့သော ဖြူဖျော့မှုနှင့်အတူ နန်းသည် ထွန်းလင်းလေ၏—နေခြည်ဖြင့် ဆေးကြောခံရသကဲ့သို့ လဆန်းကွေးတစ်စင်းပမာ။

Verse 107

सुन्दरी दौर्हृदव्यक्तेरथ पौरंदरीव दिक् । रराज राजमहिषी रजनीकरगर्भिणी

ထို့နောက် အလှတရားပြည့်ဝသော မဟေသီသည် ကိုယ်ဝန်ဆိုင်ရာ ဆန္ဒများ ပေါ်လွင်လာသဖြင့် ထွန်းတောက်လေ၏—ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) အုပ်စိုးသော အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ကဲ့သို့—အတွင်း၌ “ညကိုဖန်ဆင်းသူ” လ (စန္ဒ) ကို ဆောင်ထားလျက်။

Verse 108

सा दौर्हृदवशाद्राज्ञी यंयं काममकाम यत् । सुदुर्लभमपिप्रेम्णा तत्तत्सर्वं समाहरत्

နှလုံးသားအလိုဆန္ဒ၏အာဏာကြောင့် မိဖုရား၏စိတ်ထဲ ပေါ်လာသမျှ ဆန္ဒတိုင်းကို၊ ရှားပါးလွန်စွာ ရယူခက်သော်လည်း၊ မင်းကြီးသည် မေတ္တာကြောင့် တစ်ခုချင်းစီ စုဆောင်းပေးခဲ့သည်။

Verse 109

पत्यौ समीहितकरे सा कदाचिन्मृगावती । स्वेच्छया वै मतिं चक्रे रक्तवापीनिमज्जने

ခင်ပွန်းသည် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသူဖြစ်သော်လည်း မೃဂာဝတီသည် တစ်နေ့တွင် ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ဖြင့် အနီရောင်ရေကန်၌ မြုပ်နှံ၍ ရေချိုးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်하였다။

Verse 110

अभिलाषं सविज्ञाय मृगावत्या महीपतिः । कौसुम्भसलिलैः पूर्णां क्षणाद्वापीमकारयत्

မೃဂာဝတီ၏ ဆန္ဒကို သိမြင်သော မင်းကြီးသည် ခဏချင်းအတွင်း ကုသုမ္ဘအရောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းသောရေဖြင့် ပြည့်နေသည့် ရေကန်တစ်ကန်ကို ဆောက်လုပ်စေ하였다။

Verse 111

तस्मिन्रक्तजले राज्ञी स्नानं सादरमातनोत् । ततस्तां रक्ततोयार्द्रां फुल्लकिंशुकसन्निभाम्

အနီရောင်ရေထဲတွင် မိဖုရားသည် လေးမြတ်စွာ ရေချိုး하였다။ ထို့နောက် အနီရေစိုစွတ်နေသဖြင့် ပွင့်လန်းသော ကိံရှုကပင်ကဲ့သို့ ထင်ရှားလှပလာ하였다။

Verse 112

राजस्त्रीमामिषधिया सुपर्णकुलसंभवः । जहार विकटः पक्षी मुग्धां दग्धविधेर्वशात्

မင်းသမီးကို အသားဟု မှားယွင်းထင်မြင်၍ စုပဏ္ဏမျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားသော ကြီးမားကြမ်းတမ်းသည့် ငှက်တစ်ကောင်သည်—လောင်ကျွမ်းသည့် ကံကြမ္မာ၏ အာဏာကြောင့်—အပြစ်ကင်းမိန်းမကို ဖမ်းဆွဲယူသွား하였다။

Verse 113

नीत्वा विहायसा दूरं स तामचलसन्निभः । तत्याजमोहविवशामुदयाचलकंदरे

ကောင်းကင်လမ်းဖြင့် အဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ တောင်တမန်ကြီးကဲ့သို့သော ငှက်ကြီးသည် မောဟာကြောင့် မူးဝေကာ အရှေ့ဘက်တောင်၏ ဂူအတွင်း၌ သူမကို စွန့်ပစ်သွား하였다။

Verse 114

लब्धसंज्ञा शनैः कंपविलोलतनुवल्लरी । दृग्भ्यामुत्पलतुल्याभ्यां मुहुरश्रूण्यवर्तयत्

တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ရလာသော်လည်း သူမ၏ ပိန်နုသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် လျှောပင်ကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ယိမ်းယိုင်နေပြီး၊ ကြာပန်းတူသော မျက်လုံးများဖြင့် မကြာခဏ မျက်ရည်များကို စီးဆင်းစေ하였다။

Verse 115

हा नाथ मंदभाग्याहं त्वद्वियोगेनपीडिता । का गतिः क्व नु गच्छामि द्रक्ष्यामि त्वन्मुखं कदा

“အို နာထာရှင်! ကျွန်မသည် ကံမကောင်းသူ၊ သင်နှင့်ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် နာကျင်ပင်ပန်းနေပါသည်။ ကျွန်မ၏ အားကိုးရာသည် အဘယ်နည်း—ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း? သင်၏ မျက်နှာကို မည်သည့်အခါ ပြန်လည်မြင်ရမည်နည်း?”

Verse 116

इत्युक्त्वा गजसिंहानां पुरोभूद्वधकांक्षिणी । सा सर्वकेसरिगजैस्त्यक्ता न निधनं गता

ဤသို့ဆိုပြီး သေလိုစိတ်ဖြင့် သူမသည် ဆင်များနှင့် ခြင်္သေ့များ၏ ရှေ့သို့ သွားရောက်ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခြင်္သေ့နှင့် ဆင်တို့အားလုံးက စွန့်ပစ်သော်လည်း သူမသည် မရဏကို မတွေ့ရသေး။

Verse 117

आपत्काले नृणां नूनं मरणं नैव लभ्यते । अतिदीनं समाकर्ण्य तस्याः क्रंदितमुन्मुखाः

အကျပ်အတည်းကာလတွင် လူတို့သည် မရဏကိုတောင် လွယ်လင့်တကူ မရနိုင်ကြသည်ဟု အမှန်ပင်။ သူမ၏ အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ် ငိုကြွေးသံကို ကြားသဖြင့် သူတို့သည် သူမဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်ကြသည်။

Verse 118

मृगा निष्पंदगतयो न तृणान्यप्यभक्षयन् । ततस्तां करुणासिंधुर्मुनिपुत्रस्तथास्थिताम्

သမင်တို့သည် လုံးဝမလှုပ်မရှား ဖြစ်ကာ မြက်တစ်စည်းတောင် မစားကြ။ ထို့နောက် ကရုဏာသမုဒ္ဒရာတော်သဖွယ် မုနိ၏သားသည် ထိုအခြေအနေဖြင့် ရပ်နေသော မိဖုရားကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 119

रुदतीं कृपया राज्ञीं समानीय स्वमाश्रमम् । न्यवेदयच्च तां राज्ञीं गुरवे जमदग्नये । जमदग्निस्तु धर्मात्मा तामाश्वासयदंतिके

ကရုဏာကြောင့် သူသည် ငိုကြွေးနေသော မိဖုရားကို မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး မိမိ၏ ဆရာ ဂျမဒဂ္နီထံသို့ အကြောင်းကြား하였다။ ဓမ္မစိတ်ရှိသော ရှင်ဂျမဒဂ္နီသည် အနီးတွင်ပင် ထိုင်ကာ သူမကို သက်သာစေ하였다။

Verse 120

जमदग्निरुवाच । तथा जानीहि मां भद्रे कृतवर्मा यथा तव

ဂျမဒဂ္နီ မိန့်တော်မူသည်– “မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ကృతဝರ್ಮာ သင်အပေါ်ရှိသကဲ့သို့ ငါကိုလည်း သင်အပေါ် ထိုသို့ပင် သိမှတ်လော့။”

Verse 121

एवमाश्वासिता तत्र कृपया जमदग्निना । चक्रे तत्रैव सा वासमाश्रमे मुनिसंकुले

ဤသို့ ဂျမဒဂ္နီ၏ ကရုဏာဖြင့် ထိုနေရာ၌ သက်သာရာရပြီးနောက် မုနိများစွာ စုဝေးနေသော အာရှရမ်၌ပင် သူမ နေထိုင်အခြေချ하였다။

Verse 122

ततस्स्वल्पेन कालेन विशाखमिव पार्वती । असूत तनयं बाला शौर्यधैर्यगुणान्वितम्

ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း ပာဝတီက ဝိသာခကို မွေးဖွားသကဲ့သို့ ထိုယောက်ျားမိန်းမငယ်သည် သားတစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ ရဲရင့်မှုနှင့် သတ္တိတည်ကြည်မှု၏ ဂုဏ်ရည်များဖြင့် ပြည့်စုံ하였다။

Verse 123

सूतिकागृहकृत्यानि यानि कार्याणि बंधुभिः । चक्रिरे मातृवत्तानि मृगावत्या मुनिस्त्रियः

ရသေ့တို့၏ မယားများသည် မೃဂာဝတီ အတွက် မိမိတို့၏ မိခင်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ မီးဖွားခန်း၌ ဆွေမျိုးများက ပြုလုပ်သည့် တာဝန်အလုံးစုံကို ဘာဝနာဖြင့် ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 124

तं सुजातं नृपसुतं कापि वागशरीरिणी । उदयाचलजातत्वाच्चकारोदयनाभिधम्

သွေးသန့်သော မင်းသားလေးအတွက် ကိုယ်မဲ့အသံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာ၍၊ အရှေ့တောင်တန်း ဥဒယာချလ အနီး၌ မွေးဖွားသဖြင့် ‘ဥဒယန’ ဟု နာမကရဏ ပြု하였다။

Verse 125

आश्रमे स मुनीन्द्रेण कृतचूडादिकव्रतः । जग्राह सकला विद्या जमदग्नेर्महामुनेः

အာရှရမ်၌ မုနိဣန္ဒြက သူ့အတွက် ချူဍာ စသည့် သံစ్కာရများကို ပြုလုပ်ပေးပြီးနောက်၊ မဟာမုနိ ဇမဒဂ္နိ ထံမှ ဗိဒ္ယာ အစုံအလင်ကို သင်ယူရရှိ하였다။

Verse 126

युवा नृपसुतः सोऽयं कदाचिन्मृगयापरः । अपश्यदेकं भुजगं व्याधेन दृढसंयतम्

တစ်ခါက ထိုလူငယ် မင်းသားသည် အမဲလိုက်ခြင်း၌ စိတ်နှစ်နေစဉ်၊ မုဆိုးတစ်ယောက်က တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားသော မြွေတစ်ကောင်ကို မြင်하였다။

Verse 127

उवाच स कृपायुक्तो व्याध मुंच भुजंगमम् । किं करिष्यस्यनेन त्वं नैनं हिंसितुर्महसि

ကရုဏာစိတ်ဖြင့် သူက “ဟေ မုဆိုး၊ အဲဒီ မြွေကို လွှတ်ပါ။ သင်က အဲဒါနဲ့ ဘာလုပ်မလဲ။ အဲဒါကို ထိခိုက်စေဖို့ မသင့်ပါ” ဟု ပြော하였다။

Verse 128

तमुवाच ततो व्याधः सर्पेणानेन पूरुष । धनधान्यादिकं लप्स्ये ग्रामेषु नगरेषु च

ထို့နောက် မုဆိုးက ထိုယောက်ျားအား ပြောသည်—“ဤမြွေကို အားထား၍ ကျေးရွာများနှင့် မြို့များတွင်လည်း ငွေကြေး၊ စပါးသီးနှံနှင့် အမျိုးမျိုးသော စည်းစိမ်ကို ရယူမည်”

Verse 129

अतोहं जीविकामेनं नैव मोक्ष्ये कथंचन । इत्युक्त्वा पेटिकायां तं वबंध शबराधमः

“ထို့ကြောင့် ငါ၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ဤကောင်ကို မည်သို့မျှ မလွှတ်နိုင်” ဟုဆိုကာ အနိမ့်ကျသော သဗရက ၎င်းကို သေတ္တာငယ်တစ်လုံးထဲတွင် ချည်နှောင်ထား하였다။

Verse 130

बद्धमालोक्य भुजगं शबराय धनार्थिने । अमोचयत्स्वजननीदत्तं दत्त्वा स कंकणम्

မြွေကို ချည်နှောင်ထားသည်ကို မြင်သော် ငွေလိုချင်သော သဗရအား မိခင်ပေးထားသော လက်ကောက်ကို ပေးကာ ထိုမြွေကို လွှတ်ပေး하였다။

Verse 131

मोचितस्तेन सर्पोऽसौ नरो भूत्वा कृतांजलिः । सख्यं कृत्वा च सहसा तं पातालं निनाय वै

သူက လွှတ်ပေးသဖြင့် ထိုမြွေသည် လူအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရပ်နေ하였다။ ချက်ချင်း မိတ်သဟာယပြု၍ သူ့ကို ပာတာလာသို့ အမှန်တကယ် ခေါ်ဆောင်သွား하였다။

Verse 132

किन्नराख्येन नागेन धृतराष्ट्रसुतेन सः । पातालं प्राविशत्तत्र न्यवसत्पूजितस्सुखम्

ဓృతရာෂ္ဋရ၏ သားဖြစ်သော “ကိန္နရ” ဟုအမည်ရ နာဂနှင့်အတူ သူသည် ပာတာလာသို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခံရကာ သက်သာချမ်းသာစွာ နေထိုင်하였다။

Verse 133

धृतराष्ट्रस्य तनयां भगिनीं किन्नरस्य च । ललिताख्यां गुणोपेतां प्रियां भेजे नृपात्मजः

မင်းသားသည် ဓృతရာෂ္ဌရ၏ သမီးဖြစ်၍ ကိန္နရ၏ ညီမလည်းဖြစ်သော၊ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝသည့် လလိတာကို ချစ်သူအဖြစ် လက်ခံယူ하였다။

Verse 134

सा तस्माज्जनयामास पुत्रमप्रतिमौजसम् । ततः सा ललिता प्राह त्वरितोदयनं प्रति

သူ့ထံမှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အင်အားတန်ခိုးရှိသည့် သားတော်ကို မွေးဖွား하였다။ ထို့နောက် လလိတာသည် တ္ဝရိတောဒယနအား ပြော하였다။

Verse 135

ललितोवाच । अहं विद्या धरी पूर्वं सुकर्णी नाम नामतः । शापात्सर्पत्वमाप्तास्मि शापांतो गर्भ एष मे

လလိတာက ပြောသည်— “အရင်က ငါသည် ဝိဒ္ယာဓရီ ဖြစ်၍ နာမည်မှာ စုကဏ္ဏီ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ကျိန်စာကြောင့် မြွေသဘောသို့ ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ဤကိုယ်ဝန်သည် ထိုကျိန်စာ၏ အဆုံးသတ် ဖြစ်သည်။”

Verse 136

ततोऽमुं प्रतिगृह्णीष्व पुत्रमप्रतिमौजसम् । तांबूलीं स्रजमम्लानां वीणां घोषवतीमपि

ထို့ကြောင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အင်အားတန်ခိုးရှိသည့် ဤသားတော်ကို လက်ခံပါ; ထို့ပြင် ကွမ်းယာ၊ မညှိုးနွမ်းသော ပန်းမော်လီနှင့် အသံကောင်းကောင်း ထွက်သော ဝီဏာကိုလည်း လက်ခံပါ။

Verse 137

तथेति प्रतिजग्राह तत्सर्वं नृपनंदनः । पश्यतां सर्वसर्पाणां साप्यगच्छद्विहायसम्

“ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ (တထာස්တု)” ဟု ဆိုကာ မင်းသားသည် အရာအားလုံးကို လက်ခံယူ하였다။ မြွေတို့အားလုံး ကြည့်နေစဉ်တွင် နាងလည်း ကောင်းကင်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 138

ततः सोऽपि गृहीत्वा तु वीणां मालां च पुत्रकम् । दुःखितामात्मजननीं द्रषुकामस्त्वरान्वितः

ထို့နောက် သူလည်း ဝီဏာ၊ ပန်းကုံးနှင့် မိမိ၏ ကလေးသားငယ်ကို ယူဆောင်ကာ၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မိခင်ကို တွေ့လိုစိတ်ဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 139

श्वशुरादीननुज्ञाप्य सहसा स्वाश्रमं ययौ । जननीं शोकसंतप्तामाश्वस्तां जमदग्निना

ယောက္ခမနှင့် အခြားသူတို့ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက်၊ သူသည် ချက်ချင်း မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ သွားရာ၊ ထိုနေရာတွင် စိုးရိမ်ပူဆွေးမှုကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော မိခင်ကို ဇမဒဂ္နီက သက်သာစေထားခဲ့သည်။

Verse 140

समेत्य तोषयामास वृत्तं चास्यै न्यवेदयत् । तदा प्रहृष्टहृदया सा बभूव मृगावती

တွေ့ဆုံသောအခါ သူသည် မိခင်ကို သက်သာစေပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အပြည့်အစုံ ပြောပြ하였다။ ထိုအခါ မೃဂာဝတီ၏ နှလုံးသားသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသည်။

Verse 141

अत्रांतरे स शबरः कौशांब्यां वणिजं ययौ । सहस्रानीकनामांकं विक्रेतुं मणिकंकणम्

ထိုအချိန်အတွင်း ထို ရှဗရသည် ကောရှာမ္ဘီမြို့ရှိ ကုန်သည်တစ်ဦးထံ သွား၍ စဟသ္ရာနီက၏ အမည်တံဆိပ်ပါသော မဏိကံကဏ် (ရတနာကွင်း) ကို ရောင်းချလိုက်သည်။

Verse 142

राजमुद्रां समालोक्य कंकणे स वणिग्वरः । शबरेण समं गत्वा सर्वं राज्ञे न्यवेदयत्

ကွင်းပေါ်ရှိ ရာဇမုဒ్రာကို မြင်သောအခါ ထိုကုန်သည်အထွတ်အမြတ်သည် ရှဗရနှင့်အတူ သွားကာ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ဘုရင်ထံ တင်လျှောက်하였다။

Verse 143

ततः सहस्रानीकोऽयं तत्प्राप्य मणिकंकणम् । मृगावतीविप्रयोगविषाग्निपरिपीडितः

ထို့နောက် သဟသ္ရာနီက မင်းသည် မဏိတန်ဆာကောက်ကွင်းကို ရရှိသော်လည်း မೃဂာဝတီနှင့် ခွဲခွာရခြင်း၏ အဆိပ်မီးကြောင့် ပြင်းစွာနာကျင်နေ하였다။

Verse 144

तद्बाहुसंगपीयूष शीकरासारशीतलम् । कंकणं हृदये न्यस्य विललाप सुदुःखितः

ထိုကောက်ကွင်းကို ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ထားလိုက်သည်—သူမ၏ အနမ်းအ拥抱မှ အမృతရည်စက်ကဲ့သို့ အေးမြ၍—အလွန်ဝမ်းနည်းကာ ငိုကြွေးလျက် विलाप하였다။

Verse 145

उवाच च कथं लब्धं कंकणं शबर त्वया । स चैवमुक्तस्तत्प्राप्ति क्रमं तस्मै न्यवेदयत्

ထို့နောက် မင်းက “ဟေ သဗရ၊ ဒီကောက်ကွင်းကို မင်းဘယ်လိုရခဲ့သနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုသို့ မေးမြန်းခံရသော် သဗရက ရရှိလာပုံ အစဉ်အဆက်ကို အပြည့်အစုံ တင်ပြ하였다။

Verse 146

शबरस्य वचः श्रुत्वा सहस्रानीकभूपतिः । प्रतस्थे मंत्रिभिः सार्द्धं प्रियालोकनकौतुकी

သဗရ၏ စကားကို ကြားသော် သဟသ္ရာနီက မင်းသည် ချစ်သူကို တွေ့မြင်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ ခရီးထွက်လေ၏။

Verse 147

यत्रेंदुभास्क रमुखा लभंते सहसोदयम् । तमेव गिरिमुद्दिश्य सहसा सोऽभ्यगच्छत

လနှင့် နေ တပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်သည်ဟု ဆိုကြသော တောင်တန်းသို့ ဦးတည်ကာ သူသည် ချက်ချင်း အလျင်အမြန် သွားရောက် နီးကပ်လေ၏။

Verse 148

किंचिन्मार्गं समुल्लंघ्य तस्थौ विश्रांतसैनिकः । तस्मिन्विनिद्रे दयितासंगमध्यानतत्परे

လမ်းအနည်းငယ်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် သူသည် ရပ်နားကာ စစ်သည်တို့ကို အနားယူစေ하였다။ ထိုနေရာ၌ အိပ်ငိုက်မှု ဝင်လာသော် သူ၏စိတ်သည် ချစ်သူနှင့် ပေါင်းဆုံခြင်းကို သမาธိဖြင့် စူးစိုက်နေ하였다။

Verse 149

वसंतको विचित्रास्तु कथयामास वै कथाः । तत्कथाश्रवणेनैव तां रात्रिं स निनाय वै

ထို့နောက် ဝသန္တကသည် အံ့ဩဖွယ်ရာ ပုံပြင်မျိုးစုံကို ပြောပြ하였다။ ထိုပုံပြင်များကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် သူသည် ညတစ်ညလုံးကို ကုန်လွန်စေ하였다။

Verse 150

ततः कालेन ककुभं प्राप्य जंभारिपालिताम् । जमदग्न्याश्रमं गत्वा निर्वैरहरिकुंजरम्

ထို့နောက် အချိန်တန်သဖြင့် သူသည် ဇမ္ဘ၏ရန်သူ (အိန္ဒြာ) က ကာကွယ်ထားသော ကကုဘမြို့သို့ ရောက်하였다။ ထိုမှတစ်ဆင့် ဇမဒဂ္နိ ရှင်မုနိ၏ အာရှရမ်သို့ သွားရာ၊ ထိုနေရာတွင် ခြင်္သေ့နှင့် ဆင်တောင် ရန်မရှိဘဲ အတူနေထိုင်ကြသည်။

Verse 151

तपस्यंतं मुनिं दृष्ट्वा शिरसा प्रणनाम सः । आशीर्वादेन स मुनिः प्रतिजग्राह तं नृपम्

တပဿယာတွင် မျောနေသော မုနိကို မြင်လျှင် သူသည် ခေါင်းငုံ့၍ ပရဏာမ ပြု하였다။ မုနိသည်လည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ပေးကာ ထိုဘုရင်ကို လက်ခံကြိုဆို하였다။

Verse 152

विधिवत्पूजयामास पाद्यार्घ्याचमनीयकैः । उवाच च महीपालं धर्मार्थसहितं वचः

ထို့နောက် သူသည် ဓမ္မနည်းတကျ ပာဒျ (ခြေသန့်ရေ)၊ အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုပူဇော်ပစ္စည်း) နှင့် အာစမနီယ (သောက်သုံးရေ) တို့ဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့하였다။ ထို့ပြင် ဓမ္မနှင့် အရ္ထ အကျိုးတရားနှင့် ယှဉ်သော စကားကို ဘုရင်အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 154

भविष्यति दिशां जेता सिंहसंहननो युवा । पौत्र एष महाभाग तथा द्युदयनात्मजः

အို မဟာဘဂ္ဂ! သင်၏ ဤမြေးတော်—ဒျူဒယန၏ သားတော်—သည် လူငယ်အရွယ်၌ ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ သန်မာသောကိုယ်ထည်ဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာကို အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 155

इयं मृगावती भार्या पाति व्रत्यपरायणा । तदेतांस्त्रीन्महाराज प्रतिगृह्णीष्व मा चिरम्

ဤသူမသည် မೃဂာဝတီ ဖြစ်၍ ဝရတနှင့် သာသနာကျင့်စဉ်တို့၌ အလွန်အာရုံစိုက်သော ဇနီးတော်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မဟာရာဇာ၊ ဤမိန်းမကို မနှောင့်နှေးဘဲ လက်ခံတော်မူပါ။

Verse 156

उक्त्वैवं मुनिना दत्तांस्तान्गृहीत्वा महीपतिः । प्रियासहायः स्वपुरीं प्रतस्थे मंत्रिभिर्वृतः

မုနိက ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ မဟာမင်းသည် ရှင်ရသီပေးအပ်သော လက်ဆောင်များကို လက်ခံတော်မူ၏။ ထို့နောက် ချစ်မြတ်နိုးရသော မိဖုရားနှင့်အတူ မန္တ្រីများ ဝန်းရံလျက် ကိုယ်ပိုင်မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 157

ततः प्रविश्य कौशांबीं नगरीं स नृपोत्तमः । स्मरञ्छक्रस्य वचनं मानुषं जन्म कुत्सयन्

ထို့နောက် အထူးမြတ်သော မင်းကြီးသည် ကောရှာမ္ဘီ မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ အိန္ဒြ၏ စကားတော်ကို သတိရလျက် လူဖြစ်ရခြင်း၏ အခြေအနေကို မထင်မရှားဟု ရှုတ်ချတော်မူ၏။

Verse 158

महीमुदयनायैव ददौ पुत्राय धीमते । तस्मिन्नुदयने पुत्र राज्यपालनदक्षिणे

မင်းကြီးသည် ဉာဏ်ပညာရှိသော သားတော် ဥဒယန ထံသို့ မြေပြင်တော်၊ အနက်အားဖြင့် နိုင်ငံတော်ကို အပ်နှံတော်မူ၏။ ထိုသားတော် ဥဒယန သည် နိုင်ငံကာကွယ်ရေး၌ ကျွမ်းကျင်လာသောအခါ၊

Verse 159

राज्यभारं विनिक्षिप्य स शापविनिवृत्तये । वसंतकरुमण्वद्भ्यां मृगावत्या च भार्यया

မင်းအုပ်ချုပ်ရေး၏ဝန်ကို ချထား၍ ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်လိုသောဆန္ဒဖြင့် သူသည် ဝသန္တကရုမဏ္ဝ နှင့် ဇနီး မೃဂာဝတီ တို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 160

यौगन्धरायणेनापि मंत्रिपुत्रेण संयुतः । चक्रतीर्थे महापुण्ये दक्षिणस्योदधेस्तटे

ဝန်ကြီး၏သား ယောဂန္ဓရာယဏ လည်း အတူလိုက်ပါလာပြီး၊ တောင်ဘက်သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေရှိ မဟာပုဏ္ဏ Cakratīrtha သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 161

स्नानं कर्तुं ययौ तूर्णं सर्वतीर्थोत्त मोत्तमे । वाहनैर्वातरंहोभिरचिराल्लवणोदधिम्

သန့်ရှင်းသော ရေချိုးပူဇော်မှုကို ပြုရန် သူသည် တီရ္ထများအနက် အမြတ်ဆုံးသော တီရ္ထသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။ လေကဲ့သို့ မြန်သော ယာဉ်များဖြင့် မကြာမီ ဆားသမုဒ္ဒရာသို့ ရောက်하였다။

Verse 162

संप्राप्य चक्रतीर्थं च स्नानं चक्रुर्यथाविधि । तेषु च स्नातमात्रेषु चक्रतीर्थे नृपादिषु

Cakratīrtha သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူတို့သည် စည်းကမ်းအတိုင်း ရေချိုးပူဇော်မှုကို ပြုကြသည်။ ထို Cakratīrtha တွင် မင်းနှင့် အခြားသူတို့ ရေချိုးပြီးချင်း…

Verse 163

विनष्टं तत्क्षणादेव मानुष्यमतिकुत्सितम् । ततो विधूतपापास्ते स्वं रूपं प्रतिपेदिरे

ထိုခဏချင်းပင် သူတို့၏ အလွန်အမင်း နိမ့်ကျသော လူ့အခြေအနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် ပാപများကို ဖယ်ရှားသန့်စင်ပြီး သူတို့သည် မိမိတို့၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ရရှိ하였다။

Verse 164

दिव्यांबरधराः सर्वे दिव्यमाल्यानुलेपनाः । विमानानि महार्हाणि समारुह्य विभूषिताः

သူတို့အားလုံးသည် ဒိဗ္ဗဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်၍ ကောင်းကင်ပန်းမော်လီများနှင့် သန့်ရှင်းသော အနံ့သာလိမ်းပွတ်ဖြင့် တန်ဖိုးကြီးမြတ်၍ တင့်တယ်သော ဝိမာနများပေါ် တက်စီးကာ အလင်္ကာရတောက်ပလျက် ရောင်ပြန်ထွန်းလင်း하였다။

Verse 165

तत्तीर्थं बहु मन्वानाः स्वशापच्छेदकारणम् । पश्यतां सर्वलोकानां स्वर्गलोकं ययुस्तदा

ထိုတီရ္ထကို မိမိတို့၏ ကျိန်စာပျက်ကွက်စေသော အကြောင်းရင်းဟု အလွန်လေးမြတ်ကာ လူအပေါင်းတို့ကြည့်ရှုနေစဉ်၌ ထိုအခါပင် စွဝဂ္ဂလောကသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 166

तदाप्रभृति ते सर्वे ज्ञात्वा तत्तीर्थवैभवम् । पावने चक्रतीर्थेऽस्मिन्स्नानं कुर्वंति सर्वदा

ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့အားလုံးသည် ထိုတီရ္ထ၏ မဟာဂုဏ်ကို သိရှိပြီး၊ သန့်စင်စေသော ဤ စက္ကတီရ္ထ၌ အမြဲတမ်း ရေချိုးသန့်စင်ကြသည်။

Verse 167

एवं प्रभावं तत्तीर्थं ये समागत्य मानवाः । स्नानं सकृच्च कुर्वंति ते सर्वे स्वर्गवासिनः

ထိုတီရ္ထ၏ အာနုဘော်သည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသို့ လာရောက်၍ တစ်ကြိမ်တည်းပင် ရေချိုးသန့်စင်သူတို့အားလုံး စွဝဂ္ဂတွင် နေထိုင်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 168

एवं वः कथितं विप्रा विधूमचरितं महत् । यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । यं यं कामयते कामं तं सर्वं शीघ्रमाप्नुयात्

ဤသို့ဖြင့် ဟေ ဗိပ္ပရတို့ (ဗြာဟ္မဏတို့)၊ ဝိဓူမ၏ မဟာဇာတ်ကြောင်းကို သင်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ ဤအခန်းကို ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် မိမိလိုလားသော ဆန္ဒဟူသမျှကို အလျင်အမြန် ပြည့်စုံစွာ ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 193

नरनाथ मृगावत्यां जातोऽयं तनयस्तव । यशोनिधिर्महातेजा रामचंद्र इवापरः

အို လူတို့၏ဘုရင်၊ မೃဂာဝတီမှ သင်၏ဤသားတော် မွေးဖွားလာပြီ—ဂုဏ်သတင်း၏ သမုဒ္ဒရာ၊ မဟာတေဇောတောက်ပ၍ အခြားတစ်ပါး ရာမချန္ဒြာတော်ကဲ့သို့။