Adhyaya 48

Verse 1

श्रीसूत उवाच । रामनाथं समुद्दिश्य कथां पापविनाशिनीम् । प्रवक्ष्यामि मुनिश्रेष्ठाः शृणुध्वं सुसमाहिताः

သီရိ စူတ မိန့်ကြားသည်– “ရာမနာထကို အကြောင်းအရာထား၍ အပြစ်ပျောက်ကင်းစေသော ကထာကို ငါဟောပြမည်။ မုနိအမြတ်တို့၊ စိတ်တည်ငြိမ်၍ နားထောင်ကြလော့။”

Verse 2

पांड्यदेशाधिपो राजा पुरासीच्छंकराभिधः । ब्रह्मण्यः सत्यसंधश्च यायजूकश्च धार्मिकः

ယခင်က ပாண்டျဒေသကို အုပ်စိုးသော မင်းတပါးရှိ၍ အမည်မှာ သင်္ကရ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘြာဟ္မဏတို့ကို ရိုသေကာ သစ္စာကတိတည်မြဲ၍ ယဇ్ఞပွဲများကို ပံ့ပိုးသူ၊ ဓမ္မတရားကို ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 3

वेदवेदांगतत्त्वज्ञः परसैन्यविदारणः । चतुरोऽप्याश्रमान्वर्णान्धर्मतः परिपालयन्

သူသည် ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့၏ အနှစ်သာရကို သိမြင်သူ၊ ရန်သူတပ်များကို ချေမှုန်းနိုင်သူ ဖြစ်ပြီး ဓမ္မအတိုင်း အာရှရမ်လေးပါးနှင့် ဝဏ္ဏအဆင့်များကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်း하였다။

Verse 4

वैदिकाचारनिरतः पुराणस्मृतिपारगः । शिवविष्ण्वर्चको नित्यमन्यदैवतपूजकः

သူသည် ဝေဒိက အာစာရကို လိုက်နာသူ၊ ပုရာဏနှင့် စမృతိကျမ်းများကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ နေ့စဉ် ရှိဝနှင့် ဝိෂ္ဏုကို ပူဇော်ကာ အခြားဒေဝတားများကိုလည်း လေးစားပူဇော်하였다။

Verse 5

महादानप्रदो नित्यं ब्राह्मणानां महात्मनाम् । मृगयार्थं ययौ धीमान्स कदाचित्तपोवनम्

သူသည် မဟာတ္မာ ဘြာဟ္မဏတို့အား အမြဲ မဟာဒါန ပေးလှူသူ ဖြစ်၏။ တစ်ခါက ဉာဏ်ပညာရှိသော မင်းသည် မုဆိုးလိုက်ရန် တပောဝန သစ်တောသို့ သွား하였다။

Verse 6

सिंहव्याघ्रेभमहिष क्रूरसत्वभयंकरम् । झिल्लिकाभीषणरवं सरीसृपसमाकुलम्

ထိုဒေသသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍—ခြင်္သေ့၊ ကျား၊ ဆင်နှင့် တောကျွဲတို့ကြောင့် ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်ကာ၊ ရက်စက်သော တောရိုင်းသတ္တဝါတို့၏ အန္တရာယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့စေသည်။ ဇင်ဂျင်ပိုးတို့၏ မင်္ဂလာမကောင်းသံ ကွင်းကွင်းလင်းလင်း မြည်ဟည်းပြီး၊ လှုပ်လှုပ်ရွရွ လှည့်လည်သည့် တွားသတ္တဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 7

भीमश्वापदसंपूर्णं दावानलभयंकरम् । महारण्यं प्रविश्याथ शंकरो राजशेखरः

ထိုမဟာတောအုပ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် တောရိုင်းသားရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ တောမီး (ဒာဝါနလ) ၏ အန္တရာယ်ကြောင့်လည်း ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မင်းတို့အနက် မကွယ်မဝှက် ထင်ရှားသော မင်းမြတ် ရှင်ကရာသည် ထိုမဟာအရဏ်သို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 8

अनेकसैनिकोपेत आखेटिकुलसंकुलः । पादुकागूढचरणो रक्तोष्णीषो हरिच्छदः

သူသည် စစ်သည်အများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး မုဆိုးမျိုးရိုးများက ဝိုင်းရံထားသည်။ ခြေထောက်များကို ပဒုကာ (စန္ဒယ်) ဖြင့် ဖုံးကာ၊ ခေါင်းပေါ်တွင် အနီရောင် ဥရှ္ဏီရှ (ခေါင်းပတ်) ဆင်မြန်း၍၊ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

Verse 9

बद्धगोधांगुलित्राणो धृतकोदण्डसायकः । कक्ष्याबद्धमहाखङ्गः श्वेताश्ववरमास्थितः

သူသည် ဂိုဓာ (အိဂွာနာ) အရေဖြင့် ချည်ထားသော လက်ချောင်းကာကွယ်ကိရိယာကို ဝတ်ဆင်ပြီး၊ လေးနှင့် မြားကို ကိုင်ဆောင်သည်။ ခါးတွင် ဓားကြီးကို ချည်ကပ်ထားကာ၊ အထူးကောင်းမွန်သော အဖြူရောင် မြင်းပေါ်တွင် စီးနင်းနေသည်။

Verse 10

सुवेषधारी सन्नद्धः पत्तिसंघसमावृतः । कांतारेषु च सर्वेषु पर्वतेषु गुहासु च

သူသည် ဝတ်စားဆင်ယင်လှပ၍ လက်နက်ကိရိယာအပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားကာ၊ ခြေလျင်တပ်ဖွဲ့အစုအဝေးများက ဝိုင်းရံထားသည်။ ထိုသူသည် တောကန္တာရအနှံ့—တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကာ၊ ဂူများအတွင်းသို့ပါ ဝင်ရောက်လှည့်လည်하였다။

Verse 11

समुत्तीर्ण महास्रोता युवा सिंहपराक्रमः । विचचार बलैः साकं दरीषु मृगयन्मृगान्

ကြီးမားသောရေစီးကြမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်၊ ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ သတ္တိပြင်းထန်သော လူငယ်သည် တပ်အင်အားနှင့်အတူ ချိုင့်ဝှမ်းများအတွင်း လှည့်လည်ကာ တောတိရစ္ဆာန်များကို အမဲလိုက်လေ၏။

Verse 12

बध्यतां वध्यतामेष याति वेगान्मृगो वने । एवं वदत्सु सैन्येषु स्वयमुत्प्लुत्य शंकरः

“ဖမ်းကြ! သတ်ကြ! မျောက်မဟုတ်၊ သမင်က တောထဲကို အလျင်အမြန် ပြေးသွားတယ်!” ဟု စစ်သားများ အော်ဟစ်နေစဉ်၊ ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကိုယ်တိုင် ခုန်ထွက်၍ ရှေ့သို့ တိုးလေ၏။

Verse 13

मृगं हंति महाराजो विगाह्य विपिनस्थलीम् । सिंहान्वराहान्महिषान्कुञ्जराच्छरभांस्तथा

တောမြေပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မဟာရာဇာသည် သမင်ကို ခုတ်လှဲသတ်ပြီး၊ ခြင်္သေ့၊ တောဝက်၊ တောကျွဲ၊ ဆင်နှင့် ရှရဘ (śarabha) များကိုပါ ထပ်မံနှိမ်နင်းသတ်ဖြတ်လေ၏။

Verse 14

विनिघ्नन्स मृगानन्यान्वन्याञ्छंकरभूपतिः । कुत्रचिद्विपिनोद्देशे दरीमध्यनिवासिनम्

ဤသို့ ရှင်ကရ ဘုရင်သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ဆက်လက်သတ်ဖြတ်နေစဉ်၊ တော၏ တစ်နေရာတွင် ချိုင့်အလယ်၌ နေထိုင်သူ တစ်ဦးကို တွေ့မြင်လေ၏။

Verse 15

व्याघ्रचर्मधरं शांतं मुनिं नियतमानसम् । व्याघ्रबुद्ध्या जघानाशु शरेणानतपर्वणा

သူသည် ကျားအရေဝတ်ဆင်၍ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်ကာ စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသော မုနိကို မြင်လေ၏။ သို့သော် ကျားဟု မှားယွင်းထင်ကာ အဆစ်မကွေးသော မြားဖြင့် ချက်ချင်း ပစ်ခတ်လေ၏။

Verse 16

अतिवेगेन विप्रेंद्रास्तत्पत्नीं च ससायकः । निजघान पतिप्राणां निविष्टां पत्युरंतिके

အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့၏ အရှင်၊ အလွန်မြန်မြန်ဖြင့် မြားပစ်သူသည် ရှိ၏ မယားကိုပါ မြားနှင့်တကွ ထိုးသတ်လိုက်သည်—သူမသည် ခင်ပွန်း၏ အသက်ကို အသက်တော်ကဲ့သို့ ထားသော ပတိပရာဏာဖြစ်၍ ခင်ပွန်းဘေးနား၌ ထိုင်နေသူဖြစ်၏။

Verse 17

विलोक्य मातापितरौ तत्पुत्रो निहतौ वने । रुरोद भृशदुःखार्तो विललाप च कातरः

တောအတွင်း၌ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့ သတ်ဖြတ်ခံရသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့၏ သားသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ အသံကျယ်ကျယ် ငိုကြွေးကာ အားနည်းစွာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလေ၏။

Verse 18

भोस्तात मातर्मां हित्वा युवां यातौ क्व वाधुना । अहं कुत्र गमिष्यामि को वा मे शरणं भवेत्

‘အို ဖခင်ရေ! အို မိခင်ရေ! ကျွန်ုပ်ကို ထားခဲ့ပြီး ယခု သင်တို့ ဘယ်သို့ သွားကြသနည်း? ကျွန်ုပ် ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း၊ ကျွန်ုပ်၏ ခိုလှုံရာသည် မည်သူ ဖြစ်မည်နည်း?’

Verse 19

को मामध्यापयेद्वेदाञ्छास्त्रं वा पाठयेत्पितः । अंब मे भोजनं का वा दास्यते सोपदेशकम्

‘အို ဖခင်ရေ! ကျွန်ုပ်ကို ဝေဒကို မည်သူ သင်ပေးမည်နည်း၊ သာස්တြာကို မည်သူ ဖတ်သင်ပေးမည်နည်း? အို အမ္မာရေ! ကျွန်ုပ်ကို အစာအဟာရကို မည်သူ ပေးမည်နည်း—အုပ်ဒေသနှင့် အကြံဉာဏ်ပါနှင့်?’

Verse 20

आचाराञ्च्छिक्षयेत्को वा तात त्वयि मृतेऽधुना । अंब बालं प्रकुपितं का वा मामुपलाप येत्

‘အို ဖခင်ရေ! ယခု သင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်ကို သင့်လျော်သော အကျင့်စာရိတ္တကို မည်သူ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးမည်နည်း? အို အမ္မာရေ! ကျွန်ုပ်—ကလေးပင်ဖြစ်သေး၍—ဒေါသထွက်လာသော် မည်သူက နူးညံ့စွာ ဆုံးမ၍ အကြံပေးမည်နည်း?’

Verse 21

युवां निरागसावद्य केन पापेन सायकैः । निहतौ वै तपोनिष्ठौ मत्प्राणौ मद्गुरू वने

သင်တို့နှစ်ဦးသည် အပြစ်ကင်း၍ အပြစ်တင်စရာမရှိ—ဘယ်အပြစ်ကြောင့် မြားဖြင့် သတ်ခံရသနည်း။ သင်တို့သည် တပဿာ၌ တည်ကြည်၍ ငါ၏အသက်ရှုသကဲ့သို့၊ ငါ၏ဂုရုများ—တောထဲ၌ ရှိကြသည်။

Verse 22

एवं तयोः सुतो विप्रा मुक्तकण्ठं रुरोद वै । अथ प्रलपितं श्रुत्वा शंकरो विपिने चरन्

ဤသို့ဖြစ်၍ ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့၊ သူတို့၏သားသည် အသံလွတ်လပ်စွာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုကြွေးလေ၏။ ထို့နောက် တောထဲ၌ လှည့်လည်နေသော ရှင်ကရသည် ထိုဝမ်းနည်းသံကို ကြားလေ၏။

Verse 23

तच्छब्दाभिमुखः सद्यः प्रययौ स दरीमुखम् । तत्रत्या मुनयोऽप्याशु समागच्छंस्तमाश्रमम्

ထိုအသံဘက်သို့ ချက်ချင်းမျက်နှာမူ၍ သူသည် ဂူဝင်ပေါက်သို့ အလျင်အမြန် သွားလေ၏။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သော မုနိတို့လည်း ထိုအာရှရမ်သို့ လျင်မြန်စွာ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 24

ते दृष्ट्वा मुनयः सर्वे शरेण निहतं मुनिम् । तत्पत्नीं च हतां विप्रा राजानं च धनुर्धरम्

မုနိအားလုံးသည် မြားဖြင့် သတ်ခံရသော မုနိကို မြင်ကြပြီး၊ သူ၏ဇနီးလည်း သတ်ခံရသည်ကို မြင်ကြ၏—ဟေ ဗိပရတို့—ထို့ပြင် ဓနုကိုင်သော မင်းကိုလည်း ထိုနေရာ၌ မြင်ကြ၏။

Verse 25

विलपंतं सुतं चापि विलोक्य भृशविह्वलाः । पुत्रमाश्वासयामासुर्मा रोदीरिति कातरम्

သားက ငိုကြွေးဝမ်းနည်းနေသည်ကို မြင်၍ မုနိတို့သည် အလွန်တုန်လှုပ်ကြ၏။ ထို့နောက် စိတ်ကူးကပ်နေသော ကလေးကို နှစ်သိမ့်ကာ “သားရေ၊ မငိုနဲ့” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 26

मुनय ऊचुः । आढ्ये वापि दरिद्रे वा मूर्खे वा पंडितेऽपि वा । पीने वाथ कृशे वापि समवर्ती परेतराट्

ရဟန်းမုနိတို့က ဆိုကြသည်– ချမ်းသာသူဖြစ်စေ ဆင်းရဲသူဖြစ်စေ မိုက်မဲသူဖြစ်စေ ပညာရှိဖြစ်စေ ဝလုံးသူဖြစ်စေ ပိန်ပါးသူဖြစ်စေ—ကွယ်လွန်သူတို့၏ အရှင် ယမမင်းသည် အားလုံးကို တူညီစွာ စီရင်တော်မူ၏။

Verse 27

वने वा नगरे ग्रामे पर्वते वा स्थलांतरे । मृत्योर्वशे प्रयातव्यं सर्वैरपि हि जंतुभिः

တော၌ဖြစ်စေ မြို့၌ဖြစ်စေ ရွာ၌ဖြစ်စေ တောင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ အခြားနေရာမည်သည့်နေရာ၌မဆို—သတ္တဝါအားလုံးသည် မလွဲမသွေ သေမင်း၏ အာဏာအောက်သို့ သွားရမည်။

Verse 28

वत्स नित्यं च गर्भस्थैर्जातैरपि च जंतुभिः । युवभिः स्थविरैः सर्वैर्यातव्यं यमपत्तनम्

ချစ်သားရေ၊ အမြဲတမ်း—ဝမ်းတွင်းရှိသတ္တဝါများ၊ မွေးဖွားပြီးသူများ၊ လူငယ်နှင့် အိုမင်းသူများအားလုံး—ယမမင်း၏ မြို့တော်သို့ သွားရမည်။

Verse 29

वर्णिभिश्च गृहस्थैश्च वानप्रस्थैश्च भिक्षुभिः । काले प्राप्ते त्वयं देहस्त्यक्तव्यो द्विजपुत्रक

ဗြဟ္မစာရီ၊ အိမ်ထောင်ရှင်၊ တောနေထွက်သူ (ဝါနပရಸ್ಥ) နှင့် ဘိက္ခု/သံဃာတော်တို့အားလုံး—အချိန်ကာလ သတ်မှတ်ထားသည့်အခါ ရောက်လာလျှင် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပစ်ရမည်၊ ဒွိဇသားရေ။

Verse 30

ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैरपि च संकरैः । यातव्यं प्रेतनिलये द्विजपुत्र महामते

ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှုဒ္ဒရ နှင့် မျိုးရောအတန်းအစားတို့ပါ—အားလုံးသည် ပရေတတို့၏ နေရာသို့ သွားရမည်၊ ဉာဏ်ကြီးသော ဒွိဇသားရေ။

Verse 31

देवाश्च मुनयो यक्षा गंधर्वोरगराक्षसाः । अन्ये च जंतवः सर्वे ब्रह्मविष्णुहरादयः

နတ်ဒေဝများ၊ မုနိရဟန်းများ၊ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂနှင့် ရာက္ခသ—အခြား သတ္တဝါအားလုံးလည်းပါဝင်၍; ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ဟရ (ရှီဝ) စသည်တို့အပါအဝင်—

Verse 32

सर्वे यास्यंति विलयं न त्वं शोचितुमर्हसि । अद्वयं सच्चिदानंदं यद्ब्रह्मोपनिषद्गतम्

အားလုံးသည် ပရလယ (ပျက်လဲခြင်း) သို့ ဝင်ရောက်ကြမည်; သင်သည် ဝမ်းနည်းရန် မသင့်။ အူပနိရှဒ်များတွင် သင်ကြားသော ဗြဟ္မန်သည် အဒွိတ—သတ္-ချိတ်-အာနန္ဒ ဖြစ်၏။

Verse 33

न तस्य विलयो जन्म वर्धनं चापि सत्तम । मलभांडे नवद्वारे पूयासृक्छोणितालये

အို သတ္တဝါတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ! ထို (ဗြဟ္မန်) အတွက် ပျက်လဲခြင်းမရှိ၊ မွေးဖွားခြင်းမရှိ၊ တိုးပွားခြင်းလည်းမရှိ။ သို့သော် ဤအညစ်အကြေးအိုး—တံခါးကိုးပေါက်ရှိသော—ပြည်၊ သွေးနှင့် သွေးနီ၏ အိမ်ရာဖြစ်၏။

Verse 34

देहेऽस्मिन्बुद्बुदाकारे कृमियूथसमाकुले । कामक्रोधभयद्रोहमोहमात्सर्यकारिणि

—ဖောင်းပွားသကဲ့သို့သော ဤကိုယ်ခန္ဓာတွင် ပိုးကောင်အုပ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ကာမ၊ က్రోဓ (အမျက်), ကြောက်ရွံ့မှု, ဒြောဟ, မောဟနှင့် မာတ္စရ (မနာလို) ကို ဖြစ်စေသည်—

Verse 35

परदारपरक्षेत्रपरद्रव्यैकलोलुपे । हिंसासूयाशुचिव्याप्ते विष्ठामूत्रैकभाजने

—သူတစ်ပါး၏ မယား၊ သူတစ်ပါး၏ လယ်မြေ၊ သူတစ်ပါး၏ ဥစ္စာကိုသာ လောဘကြီး၍; အကြမ်းဖက်မှု၊ မနာလိုမှုနှင့် အညစ်အကြေးတို့ဖြင့် ပြန့်နှံ့ကာ; အညစ်အကြေးနှင့် ဆီး၏ အိုးတစ်လုံးသာ—

Verse 36

यः कुर्याच्छोभनधियं स मूढः स च दुर्मतिः । बहुच्छिद्रघटाकारे देहेऽस्मिन्नशुचौ सदा

ဤကိုယ်ခန္ဓာကို လှပ၍ ချီးမွမ်းထိုက်သည်ဟု ထင်မြင်သူသည် အမှန်တကယ် မောဟနှင့် မမှန်ကန်သော အမြင်ရှိသူဖြစ်၏။ ဤကိုယ်သည် အမြဲမသန့်ရှင်းဘဲ အပေါက်များစွာပါသော အိုးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 37

वायोरवस्थितिः किं स्यात्प्राणाख्यस्य चिरं द्विज । अतो मा कुरु शोकं त्वं जननीं पितरं प्रति

အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ) ရေ၊ ‘ပရာဏ’ ဟုခေါ်သော အသက်ရှူလေသည် ဘယ်လောက်ကြာ တည်ငြိမ်နေနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် မိခင်နှင့် ဖခင်အပေါ် ဝမ်းနည်းမနေပါနှင့်။

Verse 38

तौ स्वकर्मवशाद्यातौ गृहं त्यक्त्वा त्विदं क्वचित् । तव कर्मवशात्त्वं च तिष्ठस्यस्मिन्महीतले

မိဘနှစ်ပါးသည် မိမိတို့၏ ကံအာဏာကြောင့် အိမ်ကိုစွန့်၍ တစ်နေရာရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ သင်လည်း သင့်ကံအာဏာကြောင့် ဤမြေပြင်ပေါ်၌ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။

Verse 39

यदा कर्मक्षयस्ते स्यात्तदा त्वं च मरिष्यसि । मरिष्यमाणप्रेतो हि मृतप्रेतस्य शोचति

သင့်ကံကုန်သွားသည့်အခါ သင်လည်း သေမည်။ အမှန်တကယ် မိမိကိုယ်တိုင် သေမည့်အခြေအနေရှိသော ပရိတ်သည် သေပြီးသား ပရိတ်အတွက်သာ ငိုကြွေးနေ၏။

Verse 40

यस्मिन्काले समुत्पन्नौ तव माता पिता तथा । न तस्मिंस्त्वं समुत्पन्नस्ततो भिन्ना गतिर्हि वः

သင့်မိခင်နှင့် ဖခင် မွေးဖွားခဲ့သော အချိန်၌ သင်မမွေးဖွားသေးခဲ့။ ထို့ကြောင့် သင်တို့၏ လမ်းကြောင်းကံကြမ္မာ (ဂတိ) သည် အမှန်တကယ် ကွဲပြားနေ၏။

Verse 41

यदि तुल्या गतिस्ते स्यात्ताभ्यां सह महामते । तर्हि त्वयापि यातव्यं मृतौ यत्र हि तौ गतौ

သင်၏ကံကြမ္မာသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ကံကြမ္မာနှင့် တကယ်တူညီခဲ့လျှင်၊ အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ မရဏကာလ၌ သင်လည်း သူတို့သွားရာအရပ်သို့ သွားသင့်ပေသည်။

Verse 42

मृतानां बांधवा ये तु मुंचंत्यश्रूणि भूतले । पिबंत्यश्रूणि तान्यद्धा मृताः प्रेताः परत्र वै

သေဆုံးသူအတွက် မြေပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်ချသည့် ဆွေမျိုးတို့၏ မျက်ရည်များကိုပင်၊ ပရလောက၌ သေသူတို့၏ ပရေတဝိညာဉ်များက အမှန်တကယ် သောက်သုံးကြသည်။

Verse 43

अतः शोकं परित्यज्य धृतिं कृत्वा समाहितः । अनयोः प्रेतकार्याणि कुरु त्वं वैदिकानि तु

ထို့ကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍ သတ္တိတည်ငြိမ်ကာ စိတ်ကို တည်ကြည်စေပြီး၊ ဤနှစ်ဦးအတွက် ဝေဒပညာအတိုင်း ပရေတကာရျ (သေသူအတွက် အခမ်းအနား) များကို ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 44

शरघातान्मृतावेतौ यस्मात्ते जननी पिता । अतस्तद्दोषशांत्यर्थमस्थीन्यादाय वै तयोः

သင်၏ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့သည် မြားထိခိုက်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့သဖြင့်၊ ထိုသေဆုံးပုံနှင့် ဆက်နွယ်သော အပြစ်အနာအဆာကို သက်သာစေရန် သူတို့နှစ်ဦး၏ အရိုးအဆစ်များကို ကောက်ယူလော့။

Verse 45

रामनाथशिवक्षेत्रे रामसेतौ विमुक्तिदे । स्थापयस्व तथा श्राद्धं सपिंडीकरणादिकम्

မောက္ခပေးသော ရာမသေတု၌၊ ရာမနာထ၏ ရှိဝက்ஷೇತ್ರတွင်၊ စပိဏ္ဍီကရဏ အစရှိသည့် အခမ်းအနားများပါဝင်အောင် ရှရဒ္ဓကို တည်ထောင်၍ ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 46

तत्रैव कुरु शुद्ध्यर्थं तयोर्बाह्मणपुत्रक । तेन दुर्मृत्युदोषस्य शांतिर्भवति नान्यथा

ထိုနေရာတင်ပင်၊ ဗြာဟ္မဏသားရေ၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ သန့်စင်ခြင်းအတွက် သန့်စင်ကర్మကို ပြုလုပ်လော့။ ထိုကမ်းမတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ မကောင်းသောသေခြင်း (durmṛtyu-doṣa) ၏ အပြစ်ဒုက္ခသည် ငြိမ်းချမ်းမည်၊ အခြားနည်းမရှိ။

Verse 47

श्रीसूत उवाच । एवमुक्तः स मुनिभिः शाकल्यस्य सुतो द्विजाः । जांगलाख्यस्तयोः सर्वं पितृमेधं चकार वै

သီရိ စူတ မိန့်တော်မူသည်– မုနိတို့၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း၊ ဒွိဇတို့ရေ၊ သာကလျ၏သား ဂျာင်္ဂလသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ပိတೃမေဓ (ဘိုးဘွားပူဇော်ရေး) အစဉ်အလာအားလုံးကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 48

अन्येद्युरस्थीन्यादाय हालास्यं प्रययौ च सः । तस्माद्रामेश्वरं सद्यो गत्वाऽयं जांगलो द्विजः

နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် အရိုးအကျန်များကို ယူဆောင်၍ ဟာလာသျမ်သို့ ထွက်ခွာ하였다။ ထိုနေရာမှ ဗြာဟ္မဏ ဂျာင်္ဂလသည် ချက်ချင်း ရာမေရှ္ဝရသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 49

मुनिप्रोक्तप्रकारेण तस्मिन्रामेश्वरस्थले । निधाय पित्रोरस्थीनि श्राद्धादीन्यकरोत्तथा

ရာမေရှ္ဝရရှိ သန့်ရှင်းသောနေရာ၌ မုနိတို့ ပြောကြားသည့်နည်းလမ်းအတိုင်း သူသည် မိခင်နှင့်ဖခင်၏ အရိုးအကျန်များကို ထားသွင်းပြီး၊ ရှ్రာဒ္ဓ (śrāddha) စသည့် သတ်မှတ်ထားသော ကర్మများကိုလည်း သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 51

आब्दिकांते दिने विप्रो रात्रौ स्वप्ने विलोक्य तु । स्वमातरं च पितरं शंखचक्रगदाधरौ

နှစ်ပတ်လည်ကర్మ အဆုံးသတ်သည့်နေ့တွင် ဗြာဟ္မဏသည် ညအိပ်မက်ထဲ၌ မိခင်နှင့်ဖခင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်—ရှင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

Verse 52

गरुडोपरि संविष्टौ पद्ममालाविभूषितौ । शोभितौ तुलसीदाम्ना स्फुरन्मकरकुंडलौ

ဂရုဍပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍ ကြာပန်းမော်လီများဖြင့် အလှဆင်ကာ တုလစီပန်းကြိုးများဖြင့် တင့်တယ်စေပြီး မကရာနားကပ်များ တောက်ပလျက်—ထိုသို့ ပေါ်လွင်တော်မူ၏။

Verse 53

कौस्तुभालंकृतोरस्कौ पीतांबरविराजितौ । एवं दृष्ट्वा मुनिसुतो जांगलः सुप्रसन्नधीः

ရင်ဘတ်တော်၌ ကೌස්တုဘ မဏိဖြင့် အလှဆင်ထား၍ အဝါရောင်ဝတ်စုံဖြင့် တောက်ပတော်မူ၏။ ထိုသို့မြင်သော် မုနိ၏သား ဂျာင်ဂလသည် စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ အလွန်ပျော်ရွှင်လေ၏။

Verse 54

स्वाश्रमं पुनरागत्य सुखेन न्यवसद्द्विजाः । स्वप्नदृष्टं च वृत्तांतं मातापित्रोः स जांगलः

ကိုယ်ပိုင်အာရှရမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ထိုဗြာဟ္မဏသည် သက်သာစွာ နေထိုင်လေ၏။ ဂျာင်ဂလသည် မိဘနှစ်ပါးနှင့်ပတ်သက်၍ အိပ်မက်တွင် မြင်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာကို စိတ်တွင် ပြန်လည်ဆင်ခြင်လေ၏။

Verse 55

तेभ्यो न्यवेदयत्सर्वं ब्राह्मणेभ्योऽतिहर्षितः । श्रुत्वा ते मुनयो वृत्तमासन्संप्रीतमानसाः

အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက် သူသည် ထိုဗြာဟ္မဏတို့အား အကြောင်းအရာအားလုံးကို တင်ပြလေ၏။ ထိုမုနိတို့သည် ထိုဖြစ်ရပ်ကို ကြားသော် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍ ကျေနပ်လေ၏။

Verse 56

अथ राजानमालोक्य सर्वे तेऽपि महर्षयः । अवदन्कुपिता विप्राः शपंतः शंकरं नृपम्

ထို့နောက် ရာဇာကို မြင်သော် မဟာရိသီအားလုံး—ဒေါသထွက်နေသော ဗြာဟ္မဏတို့—စကားဆို၍ နৃপ ရှင်ကရကို ကျိန်စာတော်မူကြ၏။

Verse 57

पांड्यभूप महामूर्ख क्रौर्याद्ब्राह्मणघातक । स्त्रीहत्या ब्रह्महत्या च कृता यस्मात्त्वयाधुना

အို ပန်ဒျဘုရင်၊ အလွန်မိုက်မဲသောသူ၊ သင်၏ ရက်စက်မှုကြောင့် ဗြာహ్မဏကို သတ်သူ ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ ယခုတွင် သင်သည် အမျိုးသမီးကို သတ်ခြင်းနှင့် ဗြာహ్မဏကို သတ်ခြင်း ဟူသော အပြစ်နှစ်ပါးလုံးကို ကျူးလွန်လေပြီ။

Verse 58

अतः शरीरसंत्यागं कुरु त्वं हव्यवाहने । नोचेत्तव न शुद्धिः स्यात्प्रायश्चित्तशतैरपि

ထို့ကြောင့် သင်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးထဲသို့ စွန့်လွှတ်လော့။ သို့မဟုတ်လျှင် အကြိမ်ရာပေါင်းများစွာ ဖြေရှင်းသော်လည်း စင်ကြယ်ခြင်းမရှိနိုင်။

Verse 59

त्वत्संभाषणमात्रेण ब्रह्महत्यायुतं भवेत् । अस्मत्सकाशाद्गच्छ त्वं पांड्यानां कुलपांसन

သင်နှင့် စကားပြောရုံမျှဖြင့် ဗြာహ్မဏသတ်ခြင်း အပြစ်များစွာ ကျရောက်လိမ့်မည်။ ငါတို့ထံမှ ထွက်သွားလော့၊ ပန်ဒျမျိုးနွယ်၏ အရှက်ခွဲသူ။

Verse 60

इत्युक्तो मुनिभिः पांड्यः शंकरो द्विजपुंगवाः । तथास्तु देहसंत्यागं करिष्ये हव्यवाहने

ရသေ့တို့ ဤသို့ မိန့်တော်မူသောအခါ ပန်ဒျဘုရင် ရှန်ကရက ထိုဗြာహ్မဏတို့အား "ထိုအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ။ ငါသည် မီးထဲ၌ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်မည်" ဟု ဆို၏။

Verse 61

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं भवतां सन्निधावहम् । अनुग्रहं मे कुर्वंतु भवंतो मुनिसत्तमाः

ဗြာహ్မဏသတ်ခြင်းမှ စင်ကြယ်စေရန် အလို့ငှာ အသင်တို့ရှေ့မှောက်၌ ကျွန်ုပ်ရှိနေပါသည်။ အို မြတ်သော ရသေ့တို့၊ ကျွန်ုပ်အား ကျေးဇူးပြုတော်မူကြပါ။

Verse 62

तथा शरीर संत्यागात्पातकं मे लयं व्रजेत् । एवमुक्त्वा मुनीन्सर्वाञ्च्छंकरः पांड्यभूपतिः

ဤခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ငါ၏အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်ပါစေသား။ ရသေ့အပေါင်းတို့အား ဤသို့မိန့်ကြားပြီးနောက် ပန်ဒျဘုရင် ရှန်ကရသည် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 63

स्वान्मंत्रिणः समाहूय बभाषे वचनं त्विदम् । भो मंत्रिणो ब्रह्महत्या मयाऽकार्यविचारतः

မိမိ၏ဝန်ကြီးများကို ခေါ်ယူပြီးနောက် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏ - အို ဝန်ကြီးတို့၊ မပြုသင့်သည်ကို မဆင်ခြင်မိသောကြောင့် ငါသည် ဗြဟ္မဟတျာ အပြစ်ကို ကျူးလွန်မိလေပြီ။

Verse 64

स्त्रीहत्या च तथा क्रूरा महानरकदायिनी । एतत्पातकशुद्ध्यर्थं मुनीनां वचनादहम्

အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည်လည်း အလွန်ရက်စက်ပြီး ငရဲကြီးသို့ ရောက်စေ၏။ ဤအပြစ်များမှ စင်ကြယ်စေရန် ရသေ့များ၏ စကားအရ ငါသည်...

Verse 65

प्रदीप्ते ऽग्नौ महाज्वाले परित्यक्ष्ये कलेवरम् । काष्ठान्यानयत क्षिप्रं तैरग्निश्च समिध्यताम्

တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကြီးများထဲတွင် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ငါစွန့်လွှတ်မည်။ ထင်းများကို အမြန်ယူခဲ့ကြလော့၊ မီးကို ကောင်းစွာ တောက်လောင်စေလော့။

Verse 66

मम पुत्रं च सुरुचिं राज्ये स्थापयताचिरात् । मा शोकं कुरुतामात्या दैवतं दुरतिक्रमम्

ငါ၏သားတော် သုရုစိကို တိုင်းပြည်တွင် မဆိုင်းမတွ နန်းတင်ကြလော့။ အို ဝန်ကြီးတို့၊ မဝမ်းနည်းကြပါနှင့်၊ ကံတရားကို လွန်ဆန်ရန် ခဲယဉ်းလှ၏။

Verse 67

इतीरिता नृपतिना मंत्रिणो रुरुदुस्तदा । पांड्यनाथ महाराज रिपूणामपि वत्सल

ဘုရင်က ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးချိန်တွင် အမတ်တို့သည် ချက်ချင်း မျက်ရည်ကျကြ၏။ ပாண்டျာနာထ မဟာရာဇာသည် ရန်သူတို့အပေါ်တောင် မေတ္တာထားသော မဟာဘုရင်ဖြစ်၏။

Verse 68

वयं हि भवता नित्यं पुत्रवत्परिपालिताः । त्वां विना न प्रवेक्ष्याम पुरीं देवपुरोपमाम्

အမှန်တကယ်ပင် သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အမြဲတမ်း သားတော်များကဲ့သို့ စောင့်ရှောက်ပြုစုခဲ့သည်။ သင်မရှိလျှင် နတ်မြို့တော်နှင့်တူသော ထိုမြို့သို့ ကျွန်ုပ်တို့ မဝင်ရောက်မည်မဟုတ်။

Verse 69

हव्यवाहं प्रवेक्ष्यामो महा काष्ठसमेधितम् । तेषां प्रलपितं श्रुत्वा पांड्य शंकरभूपतिः । प्रोवाच मंत्रिणः सर्वान्वचनं सांत्वपूर्वकम्

“ကြီးမားသော သစ်တုံးပုံများဖြင့် မီးတောက်ထွန်းထားသော မီးထဲသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်မည်” ဟု သူတို့၏ ငိုယိုပြောဆိုသံကို ကြားသော် ပாண்டျာဘုရင် ရှင်ကရာသည် အမတ်အားလုံးကို နှစ်သိမ့်သောစကားဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 70

शंकर उवाच । किं करिष्यथ भोऽमात्या महापातकिना मया

ရှင်ကရာ မိန့်တော်မူသည်– “အမတ်တို့ရေ၊ မဟာအပြစ်ရှိသူဖြစ်သော ငါနှင့် ပတ်သက်၍ သင်တို့ ဘာလုပ်မည်နည်း”

Verse 71

सिंहासनं समारुह्य न कर्तुं युज्यते बत । चतुरर्णवपर्यंतधरापालनमंजसा

“အို… ငါ့အတွက် စင်္ဟာသနပေါ် တက်ရောက်ခြင်း မသင့်တော်ပေ။ လေးသမုဒ္ဒရာကန့်သတ်ထားသော မြေကြီးကို လွယ်ကူစွာ အုပ်ချုပ်နိုင်ခြင်းလည်း ငါနှင့် မကိုက်ညီ။”

Verse 72

मत्पुत्रं सुरुचिं शीघ्रमतः स्थापयतासने । काष्ठान्यानयत क्षिप्रं प्रवेष्टुं हव्यवाहनम्

ထို့ကြောင့် ငါ့သား စုရုချိကို ချက်ချင်း ရာဇပလ္လင်ပေါ် တင်ထိုင်စေကြလော့။ သစ်တုံးများကို အမြန်ယူလာကြ—ငါသည် ဟဗျဝါဟန မီးထဲသို့ ဝင်မည်။

Verse 73

मम मंत्रिवरा यूयं विलंबं त्यजताधुना । इत्युक्ता मंत्रिणः काष्ठं समानिन्युः क्षणेन ते

သင်တို့သည် ငါ၏ အထူးကောင်းမွန်သော အမတ်များဖြစ်ကြသည်—ယခုမှစ၍ နှောင့်နှေးမှုကို စွန့်လွှတ်ကြလော့။ ထိုသို့ဆိုသဖြင့် အမတ်တို့သည် ခဏချင်း သစ်တုံးများကို ယူလာကြ၏။

Verse 74

अग्निं प्रज्वलितं काष्ठैर्दृष्ट्वा शंकरभूपतिः । स्नात्वाचम्य विशुद्धात्मा मुनीनां संनिधौ तदा

သစ်တုံးများဖြင့် မီးတောက်လောင်နေသော မီးကို မြင်၍ ရှင်ကရာ မင်းကြီးသည်—ရေချိုးပြီး အာချမန ပြုကာ စိတ်နှလုံးသန့်စင်လျက်—ထိုအခါ ရသေ့မုနိတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ရပ်တည်၏။

Verse 75

अग्निं प्रदक्षिणीकृत्य तान्मुनीनपि सत्वरम् । अग्निं मुनीन्नमस्कृत्य ध्यात्वा देवमुमापतिम्

မီးကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြီး မုနိရသေ့တို့ကိုလည်း မနှောင့်နှေးဘဲ လှည့်ပတ်ကာ မီးနှင့် မုနိတို့အား ဦးချကန်တော့၏။ ထို့နောက် ဒေဝ အုမာပတိ (ရှီဝ) ကို ဓ్యာနပြု၏။

Verse 76

अग्नौ पतितुमारेभे धैर्यमालंब्य भूपतिः । तस्मिन्नवसरे विप्रा मुनीनामपि शृण्वताम्

မင်းကြီးသည် သတ္တိကို ခိုင်မြဲစွာ ကိုင်စွဲ၍ မီးထဲသို့ ကျရောက်ရန် စတင်၏။ ထိုအချိန်တော်တော်မှာပင်၊ အို ဘြာဟ္မဏတို့—မုနိရသေ့တို့လည်း နားထောင်နေစဉ်—

Verse 77

अशरीरा समुदभूद्वाणी भैरवनादिनी । भोः शंकर महीपाल मानलं प्रविशाधुना

ထို့နောက် ဘဲရဝ၏ ဟိန်းသံကဲ့သို့ ဂုဏ်သံထွက်သော ကိုယ်မဲ့အသံတစ်သံ ပေါ်ထွန်းလာ၍ “အို ရှင်ကရ၊ အို မြေကြီး၏ မင်းကြီး၊ ယခုချက်ချင်း မာနလာသို့ ဝင်လော့” ဟု ဆို၏။

Verse 78

ब्रह्महत्यानिमित्तं ते भयं मा भून्महामते । तवोपदेशं वक्ष्यामि रहस्यं वेदसंमितम्

“အို ဉာဏ်ကြီးသူ၊ ဗြဟ္မဏသတ်မှုကြောင့် သင်၌ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဖြစ်စေပါနှင့်။ ငါသည် သင့်အား ဥပဒေသတစ်ရပ်—ဝေဒနှင့် ကိုက်ညီသော လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာကို ဟောကြားမည်”

Verse 79

शृणुष्वावहितो राजन्मदुक्तं क्रियतां त्वया । दक्षिणांबुनिधेस्तीरे गंधमादनपर्वते

“အို မင်းကြီး၊ သတိထား၍ နားထောင်လော့၊ ငါပြောသမျှကို သင်က လုပ်ဆောင်လော့။ တောင်ဘက် သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေ၌၊ ဂန္ဓမာဒန တောင်ပေါ်တွင်…”

Verse 80

रामसेतौ महापुण्ये महापातकनाशने । रामप्रतिष्ठितं लिगं रामनाथं महेश्वरम्

“ရာမစေတု၌—အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်၍ မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးသောနေရာ—ရာမက တည်ထောင်ပူဇော်ထားသော လင်္ဂရှိ၏။ ထိုမဟေရှဝရကို ‘ရာမနာထ’ ဟု ခေါ်ကြ၏”

Verse 81

सेवस्व वर्षमेकं त्वं त्रिकालं भक्तिपूर्वकम् । प्रदक्षिणप्रक्रमणं नमस्कारं च वै कुरु

“တစ်နှစ်ပြည့်အောင် ထိုသခင်ကို ဆည်းကပ်ပူဇော်လော့—တစ်နေ့သုံးကြိမ် ဘက္တိဖြင့်။ ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ နမஸ్కာရ (လေးလံစွာ ပျပ်ဝပ်ပူဇော်ခြင်း) ကိုလည်း ပြုလော့”

Verse 82

महाभिषेकः क्रियतां रामनाथस्य वै त्वया । नैवेद्यं विविधं राजन्क्रियतां च दिनेदिने

သင်သည် ရာမနာသ၏ မဟာအဘိသေကကို ပြုလုပ်လော့။ အို မင်းကြီး၊ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း မျိုးစုံသော နైవေဒျကို ဆက်ကပ်လော့။

Verse 83

चन्दनागरुकर्पूरै रामलिंगं प्रपूजय । भारद्वयेन गव्येन ह्याज्येन त्वभिषेचय

စန္ဒန်၊ အဂရုနှင့် ကပ်ပူးတို့ဖြင့် ရာမလင်္ဂကို ပူဇော်လော့။ ထို့နောက် နွားမှရသော ဂျီ နှစ်ဘားဖြင့် အဘိသေက ပြုလော့။

Verse 84

प्रत्यहं च गवां क्षीरैर्द्विभारपरिसंमितैः । मधुद्रोणेन तल्लिंगं प्रत्यहं स्नापय प्रभोः

အို प्रभု၊ နေ့စဉ် နွားနို့ကို နှစ်ဘားအတိုင်းနှင့် ပျားရည် ဒရိုဏ တစ်ဒရိုဏဖြင့် ထို प्रभု၏ လင်္ဂကို နေ့တိုင်း စနာပယ လုပ်လော့။

Verse 85

प्रत्यहं पायसान्नेन नैवेद्यं कुरु भूपते । प्रत्यहं तिलतैलेन दीपाराधनमाचर

အို မင်းကြီး၊ နေ့စဉ် ပာယာသ (ချိုဆန်) ဖြင့် နైవေဒျ ဆက်ကပ်လော့။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် နှမ်းဆီဖြင့် ဒီပ-အာရာဓနာ ပြုလော့။

Verse 86

एतेन तव राजेंद्र रामनाथस्य शूलिनः । स्त्रीहत्य्रा ब्रह्महत्या च तत्क्षणादेव नश्यतः

အို ရာဇేంద్ర၊ ဤအကျင့်ကို ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သုံးလှံကိုင် ရာမနာသ၏ ကရုဏာကြောင့် မိန်းမသတ်ပ罪နှင့် ဗြာဟ္မဏသတ်ပ罪တို့သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 87

दर्शनाद्रामनाथस्य भ्रूणहत्याशतानि च । अयुतं ब्रह्महत्यानां सुरापानायुतं तथा

ရామနာထကို မျက်စိဖြင့် တစ်ခါမြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ကိုယ်ဝန်အတွင်းကလေးသတ်ခြင်း၏ အပြစ်ရာချီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့အတူ ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်း၏ အပြစ်သောင်းချီနှင့် မူးယစ်သောက်သုံးခြင်း၏ အပြစ်သောင်းချီလည်း သုတ်သင်ပျောက်ကွယ်သည်။

Verse 88

स्वर्णस्तेयायुतं राजन्गुरुस्त्रीगमनायुतम् । एतत्संसर्गदोषाश्च विनश्यंति क्षणाद्विभो

အို မင်းကြီး၊ ရွှေခိုးယူခြင်း၏ အပြစ်သောင်းချီနှင့် ဂုရု၏ ဇနီးနှင့် ဆက်ဆံခြင်း၏ အပြစ်သောင်းချီ—ထိုသို့သော ထိတွေ့ပေါင်းသင်းမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အညစ်အကြေးဒोषများပါ—အို အင်အားတော်ရှင်၊ ခဏတစ်ခါတည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 89

महापातकतुल्यानि यानि पापानि संति वै । तानि सर्वाणि नश्यंति रामनाथस्य सेवया

မဟာပာတက (အပြစ်ကြီး) နှင့် တူညီသော အပြစ်များ မည်သို့ရှိသော်လည်း၊ အားလုံးသည် ရာမနာထကို ဆေဝါပြုခြင်းဖြင့် ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သည်။

Verse 90

महती रामनाथस्य सेवा लभ्येत चेन्नृणाम् । किं गंगया च गयया प्रयागेणाध्वरेण वा

လူတို့သည် ရာမနာထ၏ မဟာဆေဝါကို ရရှိနိုင်လျှင်၊ ထို့နောက် ဂင်္ဂါ၊ ဂယာ၊ ပရယာဂ သို့မဟုတ် ယဇ္ဉကర్మများကို ဘာကြောင့်လိုအပ်မည်နည်း။

Verse 91

तद्गच्छ रामसेतुं त्वं रामनाथं भजानिशम् । विलंबं मा कुरु विभो गमने च त्वरां कुरु

ထို့ကြောင့် ရာမစေတုသို့ သွား၍ ရာမနာထကို နေ့ည မပြတ် ဘုရားပူဇော်ပါ။ အို အင်အားတော်ရှင်၊ မနှောင့်နှေးပါနှင့်; ထွက်ခွာရာတွင် အမြန်ပြုပါ။

Verse 92

इत्युक्त्वा विररामाथ सापि वागशरीरिणी । तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे त्वरयंति स्म भूपतिम्

ဤသို့ပြောကြားပြီးနောက် ထိုအသံမဲ့အသံသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ ထိုအသံကိုကြားလျှင် ရသေ့အပေါင်းတို့သည် ဘုရင်အား အလျင်အမြန်ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းကြလေသည်။

Verse 93

गच्छ शीघं महाराज रामसेतुं विमुक्तिदम् । रामनाथस्य माहात्म्यमज्ञात्वास्माभिरीरितम्

အို မင်းကြီး၊ လွတ်မြောက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ရာမသေတု သို့ အမြန်သွားပါ။ ရာမနထ ၏ ကြီးမြတ်မှုကို အပြည့်အဝ မသိဘဲ ကျွန်ုပ်တို့ ပြောဆိုခဲ့ကြပါသည်။

Verse 94

देहत्यागं कुरुष्वेति वह्नौ प्रज्वलितेऽधुना । अनुज्ञातो मुनिवरैरिति राजा स शंकरः

ယခု တောက်လောင်နေသော မီးထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ ဟု မြင့်မြတ်သော ရသေ့များက ခွင့်ပြုလိုက်သောအခါ ဘုရင် ရှန်ကရာ သည် ပြင်ဆင်လေသည်။

Verse 95

चतुरंगबलं पुर्यां प्रापयित्वा त्वरान्वितः । नमस्कृत्य मुनीन्सर्वान्प्रहृष्टेनांतरात्मना

စစ်တပ်ကြီးလေးတပ်ကို မြို့တော်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ရသေ့အပေါင်းတို့အား ဦးညွှတ်ကာ ဝမ်းမြောက်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

Verse 96

वृतः कतिपयैः सैन्यैः समादाय धनं बहु । रामनाथस्य सेवार्थमयासीद्गंधमादनम्

စစ်သည်အနည်းငယ်နှင့်အတူ များစွာသော ဥစ္စာဓနများကို ယူဆောင်လျက် ရာမနထ အား ဝတ်ပြုရန် ဂန္ဓမာဒန တောင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

Verse 97

उवास वर्षमेकं च रामसेतौ विशुद्धिदे । एकभुक्तो जितक्रोधो विजितेंद्रियसंचयः

သူသည် သန့်စင်မှုကို ပေးသော ရာမစေတု၌ တစ်နှစ်ပြည့် နေထိုင်하였다။ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်၍ ဒေါသကို အနိုင်ယူကာ အင်္ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်လျက် စည်းကမ်းရှိသော ဘက္တိဖြင့် နေထိုင်하였다။

Verse 98

त्रिसंध्यं रामनाथं च सेवमानः सभक्तिकम् । प्रददौ रामनाथाय दशभारं धनं मुदा

သူသည် တစ်နေ့၏ သုံးဆန္ဓျာအချိန်တိုင်းတွင် ဘက္တိဖြင့် ရာမနာထကို ဆည်းကပ်ပြုစု하였다။ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ရာမနာထထံသို့ ဘာရ (အထုပ်) ဆယ်ထုပ်အတိုင်း အလှူငွေကို ဆက်ကပ်하였다။

Verse 99

प्रत्यहं रामनाथस्य महापूजामकारयत् । अकरोच्च धनुष्कोटौ प्रत्यहं भक्तिपूर्वकम्

သူသည် နေ့စဉ် ရာမနာထအတွက် မဟာပူဇာကို စီစဉ်ကျင်းပစေ하였다။ ထို့အပြင် ဓနုဿကိုဋိ၌လည်း နေ့တိုင်း ရိုသေလေးစားစွာ ဘက္တိကရမများကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 100

स्नानं प्रतिदिनं चान्नं ब्राह्मणेभ्य ददौ मुदा । अशरीरावचःप्रोक्तमखिलं पूजनं तथा

သူသည် နေ့စဉ် ရေချိုး၍ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဗြာဟ္မဏများအား အန္နဒါန (အစာလှူ) ပြု하였다။ ထို့ပြင် ကိုယ်မဲ့အသံ၏ အမိန့်အတိုင်း ပူဇာဝိဓိအားလုံးကိုလည်း ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 110

भूयोभूयो नमस्यामि पातकं मे विनश्यतु । भक्त्यैवं स्तुवतस्तस्य रामनाथं महेश्वरम्

ကျွန်ုပ်သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏၊ ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်ပါစေ။ ဤသို့ ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်းလျက် မဟေရှ္ဝရ ရာမနာထကို ဂုဏ်ပြုဆုတောင်း하였다…

Verse 120

नाशयाम्यहमेतेषां महापातकसंचयम् । प्रीतोऽहं तव भक्त्या च स्तोत्रेण मनुजेश्वर

ဤသူတို့၏ မဟာအပြစ်တို့ စုဆောင်းထားသမျှကို ငါဖျက်ဆီးမည်။ လူတို့အကြား အရှင်မင်း၊ သင်၏ ဘက္တိနှင့် သင်၏ စတိုးတရ (ချီးမွမ်းသီချင်း) ကြောင့် ငါနှစ်သက်၏။

Verse 130

पुत्रदारयुतो राजा प्राप्य राज्यमकण्टकम् । मंत्रिभिः सहितो विप्रा ररक्ष पृथिवीं चिरम्

ဗြာဟ္မဏတို့၊ ရာဇာသည် သားများနှင့် မိဖုရားနှင့်အတူ အတားအဆီးကင်းသော နိုင်ငံတော်ကို ရရှိပြီး၊ ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ ကမ္ဘာမြေကို ကြာရှည်စွာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်하였다။

Verse 133

शृण्वन्पठन्वा मनुजस्त्विममध्यायमादरात् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रामनाथं समश्नुते

ဤအခန်းကို ရိုသေစွာ နားထောင်သော်လည်းကောင်း၊ ရွတ်ဖတ်သော်လည်းကောင်း ပြုသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ရာမနာထ (Rāmanātha) နှင့် သာသနာတော်ဆိုင်ရာ ဆက်စပ်ပေါင်းစည်းမှုကို ရရှိသည်။