Adhyaya 4

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्राक्षसः कोऽसौ सूत पौराणिकोत्तम । विष्णुभक्तं महात्मानं यो गालवमबाधत

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်—“အို ဘဂဝန် စူတ၊ ပုရာဏအကြောင်းကို ဟောပြောရှင်းလင်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ! ဗိෂ္ဏုဘက္တ မဟာတ္မာ ဂာလဝကို နှောင့်ယှက်ခဲ့သော ရာක්ෂသသည် မည်သူနည်း?”

Verse 2

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि राक्षसं क्रूरं तं विप्राः शृणुतादरात् । यथा स राक्षसो जातो मुनीनां शापवैभवात्

သီရိ စူတက မိန့်ကြားသည်—“အို ဗိပရတို့၊ ထိုကြမ်းတမ်းသော ရာක්ෂသကို ငါဖော်ပြမည်။ ဂရုတစိုက် နားထောင်ကြ—မုနိတို့၏ ကျိန်စာအာနုဘော်ကြောင့် ထိုရာක්ෂသ မည်သို့ မွေးဖွားလာသည်ကို။”

Verse 3

पुरा कैलासशिखरे हालास्ये शिवमंदिरे । चतुर्विशतिसाहस्रा मुनयो ब्रह्मवादिनः

ရှေးကာလ၌ ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်ပေါ်၊ ဟာလာသျာရှိ သီဝဘုရားကျောင်းတွင်၊ ဗြဟ္မတရားကို ဟောပြောသော မုနိ ၂၄,၀၀၀ ပါး ရှိခဲ့သည်။

Verse 4

वसिष्ठात्रिमुखाः सर्वे शिवभक्ता महौजसः । भस्मोद्धूलितसर्वांगास्त्रिपुंड्रांकितमस्तकाः

ဝသိဋ္ဌနှင့် အတြိတို့ကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထား၍ သူတို့အားလုံးသည် သီဝဘက္တများ၊ အလွန်ကြီးမားသော တေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်ပကြသည်။ ကိုယ်အင်္ဂါအနှံ့ ပဗ္ဗသမ (ဗိဘူတိ) သုတ်လိမ်းထားပြီး၊ နဖူး၌ တြိပုဏ္ဍြ သုံးကြောင်း အမှတ်တံဆိပ် ထင်ရှားသည်။

Verse 5

रुद्राक्ष मालाभरणाः पंचाक्षरजपे रताः । हालास्यनाथं भूतेशं चंद्रचूडमुमापतिम्

သူတို့သည် ရုဒ္ဒရာက္ခ မာလာနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ပဉ္စက္ခရာ မန္တရ၏ ဇပၸကို အလွန်စိတ်ဝင်စားစွာ ပြုကြသည်။ ထို့နောက် ဟာလာသျနာထ—ဘူတေရှ၊ လမင်းမောက်တော်ဆင်သော ရှိဝ၊ ဥမာ၏ အဖော်အပါး—ကို ဘက်တိဖြင့် ရိုသေကန်တော့ကြသည်။

Verse 6

उपासांचक्रिरे मुक्त्यै मधुरापुरवासिनः । कदाचित्तत्र गंधर्वो विश्वावसुसुतो बली

မဓုရာမြို့သူမြို့သားတို့သည် မောက္ခကို ရည်မှန်း၍ ဥပာသနာပြုကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုနေရာသို့ အင်အားကြီး ဂန္ဓဗ္ဗတစ်ဦး—ဝိශ්ဝာဝစု၏ သား—ရောက်လာ하였다။

Verse 7

दुर्द्दमोनाम विप्रेंद्रा विटगोष्ठीपरायणः । ललनाशतसंयुक्तो विवस्त्रः सलिलाशये

အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့၊ သူ၏အမည်မှာ ဒုရ္ဒ္ဒမ ဖြစ်ပြီး အလွန်လွတ်လပ်သော ပျော်ပွဲစားဝိုင်းများတွင် မူးမော်လျက်ရှိသူတည်း။ မိန်းမရာပေါင်းများစွာ ဝိုင်းရံထားသဖြင့် ရေကန်အတွင်း အဝတ်မဝတ်ဘဲ ကစားလျက်ရှိသည်။

Verse 8

चिक्रीड स विवस्त्राभिः साकं युवतिभिर्मुदा । हालास्यनाथतीर्थं तद्वसिष्ठो मुनिभिः सह

ဟာလာသျနာထ တီရ္ထ၌ သူသည် အဝတ်မဝတ်သော ယုဝတီများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားလျက်ရှိသည်။ ထိုအခါ ဝသိဋ္ဌ မုနိသည် ရှိသမျှ ရှိများနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသည်။

Verse 9

माध्यंदिनं कर्तुमना ययौ शंकरमंदिरात् । तानृषीनवलोक्याथ रामास्ता भयकातराः

မధ్యနေ့ကာလ ကర్మကို ပြုလုပ်ရန် စိတ်ထား၍ သူသည် ရှင်ကရ မန္ဒိရမှ ထွက်လာသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းမတို့သည် ရှိများကို မြင်သည့်အခါ ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

Verse 10

वासांस्याच्छादयामासुर्दुर्द्दमो न तु साहसी । ततो वसिष्ठः कुपितः शशापैनं गत त्रपम्

မိန်းမတို့သည် အလျင်အမြန် မိမိတို့၏ အဝတ်အစားကို ဖုံးကွယ်ကြသော်လည်း၊ အရှက်မဲ့၍ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဒုရ္ဒမ မဖုံးကွယ်ခဲ့။ ထို့နောက် ဝသိဋ္ဌ မုနိသည် ဒေါသထွက်ကာ အရှက်ပျက်သွားသည်ကို မြင်၍ သူ့ကို ကျိန်စာတော်မူ하였다။

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । यस्माद्दुर्दम गंधर्व दृष्ट्वास्मांल्लज्जया त्वया । वासो नाच्छादितं शीघ्रं याहि राक्षसतां ततः

ဝသိဋ္ဌ မုနိက မိန့်တော်မူသည်— “ဂန္ဓဗ္ဗ ဒုရ္ဒမာရေ၊ ငါတို့ကို မြင်လျှင် အရှက်ဖြင့် အလျင်အမြန် မဖုံးကွယ်ခဲ့သဖြင့်၊ ယခုမှစ၍ ဤနေရာမှ ထွက်သွားကာ ရာක්ෂသ အဖြစ်သို့ ကျရောက်စေ” ဟု။

Verse 12

इत्युक्त्वा ता स्त्रियः प्राह वसिष्ठो मुनिपुंगवः । यस्मादाच्छादितं वस्त्रं दृष्ट्वास्मांल्ललनोत्तमाः

ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက်၊ မုနိတို့အတွင်း အမြတ်ဆုံး ဝသိဋ္ဌ သည် ထိုမိန်းမတို့အား မိန့်တော်မူသည်— “အကောင်းမြတ်သော မိန်းမတို့ရေ၊ ငါတို့ကို မြင်သော် မင်းတို့သည် အဝတ်ကို ဖုံးကွယ်ခဲ့ကြသည်…”

Verse 13

ततो न युष्माञ्छपिष्यामि गन्छध्वं त्रिदिवं ततः । एवमुक्ता वसिष्ठेन रामाः प्रांजलयस्तदा

“ထို့ကြောင့် မင်းတို့ကို ကျိန်စာမပေးတော့; ဤနေရာမှ ထွက်သွား၍ တြိဒိဝ၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဝသိဋ္ဌ၏ စကားကို ကြားသော် ထိုလှပသော မိန်းမတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေကြ하였다။

Verse 14

प्रणिपत्य वसिष्ठं तं भक्तिनम्रेण चेतसा । मुनिमंडलमध्ये तं वसिष्ठमिदमब्रुवन्

ဘက္တိဖြင့် စိတ်နှလုံးနိမ့်ချကာ သူတို့သည် ဝသိဋ္ဌ ကို ဦးချကန်တော့하였다။ မုနိတို့၏ ဝိုင်းဝန်းအလယ်၌ ထိုဝသိဋ္ဌ ထံသို့ ဤစကားများကို ပြောကြ하였다။

Verse 15

रामा ऊचुः । भगवन्सर्वधर्मज्ञ चतुरानननंदन । दयासिंधोऽवलोक्यास्मान्न कोपं कर्तुमर्हसि

မိန်းမတို့က ဆိုကြသည်– “အို ဘဂဝန်၊ ဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသောအရှင်၊ မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာ၏ သားတော်၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာအရှင်—ကျွန်မတို့ကို ကြည့်ရှုတော်မူပြီးနောက် ဒေါသမပြုသင့်ပါ။”

Verse 16

पतिरेवहि नारीणां भूषणं परमुच्यते । पतिहीना तु या नारी शतपुत्रापि सा मुने

“အမှန်တကယ် မိန်းမတို့အတွက် ပင်မအလှဆင်သည် ပတိတော်တစ်ပါးတည်းဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ပတိမရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် မုနိရေ၊ သားတစ်ရာရှိသော်လည်း မပြည့်စုံသေးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။”

Verse 17

विधवेत्युच्यते लोके तत्स्त्रीणां मरणं स्मृतम् । तत्प्रसादं कुरु मुने पत्यावस्माक मादरात्

“လောက၌ သူမကို ‘မုဆိုးမ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ထိုအရာသည် မိန်းမတို့အတွက် ‘သေခြင်း’ တစ်မျိုးဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ကြောင့် မုနိရေ၊ ကျွန်မတို့၏ ပတိတော်ကို ဂရုထား၍ ကရုဏာတော်ကို ပေးသနားပါ။”

Verse 19

एकोऽपराधः क्षंतव्यो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । क्षमां कुरु दयासिंधो युष्मच्छिष्येऽत्र दुर्दमे

“သစ္စာတရားကို မြင်သော မုနိတို့သည် အပြစ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်လျှင် ခွင့်လွှတ်သင့်သည်။ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာအရှင်၊ ဤနေရာ၌ သင်၏ တပည့် ဒုရ္ဒမ—ထိန်းမနိုင်သူ—အား ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ။”

Verse 20

न मे स्याद्वचनं मिथ्या कदाचिदपि सुभ्रुवः । उपायं वः प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं श्रद्धया सह

“မျက်ခုံးလှသော မိန်းမတို့ရေ၊ ငါ၏စကားသည် မည်သည့်အခါမျှ မမှားယွင်းနိုင်။ သို့သော်လည်း ငါသည် ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပြောမည်၊ ယုံကြည်သဒ္ဓါနှင့်အတူ နားထောင်ကြလော့။”

Verse 21

षोडशाब्दावधिः शापो भर्तुर्वो भविता ध्रुवम् । षोडशाब्दावधौ चैष दुर्दमो राक्षसाकृतिः

ဆယ့်ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် သင်တို့၏ ခင်ပွန်းပေါ်ရှိ ဤကျိန်စာသည် မလွဲမသွေ တည်မြဲနေမည်။ ထိုဆယ့်ခြောက်နှစ်အတွင်း ဒုရ္ဒမသည် ရာක්ෂသပုံစံကို ဆောင်ထားမည်။

Verse 22

यदृच्छयाचक्र तीर्थं गमिष्यति सुरांगनाः । आस्ते तत्र महायोगी गालवो विष्णुतत्परः

ကံတရားအလိုက်၊ အို ကောင်းကင်နတ်သမီးတို့၊ သူသည် စက္ကရတီရ္ထသို့ သွားမည်။ ထိုနေရာ၌ ဗိဿဏုကို အပြည့်အဝ ဆည်းကပ်သော မဟာယောဂီ ဂါလဝ နေထိုင်သည်။

Verse 23

भक्ष्यार्थं तं मुनिं सोऽयं राक्षसोभिगमिष्यति । ततो गालवरक्षार्थं प्रेरितं चक्रमुत्तमम्

ထိုမုနိကို စားသောက်ရန် ဤရာක්ෂသသည် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာမည်။ ထို့နောက် ဂါလဝကို ကာကွယ်ရန် အမြတ်ဆုံး စက္ကရ (ချက္ကရ) ကို လှုံ့ဆော်၍ လှည့်ပတ်စေမည်။

Verse 24

विष्णुनास्य शिरो रामा हरिष्यति न संशयः । ततः स्वरूपमासाद्य शापान्मुक्तः सुदुर्दमः

အို ရာမာတို့၊ ဗိဿဏုသည် သူ၏ ခေါင်းကို မလွဲမသွေ ဖြတ်တောက်မည်—သံသယမရှိ။ ထို့နောက် မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဘောကို ပြန်လည်ရရှိ၍ စုဒုရ္ဒမသည် ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်မည်။

Verse 25

पतिर्वस्त्रिदिवं भूयो गंतास्त्यत्र न संशयः । ततस्त्रिदिवमासाद्य दुर्द्दमोऽयं पतिर्हि वः

သင်တို့၏ ခင်ပွန်းသည် တြိဒိဝ (နတ်လောက) သို့ ထပ်မံ သွားမည်—သံသယမရှိ။ တြိဒိဝသို့ ရောက်ပြီးနောက် ဤဒုရ္ဒမသည် ယခင်ကဲ့သို့ သင်တို့၏ ခင်ပွန်းပင် ဖြစ်မည်။

Verse 26

रमयिष्यति सुन्दर्यो युष्मान्सुन्दरवेषभृत् । श्रीसूत उवाच । इत्युक्त्वा तु वसिष्ठस्ता दुर्दमस्य वरांगनाः

“လှပသောဝတ်စုံအလှတန်ဆာဆင်ထားသူသည်၊ အလှမယ်တို့ကို ပျော်ရွှင်စေမည်” ဟု။ သီရိ စူတက ဆိုသည်– ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဝသိဋ္ဌသည် ဒုရ္ဒမ၏ အထူးကောင်းမြတ်သော မိန်းမများကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 27

स्वाश्रमं प्रययौ तूर्णं हालास्येश्वरभक्तिमान् । अथ रामास्तमालिंग्य दुर्द्दमं पतिमातुराः

ဟာလာစျေဣရှွရကို သဒ္ဓါပြုသောသူသည် မိမိအာရှရမ်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် စိတ်ပူပန်နေသော ရာမာမယ်တို့သည် မိမိတို့၏ ခင်ပွန်း ဒုရ္ဒမကို ဖက်တွယ်ကြ၏။

Verse 28

रुरुदुः शोकसंविग्ना दुःखसागरमध्यगाः प्र । पश्यंतीषु तास्वेव दुर्दमो राक्षसोऽभवत्

သူတို့သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် တုန်လှုပ်ကာ ငိုကြွေးကြ၏၊ ဒုက္ခပင်လယ်အလယ်၌ နစ်မြုပ်သကဲ့သို့။ သူတို့ကြည့်နေစဉ်ပင် ဒုရ္ဒမသည် ရက္ခသ ဖြစ်သွား၏။

Verse 29

महादंष्ट्रो महाकायो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः । तं दृष्ट्वा भयसंविग्ना जग्मू रामास्त्रिविष्टपम्

အံကြီးများနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာမဟာကြီး၊ မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်နီရဲ—သူကိုမြင်သဖြင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သော ရာမာမယ်တို့သည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ သွားကြ၏။

Verse 30

ततो राक्षसवेषोऽयं दुर्दमो भैरवाकृतिः । भक्षयन्प्राणिनः सर्वान्देशाद्देशं वनाद्वनम्

ထို့နောက် ရက္ခသဝတ်စုံဖြင့်၊ ဘဲရဝကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဒုရ္ဒမသည် သတ္တဝါအားလုံးကို စားသောက်ကာ နယ်တစ်နယ်မှ နယ်တစ်နယ်၊ တောတစ်တောမှ တောတစ်တော လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 31

भ्रमन्न निलवेगोऽसौ धर्मतीर्थं ततो ययौ । एवं षोडशवर्षाणि भ्रमतोऽस्य ययुस्तदा

ဤသို့လျှင် ထိုနီလဝေဂသည် မငြိမ်မသက် လှည့်လည်သွားလာရင်း ဓမ္မတိတ္ထ သို့ ရောက်လေ၏။ ဤသို့ လှည့်လည်သွားလာရင်း တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ကုန်လွန်သွားလေ၏။

Verse 32

ततस्तु षोडशाब्दांते राक्षसोयं मुनीश्वराः । भक्षितुं गालवमुनिं धर्मतीर्थनिवासिनम्

ထို့နောက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ကုန်ဆုံးသောအခါ အို ಋရှေ့မြတ်တို့၊ ဤဘီလူးသည် ဓမ္မတိတ္ထ ၌ နေထိုင်သော ဂါလဝ ရသေ့ကို စားရန် ထွက်ခွာလာ၏။

Verse 33

उपाद्रवद्वायुवेगः सचास्तौषीज्जनार्दनम् । गालवेन स्तुतो विष्णुस्तदा चक्रमचोदयत्

ဝါယုဝေဂ သည် တိုက်ခိုက်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ဇနာဒန ဘုရားကို ချီးမွမ်းလေ၏။ ထိုအခါ ဂါလဝ ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရသော ဗိဿနိုးဘုရားသည် စကြာလက်နက်ကို စေလွှတ်တော်မူ၏။

Verse 34

रक्षितुं गाल वमुनिं राक्षसेन प्रपीडितम् । अथागत्य हरेश्चक्रं राक्षसस्य शिरोऽहरत्

ဘီလူး၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရသော ဂါလဝ ရသေ့ကို ကာကွယ်ရန် ဟရိဘုရား၏ စကြာလက်နက်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး ဘီလူး၏ ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်လေ၏။

Verse 35

ततोऽयं राक्षसं देहं त्यक्त्वा दिव्यकलेवरः । विमानवरमारुह्य दुर्दमः पुष्पवर्षितः

ထို့နောက် ထိုဘီလူးခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး နတ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူလေ၏။ ဒုဒ္ဒမ သည် ပန်းမိုးရွာသွန်းနေသော မြတ်သော ဝိမာန်ယာဉ်ပျံကို စီးနင်းလေ၏။

Verse 36

प्रांजलिः प्रणतो भूत्वा ववन्दे तं सुदर्शनम् । तुष्टाव श्रुतिरम्याभिर्वाग्भिरग्र्याभिरादरात्

လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကာ ထို သုဒဿနကို ဂါရဝပြု နမസ്കာရတင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကြားရသိမ့်သိမ့်လှပသော အမြတ်ဆုံးစကားများဖြင့် ရိုသေစွာ ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 37

दुर्दम उवाच । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु विष्णुहस्तैकभूषण । नमस्तेऽसुरसंहर्त्रे सहस्रादित्यतेजसे

ဒုရ္ဒမက ပြောသည်— “သုဒဿနတော်မူ၊ နမസ്കာရပါ၏။ ဗိဿဏု၏ လက်တော်၌ တစ်ပါးတည်းသော အလှဆင်တော်မူ။ အသူရတို့ကို သတ်ဖြတ်တော်မူသော အရှင်၊ နေတစ်ထောင်ကဲ့သို့ တောက်ပတော်မူသော အရှင်၊ နမസ്കာရပါ၏။”

Verse 38

कृपालेशेन भवतस्त्यक्त्वाहं राक्षसीं तनुम् । स्वरूपमभजं विष्णोश्चक्रायुध नमोऽस्तु ते

“သင်၏ ကရုဏာတော်၏ အနည်းငယ်သာဖြင့်ပင် ငါသည် ရက္ခသကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်၍ မိမိ၏ မှန်ကန်သော သဘောသဏ္ဍာန်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ဗိဿဏု၏ စက်ကရာယုဓတော်မူ၊ နမസ്കာရပါ၏။”

Verse 39

अनुजानीहि मां गन्तुं त्रिदिवं विष्णुवल्लभ । भार्या मे परिशोचंति विरहातुरचेतसः

“ဗိဿဏု၏ ချစ်တော်မူရာအရှင်၊ ငါအား တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ သွားခွင့်ပြုတော်မူပါ။ ငါ၏ မယားတို့သည် ခွဲခွာခြင်းကြောင့် စိတ်ဝေဒနာဖြစ်ကာ ငါ့အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသည်။”

Verse 40

त्वन्मनस्को भविष्यामि यावज्जीवं यथाह्यहम् । तथा कृपां कुरुष्व त्वं मयि चक्र नमोऽस्तु ते

“ငါအသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငါ၏စိတ်သည် သင်တော်မူရာ၌သာ တည်မြဲနေမည်။ ထို့ကြောင့် စက်ကရတော်မူ၊ ငါ့အပေါ် ကရုဏာပြုတော်မူပါ; နမസ്കာရပါ၏။”

Verse 41

एवं स्तुतं विष्णुचक्रं दुर्दमेन सभक्तिकम् । अनुजग्राह सहसा तथास्त्विति मुनीश्वराः

ဤသို့ ဒုရ္ဒမသည် ဘက္တိဖြင့် ဗိဿဏု၏ စက္ကရကို ချီးမွမ်းလေရာ စက္ကရသည် ချက်ချင်း ကရုဏာပြု၍ “တထာස්တု—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု မုနိမြတ်တို့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 42

चक्रायुधाभ्यनुज्ञातो दुर्दमो गालवं मुनिम् । प्रणम्य तेनानुज्ञातो गन्धर्वस्त्रिदिवं ययौ

စက္ကရာယုဓ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရပြီးနောက် ဒုရ္ဒမသည် မုနိ ဂာလဝအား ဦးညွှတ်ကန်တော့လေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ ခွင့်ပြုချက်ကိုလည်း ရသဖြင့် ဂန္ဓဗ္ဗသည် တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ သွားလေ၏။

Verse 43

दुर्दमे तु गते स्वर्गं गालवो मुनिपुंगवः । स चक्रं प्रार्थयामास विष्ण्वायुधमनुत्तमम्

ဒုရ္ဒမသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားပြီးနောက် မုနိတို့အနက် အထွတ်အမြတ် ဂာလဝသည် ဗိဿဏု၏ အတုမရှိသော အာယုဓ—ဒေဝစက္ကရကို ဆုတောင်းမေတ္တာရပ်ခံလေ၏။

Verse 44

चक्रायुध नमामि त्वां महासुरविमर्द्दन । देवीपट्टण पर्यंते धर्मतीर्थे ह्यनुत्तमे

အို စက္ကရာယုဓ၊ မဟာအဆုရတို့ကို ချေမှုန်းသူ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်အား နမസ്കာရပြုပါ၏။ ဒေဝီပတ္တဏ၏ အစွန်းအထိ ဤအတုမရှိသော ဓမ္မတီရ္ထ၌ စံတော်မူပါ။

Verse 45

सन्निधानं कुरुष्व त्वं सर्वपापविनाशनम् । त्वत्सन्निधानात्सर्वेषां स्नातानां पापिनामिह

ဤနေရာ၌ သင်၏ စန္နိဓာန်ကို တည်စေပါ၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူအဖြစ်။ အကြောင်းမူကား သင်၏ စန္နိဓာန်ကြောင့် ဤနေရာ၌ ရေချိုးသော အပြစ်ရှိသူတို့ပင် အပြစ်အနာအဆာမှ လွတ်ကင်းကြသည်။

Verse 46

पापनाशं कुरुष्व त्वं मोक्षं च कुरु शाश्वतम् । चक्रतीर्थमिति ख्यातिं लोकस्य परिकल्पय

အရှင်ဘုရား၊ အပြစ်တို့ကို ဖျက်ဆီးပေးတော်မူ၍ ထာဝရ မောက္ခကိုလည်း ပေးသနားတော်မူပါ။ လူလောက၌ ဤနေရာကို ‘စက္ကရတီရ္ထ’ ဟူ၍ ကျော်ကြားစေတော်မူပါ။

Verse 47

त्वत्सन्निधानादत्रत्यमुनीनां भयनाशनम् । इतः परं भवत्वार्य चक्रायुध नमोऽस्तु ते

သင်၏ နီးကပ်တော်မူခြင်းကြောင့် ဤနေရာ၌ နေထိုင်သော မုနိတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှု ပျောက်ကွယ်ပါစေ။ ယခုမှစ၍ ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ၊ အာရ്യ စက္ကရာယုဓ၊ သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။

Verse 48

भूतप्रेतपिशाचेभ्यो भयं मा भवतु प्रभो । इति संप्रार्थितं चक्रं गालवेन मुनीश्वराः

“အရှင်ဘုရား၊ ဘူတ၊ ပရိတ်၊ ပိသာချတို့ကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိပါစေ။” ဟု မုနိအထွတ်အမြတ်တို့အနက် အရှင်ကြီး၊ ဂာလဝက စက္ကရကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းလျက် အပန်ကြား하였다။

Verse 49

तथैवा स्त्विति सम्भाष्य तस्मिंस्तीर्थे तिरोहितम् । श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितो विप्रा राक्षसस्स भवो मया

“ဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ပြောပြီး ထိုတီရ္ထ၌ပင် အန္တရာဓာန်သွား하였다။ သီရိ စူတက မိန့်ကြားသည်– အို ဗိပရတို့၊ ထို ရာက္ခသ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို ငါသည် သင်တို့အား ဤသို့ ပြောပြပြီးပြီ။

Verse 50

माहात्म्यं चक्र तीर्थस्य कथितं च मलापहम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि

အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားပေးသော စက္ကရတီရ္ထ၏ မဟာတ್ಮကို ပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုကို ကြားနာသူ မည်သူမဆို မြေပြင်ပေါ်၌ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 51

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य महाप्राज्ञ सूत पौराणिकोत्तम । आरभ्य दर्भशयनमादेवीपत्तनावधि

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ “အို စူတ၊ ဗျာသ၏ တပည့်၊ မဟာပညာရှိ၊ ပုရာဏာတော်ကို ဟောကြားသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—ဒರ್ಭရှယနမှ စ၍ ဒေဝီပတ္တနအထိ သန့်ရှင်းသော ကထာကို မေတ္တာဖြင့် ပြောပြပါ။”

Verse 52

बहुव्यायामसंयुक्तं चक्रतीर्थमनुत्तमम् । ययौ विच्छिन्नतां मध्ये कथं कथय सांप्रतम्

“ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြီးမားစွာနှင့် ဆက်စပ်သော မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် စက္ကရတီရ္ထသည် အလယ်ပိုင်းတွင် မည်သို့ ပြတ်တောက်သွားသနည်း။ ယခုချက်ချင်း ကျွန်ုပ်တို့အား ဟောပြောပါ။”

Verse 53

एनं मनसि तिष्ठन्तं संशयं छेत्तुमर्हसि । श्रीसूत उवाच । पुरा हि पर्वताः सर्वे जातपक्षा मनोजवाः

“ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ထဲ၌ တည်နေသော သံသယကို သင် ဖျောက်ဖျက်ပေးသင့်သည်။” သီရိ စူတက ဆိုသည်။ “ရှေးကာလ၌ အမှန်တကယ် တောင်တန်းအားလုံးသည် တောင်ပံပေါက်လာ၍ စိတ်အမြန်နှုန်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားခဲ့ကြသည်။”

Verse 54

पर्यंतपर्वतै सार्द्धं चेरुराकाशमार्गगाः । नगरेषु च राष्ट्रेषु ग्रामेषु च वनेषु च

နယ်နိမိတ်တောင်တန်းများနှင့်အတူ သူတို့သည် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းများ၌ လှည့်လည်သွားလာကြ၍ မြို့များအပေါ်၊ နိုင်ငံများအပေါ်၊ ရွာများအပေါ်နှင့် တောအုပ်များအပေါ်တိုင်အောင် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

Verse 55

आप्लुत्याप्लुत्य तिष्ठंति पर्वताः सर्वतो भुवि । आक्रम्याक्रम्य तिष्ठंति यत्रयत्र महीधराः

တောင်များသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ခုန်လှုပ်၍ မြေပြင်အနှံ့ နေရာတိုင်း၌ တည်နေကြ၏; မြေကို ထမ်းဆောင်သူတို့သည် မည်သည့်နေရာမဆို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖိနှိပ်ကာ ရပ်တန့်သည့်အခါ ထိုနေရာ၌ပင် မိမိဆန္ဒအတိုင်း နေထိုင်ကြ၏။

Verse 56

तत्रतत्र नरा गावस्तथान्ये प्राणिसंचयाः । मरणं सहसा प्रापुः पीड्यमाना महीधरैः

ထိုနေရာဤနေရာတွင် လူများ၊ နွားများနှင့် အခြားသက်ရှိအစုအဝေးတို့သည် တောင်တန်းများ၏ ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ချက်ချင်း မရဏသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 57

ब्राह्मणादिषु वर्णेषु नष्टेषु समनन्तरम् । यज्ञाद्यभावात्सहसा देवता व्यसनं ययुः

ဗြာဟ္မဏတို့မှစ၍ ဝဏ္ဏအစုအဝေးများ ပျက်စီးသွားသည့်အခါ၊ ယဇ္ဉနှင့် ဆက်စပ်သော ကర్మများ ရပ်တန့်သဖြင့် ဒေဝတားတို့သည် ချက်ချင်း ဒုက္ခဗျသနသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 58

तत इन्द्रो महाक्रुद्धो वज्रमादाय वेगवान् । चिच्छेद सहसा पक्षान्पर्वतानां तरस्विनाम्

ထို့နောက် အင်္ဒြာသည် အလွန်ဒေါသထွက်၍ လျင်မြန်စွာ ဝဇ္ရကို ကိုင်ဆောင်ကာ အင်အားကြီးသော တောင်တန်းတို့၏ အတောင်များကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လေ၏။

Verse 59

छिद्यमानच्छदाः सर्वे वासवेन महीधराः । अनन्यशरणा भूत्वा समुद्रं प्राविशन्भयात्

ဝာသဝ (အင်္ဒြာ) က အတောင်များကို ဖြတ်တောက်နေစဉ်၊ တောင်တန်းအားလုံးသည် အခြားအကာအကွယ်မရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့၍ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 60

अचलेषु च सर्वेषु पतत्सु लवणार्णवे । निपेतुरर्णवभ्रांत्या चक्रतीर्थेपि केचन

တောင်တန်းအားလုံး လဝဏာဏ္ဏဝ (ဆားရေသမုဒ္ဒရာ) ထဲသို့ ကျဆင်းနေစဉ်၊ အချို့သည် သမုဒ္ဒရာဟု မှားယွင်းထင်မြင်ကာ စက္ကတီရ္ထ (Cakratīrtha) ထဲသို့ပင် ကျသွားကြ၏။

Verse 61

पतितैः पर्वतैस्तैस्तु मध्यतः पूरितोदरम् । चक्रतीर्थं महापुण्यं मध्ये विच्छेदमाययौ

ကျဆုံးသွားသော တောင်တန်းများကြောင့် အလယ်ဗဟိုရှိ အဝိုင်းအကွက်သည် ပြည့်နှက်သွား၏။ ထို့ကြောင့် မဟာပုဏ္ဏိယရှိသော စက္ကတီရ္ထ၌ အလယ်တွင် ကွဲပြားရာ (အက်ကွဲ) ပေါ်လာ၏။

Verse 62

यदृच्छया महाशैलाः पार्श्वयोस्तत्र नापतन् । अतो वै दर्भशयने तथा देवीपुरेऽपि च

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဘေးနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ မဟာကျောက်တုံးများ မကျရောက်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် ဒರ್ಭရှယန၌လည်းကောင်း၊ ဒေဝီပုရ၌လည်းကောင်း ဤအချက်ကို မှတ်သား/ညွှန်ပြထားသည်။

Verse 63

विच्छिन्नमध्यं तद्द्वेधा विभक्तमिव दृश्यते । मध्यतः पतितैः शैलैश्चक्रतीर्थं स्थलीकृतम्

အလယ်ပိုင်းသည် ဖြတ်တောက်ခံရသဖြင့် နှစ်ပိုင်းခွဲထားသကဲ့သို့ မြင်ရ၏။ ထို့ပြင် အလယ်သို့ ကျဆုံးသော ကျောက်တုံးများကြောင့် စက္ကတီရ္ထသည် မြေပြင်တည်ငြိမ်သော နေရာဖြစ်လာ၏။

Verse 64

श्रीसूत उवाच । युष्माकमेवं कथितं मुनीन्द्रा यन्मध्यतस्तीर्थमिदं स्थली कृतम् । यथा महीध्राः सहसा बिडौजसा विच्छिन्नपक्षा इह पेतुरुन्नताः

သီရိ စူတက ဆို၏— “အို မုနိဣန္ဒြာတို့၊ သင်တို့သည် ဤတီရ္ထ၏ အလယ်ပိုင်း မြေပြင်ဖြစ်သွားပုံကို ဤသို့ ပြောကြားခဲ့ကြ၏။ အင်အားကြီးသူက တောင်တန်းတို့၏ အတောင်ကို ဖြတ်တောက်သဖြင့် မြင့်မားသော တောင်များသည် တပြိုင်နက် ဤနေရာသို့ ကျဆုံးလာခဲ့၏။”