Adhyaya 37

Verse 1

श्रीसूत उवाच । भोभोस्तपोधनाः सर्वे नैमिषारण्यवासिनः । यावद्रामधनुष्कोटिचक्रतीर्थमुखानि वः

သီရိ စူတက ဆိုသည်—အို တပဓနများ၊ နိုင်မိရှာရဏျ၌ နေထိုင်သူတို့၊ ယခုတိုင် ရာမ၏ ဓနုရှ္ကိုဋိနှင့် စက္ကရ-တီရ္ထ စသည့် အကြောင်းအရာများကို သင်တို့အား ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 2

चतुर्विंशतितीर्थानि कथितानि मयाधुना । इतोऽन्यदद्भुतं यूयं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

ယခု ငါသည် တီရ္ထ ၂၄ ခုကို ဖော်ပြပြီးပြီ။ ဤထက်လွန်၍ သင်တို့သည် အံ့ဩဖွယ် အခြားအရာကို ထပ်မံ ဘာကို ကြားလိုကြသနည်း။

Verse 3

मुनय ऊचुः । क्षीरकुंडस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामहे मुने । यत्समीपे त्वया चक्रतीर्थमित्युदितं पुरा

မုနိတို့က ဆိုကြသည်– အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် က္ṣီရကုဏ္ဍ၏ မဟိမကို ကြားနာလိုပါသည်။ ယင်းအနီး၌ သင်က ယခင်က ‘စက္ကရ-တီရ္ထ’ ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည်။

Verse 4

क्षीरकुंडं च तत्कुत्र कीदृशं तस्य वैभवम् । क्षीरकुण्डमिति ख्यातिः कथं वास्य समागता

ထို က္ṣီရကုဏ္ဍ သည် ဘယ်မှာရှိသနည်း။ ၎င်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အလှအပသည် မည်သို့နည်း။ ထို့ပြင် ‘က္ṣီရကုဏ္ဍ’ ဟူသော နာမဖြင့် မည်သို့ ကျော်ကြားလာသနည်း။

Verse 5

एतन्नः श्रद्दधानानां विस्तराद्वक्तुमर्हसि । श्रीसूत उवाच । ब्रवीमि मुनयः सर्वे शृणुध्वं सुसमाहिताः

ဤအကြောင်းကို ယုံကြည်သဒ္ဓါပြည့်ဝသော ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသေးစိတ် ဟောကြားသင့်ပါသည်။ သရီ စူတက ဆိုသည်– ငါပြောမည်၊ အို မုနိတို့အားလုံး၊ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်ကြလော့။

Verse 6

देवीपुरान्महापुण्यात्प्रतीच्यां दिश्यदूरतः । फुल्लग्राममिति ख्यातं स्थानमस्ति महत्तरम्

အလွန်ပုဏ္ဏမြင့်သော ဒေဝီပုရမှ အနောက်ဘက်သို့ မဝေးလှသောနေရာတွင် ‘ဖုလ္လဂြာမ’ ဟု ကျော်ကြားသည့် အလွန်ကြီးမြတ်သော အရပ်တစ်ခု ရှိသည်။

Verse 7

यत आरभ्य रामेण सेतुबन्धो महार्णवे । तद्धि पुण्यतमं क्षेत्रं फुल्लग्रामाभिधं पुरम्

ထိုနေရာမှပင် ရာမသည် မဟာသမုဒ္ဒရာပေါ်၌ စေတုဗန္ဓ တံတားတည်ဆောက်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် ထိုအလွန်ပုဏ္ဏမြင့်သော က్షೇತ್ರသည် ‘ဖုလ္လဂြာမ’ ဟုခေါ်သော မြို့တော်ဖြစ်သည်။

Verse 8

क्षीरकुण्डं तु तत्रैव महापातकनाशनम् । दर्शनात्स्पर्शनाद्ध्यानात्कीर्तनाच्चापि मोक्षदम्

ထိုနေရာ၌ပင် သန့်ရှင်းမြတ်သော ‘ခ္ရှီရကုဏ္ဍ’ ရှိ၍ အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ မြင်ရုံ၊ ထိရုံ၊ သမาธိဖြင့် စိတ်ကူးရုံ သို့မဟုတ် ကီရတန်ဖြင့် ချီးမွမ်းရုံဖြင့်ပင် မောက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 9

तस्य तीर्थस्य पुण्यस्य क्षीरकुण्डमिति प्रथाम् । भवतां सादरं वक्ष्ये शृणुध्वं श्रद्धया सह

ယခု ငါသည် ‘ခ္ရှီရကုဏ္ဍ’ ဟု နာမည်ကျော်ကြားသော သန့်ရှင်း၍ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသည့် တီရ္ထ၏ အကြောင်းကို လေးစားစွာ ပြောကြားမည်။ သဒ္ဓါဖြင့် အတူတကွ နားထောင်ကြလော့။

Verse 10

पुरा हि मुद्गलोनाम मुनिर्वेदोक्तमार्गकृत् । दक्षिणांबुनिधेस्तीरे फुल्लग्रामेतिपावने

ရှေးကာလ၌ ‘မုဒ္ဂလ’ ဟူသော မုနိတစ်ပါးရှိ၍ ဝေဒ၌ ဆိုထားသည့် မာဂ်ကို လိုက်နာသူဖြစ်သည်။ တောင်ဘက်သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေရှိ ‘ဖုလ္လဂြာမ’ ဟု ခေါ်သော သန့်စင်ရာနေရာ၌ သူနေထိုင်하였다။

Verse 11

नारायणप्रीतिकरम करोद्यज्ञमुत्तमम् । तस्य विष्णुः प्रसन्नात्मा यागेन परितोषितः

သူသည် နာရာယဏကို ပီတိဖြစ်စေသော အထွတ်အမြတ် ယဇ్ఞကို ပြုလုပ်하였다။ ထိုယာဂကြောင့် ဝိෂ္ဏုသည် အတွင်းစိတ်မှ ပျော်ရွှင်၍ အပြည့်အဝ ကျေနပ်တော်မူ하였다။

Verse 12

प्रादुर्बभूव पुरतो यज्ञवाटे द्विजोत्तमाः । तं दृष्ट्वा मुद्गलो विष्णुं लक्ष्मीशोभितविग्रहम्

အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့! ယဇ్ఞဝါဋ၌ သူတို့ရှေ့တော်၌ပင် သခင်သည် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းတော်မူ하였다။ လက္ခ္မီ၏ တင့်တယ်သရုပ်အလှဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဝိෂ္ဏု၏ ရုပ်တော်ကို မြင်သော် မုဒ္ဂလသည် အံ့ဩ၍ ရပ်တန့်နေ하였다။

Verse 13

कालमेघतनुं कांत्या पीतांबरविराजितम् । विनतानंदनारूढं कौस्तुभालंकृतोरसम्

မိုးရွာမည်းမည်းတိမ်ကဲ့သို့ အလင်းရောင်တောက်ပသော ကိုယ်တော်သည် အဝါရောင် ပီတాంగ္ဗရ ဝတ်ရုံဖြင့် ထင်ရှားတင့်တယ်လျက်၊ ဝိနတာ၏ သား ဂရုဍပေါ်၌ စီးနင်းတော်မူပြီး ရင်ဘတ်၌ ကောස්တုဘ မဏိဖြင့် အလှဆင်ထားတော်မူ၏။

Verse 14

शंखचक्रगदापद्मराजद्बाहुचतु ष्टयम् । भक्त्या परवशो दृष्ट्वा पुलकांकुरमंडितः । मुद्गलः परितुष्टाव शब्दैः श्रोत्रसुखावहैः

သင်္ခ၊ စက်ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မကို ကိုင်ဆောင်ထားသော တောက်ပသည့် လက်လေးဖက်ရှိသော ဘုရားကို မြင်သော် မုဒ္ဂလသည် ဘက္တိကြောင့် အလွန်အမင်း မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်၍ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရောမန်ချ် ထလာသည်။ ထို့နောက် နားကို သာယာစေသော မధురစကားများဖြင့် ဘုရားကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 15

मुद्गल उवाच । प्रथमं जगतः स्रष्ट्रे पालकाय ततः परम्

မုဒ္ဂလက ဆို၏— “ပထမဦးစွာ လောကကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော စೃಷ್ಟိကর্তာအဖြစ် သင့်အား နမස්ကာရ; ထို့နောက် ထိုအရာထက်ပင် ကျော်လွန်၍ လောကကို စောင့်ရှောက်တော်မူသော ပာလကအဖြစ် သင့်အား နမස්ကာရ।”

Verse 16

संहर्त्रे च ततः पश्चान्नमो नारायणाय ते । नमः शफररूपाय कमठाय चिदात्मने

ထို့နောက် ဖျက်သိမ်းတော်မူသော သံဟာရကর্তာအဖြစ် နမස්ကာရ; ဟေ နာရာယဏ၊ သင့်အား နမස්ကာရ။ မత్సယ (ငါး) ရုပ်အဖြစ် နမස්ကာရ၊ ကမဋ/ကူရ்ம (လိပ်) ရုပ်အဖြစ်လည်း နမස්ကာရ—သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်-အတ္တမူလ အတ္တမ။

Verse 17

नमो वराहवपुषे नमः पंचास्यरूपिणे । वामनाय नमस्तुभ्यं जमदग्निसुताय ते

ဝရာဟ (ဝက်တော) ရုပ်အဖြစ် နမස්ကာရ; ပဉ္စာသျ (မျက်နှာငါးဖက်) ရုပ်အဖြစ် နမස්ကာရ။ ဝာမနအဖြစ် သင့်အား နမස්ကာရ; ဇမဒဂ္နီ၏ သား (ပရရှုရာမ) အဖြစ်လည်း သင့်အား နမස්ကာရ။

Verse 18

राघवाय नमस्तुभ्यं बलभद्राय ते नमः । कृष्णाय कल्कये तुभ्यं नमो विज्ञानरूपिणे

ရာဃဝအဖြစ် သင့်အား နမസ്കာရ; ဘလဘဒ္ဒရအဖြစ် သင့်အား နမস্কာရ။ ကృష్ణအဖြစ်လည်း၊ ကလ္ကိအဖြစ်လည်း သင့်အား နမို—သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ဝိညာဉ်ရূপတော်ကို ပိုင်ဆိုင်သော ဘုရားသခင်အား ပူဇော်ကန်တော့ပါ၏။

Verse 19

रक्ष मां करुणासिंधो नारायण जगत्पते । निर्लज्जं कृपणं क्रूरं पिशुनं दांभिकं कृशम्

ကရုဏာပင်လယ်တော် နာရာယဏ၊ လောကပတိတော်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် အရှက်မဲ့၊ ကပ်စီးနည်း၊ ကြမ်းတမ်း၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုသူ၊ ဟန်ဆောင်သူ၊ အားနည်းသူ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 20

परदारपरद्रव्यपरक्षेत्रैकलो लुपम् । असूयाविष्टमनसं मां रक्ष कृपया हरे

ဟရိဘုရား၊ ကရုဏာတော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ—ကျွန်ုပ်သည် သူတစ်ပါး၏ မယား၊ သူတစ်ပါး၏ ဥစ္စာ၊ သူတစ်ပါး၏ မြေယာတို့ကိုသာ လောဘတကြီး စွဲလမ်းနေသူ ဖြစ်ပြီး၊ မနာလိုစိတ်က ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို လွှမ်းမိုးထားပါသည်။

Verse 21

इति स्तुतो हरिः साक्षान्मुद्गलेन द्विजोत्तमाः । तमाह मुद्गलमुनिं मेघगंभीरया गिरा

ဤသို့ မုဒ္ဂလက စတုတိပြုသော်၊ ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့ရေ၊ ဟရိဘုရားသည် ကိုယ်တိုင် စက္ခာတ် ပေါ်ထွန်းလာပြီး မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းတုန်လှုပ်သော အသံဖြင့် မုဒ္ဂလမုနိအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 22

श्रीहरिरुवाच । प्रीतोऽस्म्यनेन स्तोत्रेण मुद्गल क्रतुना च ते । प्रत्यक्षेण हविर्भोक्तुमहं ते क्रतुमागतः

သီရိဟရိ မိန့်တော်မူသည်– “မုဒ္ဂလရေ၊ ဤစတုတိနှင့် သင်၏ ယဇ్ఞကရတုကြောင့် ငါနှစ်သက်၏။ သင်၏ ကရတုသို့ ငါသည် မြင်သာသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဟဝိ (ပူဇော်အလှူ) ကို သုံးဆောင်ရန် လာရောက်ခဲ့၏။”

Verse 23

इत्युक्तो हरिणा तत्र मुद्गलस्तुष्टमानसः । उवाचाधोक्षजं विप्रो भक्त्या परमया युतः

ထိုနေရာ၌ ဟရီက ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် မုဒ္ဂလ၏ စိတ်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွား၏။ အမြင့်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝသော ဗြာဟ္မဏသည် အဓောက္ရှဇ ဘုရားသခင်ထံသို့ လျှောက်တင်ပြောကြား၏။

Verse 24

मुद्गल उवाच । कृतार्थोऽस्मि हृषीकेश पत्नी मे धन्यतां ययौ । अद्य मे सफलं जन्म ह्यद्य मे सफलं तपः

မုဒ္ဂလက ဆို၏— “ဟေ ဟೃಷီကေရှ! ကျွန်ုပ်သည် ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံပါပြီ။ ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်လည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ရရှိပါပြီ။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးရှိ၏၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ တပဿာလည်း အကျိုးရှိ၏။”

Verse 25

अदय मे सफलो वंशो ह्यद्य मे सफलाः सुताः । आश्रमः सफलोऽद्यैव सर्वं सफलमद्य मे

“ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ မျိုးရိုးဝంశသည် အကျိုးရှိလာ၏။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ သားများလည်း အကျိုးရှိလာ၏။ ယနေ့ပင် ကျွန်ုပ်၏ အာရှရမ်လည်း အကျိုးရှိ၏—ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ အရာအားလုံး အကျိုးရှိသွား၏။”

Verse 26

यद्भवान्यज्ञवाटं मे हविर्भोक्तुमिहागतः । योगिनो योगनिरता हृदये मृगयंति यम्

“ကျွန်ုပ်၏ ယဇ్ఞဝါဋ်သို့ ဟဝိ (ပူဇာအနုဓာတ်) ကို လက်ခံသုံးဆောင်ရန် သခင်တော် ကြွလာခြင်းသည်—ယောဂ၌ တည်ကြည်သော ယောဂီတို့က မိမိတို့၏ နှလုံးအတွင်း၌ ရှာဖွေကြသော သခင်တော်—ဤအရာပင် ကျွန်ုပ်၏ အမြင့်ဆုံး ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်၏။”

Verse 27

तमद्य साक्षात्त्वां पश्ये सफ लोऽयं मम क्रतुः । इतीरयित्वा तं विष्णुमर्चयित्वाऽसनादिभिः

“ယနေ့ သခင်တော်ကို မျက်မြင်တော်မူအဖြစ် တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ရပါပြီ; ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ဤကရတု (ယဇ్ఞ) သည် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသွားပါပြီ။” ဟုဆိုပြီးနောက် အာသနနှင့် အခြားဂုဏ်ပြုပူဇာများဖြင့် ဗိෂ္ဏုကို အရ္ချနာပြု၏။

Verse 28

चंदनैः कुसुमैरन्यैर्दत्त्वा चार्घ्यं स विष्णवे । प्रददौ विष्णवे प्रीत्या पुरो डाशादिकं हविः

စန္ဒကူး၊ ပန်းများနှင့် မင်္ဂလာပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ပူဇော်ကာ ဗိဿဏုထံ အရဃျ (arghya) ကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ပရိုဍာသ (ယဇ်ကိတ်) မှ စ၍ ဟဝိ (havis) အဟုတိကို ဗိဿဏုထံ ပီတိဖြင့် ဆက်ကပ်하였다။

Verse 29

स्वयमेव समादाय पाणिना लोकभावनः । हविस्तद्बुभुजे विष्णुर्मुद्गलेन समर्पितम्

ထို့နောက် လောကတို့ကို ထိန်းသိမ်းသူ ဗိဿဏုသည် မိမိလက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ယူကာ မုဒ္ဂလ ဆက်ကပ်ထားသော ဟဝိကို သုံးဆောင်တော်မူ하였다။

Verse 30

तस्मिन्हविषि भुक्ते तु विष्णुना प्रभविष्णुना । साग्नयस्त्रिदशाः सर्वे तृप्ताः समभवन्द्विजाः

ဟဝိကို အလုံးစုံအာဏာရှိသော ဗိဿဏုက သုံးဆောင်ပြီးနောက်၊ အဂ္နိနှင့်အတူ တိရဒေဝတားအားလုံးသည် တိပ်တိဖြစ်ကြသည်၊ ဟေ ဒွိဇတို့။

Verse 31

ऋत्विजो यजमानश्च तत्रत्या ब्राह्मणास्तथा । यत्किंचित्प्राणिलोकेऽ स्मिंश्चरं वा यदि वाऽचरम्

အဲဒီနေရာရှိ ရ္တဝိဇ် (ယဇ္ဉပုရောဟိတ်) များ၊ ယဇမာန (ယဇ္ဉပြုသူ) နှင့် ထိုနေရာရှိ ဗြာဟ္မဏများလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ဤပရాణီလောက၌ ရှိသမျှ—လှုပ်ရှားသောအရာဖြစ်စေ မလှုပ်ရှားသောအရာဖြစ်စေ—

Verse 32

सर्वमेव जगत्तृप्तं भुक्ते हविषि विष्णुना । ततो हरिः प्रसन्नात्मा मुद्गलं प्रत्यभाषत

ဗိဿဏုက ဟဝိကို သုံးဆောင်တော်မူသဖြင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး တိပ်တိဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် စိတ်ပျော်ရွှင်သော ဟရီသည် မုဒ္ဂလအား မိန့်ကြားတော်မူ하였다။

Verse 33

प्रीतोऽहं वरदोऽस्म्येष वरं वरय सुव्रत । इत्युक्ते केशवेनाथ महर्षिस्तमभाषत

ကေသဝသည် မိန့်တော်မူ၏ — “ငါနှစ်သက်ပြီ၊ ငါသည် အပေးအလှူ (ဗရ) ပေးသူဖြစ်၏။ အကျင့်ဝတ်တည်ကြည်သူရေ၊ ဗရတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူသဖြင့် မဟာရသီက ပြန်လည်လျှောက်တင်하였다။

Verse 34

मुद्गल उवाच । यत्त्वया मे हविर्भुक्तं यागे प्रत्यक्षरूपिणा । अनेनैव कृतार्थोऽस्मि किमस्मादधिकं वरम्

မုဒ္ဂလက လျှောက်၏ — “အရှင်ဘုရား၊ သင်သည် မျက်မြင်ရုပ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ရှေ့၌ ပေါ်ထွန်းလာကာ ဤယဇ်၌ ကျွန်ုပ်၏ ဟဝိ (ပူဇာအလှူ) ကို သုံးဆောင်တော်မူသည်။ ဤတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ် ပြည့်စုံကာ ကိစ္စပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဤထက် ကြီးမြတ်သော ဗရ ဘာရှိနိုင်ပါမည်နည်း?”

Verse 35

तथापि भगवन्विष्णो त्वयि मे निश्चला सदा । भक्तिर्निष्कपटा भूयादिदं मे प्रथमं वरम्

“သို့ရာတွင် အရှင်ဗိෂ္ဏုဘုရား၊ သင့်အပေါ် ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တိသည် အမြဲမလှုပ်မယှက် တည်ကြည်ပါစေ။ လိမ်လည်မှုကင်းသော ဘက္တိ ဖြစ်ပါစေ—ဤသည် ကျွန်ုပ်၏ ပထမ ဗရ ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 36

माधवाहं प्रतिदिनं सायंप्रातरिहाग्नये । त्वद्रूपाय तव प्रीत्यै सुरभेः पयसा हरे

“မಾಧဝ ဘုရား၊ နေ့စဉ် ညနေခင်းနှင့် မနက်ခင်းတွင် ဤနေရာ၌ မီးထဲသို့—သင့်ပျော်ရွှင်မှုအတွက်၊ ဟရိဘုရား—သုရဘီ၏ နို့ဖြင့်၊ သင့်ရုပ်သဏ္ဍာန်တည်းဟူသော မီးသို့ အာဟုတိ ပူဇာချင်ပါသည်။”

Verse 37

होतुमिच्छामि वरद तन्मे देहि वरांतरम् । पयसा नित्यहोमो हि द्विकालं श्रुतिचोदितः

“ဗရပေးရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤဟောမကို နေ့စဉ် ဆောင်ရွက်လိုပါသည်; ထို့ကြောင့် အခြား ဗရတစ်ပါး ပေးသနားပါ။ နို့ဖြင့် နေ့စဉ် နှစ်ကြိမ် (မနက်နှင့် ညနေ) ဟောမပြုခြင်းကို ဝေဒက ညွှန်ကြားထားပါသည်။”

Verse 38

न मे सुरभयः संति तापसस्याधनस्य च । इत्युक्ते मुद्गलेनाथ देवो नारायणो हरिः

ပစ္စည်းဥစ္စာမရှိသော တပသီ မုဒ္ဂလက “အို စုရဘီ၊ ငါ၌ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ” ဟု ဆိုသော်၊ ဘဂဝန် နာရာယဏ၊ ဟရီတော်မူသည် ပြန်လည် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 39

आहूय विश्वकर्माणं त्वष्टारममृताशिनम् । एकं सरः कारयित्वा शिल्पिना तेन शोभनम्

ထို့နောက် အမృతကို သုံးဆောင်သော ဒေဝကမ္မသမား ဗိශ්ဝကမ္မာ (တွဗ္ဋ္ဌရ) ကို ခေါ်ယူ၍၊ ထိုမဟာလက်ရာရှင်ဖြင့် လှပသော ရေကန်တစ်ကန်ကို ဆောက်လုပ်စေ၏။

Verse 40

स्फटिकादि शिलाभेदैस्तेनासौ विश्वकर्मणा । समीचकार च पुनस्तत्प्राकाराद्यलंकृतम् । तत आहूय भगवान्सुरभिं वाक्यमब्रवीत्

စဖတိက်ကဲ့သို့ ကျောက်အမျိုးမျိုးဖြင့် ဗိශ්ဝကမ္မာက ထိုအရာကို သေသပ်စွာ တည်ဆောက်၍၊ နံရံဝန်း (ပရাকার) စသည်တို့ဖြင့် ထပ်မံ အလှဆင်လေ၏။ ထို့နောက် ဘဂဝန်သည် စုရဘီကို ခေါ်ယူကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 41

श्रीहरिरुवाच । मुद्गलो मम भक्तोऽयं सुरभे प्रत्यहं मुदा

သီရိဟရီ မိန့်တော်မူသည်– “အို စုရဘီ၊ ဤမုဒ္ဂလသည် ငါ၏ ဘက္တ (သဒ္ဓါဝန်) ဖြစ်၏။ နေ့စဉ် ပီတိဖြင့်,”

Verse 42

मत्प्रीत्यर्थं पयोहोमं कर्तुमिच्छति सांप्रतम् । मत्प्रीत्यर्थमितो देवि त्वमतो मत्प्रचोदिता

“ယခုအခါ သူသည် ငါ့ကို ပျော်ရွှင်စေလို၍ ပယော-ဟောမ (နို့ဖြင့် အဟုတိပူဇာ) ကို ပြုလုပ်လိုသည်။ ထို့ကြောင့် အို ဒေဝီ၊ ငါ့ပရိယာယ်အတွက် ယခု သင်သည် ငါ၏ အမိန့်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၏။”

Verse 43

सायंप्रातरिहागत्य प्रत्यहं सुरभे शुभे । पयसा त्वत्प्रसूतेन सर एतत्प्रपूरय

မင်္ဂလာရှိသော စုရဘီရေ၊ နေ့စဉ် မနက်နှင့် ညနေ ဤနေရာသို့ လာ၍ သင်ထံမှ စီးဆင်းသော နို့ဖြင့် ဤကန်ကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ပါ။

Verse 44

तेनासौ पयसा नित्यं सायंप्रातश्च होष्यति । ओमित्युक्त्वाथ सुरभिरेवं नारयणेरिता

ထိုနို့ဖြင့် သူသည် နေ့စဉ် ညနေ၊ မနက် ဟောမပူဇာ အာဟုတီ ပြုလိမ့်မည်။ ထို့နောက် စုရဘီသည် “အိုမ်” ဟု ဆိုကာ နာရာယဏ၏ အမိန့်အတိုင်း သဘောတူ하였다။

Verse 45

अथ नारायणो देवो मुद्गलं प्रत्यभाषत । सुरभेः पयसा नित्यमस्मिन्सरसि तिष्ठता

ထို့နောက် နတ်ဘုရား နာရာယဏသည် မုဒ္ဂလအား မိန့်တော်မူသည်– “ဤကန်၌ စုရဘီ တည်နေသဖြင့် အမြဲရရှိနိုင်သော စုရဘီ၏ နို့ဖြင့်—”

Verse 46

सायंप्रातः प्रतिदिनं मत्प्रीत्यर्थमिहाग्नये । जुहुधि त्वं महाभाग तेन प्रीणाम्यहं तव

“နေ့စဉ် ညနေ၊ မနက်တိုင်း ငါ၏ ပီတိအတွက် ဤနေရာရှိ သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ အာဟုတီ ပူဇာပြုလော့၊ မဟာဘဂ္ဂရေ; ထိုကဲ့သို့ဖြင့် ငါသည် သင်ပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်မည်။”

Verse 47

मत्प्रीत्या तेऽखिला सिद्धिर्भविष्यति च मुद्गल । इदं क्षीरसरोनाम तीर्थं ख्यातं भविष्यति

“ငါ၏ ပီတိကြောင့် မုဒ္ဂလရေ၊ သင်၏ စိဒ္ဓိ အားလုံး ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤတီရ္ထသည် ‘ခ္စီရသရ’ ဟူသော အမည်—‘နို့ကန်’—ဖြင့် ကျော်ကြားလိမ့်မည်။”

Verse 48

अस्मिन्क्षीरसरस्तीर्थे स्नातानां पंचपातकम् । अन्यान्यपि च पापानि नाशं यास्यंति तत्क्षणात्

ဤ “ခ္ṣီရသရ” တီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်သူတို့၏ မဟာအပြစ်ငါးပါးနှင့် အခြားအပြစ်များပါ ထိုခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 49

मुद्गल त्वं च मां याहि देहांते मुक्तबंधनः । इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुस्तं समालिंग्य मुद्गलम्

“မုဒ္ဂလ၊ ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံး၌ သင်လည်း ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်ကင်း၍ ငါ့ထံသို့ လာမည်” ဟု မိန့်တော်မူပြီး ဘဂဝန် ဝိෂ္ဏုသည် မုဒ္ဂလကို ဖက်လှုပ်ကာ အလှမ်းပေးတော်မူ၏။

Verse 50

नमस्कृतश्च तेनायं तत्रैवांतरधीयत । मुद्गलोऽपि गते विष्णावनेकशतवत्सरम्

သူက နမസ്കာရပြုသော် ဘုရားသခင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်သွားတော်မူ၏။ ဝိෂ္ဏု ထွက်ခွာပြီးနောက် မုဒ္ဂလသည် ရာနှစ်များစွာ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 51

सुरभेः पयसा जुह्वन्नग्नये हरितुष्टये । उवास प्रयतो नित्यं फुल्ल ग्रामे विमुक्तिदे । देहांते मुक्तिमगमद्विष्णुसायुज्यरूपिणीम्

သူသည် ဟရီ၏ ပီတိတော်အတွက် စုရဘီ၏ နို့ဖြင့် မီးထဲသို့ ဟောမအာဟုတီများ ပူဇော်ကာ၊ မောက္ခပေးသော ဖုလ္လ-ဂြာမ၌ နေ့စဉ် စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်하였다။ ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံး၌ ဝိෂ္ဏုနှင့် စာယုဇ္ယ ရုပ်ဖြစ်သော မုက္ခတရားကို ရရှိ하였다။

Verse 52

श्रीसूत उवाच । एवमेतद्द्विजवरा युष्माकं कथितं मया

သီရိ စူတက မိန့်ကြားသည်– “အို ဒွိဇအထူးမြတ်တို့၊ ဤသို့ပင် သင်တို့အား ငါက ပြောပြခဲ့ပြီးပြီ” ဟု။

Verse 53

यथा क्षीरसरो नाम तीर्थस्यास्य पुराऽभवत् । इदं क्षीरसरः पुण्यं सर्वलोकेषु विश्रुतम्

ဤတီရ္ထသည် ရှေးကာလ၌ “ခ္ဓီရသရ” ဟူသော အမည်ကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သည်ကို ငါဆိုမည်။ ဤပုဏ္ဏျ ခ္ဓီရသရသည် လောကအားလုံး၌ ထင်ရှားကျော်ကြား၏။

Verse 54

काश्यपस्य मुनेः पत्नी कद्रूर्यत्र द्विजोत्तमाः । स्नात्वा स्वभर्तृवाक्येन नोदिता नियमान्विता

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ဤနေရာ၌ပင် မုနိ ကာရှျပ၏ ဇနီး ကဒ္ရူသည် မိမိခင်ပွန်း၏ စကားအမိန့်ကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံကာ ရေချိုးပြီး နိယမ (စည်းကမ်းဝတ်) များကို လိုက်နာခဲ့၏။

Verse 55

छलेन मुमुचे सद्यः सपत्नीजयदोषतः । अतोऽत्र तीर्थे ये स्नांति मानवाः शुदमानसाः

လှည့်ကွက်တစ်ရပ်ဖြင့် သူမသည် မိဖုရားတူကို အနိုင်ယူခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်ဒोषမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် စိတ်သန့်ရှင်းသူတို့သည် ဤတီရ္ထ၌ ရေချိုးလျှင် ထိုကဲ့သို့သော မလင်မှုဒोषများမှ လွတ်ကင်းရ၏။

Verse 56

तेषां विमुक्तबंधानां मुक्तानां पुण्यकर्मिणाम् । किं यागैः किमु वा वेदैः किं वा तीर्थनिषेवणैः

ချည်နှောင်မှုများ ဖြတ်တောက်ပြီး လွတ်မြောက်ကာ ပုဏ္ဏျကမ္မ၌ ရတနာကဲ့သို့ တည်ကြည်သူတို့အတွက် ယဇ္ဉများသည် ဘာလိုသနည်း။ ဝေဒက အကျင့်ပွဲများသည် ဘာလိုသနည်း။ သို့မဟုတ် ထပ်မံ တီရ္ထသို့ သွားရောက်ဆည်းကပ်ခြင်းသည် ဘာလိုသနည်း။

Verse 57

जपैर्वा नियमैर्वापि क्षीर कुंडविलोकिनाम् । क्षीरकुंडस्य वातेन स्पृष्टदेहो नरो द्विजाः

ခ္ဓီရ-ကုဏ္ဍကို ကြည့်မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် ဇပ သို့မဟုတ် နိယမတို့ကြောင့် ပုဏ္ဏျကို ရရှိနိုင်၏။ အို ဒွိဇတို့၊ ခ္ဓီရ-ကုဏ္ဍမှ လေညင်းက ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိမိသူသည်ပင် သန့်စင်မြင့်မြတ်လာ၏။

Verse 58

ब्रह्मलोकमनुप्राप्य तत्रैव परिमुच्यते । निमग्नाः क्षीरकुंडेऽस्मिन्नवमत्यापि भास्करिम्

ဗြဟ္မလောကသို့ ရောက်ရှိလျှင် ထိုနေရာ၌ပင် မုက္ခတရားကို ရရှိ၏။ ဤ ခ္ṣီရကුණ္ဍ၌ မြုပ်နှံရေချိုးသူတို့သည် နေမင်း၏ တောက်ပမှုနှင့် အာနုဘော်ကိုပင် ကျော်လွန်သော အဆင့်သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 59

तस्य मूर्द्धनि तिष्ठेयुर्ज्वलतः पावकोपमाः । मग्नानां क्षीरकुंडेस्मिञ्छीता वैतरणी नदी

သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ မီးလျှံများ တည်ရှိနေသော်လည်း၊ ဤ ခ္ṣီရကුණ္ဍ၌ မြုပ်နှံရေချိုးသူတို့အတွက် ဝೈတရဏီ မြစ်သည် အေးမြလာ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွား၏။

Verse 60

सर्वाणि नरकाण्यद्धा व्यर्थानि च भवंति हि । कामधेनुसमे तस्मिन्क्षीरकुंडे स्थितेप्यहो

အမှန်တကယ် နရကအားလုံးသည် အကျိုးမရှိ၍ အာနုဘော်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ အကြောင်းမှာ ထို ခ္ṣီရကුණ္ဍသည် အံ့ဩဖွယ်—ကာမဓေနုကဲ့သို့ ဆုတောင်းပေးနိုင်သော—ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေခြင်းသာဖြင့်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 61

योन्यत्र भ्रमते स्नातुं स नरो विप्रसत्तमाः । गोक्षीरे विद्यमानेऽपि ह्यर्कक्षीराय गच्छति

ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့ရေ၊ နွားနို့ ရှိနေသော်လည်း အခြားနေရာများသို့ ရေချိုးရန် လှည့်လည်သွားသူသည် အာရကပင်၏ “နို့” ကို ရှာဖွေရန် သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူ သေးငယ်သော ရေများကို လိုက်၍ အမြင့်ဆုံး တီရ္ထကို လွဲချော်သွား၏။

Verse 62

स्नातानां क्षीरकुंडेऽस्मिन्नालभ्यं किंचिदस्ति हि । करप्राप्तैव मुक्तिः स्यात्किमन्यैर्बहुभाषणैः

ဤ ခ္ṣီရကුණ္ဍ၌ ရေချိုးသူတို့အတွက် မရနိုင်သော အရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိ။ မုက္ခတရားသည် လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏—အခြားစကားများ များစွာ ပြောရန် ဘာလိုသနည်း။

Verse 63

ब्रवीमि भुजमुद्धत्य सत्यंसत्यं ब्रवीमि वः । यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । स क्षीरकुंडस्नानस्य लभते फलमुत्तमम्

ငါ လက်မောင်းကို မြှောက်၍ သင်တို့အား ကြေညာသည်—အမှန်တကယ်၊ အမှန်တကယ်ပင်: ဤအধ্যာယကို ရွတ်ဖတ်သူ သို့မဟုတ် စိတ်တည်ငြိမ်၍ နားထောင်သူသည် က္ရှီရကုဏ္ဍ (Kṣīrakuṇḍa) တွင် သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်း၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ရရှိ၏။