Adhyaya 41

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि गायत्रीं च सरस्वतीम् । लक्ष्यीकृत्य कथामेकां पवित्रां द्विजसत्तमाः

သီရိ စူတာ မိန့်တော်မူသည်။ ယခုမှစ၍ ဂါယတြီနှင့် စရස්ဝတီ၏ မဟာတ್ಮျကို သင့်တော်သကဲ့သို့ ဟောပြောမည်။ အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ သန့်ရှင်းသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို အာရုံပြု၍ နားထောင်ကြလော့။

Verse 2

कश्यपाख्यो द्विजः पूर्वमस्मिंस्तीर्थद्वये शुभे । स्नात्वातिमहतः पापाद्विमुक्तो नरकप्रदात्

အတိတ်ကာလ၌ ကာရှျပ အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ဤမင်္ဂလာတီရ္ထနှစ်ခု၌ ရေချိုးသန့်စင်ရာမှ နရကသို့ ဆွဲခေါ်နိုင်သည့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । मुने कश्यपनामासावकरोत्किं हि पातकम् । स्नात्वा तीर्थद्वयेप्यत्र यस्मान्मुक्तोऽभवत्क्षणात्

ရိရှီတို့ မေးလျက်ရှိသည်။ အို မုနိ၊ ကာရှျပ အမည်ရှိသူသည် မည်သို့သော အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သနည်း၊ ဤနေရာရှိ တီရ္ထနှစ်ခု၌ ရေချိုးသန့်စင်ရုံဖြင့် ခဏချင်း လွတ်မြောက်သွားရသနည်း။

Verse 4

एतन्नः श्रद्दधानानां ब्रूहि सूत कृपाबलात् । त्वद्वचोऽमृततृप्तानां न पिपासापि विद्यते

အို စူတာ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သဒ္ဓါပြည့်ဝသူများဖြစ်၏; သင်၏ ကရုဏာအင်အားဖြင့် ဤအကြောင်းကို ပြောပြပါ။ သင်၏ စကားအမృతဖြင့် တင်းတိမ်သူတို့၌ မည်သည့် ဆာလောင်ခြင်းမျှ မကျန်တော့။

Verse 5

श्रीसूत उवाच । गायत्र्याश्च सरस्वत्या माहात्म्यप्रतिपादकम् । इतिहासं प्रवक्ष्यामि शृण्वतां पापनाशनम्

သီရိ စူတာ မိန့်တော်မူသည်။ ဂါယတြီနှင့် စရස්ဝတီ၏ မဟာတ್ಮျကို ထင်ရှားစေသော အီတိဟာသကို ငါဟောပြောမည်။ နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်များ ပျက်စီးသွားစေသည်။

Verse 6

अभिमन्युसुतो राजा परीक्षिन्नाम नामतः । अध्यास्ते हास्तिनपुरं पालयन्धर्मतो महीम्

အဘိမန်ယု၏သားတော် ရာဇာ ပါရီක්ෂစ် ဟူသောအမည်ရှိ၍ ဟာစတိနပူရ၌ နန်းထိုင်ကာ ဓမ္မအတိုင်း ကမ္ဘာမြေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်하였다။

Verse 7

स राजा जातु विपिने चचार मृगया रतः । षष्टिवर्षवया भूपः क्षुत्तृष्णापरिपीडितः

ထိုဘုရင်သည် တစ်ခါတရံ တောအုပ်ထဲ၌ မုဆိုးကစားကို စိတ်ဝင်စား၍ လှည့်လည်ခဲ့သည်။ အသက်ခြောက်ဆယ်ရှိသော အရှင်ဘုရင်သည် ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်하였다။

Verse 8

नष्टमेकं स विपिने मार्गयन्मृगमादरात् । ध्यानारूढं मुनिं दृष्ट्वा प्राह तं चीरवाससम्

တောထဲ၌ လမ်းလွဲသွားသော သမင်တစ်ကောင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှာဖွေနေစဉ်၊ သစ်ခွံဝတ်စုံဝတ်၍ ဓ్యာန၌ တည်နေသော မုနိတစ်ပါးကို မြင်ပြီး ထိုသူအား စကားဆို하였다။

Verse 9

मया बाणेन विपिने मृगो विद्धोऽधुना मुने । दृष्टः स किं त्वया विद्वन्विद्रुतो भयकातरः

“အို မုနိရှင်၊ တောထဲ၌ ယခုလေးတင် ကျွန်ုပ်၏ မြားဖြင့် သမင်တစ်ကောင် ထိခိုက်သွားသည်။ အို ပညာရှိ၊ ကြောက်လန့်ကာ ထွက်ပြေးသွားသော အကောင်ကို မြင်ခဲ့ပါသလား?”

Verse 10

समाधिनिष्ठो मौनित्वान्न किं चिदपि सोऽब्रवीत् । ततो धनुरटन्याऽसौ स्कंधे तस्य महामुनेः

ထိုမုနိသည် သမာဓိ၌ တည်မြဲ၍ မောနဝတ္တကို ထိန်းသိမ်းနေသဖြင့် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောခဲ့။ ထို့နောက် ထိုသူ (ဘုရင်) သည် မဟာမုနိ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မိမိ၏ လေးနှင့် မြားအိတ်ကို တင်ထား하였다။

Verse 11

निधाय मृतसर्पं तु कुपितः स्वपुरं ययौ । मुनेस्तस्य सुतः कश्चिच्छृंगीनाम बभूव वै

သေပြီးသောမြွေကို (ရသေ့ပေါ်) တင်ထားပြီးနောက်၊ ဒေါသထွက်သောဘုရင်သည် မိမိမြို့တော်သို့ ပြန်သွားလေ၏။ ထိုရသေ့တွင် သားတစ်ယောက်ရှိ၍ အမည်မှာ ရှೃင်ဂီ ဟူ၍ အမှန်တကယ် ဖြစ်၏။

Verse 12

सखा तस्य कृशाख्योऽभूच्छृंगिणो द्विजसत्तमाः । सखायं शृङ्गिणं प्राह कृशाख्यः स सखा ततः

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ရှೃင်ဂီ၏ မိတ်ဆွေတစ်ဦးမှာ ကೃရှာ ဟူသောအမည်ရှိ၏။ ထို့နောက် မိတ်ဆွေကೃရှာ သည် မိမိ၏ မိတ်ဖက် ရှೃင်ဂီ ကို ပြောလေ၏။

Verse 13

पिता तव मृतं सर्पं स्कंधेन वहतेऽधुना । मा भूद्दर्पस्तव सखे मा कृथास्त्वं मदं वृथा

“သင်၏အဖေသည် ယခု ပခုံးပေါ်တွင် သေမြွေကို သယ်ဆောင်နေသည်။ မိတ်ဆွေ၊ သင်၌ မာနမထွက်စေပါနှင့်; အကျိုးမဲ့ အဟင်္ကာရ၌ မမူးမောပါနှင့်။”

Verse 14

सोऽवदत्कुपितः शृंगी दित्सुश्शापं नृपाय वै । मत्ताते शवसर्पं यो न्यस्तवान्मूढचेतनः

ထိုအခါ ရှೃင်ဂီသည် ဒေါသပြင်းထန်၍ ဘုရင်ကို ကျိန်စာချမည်ဟု ရည်ရွယ်ကာ ပြောလေ၏— “ငါ့အဖေပေါ် သေမြွေကို တင်ထားသော စိတ်မိုက်သူက…”

Verse 15

स सप्तरात्रान्म्रियतां संदष्टस्तक्षकाहिना । शशापैवं मुनिसुतः सौभद्रेयं परीक्षितम्

“ခုနှစ်ညအတွင်း တက္ဆက နာဂ၏ ကိုက်ခြင်းကြောင့် သေပါစေ!” ဟူ၍ မုနိ၏သားသည် စုဘဒြာ၏သား ပါရီက္ခစ် ကို ကျိန်စာချလေ၏။

Verse 16

शमीकाख्यः पिता तस्य श्रुत्वा शप्तं सुतेन तम् । नृपं प्रोवाच तनयं शृंगिणं मुनिपुंगवः

သူ၏ဖခင် ရှမီက အမည်ရှိ ရှင်ရသီသည်၊ သားက မင်းကို ကျိန်စာပေးခဲ့ကြောင်း ကြားသိသဖြင့်၊ ရသီတို့အတွင်း အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သူက သား ရှೃင်ဂီ ကို ခေါ်၍ မိန့်ကြား하였다။

Verse 17

रक्षकं सर्वलोकानां नृपं किं शप्तवानसि । अराजके वयं लोके स्थास्यामः कथमंजसा

‘လောကအားလုံး၏ ကာကွယ်သူ မင်းကို မင်းဘာကြောင့် ကျိန်စာပေးသနည်း။ မင်းမရှိသော လောက၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်သို့ လွယ်ကူစွာ အေးချမ်းစွာ နေနိုင်မည်နည်း။’

Verse 18

क्रोधेन पातकमभून्न त्वया प्राप्यते सुखम् । यः समुत्पादितं कोपं क्षमयैव निरस्यति

‘ဒေါသကြောင့် အပြစ်က ပေါ်ပေါက်လာသည်; ထိုကြောင့် သင်သည် သုခကို မရနိုင်။ ပေါ်လာသော ဒေါသကို “ခမား” အတုမရှိသော ခွင့်လွှတ်ခြင်းဖြင့်သာ ဖယ်ရှားသူကသာ အမှန်တကယ် အနိုင်ယူသည်။’

Verse 19

इह लोके परत्रासावत्यंतं सुखमेधते । क्षमायुक्ता हि पुरुषा लभंते श्रेय उत्तमम्

‘ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌လည်း အလွန်အမင်း သုခသည် ပွင့်ပေါက်တိုးတက်သည်။ ခမား—ခွင့်လွှတ်ခြင်း—နှင့် ပြည့်စုံသူတို့သည် အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို ရရှိကြသည်။’

Verse 20

ततः शमीकः स्वं शिष्यं प्राह गौरमुखाभिधम् । भो गौ मुख गत्वा त्वं वद भूपं परीक्षितम्

ထို့နောက် ရှမီကသည် မိမိ၏ တပည့် ဂေါရမုခ အမည်ရှိသူအား မိန့်ကြားသည်—‘ဟေ ဂေါရမုခ၊ သင်သွား၍ မင်း ပရိက္ခစ် ကို သတင်းပို့လော့။’

Verse 21

इमं शापं मत्सुतोक्तं तक्षकाहिविदंशनम् । पुनरायाहि शीघ्रं त्वं मत्समीपे महामते

ငါ့သား ရွတ်ဆိုသော ဤကျိန်စာသည် တက္ကသက မြွေနဂါး၏ ကိုက်ခဲခြင်းကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ အို ပညာရှိကြီး၊ ငါ့ထံသို့ အမြန်ပြန်လာလော့။

Verse 22

एवमुक्तः शमीकेन ययौ गौरमुखो नृपम् । समेत्य चाब्रवीद्भूपं सौभद्रेयं परीक्षितम्

ရသေ့ ရှမီက ဤသို့ မိန့်ကြားသောအခါ ဂေါရမုခသည် ဘုရင်ထံသို့ သွားလေ၏။ တွေ့ဆုံသောအခါ သုဘဒ္ဒရာ၏ သားတော် ပရိက္ခိတမင်းကြီးအား လျှောက်ထားလေ၏။

Verse 23

दृष्ट्वा सर्पं पितुः स्कन्धे त्वया विनिहितं मृतम् । शमीकस्य सुतः शृंगी शशाप त्वां रुषान्वितः

သင်သည် မိမိဖခင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် သေနေသော မြွေကို တင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှမီက၏သား ရှင်ဂီသည် အမျက်ထွက်၍ သင့်အား ကျိန်စာတိုက်လေ၏။

Verse 24

एतद्दिनात्सप्तमेऽह्नि तक्षकेण महाहिना । दष्टो विषाग्निना दग्धो भूयादाश्वभिमन्युजः

ယနေ့မှ ခုနစ်ရက်မြောက်သောနေ့တွင် အဘိမန္နု၏သားသည် တက္ကသက မြွေနဂါးကြီး၏ ကိုက်ခဲခြင်းကို ခံရပြီး အဆိပ်မီးတောက်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းပါစေသား။

Verse 25

एवं शशाप त्वां राजञ्छृंगी तस्य मुनेः सुतः । एतद्वक्तुं पिता तस्य प्राहिणोन्मां त्वदंतिकम्

အို မင်းကြီး၊ ထိုရသေ့၏သား ရှင်ဂီသည် သင့်အား ဤသို့ ကျိန်စာတိုက်ခဲ့ပါသည်။ ဤအကြောင်းကို ပြောပြရန် သူ၏ဖခင်သည် ကျွန်ုပ်ကို သင့်ထံသို့ စေလွှတ်လိုက်ပါသည်။

Verse 26

इतीरयित्वा तं भूपमाशु गौरमुखो ययौ । गते गौरमुखे पश्चाद्राजा शोकपरायणः

ဤသို့ မင်းကြီးအား ပြောဆိုပြီးနောက် ဂေါရမုခသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွား၏။ ဂေါရမုခ ထွက်သွားပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၌ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်သွား၏။

Verse 27

अभ्रंलिहमथोत्तुंगमेकस्तंभं सुविस्तृतम् । मध्येगंगं व्यतनुत मंडपं नृपपुंगवः

ထို့နောက် မင်းတို့အနက် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော မင်းကြီးသည် ဂင်္ဂါမြစ်အလယ်၌ မိုးတိမ်ကို လျှာဖြင့်လိမ်းသကဲ့သို့ မြင့်မားကျယ်ဝန်းသော မဏ္ဍပကို တိုင်တစ်တိုင်တည်းဖြင့် ထောက်တည်ကာ ဆောက်လုပ်하였다။

Verse 28

महागारुडमंत्रज्ञैरौषधज्ञैश्चिकित्सकैः । तक्षकस्य विषं हंतुं यत्नं कुर्वन्समाहितः

မဟာဂါရုဍမന്ത്രကို ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ဆေးပင်အကျွမ်းတဝင် ဆရာဝန်များနှင့်အတူ၊ တက္ခက၏ အဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးရန် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်하였다။

Verse 29

अनेकदेवब्रह्मर्षिराजर्षिप्रवरान्वितः । आस्ते तस्मिन्नृपस्तुंगे मंडपे विष्णुभक्तिमान्

ဒေဝတများ၊ ဗြဟ္မရိရှီများနှင့် ရာဇရိရှီအထွတ်အမြတ်များစွာတို့နှင့်အတူ၊ ဗိဿဏုကို သဒ္ဓါဖြင့်ကိုးကွယ်သော မင်းကြီးသည် ထိုမြင့်မားသော မဏ္ဍပ၌ နေထိုင်하였다။

Verse 30

तस्मिन्नवसरे विप्रः काश्यपो मांत्रिकोत्तमः । राजानं रक्षितुं प्रायात्तक्षकस्य महाविषात्

ထိုအချိန်၌ မန္တရသိပညာရှင်တို့အနက် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏ ကာရှျယပသည် တက္ခက၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆိပ်ကြီးမှ မင်းကြီးကို ကာကွယ်ရန် ထွက်ခွာ하였다။

Verse 31

सप्तमेऽहनि विप्रेंद्रो दरिद्रो धनकामुकः । अत्रांतरे तक्षकोऽपि विप्ररूपी समाययौ

ခုနှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်သည် ဆင်းရဲသော်လည်း ငွေကြေးကိုလိုလားကာ လမ်းခရီးသို့ ထွက်ခွာလေ၏။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် တက္ခကလည်း ဗြာဟ္မဏရုပ်သဏ္ဍာန်ယူကာ ရောက်လာ၏။

Verse 32

मध्येमार्गं विलोक्याथ कश्यपं प्रत्यभाषत । ब्राह्मण त्वं कुत्र यासि वद मेऽद्य महामुने

လမ်းအလယ်၌ သူ့ကိုကြည့်ပြီးနောက် ကာရှျပအား ပြောလေ၏— “အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင် ဘယ်သို့ သွားမည်နည်း။ ယနေ့ ငါ့အား ပြောပါ၊ အို မဟာမုနိ။”

Verse 33

इति पृष्टस्तदावादीत्काश्यपस्तक्षकं द्विजाः । परीक्षितं महाराजं तक्षकोऽद्य विषाग्निना

ဤသို့ မေးမြန်းခံရသော် ကာရှျပက တက္ခကအား ပြန်ဆိုလေ၏— “အို ဒွိဇတို့၊ ယနေ့ တက္ခကသည် အဆိပ်မီးဖြင့် မဟာရာဇ ပရိက္ခစ်ကို လောင်ကျွမ်းစေလိမ့်မည်။”

Verse 34

दक्ष्यते तं शमयितुं तत्समीपमुपैम्यहम् । इत्युक्तवंतं तं विप्रं तक्षकः पुनरब्रवीत्

“ထို(အဆိပ်)ကို ငါ သက်သာစေနိုင်သဖြင့် ထိုသူ၏အနီးသို့ ငါ သွားမည်” ဟု ဗြာဟ္မဏက ဆိုလေ၏။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် တက္ခကက ထပ်မံ ပြောကြားလေ၏။

Verse 35

तक्षकोहं द्विजश्रेष्ठ मया दष्टश्चिकित्सितुम् । न शक्यो ऽब्दशतेनापि महामंत्रायुतैरपि

“အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ ငါသည် တက္ခကပင် ဖြစ်၏။ ငါကိုက်ခံရသူကို ရာနှစ်ကြာသော်လည်း မကုနိုင်၊ မဟာမန္တရများ အထောင်သောင်းဖြင့်လည်း မရနိုင်။”

Verse 36

चिकित्सितुं चेन्मद्दष्टं शक्तिरस्ति तवाधुना । अनेकयोजनोच्छ्रायमिमं वटतरुं त्वहम्

ယခုအခါ ငါကိုက်ထားသူကို ကုသနိုင်သော အစွမ်းရှိသည်ဟု အမှန်တကယ်ဆိုလျှင်၊ ကြည့်လော့—ယောဇနာများစွာ မြင့်မားသော ဤဗန်ညန်ပင်ကို ငါအရင် စမ်းသပ်မည်။

Verse 37

दशाम्युज्जीवयैनं त्वं समर्थोऽस्ति ततो भवान् । इतीरयित्वा तं वृक्षमदशत्तक्षकस्तदा

“ငါက ကိုက်မည်—သင်တတ်နိုင်လျှင် ပြန်လည်အသက်သွင်းလော့; ထိုအခါ သင်၏စွမ်းရည် ထင်ရှားမည်” ဟုဆိုပြီး တက္ခကသည် ထိုသစ်ပင်ကို ချက်ချင်းကိုက်လေ၏။

Verse 38

अभवद्भस्मसात्सोऽपि वृक्षोऽत्यंतं समूर्च्छितः । पूर्वमेव नरः कश्चित्तं वृक्षमधिरूढवान्

ထိုသစ်ပင်သည်လည်း အလွန်အမင်း မူးမောလဲကျသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပြာဖြစ်သွားလေ၏။ သို့သော် အစောပိုင်းကပင် လူတစ်ယောက်က ထိုသစ်ပင်ပေါ် တက်နှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

Verse 39

तक्षकस्य विषोल्काभिः सोऽपि दग्धोऽभवत्तदा । तं नरं न विजिज्ञाते तौ च काश्यपतक्षकौ

တက္ခက၏ အဆိပ်မီးတောက်ကဲ့သို့သော အပူပြင်းပြင်းကြောင့် ထိုလူလည်း ထိုအချိန်၌ မီးလောင်သွားလေ၏။ သို့ရာတွင် ကာရှျယပနှင့် တက္ခက နှစ်ဦးစလုံး ထိုလူသည် မည်သူနည်းကို မသိမမြင်ခဲ့ကြ။

Verse 40

काश्यपः प्रतिजज्ञेऽथ तक्षकस्यापि शृण्वतः । तन्मंत्रशक्तिं पश्यंतु सर्वे विप्रा हि नोऽधुना

ထို့နောက် ကာရှျယပသည် တက္ခက ကြားနေရင်းပင် သစ္စာပြု၍ ဆိုသည်—“ယခု ဗိပ္ပရ (ဗြာဟ္မဏ) အားလုံးသည် ငါ၏ မန္တရ၏ အစွမ်းကို မြင်ကြပါစေ။”

Verse 41

इतीरयित्वा तं वृक्षं भस्मीभूतं विषाग्निना । अजीवयन्मन्त्रशक्त्या काश्यपो मांत्रिकोत्तमः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် မန္တရသိပညာရှင်တို့အနက် အထူးမြတ်သော ကာရှျယပသည် အဆိပ်မီးကြောင့် ပြာဖြစ်သွားသော ထိုသစ်ပင်ကို မန္တရအာနုဘော်ဖြင့် ပြန်လည်အသက်သွင်း하였다။

Verse 42

नरोऽपि तेन वृक्षेण साकमुज्जीवितोऽभवत् । अथाब्रवीत्तक्षकस्तं काश्यपं मंत्रकोविदम्

ထိုသစ်ပင်နှင့်အတူ ထိုလူလည်း ပြန်လည်အသက်ရှင်လာ하였다။ ထို့နောက် တက္ခကသည် မန္တရကျွမ်းကျင်သော ကာရှျယပကို မိန့်ဆို하였다။

Verse 43

यथा न मुनिवाङ्मिथ्या भवेदेवं कुरु द्विज । यत्ते राजा धनं दद्यात्ततोपि द्विगुणं धनम्

“မုနိ၏စကား မမှားမယွင်းဖြစ်စေရန် ဤသို့လုပ်ပါ၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ—ဘုရင်က သင့်အား ပေးမည့် ဥစ္စာကို ငါသည် နှစ်ဆတိုး၍ ပေးမည်။”

Verse 44

ददाम्यहं निवर्तस्व शीघ्रमेव द्विजोत्तम । इत्युक्त्वानर्घ्यरत्नानि तस्मै दत्त्वा स तक्षकः

“ငါပေးမည်၊ ချက်ချင်းပြန်လှည့်ပါ၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။” ဟုဆိုကာ တက္ခကသည် တန်ဖိုးမခန့်မှန်းနိုင်သော ရတနာများကို သူ့အား ပေးအပ်하였다။

Verse 45

न्यवर्तयत्काश्यपं तं ब्राह्मणं मंत्रको विदम् । अल्पायुषं नृपं मत्वा ज्ञानदृष्ट्या स काश्यपः

ထို့ကြောင့် မန္တရကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏ ကာရှျယပသည် ပြန်လှည့်သွား하였다။ အကြောင်းမူကား ဉာဏ်မြင်ကွင်းဖြင့် ဘုရင်သည် အသက်တိုသူဟု သိမြင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 46

स्वाश्रमं प्रययौ तूष्णीं लब्धरत्नश्च तक्षकात् । सोऽब्रवीत्तक्षकः सर्वान्सर्पानाहूय तत्क्षणे

တက္ခကထံမှ ရတနာများကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်သွား하였다။ ထို့နောက် တက္ခကသည် ချက်ချင်းပင် မြွေတို့အားလုံးကို ခေါ်စု၍ မိန့်ကြား하였다။

Verse 47

यूयं तं नृपतिं प्राप्य मुनीनां वेषधारिणः । उपहारफलान्याशु प्रयच्छत परीक्षिते

“မုနိတို့၏ ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်ကာ ထိုဘုရင်ထံ သွားကြလော့။ ပြီးလျှင် ပရိက္ခစ်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ လက်ဆောင်သစ်သီးများကို ဆက်ကပ်ကြလော့။”

Verse 48

तथेत्युक्त्वा सर्वसर्पा ददू राज्ञे फलान्यमी । तक्षकोपि तदा तत्र कस्मिंश्चिद्बदरीफले

“ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆိုကာ မြွေတို့အားလုံးက ဘုရင်ထံ သစ်သီးများကို ဆက်ကပ်하였다။ ထို့ပြင် တက္ခကသည် ထိုအချိန်တည်းကပင် ဘဒရီသီးတစ်လုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေ하였다။

Verse 49

कृमिवेषधरो भूत्वा व्यतिष्ठद्दंशितुं नृपम् । अथ राजा प्रदत्तानि सर्पैर्ब्राह्मणरूपकैः

ပိုးကောင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ကာ သူသည် ဘုရင်ကို ကိုက်ရန် စောင့်ကာ ချောင်းမြောင်းနေ하였다။ ထို့နောက် ဘုရင်သည် ဗြာဟ္မဏရূপကို ဆောင်ထားသော မြွေတို့က ဆက်ကပ်ထားသည့် သစ်သီးများကို သတိပြုကြည့်하였다။

Verse 50

परीक्षिन्मंत्रवृद्धेभ्यो दत्त्वा सर्वफलान्यपि । कौतूहलेन जग्राह स्थूलमेकं फलं करे

ပရိက္ခစ်သည် မန္တရသိပ္ပံ၌ အရွယ်ရင့်သော ပညာရှိများထံ သစ်သီးအားလုံးကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် သစ်သီးကြီးတစ်လုံးကို လက်ထဲတွင် ယူထား하였다။

Verse 51

अस्मिन्नवसरे सूर्योऽप्यस्ताचलमगाहत । मिथ्या ऋषिवचो मा भूदिति तत्रत्यमानवाः

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် နေမင်းတော်သည် အနောက်ဘက်တောင်တန်းသို့ ဝင်လျှော၍ နေဝင်သွား၏။ ရှိသီ၏ ဝစနာ မမှန်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုနေရာရှိ လူအပေါင်းတို့ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ပူပန်ကြ၏။

Verse 52

अन्योयमवदन्त्सर्वे ब्राह्मणाश्च नृपास्तथा । एवं वदत्सु सर्वेषु फले तस्मिन्नदृश्यत

အားလုံး—ဗြာဟ္မဏများနှင့် မင်းများပါ—“ဒါက တခြားတစ်ခုပါ” ဟု ပြောကြ၏။ အားလုံးက ထိုသို့ပြောနေစဉ် ထိုအသီးအတွင်း၌ အရာတစ်ခု မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 53

फले रक्तकृमिः सर्वे राज्ञा चापि परीक्षिता । अयं किं मां दशेदद्य कृमिरित्युक्तवा न्नृपः

အသီးအတွင်း၌ သွေးနီရောင် ပိုးတစ်ကောင်ကို အားလုံးမြင်ကြပြီး မင်းတော်လည်း စစ်ဆေးကြည့်၏။ မင်းတော်က “ဒီပိုးက ယနေ့ ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မလဲ—ငါ့ကို ကိုက်မလား” ဟု မိန့်၏။

Verse 54

निदधे तत्फलं कर्णे सकृमि द्विजसत्तमाः । तक्षकोऽस्मिन्स्थितः पूर्वं कृमिरूपी फले तदा

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ သူသည် ပိုးပါသော ထိုအသီးကို မိမိနားပေါ်၌ တင်ထား၏။ အကြောင်းမူ တက္ခကသည် ယခင်ကတည်းက ထိုအသီးအတွင်း၌ ပိုးရုပ်ဖြင့် နေထိုင်လျက်ရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 55

निर्गत्य तत्फलादाशु नृपदे हमवेष्टयत् । तक्षकावेष्टिते भूपे पार्श्वस्था दुद्रुवुर्भयात्

ထိုအသီးမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာကာ မင်းတော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပတ်လည်ကွင်းဆက်၍ ချည်နှောင်၏။ တက္ခကက မင်းကို ပတ်လည်ချုပ်နှောင်သည့်အခါ အနီး၌ ရပ်နေသူတို့သည် ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 56

अनंतरं नृपो विप्रास्तक्षकस्य विषाग्निना । दग्धोऽभूद्भस्मसादाशु सप्रासादो बलीयसा

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ တက္ရှက၏ အဆိပ်မီးအင်အားကြီးလှသော တောက်လောင်မှုကြောင့် မင်းကြီးသည် နန်းတော်နှင့်တကွ လျင်မြန်စွာ မီးလောင်၍ ပြာဖြစ်သွား၏။

Verse 57

कृत्वोर्ध्वदैहिकं तस्य नृपस्य सपुरोहिताः । मंत्रिणस्तत्सुतं राज्ये जनमेजयनामकम्

ထိုမင်းကြီး၏ အုရ္ဓ္ဝဒೈဟိက (မရဏနောက်ပိုင်း) အခမ်းအနားများကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ နန်းတော်ပုရောဟိတ်တို့နှင့်အတူ ဝန်ကြီးများက သူ၏သား ဂျနမေဇယ အမည်ရှိသူကို ရာဇသင်္ခါသနပေါ် တင်မြှောက်하였다။

Verse 58

राजानमभ्यषिंचन्वै गजद्रक्ष णवांछया । तक्षकाद्रक्षितुं भूपमायातः काश्यपाभिधः

အမှန်တကယ်ပင်၊ ရာဇဝင်ဆက်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို မျှော်လင့်၍ မင်းကို အဘိသေက မင်္ဂလာဖြင့် တင်မြှောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် တက္ရှကမှ မင်းကို ကာကွယ်ရန် ကာရှျယပ အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရောက်လာ၏။

Verse 59

यो ब्राह्मणो मुनिश्रेष्ठाः स सर्वैर्निंदितो जनैः । बभ्राम सकलान्देशाञ्छिष्टैः सर्वैश्च दूषितः

အို မုနိမြတ်တို့၊ ထိုဗြာဟ္မဏသည် လူအပေါင်းတို့၏ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းကို ခံရ၏။ သမာဓိရှိသူတို့အားလုံးကလည်း အပြစ်တင်ကြသဖြင့်၊ အရှက်ကွဲကာ နိုင်ငံအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရ၏။

Verse 60

अवस्थानं न लेभेऽसौ ग्रामे वाप्याश्रमेऽपि वा । यान्यान्देशानसौ यातस्तत्रतत्रमहाजनैः

သူသည် နေရာတည်ငြိမ်ရန် မရနိုင်ခဲ့—ရွာတွင်လည်း မဟုတ်၊ အာရှရမ်တွင်တောင် မဟုတ်။ သူသွားသမျှ နိုင်ငံတိုင်း၌လည်း ထိုထိုနေရာများတွင် လူထုခေါင်းဆောင်များက သူ့ကို ရင်ဆိုင်တားဆီးကြ၏။

Verse 61

तत्तद्देशान्निरस्तः स शाकल्यं शरणं ययौ । प्रणम्य शाकल्यमुनिं काश्यपो निन्दितो जनैः । इदं विज्ञापयामास शाकल्याय महात्मने

နေရာတစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ မောင်းထုတ်ခံရပြီးနောက် သူသည် ရှာကလျ မုနိထံ၌ ခိုလှုံသွား하였다။ လူတို့၏ အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခြင်းခံရသော ကာရှျယပသည် ရှာကလျ မုနိအား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ မဟာအတ္မာထံသို့ ဤအကြောင်းကို လျှောက်တင်하였다။

Verse 62

काश्यप उवाच । भगवन्सर्वधर्मज्ञ शाकल्य हरिवल्लभ

ကာရှျယပက ပြောသည်— “ဘဂဝန်၊ သာသနာဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ရှာကလျ၊ ဟရိ၏ ချစ်မြတ်နိုးခံရသူ—”

Verse 63

मुनयो ब्राह्मणाश्चान्ये मां निंदंति सुहृज्जनाः । नास्याहं कारणं जाने किं मां निंदंति मानवाः

“မုနိများ၊ ဘြာဟ္မဏများနှင့် အခြား မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းတို့ပါ ကျွန်ုပ်ကို ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိပါ—လူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို အပြစ်တင်ကြသနည်း?”

Verse 64

ब्रह्महत्या सुरापानं गुरुस्त्रीगमनं तथा । स्तेयं संसर्गदोषो वा मया नाचरितः क्वचित्

“ဘြာဟ္မဏသတ်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ ဆရာ၏ ဇနီးကို လွန်ကျူးခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း၊ သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းသော ပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်—ဤအရာတို့ကို ကျွန်ုပ် မည်သည့်အခါမျှ မကျင့်ခဲ့ပါ။”

Verse 65

अन्यान्यपि हि पापानि न कृतानि मया मुने । तथापि निंदंति जना वृथा मां बांधवादयः

“အခြားအပြစ်များလည်း မုနိရေ၊ ကျွန်ုပ် မလုပ်ခဲ့ပါ။ သို့သော်လည်း ဆွေမျိုးများနှင့် အခြားသူများက အကြောင်းမဲ့စွာ ကျွန်ုပ်ကို ကဲ့ရဲ့နေကြသည်။”

Verse 66

जानासि चेत्त्वं शाकल्य मया दोषं कृतं वद । उक्तोऽथ काश्यपेनैवं शाकल्याख्यो महामुनिः । क्षणं ध्यात्वा बभाषे तं काश्यपं द्विजसत्तमाः

“သင်သိလျှင်၊ ရှာကလျာ၊ ငါပြုမိသော အပြစ်သည် အဘယ်နည်းဟု ပြောပါလော့။” ကာရှျပက ဤသို့ မေးမြန်းသဖြင့် ရှာကလျာဟု အမည်ရ မဟာမုနိသည် ခဏတာ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ကာရှျပအား ပြန်လည်ဟောကြား하였다။

Verse 67

शाकल्य उवाच । परीक्षितं महाराजं तक्षकाद्रक्षितुं भवान्

ရှာကလျာက ဆိုသည်— “မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်ကို တက္ရှကာမှ ကာကွယ်ရမည်မှာ သင်၏တာဝန်ဖြစ်သည်—”

Verse 68

अयासीदर्धमार्गे तु तक्षकेण निवारितः । चिकित्सितुं समर्थोऽपि विषरोगादिपीडितम्

“သင်ထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် တက္ရှကာက တားဆီးခဲ့သည်; သို့ရာတွင် သင်သည် အဆိပ်၊ ရောဂါ စသည့် ဝေဒနာခံစားသူကို ကုသနိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်သည်။”

Verse 69

यो न रक्षति लोभेन तमाहुर्ब्रह्मघातकम् । क्रोधात्कामाद्भयाल्लोभान्मात्सर्यान्मोहतोऽपि वा

“လောဘကြောင့် ကာကွယ်မပေးသူကို ‘ဗြာဟ္မဏသတ်သူ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဒေါသကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ကာမကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ လောဘကြောင့်ဖြစ်စေ၊ မနာလိုမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မောဟကြောင့်ဖြစ်စေ—”

Verse 70

यो न रक्षति विप्रेंद्र विषरोगातुरं नरम् । ब्रह्महा स सुरापी च स्तेयी च गुरुतल्पगः

“အို ဗိပရိန္ဒြ (ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး) အဆိပ် သို့မဟုတ် ရောဂါကြောင့် ဝေဒနာခံစားနေသူကို မကာကွယ်သူသည် ဗြာဟ္မဏသတ်သူ၊ အရက်သောက်သူ၊ ခိုးသူ၊ နှင့် ဂုရု၏အိပ်ရာကို လွန်ကျူးသူတို့နှင့် တူညီသော အပြစ်ရှိသည်။”

Verse 71

संसर्गदोषदुष्टश्च नापि तस्य हि निष्कृतिः । कन्याविक्रयिणश्चापि हयविक्रयिणस्तथा

မကောင်းသောပေါင်းသင်းမှု၏အပြစ်ကြောင့် မညစ်ညမ်းသွားသူအတွက် အမှန်တကယ် အပြစ်လျော့ချမှု မရှိ။ ထို့အတူ မင်္ဂလာအတွက် မိန်းကလေးကို ရောင်းသူနှင့် မြင်းကို ရောင်းသူတို့လည်း ရှုတ်ချခံရသည်။

Verse 72

कृतघ्न स्यापि शास्त्रेषु प्रायश्चित्तं हि विद्यते । विषरोगातुरं यस्तु समर्थोपि न रक्षति

ကျေးဇူးမသိသူအတွက်တောင် သာස්တရများတွင် အပြစ်လျော့ချမှု ရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်။ သို့သော် စွမ်းနိုင်လျက်နှင့် အဆိပ်သင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ရောဂါကြောင့် နာကျင်သူကို မကာကွယ်သူ—

Verse 73

न तस्य निष्कृतिः प्रोक्ता प्रायश्चित्तायुतैरपि । न तेन सह पंक्तौ च भुंजीत सुकृती जनः

ထိုသူအတွက် အပြစ်လျော့ချမှုကို ထောင်သောင်းချီသော ပရాయရှ္စိတ္တများဖြင့်ပင် မကြေညာထား။ ကုသိုလ်ရှိသူသည် သူနှင့်တစ်တန်းတည်း ထိုင်၍ စားသောက်ခြင်းတောင် မပြုသင့်။

Verse 74

न तेन सह भाषेत न पश्येत्तं नरं क्वचित् । तत्संभाषणमात्रेण महापातकभाग्भवेत्

သူနှင့် စကားမပြောရ၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ထိုလူကို မမြင်ရအောင် ရှောင်ရမည်။ သူနှင့် စကားပြောရုံမျှဖြင့်ပင် မဟာအပြစ်၏ အစုဝင် ဖြစ်လာသည်။

Verse 75

परीक्षित्स महाराजः पुण्यश्लोकश्च धार्मिकः । विष्णुभक्तो महायोगी चातुर्वर्ण्यस्य रक्षिता

မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်သည် ပုဏ္ဏယသဖြင့် ကျော်ကြား၍ ဓမ္မကို တည်ကြည်သူဖြစ်သည်။ ဗိဿဏုဘက္တ၊ မဟာယောဂီ၊ နှင့် စတုဝဏ္ဏစနစ်ကို ကာကွယ်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 76

व्यासपुत्राद्धरिकथां श्रुतवान्भक्तिपूर्वकम् । अरक्षित्वा नृपं तं त्वं वचसा तक्षकस्य यत्

ဗျာသ၏သားထံမှ ဘက္တိဖြင့် ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာကို ကြားနာခဲ့သော်လည်း၊ တက္ရှကနှင့် ဆက်နွယ်သော ကျိန်စာစကားကြောင့် ထိုမင်းကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

Verse 77

निवृत्तस्तेन विप्रेंद्रैर्बांधवैरपि दूष्यसे । स परीक्षिन्महाराजो यद्यपि क्ष णजीवितः

တာဝန်မှ နောက်ဆုတ်၍ ပြန်လှည့်သဖြင့်၊ အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏများနှင့် ကိုယ့်ဆွေမျိုးများကပင် သင့်ကို အပြစ်တင်ကြသည်။ မဟာရာဇာ ပရိက္ခစ်သည် အသက်က မိနစ်တစ်ခဏသာ ကျန်သော်လည်း,—

Verse 78

तथापि यावन्मरणं बुधैः कार्यं चिकित्सनम् । यावत्कण्ठगताः प्राणा मुमूर्षोर्मानवस्य हि

သို့သော်လည်း ပညာရှိတို့သည် သေဆုံးချိန်တိုင်အောင် ကုသမှုကို ဆက်လက်ပြုရမည်—သေခါနီးသူ၏ ပရాణအသက်ရှုသည် လည်ချောင်းထိ မရောက်သေးသမျှ၊ အဆုံးဆုံးအခဏအထိပင်။

Verse 79

तावच्चिकित्सा कर्तव्या कालस्य कुटिला गतिः । इति प्राहुः पुरा श्लोकं भिषग्वैद्याब्धिपारगाः

အဲဒီအထိ ကုသမှုကို ပြုရမည်၊ အကြောင်းမှာ ကာလ၏ လမ်းကြောင်းသည် ကွေ့ကောက်၍ မခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးကာလတွင် ဆေးပညာ၏ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသူ ဆရာဝန်များက ဤရှ్లోကကို ဆိုခဲ့ကြသည်။

Verse 80

अतश्चिकित्साशक्तोऽपि यस्मादकृतभेषजः । अर्धमार्गे निवृत्तस्त्वं तेन तं हतवानसि । शाकल्येनैवमुदितः काश्यपः प्रत्यभाषत

ထို့ကြောင့် ကုသနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း သင်သည် ဆေးမပေးဘဲ လမ်းတစ်ဝက်မှာပင် ပြန်လှည့်ခဲ့သည်; ထိုကြောင့်ပင် သူ့ကို သင် သတ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ရှာကလျက ဤသို့ဆိုရာတွင် ကာရှျယပက ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 81

काश्यप उवाच । ममैतद्दोषशांत्यर्थमुपायं वद सुव्रत

ကာရှျပက ပြောသည်။ “အကျင့်ဝတ်ကောင်းမြတ်သူရေ၊ ငါ၏ဤအပြစ်ကို သက်သာစေမည့် နည်းလမ်းကို ပြောပြပါ။”

Verse 82

येन मां प्रतिगृह्णीयुर्बांधवाः ससुहृज्जनाः

“ဘယ်နည်းလမ်းနဲ့ ငါ့ဆွေမျိုးတွေ၊ မိတ်ဆွေတွေ၊ ကောင်းကျိုးလိုလားသူတွေနဲ့အတူ ငါ့ကို ပြန်လက်ခံကြမလဲ?”

Verse 83

कृपां मयि कुरुष्व त्वं शाकल्य हरिवल्लभ । काश्यपेनैवमुक्तस्तु शाकल्योपि मुनीश्वरः । क्षणं ध्यात्वा जगादैवं काश्यपं कृपया तदा

“ဟရိ၏ချစ်သူ ရှာကလျာရေ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုပါ။” ကာရှျပ၏ဤစကားကို ကြားသော် မုနိဣශ්ဝရ ရှာကလျာသည် ခဏမျှ စဉ်းစားသတိပြု၍ ထို့နောက် ကရုဏာဖြင့် ကာရှျပအား ဤသို့ ပြော하였다။

Verse 84

शाकल्य उवाच । अस्य पापस्य शात्यर्थमुपायं प्रवदामि ते

ရှာကလျာက ပြောသည်။ “ဤအပြစ်ကို သက်သာစေရန် သင့်အား သင့်လျော်သော နည်းလမ်းကို ငါပြောမည်။”

Verse 85

तत्कर्त्तव्यं त्वया शीघ्रं विलंबं मा कृथा द्विज । दक्षिणांबुनिधौ सेतौ गंधमादनपर्वते

“ဤကိစ္စကို ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်လော့၊ ဒွိဇရေ၊ မနှောင့်နှေးနှင့်။ တောင်ဘက်သမုဒ္ဒရာရှိ စေတု၌၊ ဂန္ဓမာဒန တောင်ပေါ်တွင်…”

Verse 86

अस्ति तीर्थद्वयं विप्रा गायत्री च सरस्वती । तत्र त्वं स्नानमात्रेण शुद्धो भूयाश्च तत्क्षणे

အို ဗြာဟ္မဏ (ဝိပရ) ရေ၊ သန့်ရှင်းမြတ်သော တီရ္ထနှစ်ခုရှိသည်—ဂါယတ္ရီနှင့် စရஸဝတီ။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းသာဖြင့်ပင် ခဏချင်း သန့်စင်လာမည်။

Verse 87

गायत्र्या च सरस्वत्या जलवात स्पृशो नरः । विधूय सर्वपापानि स्वर्गं यास्यंति निर्मलाः

ဂါယတ္ရီနှင့် စရஸဝတီ၏ ရေ (သန့်စင်သော လေတောင်) ကို ထိတွေ့သူတို့သည် အပြစ်အားလုံးကို လှုပ်ချကာ ဖယ်ရှားပြီး၊ မလွဲမသွေ သန့်ရှင်းစွာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 88

तद्याहि शीघ्र विप्र त्वं गायत्रीं च सरस्वतीम् । इत्युक्तः काश्यपस्तेन शाकल्येन द्विजोत्तमाः

ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဂါယတ္ရီနှင့် စရஸဝတီထံသို့ အမြန်သွားလော့။ ထိုသို့ ဒွိဇအထက်မြတ်သော ရှာကလျက ကာရှျယပအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 89

नत्वा मुनिं च शाकल्यं तमापृच्छ्य मुनीश्वरम् । तेन चैवाभ्यनुज्ञातः प्रययौ गन्धमादनम्

ကာရှျယပသည် မုနိ ရှာကလျကို ဦးချကန်တော့၍ မုနိအရှင်ထံမှ နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းကာ၊ သူ၏ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် ဂန္ဓမာဒနသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 90

तत्र गत्वा च गायत्रीसरस्वत्यौ च काश्यपः । नत्वा तीर्थद्वयं भक्त्या दण्डपाणिं च भैरवम्

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် ကာရှျယပသည် ဂါယတ္ရီနှင့် စရஸဝတီထံ ချဉ်းကပ်하였다။ ဘက္တိဖြင့် တီရ္ထနှစ်ပါးကို ဦးချကန်တော့ပြီး၊ ဒဏ္ဍကိုင်သော ဘဲရဝ (ဒဏ္ဍပါဏိ) ကိုလည်း ပူဇော်နမಸ್ಕာရ ပြု하였다။

Verse 91

संकल्पपूर्वं तत्तीर्थे सस्नौ नियमसंयुतः । तीर्थद्वये स्नानमात्रान्मुक्तपापोऽथ काश्यपः

သန္ကల్ప (saṅkalpa) ကိုအရင်တင်ပြီး စည်းကမ်းသတ်တိနှင့် ထိန်းသိမ်းမှုတို့ဖြင့် ကာရှျပသည် ထိုတီရ္ထ၌ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးခဲ့သည်။ တီရ္ထနှစ်ခုတွင် ရေချိုးရုံသာဖြင့်ပင် သူသည် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းသွား하였다။

Verse 92

तीर्थद्वयस्य तीरेऽसौ किंचित्कालं तु तस्थिवान् । तस्मिन्काले च गायत्रीसरस्वत्यौ मुनीश्वराः

သူသည် တီရ္ထနှစ်ခု၏ ကမ်းနား၌ အချိန်အနည်းငယ် တည်နေ하였다။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင်၊ မုနိရှ္ဝရတို့အို၊ ဂါယတ္ရီနှင့် စရஸဝတီတို့သည် ထိုနေရာ၌ ပေါ်ထွန်းလာမည်ဖြစ်하였다။

Verse 93

प्रादुर्बभूवतुर्मूर्ते सर्वाभरणभूषिते । देव्यौ ते स नमस्कृत्य काश्यपो भक्तिपूर्वकम्

ထိုဒေဝီနှစ်ပါးသည် ကိုယ်ထင်ရှားသော ရုပ်ကာယဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၍ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာ အစုံအလင်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။ ကာရှျပသည် ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရ ပြု하였다။

Verse 94

के युवां रूपसंपन्ने सर्वालंकारसंयुते । इति पप्रच्छ दृष्ट्वा ते काश्यपो हृष्टमानसः । तेन पृष्टे च गायत्रीसरस्वत्यौ तमूचतुः

“သင်တို့နှစ်ပါးသည် မည်သူနည်း—ရုပ်သဏ္ဌာန်တောက်ပ၍ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာ အစုံအလင်ဖြင့် ပြည့်စုံကြသနည်း” ဟု စိတ်ပျော်ရွှင်သော ကာရှျပသည် မြင်ပြီး မေးမြန်း하였다။ မေးမြန်းခံရသော် ဂါယတ္ရီနှင့် စရஸဝတီတို့သည် သူ့အား ပြန်လည်မိန့်ကြား하였다။

Verse 95

गायत्रीसरस्वत्यावूचतुः । काश्यपावां हि गायत्रीसरस्वत्यौ विधिप्रिये

ဂါယတ္ရီနှင့် စရஸဝတီတို့က မိန့်ကြားသည်— “အို ကာရှျပ၊ ဗိဓိဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တကယ် ဂါယတ္ရီနှင့် စရஸဝတီ ဖြစ်ကြသည်။”

Verse 96

एतत्तीर्थस्वरूपेण नित्यं वर्तावहे त्वतः । अत्र तीर्थद्वये स्नानादावां तुष्टे तवाधुना

ဤတီရ္ထ၏ အစစ်အမှန်သော သဘောသဏ္ဍာန်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသည် အမြဲတမ်း ဤနေရာ၌ တည်ရှိနေကြသည်။ ဤတီရ္ထနှစ်ခု၌ သင်ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းကြောင့် ယခု ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦး သင့်အပေါ် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 97

वरं मत्तो वृणीष्व त्वं यदिष्टं काश्यप द्विज । स्नांति तीर्थद्वये येऽत्र दास्यावस्तदभीप्सितम्

အို ကာရှျပ ဒွိဇ၊ ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ သင်လိုလားသမျှ ကောင်းချီးပေးသည့် အလှူတော်ကို ရွေးချယ်ပါ။ ထို့ပြင် ဤနေရာရှိ တီရ္ထနှစ်ခု၌ ရေချိုးသူ မည်သူမဆို၊ သူတို့လိုအင်ဆန္ဒကို ကျွန်ုပ်တို့ ပေးအပ်မည်။

Verse 98

श्रुत्वा वचस्तद्गायत्रीसरस्वत्योः स काश्यपः । तुष्टाव वाग्भिरग्र्याभिस्ते देव्यौ वेधसः प्रिये

ဂါယတြီနှင့် စရஸဝတီတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကာရှျပသည် ဖန်ဆင်းရှင် ဗေဓသ (ဗြဟ္မာ) ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ထိုဒေဝီနှစ်ပါးကို မြင့်မြတ်သော စတုတ္တိဂါထာများဖြင့် ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 99

काश्यप उवाच । चतुराननगेहिन्यौ जगद्धात्र्यौ नमाम्यहम् । विद्यास्वरूपे गायत्री सरस्वत्यौ शुभे उभे

ကာရှျပက ဆိုသည်— “မျက်နှာလေးပါးရှင် (ဗြဟ္မာ) ၏ အိမ်တော်၌ တည်နေသော၊ လောကကို ထောက်တည်ပေးသော ဒေဝီနှစ်ပါးအား ကျွန်ုပ် ဦးချကန်တော့ပါ၏။ သာသနာဗေဒပညာ၏ သဘောတရားဖြစ်သော ဂါယတြီနှင့် စရஸဝတီ—နှစ်ပါးလုံး မင်္ဂလာရှိကြ၏။”

Verse 100

सृष्टिस्थित्यंतकारिण्यौ जगतो वेदमातरौ । हव्यकव्यस्वरूपे च चंद्रादित्यविलोचने

သင်တို့နှစ်ပါးသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့ကို အုပ်စိုးတော်မူ၏။ လောကတစ်လောကလုံးအတွက် ဗေဒ၏ မိခင်များ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဒေဝတားနှင့် ပိတೃတို့အတွက် ဟဗျ-ကဗျ အလှူပူဇာ၏ သဘောသဏ္ဍာန်လည်း သင်တို့ပင် ဖြစ်ပြီး၊ သင်တို့၏ မျက်စိသည် လနှင့် နေ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 110

काश्यपोऽपि कृतार्थः सन्स्व देशं प्रति निर्ययौ । बांधवा ब्राह्मणाः सर्वे काश्यपं गतकिल्बिषम्

ကာရှျပလည်း မိမိရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံသဖြင့် မိမိနိုင်ငံသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် သူ၏ ဆွေမျိုးတော်များဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏတို့အားလုံးက အပြစ်ကင်းစင်သွားသော ကာရှျပကို ရိုသေကန်တော့ကြ၏။

Verse 113

यो गायत्र्यां सरस्वत्यां स स्नातफलमश्नुते

ဂါယတ္ရီနှင့် သရസ്വတီ၌ သန့်စင်ရေချိုးသူသည် သာသနာတော်ဆိုင်ရာ ရေချိုးခြင်း၏ အပြည့်အဝ အကျိုးကို ရရှိ၏။