Adhyaya 3

Verse 1

ऋषय ऊचुः । चतुर्विंशतितीर्थानि यान्युक्तानि त्वया मुने । तेषां प्रधानतीर्थानां सेतौ पापविनाशने

ရသီတို့က ပြောကြသည်– အို မုနိ၊ သင်သည် တီရ္ထ ၂၄ ခုကို ဆိုခဲ့ပြီ။ ထိုထဲမှ စေတု၌ ပာပဖျက်စီးသော အဓိက တီရ္ထများအကြောင်း (ထပ်မံ ပြောပါ)။

Verse 2

आदिमस्य तु तीर्थस्य चक्रतीर्थमिति प्रथा । कथं समागता सूत वदास्माकं हि पृच्छताम्

ပထမတီရ္ထ၏ နာမသည် ‘စက္ကရတီရ္ထ’ ဟူ၍ ထင်ရှားသည်။ အို စူတ၊ ဤအမည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း? မေးမြန်းသော ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ။

Verse 3

श्रीसूत उवाच । चतुर्विंशतितीर्थानां प्रधानानां द्विजोत्तमाः । यदुक्तमादिमं तीर्थं सर्वलोकेषु विश्रुतम्

သီရိ စူတက ပြောသည်– အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ တီရ္ထအဓိက ၂၄ ခုအနက် အစဉ်အလာအရ ပထမဟု ဆိုသော တီရ္ထသည် လောကအားလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသည်။

Verse 4

स्मरणात्तस्य तीर्थस्य गर्भवासो न विद्यते । विलयं यांति पापानि लक्षजन्मकृतान्यपि

ထိုတီရ္ထကို သတိရရုံဖြင့်ပင် နောက်ထပ် ဂರ್ಭဝါသ မရှိတော့။ သိန်းတစ်သောင်းမကသော မွေးဖွားမှုများတွင် ပြုခဲ့သည့် ပာပများပင် လုံးဝ ပျော်ဝင်ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 5

तस्मिंस्तीर्थे सकृत्स्नाना त्स्मरणात्कीर्तनादपि । लोके ततोधिकं तीर्थं तत्तुल्यं वा द्विजोत्तमाः

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ထိုတီရ္ထ၌ တစ်ကြိမ်သာ ရေချိုးလျှင်ပင်—ထိုကို သတိရခြင်း သို့မဟုတ် ကီရ္တန်ဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်းသာဖြင့်ပင်—ဤလောက၌ ထိုတီရ္ထနှင့် တူညီသော တီရ္ထ မရှိ၊ ထိုထက် မြင့်မားသောလည်း မရှိ။

Verse 6

न विद्यते मुनिश्रेष्ठाः सत्यमुक्तमिदं मया । गंगा सरस्वती रेवा पंपा गोदावरी नदी

အို မုနိအထွတ်အမြတ်တို့၊ ငါပြောသောစကားသည် အမှန်တရားဖြစ်သည်။ ဂင်္ဂါ၊ စရஸ္ဝတီ၊ ရေဝါ (နရ္မဒါ)၊ ပမ္ပာ နှင့် ဂోదာဝရီ မြစ်တို့ပင် (ဤတီရ္ထနှင့် မတူညီနိုင်)။

Verse 7

कालिंदी चैव कावेरी नर्मदा मणिकर्णिका । अन्यानि यानि तीर्थानि नद्यः पुण्या महीतले

ထို့အတူ ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ)၊ ကာဝေရီ၊ နရ္မဒါ၊ မဏိကဏ္ဏိကာ နှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အခြားသော တီရ္ထများ၊ ပုဏ္ဏမြစ်များအားလုံး—(ဤတီရ္ထနှင့် မတူညီနိုင်)။

Verse 8

अस्य तीर्थस्य विप्रेंद्राः कोट्यंशेनापि नो समाः । धर्मतीर्थमिति प्राहुस्तत्तीर्थं हि पुराविदः

အို ဗိပရိန္ဒြာတို့၊ အခြားတီရ္ထများသည် ဤတီရ္ထနှင့် ဆယ်သန်းပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီနိုင်။ ထို့ကြောင့် ပုရာဏသမိုင်းအကျမ်းကို သိမြင်သူတို့က ထိုသန့်ရှင်းရာကို ‘ဓမ္မ-တီရ္ထ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 9

यथा समागता तस्य चक्रतीर्थमिति प्रथा । तदिदानीं प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं मुनिपुंगवाः

၎င်းသည် ‘စက္ကရ-တီရ္ထ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် မည်သို့ နာမည်ကြီးလာသနည်း—ယခု ငါရှင်းပြမည်။ နားထောင်ကြလော့၊ မုနိခေါင်းဆောင် အားကြီးသူတို့။

Verse 10

सेतुमूलं हि तत्प्रोक्तं तद्दर्भशयनं मतम् । तत्रैव चक्रतीर्थं तु महापातकमर्द्दनम्

ထိုနေရာကို “စေတု၏ အမြစ်” ဟု ကြေညာထားပြီး “ဒರ್ಭမြက် အိပ်ရာ” ဟုလည်း ယုံကြည်ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် စက္ကရ-တီရ္ထ ရှိ၍ မဟာအပြစ်တို့ကို ချေမှုန်းတတ်၏။

Verse 11

पुरा हि गालवोनाम मुनिर्विष्णुपरायणः । दक्षिणांभोनिधेस्तीरे हालास्यादविदूरतः

ရှေးကာလ၌ ဂာလဝ ဟူသော မုနိတစ်ပါးရှိ၍ ဗိဿဏုကိုသာ အပြည့်အဝ အားကိုးသက်ဝင်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်ဘက် သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေ၌ ဟာလာස්ယာနှင့် မဝေးသောနေရာတွင် နေထိုင်하였다။

Verse 12

फुल्लग्रामसमीपे च तथा क्षीरसरोंतिके । धर्म पुष्करिणीतीरे सोऽतप्यत महत्तपः

ဖုလ္လာ ရွာအနီးနှင့် က္ṣီရ-ဆရစ် ဟုခေါ်သော ရေကန်အနီး၊ ဓမ္မ-ပုෂ္ကရိဏီ ကမ်းပါး၌ သူသည် မဟာတပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 13

युगानामयुतं ब्रह्म गृणन्विप्राः सनातनम् । दयायुक्तो निराहारः सत्यवान्विजितेंद्रियः

အို ဘြာဟ္မဏတို့၊ ယုဂ တစ်သောင်းတိုင်အောင် သူသည် နိရန္တရ ဘြဟ္မန်ကို ချီးမွမ်းသီဆို하였다—ကရုဏာပြည့်ဝ၍ အစာမစားဘဲ ဥပဝါသ၊ သစ္စာတည်၍ အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူသူ ဖြစ်၏။

Verse 14

आत्मवत्सर्वभूतानि पश्यन्विषयनिःस्पृहः । सर्वभूतहितो दांतः सर्वद्वंद्वविवर्जितः

သူသည် သတ္တဝါအားလုံးကို မိမိအတ္တမကဲ့သို့ မြင်၍ အာရုံဝတ္ထုတို့အပေါ် လိုလားတပ်မက်မှုကင်း—သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူ၊ သီလသမာဓိဖြင့် ထိန်းချုပ်သူ၊ ဒွန္ဒ္ဝအားလုံးမှ ကင်းလွတ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 15

वर्षाणि कतिचित्सोऽयं जीर्णपर्णाशनोऽभवत । किंचित्कालं जलाहारो वायुभक्षः कियत्समाः

နှစ်အချို့ကာလတွင် သူသည် ခြောက်သွေ့သော ရွက်များကို အာဟာရအဖြစ် စားသုံး၍ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ အချိန်တစ်ခဏတွင် ရေတည်းဟူသော အာဟာရဖြင့်သာ တည်မြဲခဲ့ပြီး၊ နှစ်အချို့တွင် လေကိုသာ အာဟာရကဲ့သို့ ယူဆကာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 16

एवं पंचसहस्राणि वर्षाणि स महामुनिः । अतप्यत तपो घोरं देवैरपि सुदुष्करम्

ဤသို့ မဟာမုနိသည် နှစ်ငါးထောင်တိုင်အောင် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထိုတပဿာသည် နတ်တို့အတွက်ပင် အလွန်ခက်ခဲသော အကျင့်တရားဖြစ်၏။

Verse 17

ततः पंचसहस्राणि वर्षाणि मुनिपुंगवः । निराहारो निरालोको निरुच्छ्वासो निरास्पदः

ထို့နောက် ထပ်မံနှစ်ငါးထောင်တိုင်အောင် မုနိတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သောသူသည် အစာမစားဘဲ၊ လောကီမြင်ကွင်းမှ ကင်းဝေး၍၊ အသက်ရှူကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ အားကိုးရာ နေရာမရှိဘဲ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 18

वर्षास्वासारसहनं हेमंतेषु जलेशयः । ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्थो विष्णुध्यानपरायणः

မိုးရာသီတွင် မိုးသွန်းလောင်းမှုကို သည်းခံခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ရေထဲ၌ မြုပ်နှံလျက် လဲလျောင်းခဲ့သည်။ နွေရာသီတွင် မီးငါးပုံအလယ်၌ ထိုင်၍—အမြဲတမ်း ဗိဿဏုကို ဓ్యာနပြုရာ၌ အာရုံတည်ခဲ့သည်။

Verse 19

जपन्नष्टाक्षरं मंत्रं ध्यायन्हृदि जनार्दनम् । तताप सुमहातेजा गालवो मुनिपुंगवः

အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရကို ဂျပ်ရွတ်ကာ၊ နှလုံးအတွင်း၌ ဇနာရဒနကို ဓ్యာနပြုလျက်၊ တောက်ပသော ဂာလဝ—မုနိတို့အနက် အထွတ်အထိပ်—သည် တပဿာကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးခဲ့သည်။

Verse 20

एवं त्वयुतव वर्षाणि स समतीतानि वै मुनेः । अथ तत्तपसा तुष्टो भगवान्कमलापतिः

ဤသို့ မုနိအတွက် နှစ်တစ်သောင်း ကုန်လွန်သွား၏။ ထိုတပဿာကြောင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသော ကမလာ(လက္ခ္မီ)၏ ပတိဖြစ်သည့် ဘဂဝန်သည် စိတ်တော်ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 21

प्रत्यक्षतामगात्तस्य शंखचक्रगदाधरः । विकचांबुजपत्राक्षः सूर्यकोटिसमप्रभः

ထိုသူအရှေ့၌ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏—ရှင်ခ၊ စက်ကရနှင့် ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်; ပန်းကြာရွက်ဖွင့်သကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော မျက်တော်ရှိ၍; နေမင်းကောဋိများကဲ့သို့ တောက်ပတော်မူ၏။

Verse 22

विनतानंदनारूढश्छत्रचामरशोभितः । हारकेयूरमुकुटकटकादिविभूषितः

ဝိနတာ၏ သား (ဂရုဍ) ပေါ်၌ စီးနင်းတော်မူ၍ ထီးတော်နှင့် ချာမရ ပန်ကာတို့ဖြင့် လှပတော်မူ၏။ လည်ဆွဲ၊ လက်မောင်းကွင်း၊ မကူဋ၊ လက်ကောက် စသည့် ရတနာအလှဆင်များဖြင့် တင့်တယ်တော်မူ၏။

Verse 23

विष्वक्सेनसुनंदादिकिंकरैः परिवारितः । वीणावेणुमृदंगादिवादकैर्नारदादिभिः

ဝိශ්ဝက္စေန၊ စုနန္ဒ စသည့် အမှုထမ်းများက ဝန်းရံလျက်ရှိပြီး၊ နာရဒ စသည့် တေးဂီတပညာရှင်များက ဗီဏာ၊ ဝေဏု၊ မృဒင်္ဂ စသည့် တူရိယာများကို တီးခတ်နေကြ၏။

Verse 24

उपगीयमानविजयः पीतांबरविराजितः । लक्ष्मीविराजितोरस्को नीलमेघसमच्छविः

အောင်ပွဲကို ချီးမွမ်းသီဆိုနေကြ၏။ ပီတాంబရ ဝတ်ရုံအဝါဖြင့် တောက်ပတော်မူပြီး၊ လက္ခ္မီတော်ကြောင့် ရင်ဘတ်တော် ရွှင်လန်းတင့်တယ်၏။ ကိုယ်ရောင်သည် အပြာမဲ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 25

धुनानः पद्ममेकेन पाणिना मधुसूदनः । सनकादिमहायोगिसेवितः पार्श्वयोर्द्वयोः

မဓုသူဒန (ဗိဿနု) သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို နူးညံ့စွာ လှုပ်ယမ်းလျက် ရပ်တည်နေပြီး၊ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် စနကာတို့အစရှိသော မဟာယောဂီများက ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ကာ သန့်ရှင်းသော စေတု၌ မင်္ဂလာရှိသော တည်ရှိမှုကို ထင်ရှားစေ하였다။

Verse 26

मंदस्मितेन सकलं मोहयन्भुवनत्रयम् । स्वभासा भासयन्सर्वान्दिशो दश च भूसुराः

နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် သုံးလောကလုံးကို မောဟစေတော်မူပြီး၊ မိမိ၏ တေဇောရောင်ခြည်ဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးနှင့် ဒిశဆယ်ပါးကို တောက်ပစေတော်မူ၏၊ အို ဘူသုရ (ဗြာဟ္မဏ) အမြတ်တို့။

Verse 27

कंठलग्रेन मणिना कौस्तुभेन च शोभितः । सुवर्णवेत्रहस्तैश्च सौविदल्लैरनेकशः

လည်ပင်းပေါ်၌ တင်ထားသော ကောස්တုဘ မဏိဖြင့် အလှတင့်တယ်တော်မူ၏; ထို့ပြင် ရွှေတံတားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အစေခံများ များစွာက ပတ်လည်တွင် ရပ်နေကြ၏။

Verse 28

अनन्यदुर्लभाचिंत्यगीयमाननिजाद्भुतः । सुभक्तसुलभो देवो लक्ष्मीकांतो हरिः स्वयम्

လက္ခမီကာန္တ ဟရိတော်မူသည် မိမိ၏ အံ့ဩဖွယ် သဘာဝမှာ စိတ်ကူးမမီ၊ သီချင်းသံဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုခံရပြီး အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ရခက်ခဲသော်လည်း၊ သဒ္ဓါပြည့်ဝသော ဘက္တများအတွက် လွယ်ကူစွာ ရောက်ရှိနိုင်တော်မူ၏။

Verse 29

सन्न्यधत्त पुरस्तस्य गालवस्य महामुनेः । आविर्भूतं तदा दृष्ट्वा श्रीवत्सांकितवक्षसम्

ထို့နောက် မဟာမုနိ ဂာလဝ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်း၍ ရပ်တည်တော်မူ၏; ထိုအခါ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ သြရီဝတ္စ အမှတ်တံဆိပ်ပါသော ဘုရားသခင်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့သဖြင့် မုနိသည် ကြောက်ရွံ့လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် ဒർശနပြု하였다။

Verse 30

पीतांबरधरं देवं तुष्टिं प्राप महामुनिः । भक्त्या परमया युक्तस्तुष्टाव जगदीश्वरम्

အဝါရောင်ဝတ်စုံတော်ဆင်မြန်းသော ဘုရားကို မြင်တွေ့သော် မဟာမုနိသည် အလွန်အမင်း စိတ်ငြိမ်းချမ်းတင်းတိမ်မှု ရရှိ၏။ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝကာ လောကအရှင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 31

गालव उवाच । नमो देवादिदेवाय शंखचक्रगदाभृते । नमो नित्याय शुद्धाय सच्चिदानंदरूपिणे

ဂါလဝက ဆိုသည်— နတ်တို့၏နတ်တော်၊ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရ။ နိစ္စ၊ သန့်ရှင်း၍ စတ်-ချစ်-အာနန္ဒ သဘောတရားဖြစ်သော အရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 32

नमो भक्तार्ति हंत्रे ते हव्यकव्यस्वरूपिणे । नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं सृष्टिस्थित्यंतकारिणे

ဘက္တတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားတော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရ။ နတ်တို့နှင့် ပိတೃတို့အတွက် ဆက်ကပ်သော ဟဗျ၊ ကဗျ ပူဇော်ပစ္စည်းတို့၏ သဘောတရားဖြစ်သော အရှင်အား နမස්ကာရ။ တြိမూర్తိအဖြစ် စೃಷ್ಟि၊ စ្ថితိ၊ အန္တ (လျောကွယ်) ကို ဆောင်ရွက်တော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 33

नमः परेशाय नमो विभूम्ने नमोस्तु लक्ष्मीपतये विधात्रे । नमोस्तु सूर्येंदुविलोचनाय नमो विरिंच्याद्यभिवंदिताय

ပရမေရှဝရ အရှင်အား နမස්ကာရ၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော မဟာဗိဘူတိ အရှင်အား နမස්ကာရ။ လက္ခမီပတိ၊ ဗိဓာတာ အရှင်အား နမස්ကာရ။ နေ နှင့် လ ကို မျက်စိတော်အဖြစ်ထားသော အရှင်အား နမස්ကာရ။ ဗြဟ္မာနှင့် အထွတ်အမြတ်တို့က အဘိဝန္ဒနာပြုသော အရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 34

यो नामजात्यादिविकल्पहीनः समस्तदोषैरपि वर्जितो यः । स्रमस्तसंसारभयापहारिणे तस्मै नमो दैत्यविनाशनाय

နာမ၊ ဇာတိ စသည့် ကန့်သတ်ခွဲခြားမှုတို့ကို ကျော်လွန်၍၊ အပြစ်အနာအဆာ အလုံးစုံကင်းသော၊ သံသရာမှ ပေါ်ထွန်းသော ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားတော်မူသော—ဒೈတျယဖျက်ဆီးရှင် အရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 35

वेदांतवेद्याय रमेश्वराय वैकुण्ठवासाय विधातृपित्रे । नमोनमः सत्यजनार्तिहारिणे नारायणायामितविक्रमाय

ဝေဒാന്തဖြင့် သိမြင်နိုင်သော၊ ရမာ၏ အရှင်၊ ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌာနေထိုင်သော၊ ဖန်ဆင်းရှင်၏ အဖဖြစ်သော၊ သစ္စာရှိသော ဘက္တများ၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသော၊ အတိုင်းမသိ အင်အားတော်ရှိသည့် နာရာယဏအား ထပ်ခါထပ်ခါ နမസ്കာရပြုပါ၏။

Verse 36

नमस्तुभ्यं भग वते वासुदेवाय शार्ङ्गिणे । भूयोभूयो नमस्तुभ्यं शेषपर्यंकशायिने

ဘုရားသခင် ဝါစုဒေဝ၊ ရှာရင်ဂါ လေးကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်၊ ကိုယ်တော်အား နမസ്കာရပြုပါ၏။ ရှေသ၏ အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသောအရှင်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ နမസ്കာရပြုပါ၏။

Verse 37

इति स्तुत्वा हरिं विप्रास्तूष्णीमास्ते स गालवः । श्रुत्वा स्तुतिं श्रुति सुखां हरिस्तस्यमहात्मनः

ဤသို့ ဟရီကို စတုတိပြု၍ ဗြာဟ္မဏ ဂါလဝသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်လေ၏။ နားထောင်ရ သာယာသော စတုတိကို ကြားသော်၊ အရှင်ဟရီသည် မဟာအတ္တမ မုနိ၏ စကားကို နားထောင်တော်မူ၏။

Verse 38

अवाप परमं तोषं शंखचक्रगदाधरः । अथालिंग्य मुनिं शौरिश्चतुर्भिर्बाहुभिस्तदा

သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်သည် အမြင့်ဆုံး ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝလေ၏။ ထို့နောက် ရှော်ရီသည် လက်လေးဖက်ဖြင့် ထိုမုနိကို ဖက်လှမ်းတော်မူ၏။

Verse 39

बभाषे प्रीतिसं युक्तो वरो वै व्रियतामिति । तुष्टोऽस्मि तपसा तेऽद्य स्तोत्रेणापि च गालव

ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝ၍ အရှင်က မိန့်တော်မူသည်—“အမှန်တကယ် အလိုရှိသော ဝရကို ရွေးယူလော့။” “ဟေ ဂါလဝ၊ ယနေ့ သင်၏ တပဿာကြောင့်လည်း ငါနှစ်သက်၏၊ သင်၏ စတုတိကြောင့်လည်း နှစ်သက်၏။”

Verse 40

नमस्कारेण च प्रीतो वरदोऽहं तवागतः । गालव उवाच । नारायण रमानाथ पीतांबर जगन्मय

သင်၏ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ငါနှစ်သက်၍ ကောင်းချီးပေးသူအဖြစ် သင့်ထံသို့ ရောက်လာသည်။ ဂာလဝက ဆိုသည်– “အို နာရာယဏ၊ ရမာ၏ နာထ၊ အဝါရောင်ဝတ်ရုံဆင်မြန်းသူ၊ လောကတစ်လျှောက် ပြည့်နှံ့တော်မူသော အရှင်…”

Verse 41

जनार्दन जगद्धामन्गोविंद नरकांतक । त्वद्दर्शनात्कृतार्थोऽस्मि सर्वस्मादधिकस्तथा

အို ဇနာရ္ဒန၊ လောကတို့၏ အာသ్రယ; အို ဂိုဝိန္ဒ၊ နာရကကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူ! သင့်ကို မြင်တွေ့ခြင်းဖြင့် ငါ၏ ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံပြီး အရာအားလုံးထက် ပို၍ ပြည့်ဝတော်မူသည်ဟု ခံစားရသည်။

Verse 42

त्वां न पश्यंत्यधर्मिष्ठा यतस्त्वं धर्मपालकः । यन्न वेत्ति भवो ब्रह्मा यन्न वेत्ति त्रयी तथा

အဓမ္မကို လိုက်နာသူတို့သည် သင့်ကို မမြင်နိုင်ကြ၊ သင်သည် ဓမ္မကို ကာကွယ်တော်မူသူဖြစ်သောကြောင့်။ ဘဝ (ရှီဝ) နှင့် ဘြဟ္မာတောင် အပြည့်အဝ မသိနိုင်သည့်အရာ၊ သုံးဝေဒတောင် မသိနိုင်သည့်အရာ—အဲဒါပင် သင်၏ အမှန်တကယ်သော သဘာဝဖြစ်သည်။

Verse 43

तं वेद्मि परमात्मानं किमस्मा दधिकं वरम् । योगिनो यं न पश्यन्ति यं न पश्यंति कर्मठाः

ငါသည် ထိုသူကို ပရမာတ္မာဟု သိမြင်သည်—ဤထက် ကြီးမြတ်သော ကောင်းချီး ဘာရှိနိုင်မည်နည်း? ယောဂီတို့တောင် မမြင်နိုင်သူ၊ ကర్మကဏ္ဍတွင်သာ အားထုတ်သူတို့လည်း မမြင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 44

तं पश्यामि परात्मानं किमस्मादधिकं वरम् । एतेन च कृतार्थोऽस्मि जनार्दन जगत्पते

ငါသည် ထိုပရမအတ္မာကို မြင်တွေ့နေသည်—ဤထက် ကြီးမြတ်သော ကောင်းချီး ဘာရှိနိုင်မည်နည်း? ဤတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ငါ ကൃതార్థဖြစ်ပြီ၊ အို ဇနာရ္ဒန၊ လောကပတိ။

Verse 45

यन्नामस्मृतिमात्रेण महापातकिनोऽपिच । मुक्तिं प्रयांति मुनयस्तं पश्यामि जनार्दनम्

အမည်တော်ကို ရုံသတိရခြင်းသာဖြင့် မဟာအပြစ်ကြီးများဖြင့် မဲမှောင်သူတို့တောင် မောက္ခကို ရနိုင်သော ထို ဇနာရဒနကို ငါ မျက်မှောက်တွင် မြင်တော်မူ၏။

Verse 46

त्वत्पादपद्मयुगले निश्चला भक्तिरस्तुमे । हरिरुवाच । मयि भक्तिर्दृढा तेऽस्तु निष्कामा गालवाधुना

“အရှင်၏ ကြာပန်းခြေတော်နှစ်ဖက်၌ ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တိ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်ပါစေ။” ဟရီက မိန့်တော်မူသည်—“ယခု၊ ဂာလဝ၊ ငါ့အပေါ် ဘက္တိကို ခိုင်မြဲစေ—နိစ္စကာမ၊ တည်ကြည်စေ။”

Verse 47

शृणु चाप्यपरं वाक्यमुच्यमानं मया मुने । मदर्थं कर्म कुर्वाणो मद्ध्यानो मत्परायणः

“အို မုနိ၊ ငါပြောမည့် အခြားသော သင်ခန်းစာတစ်ခုကိုလည်း နားထောင်လော့—ငါ့အတွက် ကမ္မကို ပြုလုပ်၍၊ ငါ့ကို ဓ్యာနပြု၍၊ ငါတစ်ပါးတည်းကို အားကိုးရာအဖြစ် ယူလော့…”

Verse 48

एतत्प्रारब्धदेहांते मत्स्वरूपमवाप्स्यसि । अस्मिन्नेवाश्रमे वासं कुरुष्व मुनिपुंगव

“ပရာရဗ္ဓကြောင့် ဆက်လက်တည်ရှိနေသော ဤကိုယ်ခန္ဓာ၏ အဆုံး၌ သင်သည် ငါ၏ သဘောသဏ္ဌာန်ကို ရောက်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မုနိတို့၏ အထွဋ်အမြတ်၊ ဤ အာရှရမ်၌ပင် နေထိုင်လော့။”

Verse 49

धर्मपुष्करिणी चेयं पुण्या पापविनाशिनी । अस्यास्तीरे तपः कुर्वंस्तपःसिद्धिमवाप्नुयात्

“ဤသည်မှာ ဓမ္မပုஷ္ကရိဏီ ဖြစ်၍ သန့်ရှင်းကာ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။ ၎င်း၏ ကမ်းနား၌ တပသ် ပြုသူသည် တပသ်၏ အောင်မြင်မှုကို ရလိမ့်မည်။”

Verse 50

धर्मः पुरा समागत्य दक्षिणस्योदधेस्तटे । तपस्तेपे महादेवं चिंतयन्मनसा तदा

ရှေးကာလ၌ ဓမ္မသည် တောင်ဘက်သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေသို့ ရောက်လာ၍ စိတ်ထဲတွင် မဟာဒေဝကို ဓ్యာန်တော်ပြုကာ တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 51

स्नानार्थमेकं तीर्थं च चक्रे धर्मो महामुने । धर्मपुष्करिणी तेन प्रसिद्धा तत्कृता यतः

အို မဟာမုနိ၊ ရေချိုးသန့်စင်ရန်အတွက် ဓမ္မသည် တီရ္ထတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူက ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ‘ဓမ္မပုஷ္ကရိဏီ’ ဟု ကျော်ကြားလာ하였다။

Verse 52

त्वया यथा तपस्तप्तमिदानीं मुनिसत्तम । तथा तप्तं तपस्तेन धर्मेण हरसेविना

အို မုနိအထွတ်အမြတ်၊ ယခု သင်တပဿာ ဆောင်ရွက်သကဲ့သို့ပင်၊ ဟရ (ရှီဝ) ကို ဆည်းကပ်သော ဓမ္မလည်း ဤနေရာ၌ တပဿာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 53

तपसा तस्य तुष्टः सञ्छूलपाणिर्महेश्वरः । प्रादुरासीस्त्वया दीप्त्या दिशोदशविभासयन्

သူ၏ တပဿာကြောင့် သုံးခွံလက်နက်ကိုင် မဟေရှဝရသည် ပီတိဖြစ်၍ ပေါ်ထွန်းလာကာ မိမိ၏ တောက်ပမှုဖြင့် အရပ်ဆယ်ပါးကို လင်းလက်စေ하였다။

Verse 54

अथाश्रममनुप्राप्तं महादेवं कृपानिधिम् । धर्मः परमसन्तुष्टस्तुष्टाव परमेश्वरम्

ထို့နောက် ကရုဏာ၏ خزန် မဟာဒေဝသည် အာရှရမ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဓမ္မသည် အလွန်ပီတိဖြစ်၍ ထို ပရမေရှဝရကို ချီးမွမ်းစတုတိပြု하였다။

Verse 55

धर्म उवाच । प्रणमामि जगन्नाथमीशानं प्रणवात्मकम् । समस्तदेवतारूपमादिमध्यांतवर्जितम्

ဓမ္မက ဆိုသည်– “ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် ဂဂန္နာထ၊ ပရဏဝ ‘အိုမ်’ ကို အနှစ်သာရအဖြစ်ထားသော ဣရှာနကို ငါ ဦးညွတ်ပူဇော်ပါ၏။ သတ္တဝါတို့၏ ဒေဝတားရုပ်အားလုံးကို ဆောင်ထားပြီး အစ၊ အလယ်၊ အဆုံးတို့ကို ကျော်လွန်တော်မူ၏။”

Verse 56

ऊर्ध्वरेतं विरूपाक्षं विश्वरूपं नमाम्य हम् । समस्तजगदाधारमनन्तमजमव्ययम्

“အာရုံစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ထားသော ဥဓ္ဓဝရေတ၊ မျက်စိသုံးပါးရှင်၊ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ရုပ်သဏ္ဍာန်အဖြစ်ဆောင်သော ဝိශ්ဝရူပကို ငါ ဦးညွတ်ပါ၏။ လောကအားလုံး၏ အထောက်အကူ၊ အနန္တ၊ မမွေးဖွား၊ မပျက်စီးတော်မူ၏။”

Verse 57

यमामनन्ति योगीन्द्रास्तं वन्दे पुष्टिवर्धनम् । नमो लोकाधिनाथाय वंचते परिवंचते

“ယောဂီအရှင်တို့က ‘အနန္တ’ ဟု ခေါ်ဆိုသော ထိုသခင်ကို ငါ ဝန်ဒနာပြုပါ၏—ကောင်းကျိုးချမ်းသာနှင့် ဓမ္မပေါင်းပြည့်စုံမှုကို တိုးပွားစေတော်မူ၏။ လောကအုပ်စိုးရှင်အား နမസ്കာရ—လှည့်ဖြားသူနှင့် မဟာလှည့်ဖြားသူကိုပင် အနိုင်ယူတော်မူ၏။”

Verse 58

नमोऽस्तु नीलकण्ठाय पशूनां पतये नमः । नमः कल्मषनाशाय नमो मीढुष्टमाय च

“နီလကဏ္ဌ—လည်ပင်းပြာရှင်အား နမস্কာရ။ ပశုပတိ—သတ္တဝါတို့၏ အရှင်အား နမস্কာရ။ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်အား ဦးညွတ်ပါ၏။ ထို့ပြင် မီဍုရှ္ဋမ—အလွန်ကရုဏာရှိသော ကောင်းချီးပေးရှင်အားလည်း နမস্কာရ။”

Verse 59

नमो रुद्राय देवाय कद्रुद्राय प्रचेतसे । नमः पिनाकहस्ताय शूलहस्ताय ते नमः

“ရုဒြဒေဝ—တောက်ပသော ဘုရားအား နမস্কာရ။ ကြမ်းတမ်းသော ရုဒြ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သော ပရချေတစ်အား နမস্কာရ။ ပိနာက ဓနုကို ကိုင်ဆောင်သူအား ဦးညွတ်ပါ၏။ ထို့ပြင် တြိရှူလ ကိုင်ဆောင်သော သင့်အား နမস্কာရ။”

Verse 60

नमश्चैतन्यरूपाय पुष्टीनां पतये नमः । नमः पंचास्यदेवाय क्षेत्राणां पतये नमः

သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်ရূপတော်သို့ နမස්ကာရ; ကောင်းကျိုးစုံ၏ အရှင်တော်သို့ နမස්ကာရ။ မျက်နှာငါးပါးရှိသော ဒေဝတော်သို့ နမස්ကာရ; သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರနှင့် ဘုရားဌာနတို့၏ အရှင်တော်သို့ နမස්ကာရ။

Verse 61

इति स्तुतो महादेवः शंकरोलोकशंकरः । धर्मस्य परमां तुष्टिमापन्नस्तमुवाच वै

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော် မဟာဒေဝ ရှင်ကရာ—လောကတို့၏ မင်္ဂလာပေးသူ—သည် ဓမ္မအပေါ် အလွန်ပင် နှစ်သက်တော်မူ၍ ထို့နောက် သူ့အား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 62

महेश्वर उवाच । प्रीतोस्म्यनेन स्तोत्रेण तव धर्म महामते । वरं मत्तो वृणीष्व त्वं मा विलंबं कुरुष्व वै

မဟေရှဝရ မိန့်တော်မူသည်– “ဓမ္မရေ၊ မဟာမတေ၊ သင်၏ ဤစတုတ္တရဖြင့် ငါနှစ်သက်တော်မူ၏။ ငါထံမှ အပေးအကူတစ်ပါးကို ရွေးယူလော့; မနှောင့်နှေးနှင့်”။

Verse 63

ईश्वरेणैवमुक्तस्तु धर्मो देवमथाब्रवीत् । वाहनं ते भविष्यामि सदाहं पार्वतीपते

ဣရှဝရ မိန့်တော်မူသကဲ့သို့ ကြားရသော် ဓမ္မက ဒေဝတော်အား ပြောသည်– “ပါရဝတီပတိတော်၊ ကျွန်ုပ်သည် အစဉ်အမြဲ သင်၏ ဝါဟန ဖြစ်ပါမည်”။

Verse 64

अयमेव वरो मह्यं दातव्यस्त्रिपुरांतक । तवोद्वहनमात्रेण कृतार्थोऽहं भवामि भोः

“တိရိပုရာန္တကတော်၊ ကျွန်ုပ်အတွက် ဤအပေးအကူတစ်ပါးတည်းကိုသာ ပေးတော်မူပါ။ အရှင်ဘုရား၊ သင်ကို ဝါဟနအဖြစ် သယ်ဆောင်ရုံဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် ကိရ္တာရ္ထ ဖြစ်ပါသည်”။

Verse 65

इत्थं धर्मेण कथितो देवो धर्ममथाब्रवीत् । ईश्वर उवाच । वाहनं भव मे धर्म सर्वदा लोकपूजितः

ဓမ္မ၏စကားကို ဤသို့ကြားပြီးနောက် အီရှွရသည် ဓမ္မအား မိန့်တော်မူ၏— “အို ဓမ္မ၊ ငါ၏ ယာဉ်တော် ဖြစ်လော့၊ လောကအပေါင်းတို့က အစဉ်ပူဇော်ကြလိမ့်မည်။”

Verse 66

मम चोद्वहने शक्तिरमोघा ते भविष्यति । त्वत्सेविनां सदा भक्तिर्मयि स्यान्नात्र संशयः

“ငါကို ထမ်းဆောင်ရာတွင် သင်၏ အင်အားသည် မလွဲမသွေ မခွာမရှား ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်ကို ဆည်းကပ်သူတို့၌လည်း ငါ့ပေါ်သို့ ဘက္တိသည် အစဉ်ပေါ်ထွန်းမည်—သံသယမရှိ။”

Verse 67

इत्युक्ते शंकरेणाथ धर्मोपि वृषरूपधृक् । उवाह परमेशानं तदाप्रभृति गालव

ရှင်ကရ (Śaṅkara) မိန့်တော်မူသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီးနောက် ဓမ္မသည်လည်း နွားထီးရုပ်ကို ဆောင်ကာ ထိုအချိန်မှစ၍ ပရမေရှာနကို ထမ်းဆောင်လေ၏၊ အို ဂာလဝ။

Verse 68

महादेवस्तमारुह्य धर्मं वै वृषरूपिणम् । शोभमानो भृशं धर्ममुवाच परमामृतम्

မဟာဒေဝသည် နွားထီးရုပ်ရှိသော ဓမ္မပေါ်သို့ တက်စီး၍ တေဇောဓာတ်ဖြင့် ထင်ရှားတောက်ပလျက် ဓမ္မအား အမြင့်မြတ်သော အမృతတူသော စကားတော်ကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 69

ईश्वर उवाच । त्वया कृतं हि यत्तीर्थं दक्षिणस्योदधेस्तटे । धर्मपुष्करिणीत्येषा लोके ख्याता भविष्यति

အီရှွရ မိန့်တော်မူသည်— “တောင်ဘက် သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေ၌ သင်တည်ထောင်သော တီရ္ထသည် လောက၌ ‘ဓမ္မပုရှ္ကရိဏီ’ ဟူ၍ ကျော်ကြားလိမ့်မည်။”

Verse 71

अनंतफलदा ज्ञेया नात्र कार्या विचारणा । इति दत्त्वा वरं तस्मै धर्मतीर्थाय शंकरः

ဤသည်မှာ အဆုံးမရှိသော အကျိုးဖလကို ပေးတတ်သည်ဟု သိလော့—ဤနေရာ၌ စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် မလို။ ထိုသို့၍ သင်္ကရ (Śaṅkara) သည် ဓမ္မတီရ္ထအား ကောင်းချီးပေးပြီး စကားကို အဆုံးသတ်하였다။

Verse 72

आरुह्य वृषभं धर्मं कैलासं पर्वतं ययौ । धर्मपुष्करिणीतीरे गालव त्वमतोधुना

ဓမ္မဟူသော နွားတော်ပေါ်သို့ တက်စီး၍ သူသည် ကိုင်လာသ पर्वတသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ “ထို့ကြောင့် ယခု၊ ဂာလဝာ၊ ဓမ္မပုෂ္ကရိဏီ ကမ်းနား၌ နေထိုင်လော့…”

Verse 73

शरीरपातपर्यंतं तपः कुर्वन्समाहितः । वस त्वं मुनि शार्दूल पश्चान्मामाप्स्यसे ध्रुवम्

ကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးသည့်အထိ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ တပဿာကျင့်လော့။ ဤနေရာ၌ နေထိုင်လော့၊ မုနိတို့အတွင်း ကျားတော်ရေ; နောက်မှ မင်းသည် မသွေမယွင်း ငါ့ကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 74

यदा ते जायते भीतिस्तदा तां नाशयाम्यहम् । ममायुधेन चक्रेण प्रेरितेन मया क्षणात्

မင်းအတွင်း ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်လာသည့်အခါတိုင်း ထိုကြောက်ရွံ့မှုကို ငါဖျက်ဆီးမည်—ချက်ချင်း—ငါ၏ အာယုဓ «စက်ကရ» ကို ငါကိုယ်တိုင် လှုံ့ဆော်၍။

Verse 75

इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुस्तत्रैवांतरधीयत । श्रीसूत उवाच । तस्मिन्नंतर्हिते विष्णौ गालवो मुनिपुंगवः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘဂဝန် ဗိෂ္ဏုသည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်ဖြစ်သွားသည်။ သီရိ စူတက မိန့်သည်– ဗိෂ္ဏု ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဂာလဝာ မုနိတို့အတွင်း အမြတ်ဆုံးသောသူသည်…

Verse 76

धर्मपुष्करिणीतीरे विष्णुध्यानपरायणः । त्रिकालमर्चयन्विष्णुं शालग्रामे विमुक्तिदे

ဓမ္မပုஷ္ကရိဏီ ရေကန်ကမ်းနား၌ ဗိဿဏုကို သမาธိဖြင့် အာရုံစိုက်ကာ၊ တစ်နေ့သုံးကြိမ် သန့်ရှင်းသောကာလများတွင် ရှာလဂြာမ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မောက္ခပေးတော်မူသော ဗိဿဏုကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလေ၏။

Verse 77

उवास मतिमान्धीरो विरक्तो विजितेंद्रियः । कदाचिन्माघमासे तु शुक्लपक्षे हरेर्दिने

ပညာရှိ၍ တည်ငြိမ်သန်မာသောသူသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လေ၏—ကပ်ငြိမှုကင်း၍ အင်္ဒြိယများကို အနိုင်ယူထားသူ။ ထို့နောက် တစ်ခါ မာဃလတွင်၊ လင်းပက္ခ (သုက္လပက္ခ) အတွင်း၊ ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၌၊

Verse 78

उपोष्य जागरं कृत्वा रात्रौ विष्णुमपूजयत् । स्नात्वा परेद्युर्द्वादश्यां धर्मपुष्करिणीजले

အစာရှောင်၍ ညလုံးပတ်လုံး ဂါရဏ (နိုးကြားစောင့်ရှောက်ခြင်း) ပြုကာ၊ ညအချိန်၌ ဗိဿဏုကို ပူဇော်လေ၏။ ထို့နောက် နောက်တစ်နေ့—ဒွာဒသီနေ့၌—ဓမ္မပုஷ္ကရိဏီ၏ ရေတွင် ရေချိုးသန့်စင်လေ၏။

Verse 79

संध्यावन्दनपूर्वाणि नित्यकर्माणि चाकरोत् । ततः पूजां विधातुं स हरेः समुपचक्रमे

သူသည် စန္ဓျာဝန္ဒနမှ စ၍ နေ့စဉ်ကိစ္စ (နိတျကర్మ) များကို ဆောင်ရွက်လေ၏။ ထို့နောက် ဟရီ၏ ပူဇော်ပွဲကို စီစဉ်ပြုလုပ်ရန် စတင်လေ၏။

Verse 80

तुलस्यादीनि पुष्पाणि समाहृत्य च गालवः । विधाय पूजां कृष्णस्य स्तोत्रमेतदुदैरयत्

တုလစီ စသည့် ပန်းများကို စုဆောင်းကာ ဂာလဝသည် ကృష్ణကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက်၊ ဤချီးမွမ်းသံတော်ဆင် (စတိုတရ) ကို ရွတ်ဆိုလေ၏။

Verse 81

गालव उवाच । सहस्रशिरसं विष्णुं मत्स्यरूपधरं हरिम् । नमस्यामि हृषीकेशं कूर्मवाराहरूपिणम्

ဂါလဝက ဆိုသည်– ခေါင်းတစ်ထောင်ရှိသော ဗိဿဏုကိုလည်း၊ ငါးအဝတာရ (မတ်စျ) ကိုခံယူသော ဟရီကိုလည်း ငါ နမസ്കာရပြု၏။ ကုရ္မ (လိပ်) နှင့် ဝရာဟ (တောဝက်) အဝတာရတို့ကို ခံယူသော ဟෘရှီကေရှကိုလည်း ငါ ပရဏာမပြု၏။

Verse 82

नारसिंहं वामनाख्यं जाम दग्न्यं च राघवम् । बलभद्रं च कृष्णं च कल्किं विष्णुं नमाम्यहम्

နရသိင်္ဟ၊ ဝာမန၊ ဇာမဒဂ္နျ (ပရရှုရာမ) နှင့် ရာဃဝ (ရာမ) အဝတာရတို့ဖြင့် ဗိဿဏုကို ငါ နမস্কာရပြု၏။ ဘလဘဒြနှင့် ကృష్ణ၊ ထို့ပြင် ကလ္ကိကိုပါ—ဗိဿဏုကို ငါ ပရဏာမပြု၏။

Verse 83

वासुदेवमनाधारं प्रणतार्तिविनाशनम् । आधारं सर्वभूतानां प्रणमामि जनार्दनम्

ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ အားကိုးရာဖြစ်သော ဝါစုဒေဝကို ငါ ပရဏာမပြု၏။ အားကိုးဝင်ရောက်သူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးပေးတော်မူ၏။ သတ္တဝါအားလုံး၏ အခြေခံအထောက်အကူဖြစ်သော ဇနာရ္ဒနကိုလည်း ငါ ပရဏာမပြု၏။

Verse 84

सर्वज्ञं सर्वकर्तारं सच्चिदानंदविग्रहम् । अप्रतर्क्यमनिर्देश्यं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम्

အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသော၊ အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်တော်မူသော၊ စတ်-ချိတ်-အာနန္ဒ သဘောတရားဖြင့် တည်ရှိသော ဇနာရ္ဒနကို ငါ ပရဏာမပြု၏။ အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မမှီနိုင်၊ စကားဖြင့်လည်း တိတိကျကျ မဖော်ပြနိုင်သော အတိအကျမရသော သဘောတော်ဖြစ်၏။

Verse 85

एवं स्तुवन्महा योगी गालवो मुनिपुंगवः । धर्मपुष्करिणीतीरे तस्थौ ध्यानपरायणः

ဤသို့ စတုတိပြုလျက် မဟာယောဂီ၊ မုနိတို့အနက် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သော ဂါလဝသည် ဓမ္မပုෂ္ကရိဏီ ရေကန်ကမ်းပါး၌ တည်နေ၍ သမာဓိဓ్యာန်၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လျက် ရှိနေ하였다။

Verse 86

एतस्मिन्नंतरे कश्चिद्राक्षसो गालवं मुनिम् । आययौ भक्षितुं घोरः क्षुधया पीडितो भृशम्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဆာလောင်မှုကြောင့် အလွန်ပင်နှိပ်စက်ခံနေရသော ကြောက်မက်ဖွယ် ရာක්ෂသတစ်ကောင်က မုနိ ဂာလဝကို စားသောက်ရန် လာရောက်하였다။

Verse 87

गालवं तरसा सोऽयं राक्षसो जगृहे तदा । गृहीतस्तरसा तेन गालवो नैऋतेन सः

ထို့နောက် ရာක්ෂသသည် အင်အားကြီးစွာဖြင့် ဂာလဝကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဂာလဝသည် ထိုနိဋ္ဌာန်ဆိုးသော ဒေဝတမကောင်း၏ လက်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခံရ하였다။

Verse 88

प्रचुक्रोश दयां भोधिमापन्नानां परायणम् । नारायणं चक्रपाणिं रक्षरक्षेति वै मुहुः

သူသည် ကရုဏာ၏သမုဒ္ဒရာ၊ ဒုက္ခရောက်သူတို့၏ အားကိုးရာဖြစ်သော စက္ကရပာဏိ နာရာယဏကို မကြာခဏ အော်ဟစ်၍ “ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ” ဟု ခေါ်တော်မူ하였다။

Verse 89

परेश परमानंद शरणागतपालक । त्राहि मां करुणासिंधो रक्षोवशे मुपागतम्

အို အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပရမేశ్వర၊ အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒ၊ အားကိုးဝင်ရောက်သူတို့၏ ကာကွယ်ရှင်။ အို ကရုဏာသမုဒ္ဒရာ၊ ရာක්ෂသ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားသော ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်တော်မူပါ။

Verse 90

लक्ष्मीकांत हरे विष्णो वैकुंठ गरुडध्वज । मां रक्ष रक्षसाक्रांतं ग्राहाक्रांतं गजं यथा

အို လက္ခ္မီ၏ ချစ်သူ၊ ဟရိ၊ ဗိဿဏု—ဝိုင်ကుంఠ၏ အရှင်၊ ဂရုဍဓွဇ—ရာක්ෂသက ဖမ်းဆုပ်ထားသော ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ; တစ်ခါက မိကျောင်းဖမ်းဆုပ်ထားသော ဆင်ကို ကယ်တင်ခဲ့သကဲ့သို့။

Verse 91

दामोदर जगन्नाथ हिरण्यासुर मर्द्दन । प्रह्रादमिव मां रक्ष राक्षसेनातिपीडितम्

အို ဒာမောဒရ၊ လောက၏အရှင် ဂဂန္နာထ၊ ဟိရဏျာသူရကို သတ်နှိမ်သူ၊ ရာක්ෂသ၏ ပြင်းထန်သောနှိပ်စက်မှုခံနေရသော ကျွန်ုပ်ကို ပရဟ္လာဒကို ကာကွယ်သကဲ့သို့ ကာကွယ်ပါ။

Verse 92

इत्येवं स्तुवतस्तस्य गालवस्य द्विजोत्तमाः । स्वभक्तस्य भयं ज्ञात्वा चक्रपाणिवृषा कपिः

ဂါလဝက ဤသို့ ဘုရားကို ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ ဘက္တတို့အပေါ် သစ္စာရှိသော ချက်ကရပါဏီသည် မိမိဘက္တ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို သိ၍ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 93

स्वचक्रं प्रेषयामास भक्तरक्षणकारणात् । प्रेरितं विष्णुचक्रं तद्विष्णुना प्रभविष्णुना

ဘက္တကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူသည် မိမိ၏ စက်ကရကို ပို့လွှတ်하였다။ ထို ဗိဿဏုစက်ကရကို အာဏာအပြည့်ရှိသော ဗိဿဏုတော်တိုင်က လှုံ့ဆော်၍ လှုပ်ရှားစေ하였다။

Verse 94

आजगामाथ वेगेन धर्मपुष्करिणी तटम् । अनंतादित्यसंकाशमनंताग्निसमप्रभम्

ထို့နောက် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဓမ္မပုရှ္ကရိဏီ၏ ကမ်းပါးသို့ ရောက်လာသည်—အနန္တ နေများကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အနန္တ မီးများကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းတောက်လျှောက်နေသည်။

Verse 95

महाज्वालं महानादं महासुरविमर्दनम् । दृष्ट्वा सुदर्शनं विष्णो राक्षसोऽथ प्रदुद्रुवे

ဗိဿဏု၏ စုဒර්ရှနကို—မဟာမီးလျှံတောက်ပ၍ မဟာအသံဟုန်းဟုန်းမြည်ကာ မဟာအသူရတို့ကို ချေမှုန်းသတ်နှိမ်သူ—မြင်သဖြင့် ရာක්ෂသသည် ကြောက်ရွံ့ကာ ထွက်ပြေးလေ၏။

Verse 96

द्रवमाणस्य तस्याशु राक्षसस्य सुदर्शनम् । शिरश्चकर्त सहसा ज्वालामालादुरासदम्

ထိုရက္ခသသည် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသော်လည်း မီးလောင်ပန်းကုံးဖြင့် ဝန်းရံ၍ မနီးကပ်နိုင်သော သုဒർശနသည် ချက်ချင်း ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။

Verse 97

ततस्तु गालवो दृष्ट्वा राक्षसं पतितं भुवि । मुदा परमया युक्तस्तुष्टाव च सुदर्शनम्

ထို့နောက် ဂာလဝသည် ရက္ခသ မြေပေါ်သို့ လဲကျနေသည်ကို မြင်၍ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ကာ သုဒর্শနကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 98

गालव उवाच । विष्णुचक्रं नमस्तेस्तु विश्वरक्षणदीक्षित । नारायणकरांभोजभूषणाय नमोऽस्तु ते

ဂာလဝက ဆို၏— “ဗိဿနု၏ စက်ရ (ဝိෂ္ဏုချက္ကရ) သို့ နမස්ကာရပါ၏၊ ကမ္ဘာလောကကို ကာကွယ်ရန် ဒိက္ခိတဖြစ်တော်မူသောအရှင်။ နာရာယဏ၏ ကြာပန်းလက်တော်ကို အလှဆင်သောအရာ၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။”

Verse 99

युद्धेष्वसुरसंहारकुशलाय महारव । सुदर्शन नमस्तुभ्यं भक्तानामार्तिनाशिने

အို သုဒর্শန၊ မဟာဟုန်းဟုန်းမြည်သံရှိ၍ စစ်ပွဲ၌ အသူရတို့ကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ—ဘက္တတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသောအရှင်၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 100

रक्ष मां भयसंविग्नं सर्वस्मादपि कल्मषात् । स्वामिन्सुदर्शन विभो धर्मर्तीर्थे सदा भवान्

ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်နေသော ကျွန်ုပ်ကို အပြစ်အညစ်အကြေး အားလုံးမှ ကာကွယ်ပါ။ အရှင် သုဒর্শန၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသော ဗိဘု—ဓမ္မတီရ္ထ၌ အစဉ်တည်ရှိတော်မူပါစေ။

Verse 101

संनिधेहि हिताय त्वं जगतो मुक्तिकांक्षिणः । गालवेनैवमुक्तं तद्विष्णुचक्रं मुनीश्वराः । तं प्राह गालवमुनिं प्रीणयन्निव सौहृदात्

လွတ်မြောက်မှုကို လိုလားသော လောက၏ အကျိုးစီးပွားအလို့ငှာ ဤနေရာ၌ ကိန်းဝပ်တော်မူပါ။ ဤသို့ ဂါလဝက လျှောက်ထားသောအခါ ဗိဿနိုးစက်ဝန်းသည် ရသေ့ဂါလဝအား မေတ္တာဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 102

सुदर्शन उवाच । गालवैतन्महापुण्यं धर्मतोर्थमनुत्तमम्

သုဒဿနက မိန့်တော်မူသည်– အို ဂါလဝ၊ ဤဓမ္မသီတဂူသည် အလွန်မွန်မြတ်ပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှု အထူးရှိပေသည်။

Verse 103

अस्मिन्वसामि सततं लोकानां हितकाम्यया । त्वत्पीडां परिचिंत्याह राक्षसेन दुरात्मना

လောကသားတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို လိုလား၍ ငါသည် ဤနေရာ၌ အမြဲနေ၏။ ထိုယုတ်မာသော ဘီလူးကြောင့် သင်ခံစားရသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဆင်ခြင်၍...

Verse 104

प्रेरितो विष्णुना विप्र त्वरया समुपागतः । त्वत्पीडकोथ निहतो मयायं राक्षसाधमः

အို ပုဏ္ဏား၊ ဗိဿနိုးစေလွှတ်လိုက်၍ ငါသည် ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာ၏။ သင့်ကို နှိပ်စက်သော ထိုယုတ်မာသော ဘီလူးကို ငါသတ်လိုက်ပြီ။

Verse 105

मोचितस्त्वं भयादस्मात्त्वं हि भक्तो हरेः सदा । पुष्करिण्यामहं त्वस्यां धर्मस्य मुनिपुंगव

သင်သည် ဟရိဘုရား၏ ကိုးကွယ်သူဖြစ်သောကြောင့် ဤကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်ပြီ။ အို ရသေ့မြတ်၊ ငါသည် ဤဓမ္မရေကန်တော်၌ ကိန်းဝပ်၏။

Verse 106

सततं लोकरक्षार्थं संनिधानं करोमि वै । अस्यां मत्संनिधानात्ते तथान्येषामपि द्विज

လောကတို့ကို အစဉ်မပြတ် ကာကွယ်ရန်အတွက် ငါသည် ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း သန္နိဓာန်ဖြင့် တည်ရှိနေ၏။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဤအရပ်၌ ငါ၏ သန္နိဓာန်ကြောင့် သင်နှင့် အခြားသူတို့လည်း ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ကောင်းကျိုးကို ရရှိကြ၏။

Verse 107

इतः परं न पीडा स्याद्भूतराक्षससंभवा । धर्मपुष्करिणी ह्येषा सर्वपापविनाशिनी

ဤမှနောက်တစ်ဖန် ဘူတနှင့် ရာක්ෂသတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ပင်ပန်းဒုက္ခ မရှိတော့မည်။ အကြောင်းမူ ဤသည်မှာ ဓမ္မပုஷ္ကရိဏီ ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်၏။

Verse 108

देवीपट्टणपर्यंता कृता धर्मेण वै पुरा । अत्र सर्वत्र वत्स्यामि सर्वदा मुनिपुंगव

ရှေးကာလ၌ ဓမ္မအားဖြင့် ဒေဝီပဋ္ဌဏ အထိ ဤသန့်ရှင်းသော နယ်မြေကို တည်ထောင်ခဲ့၏။ အို မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါသည် ဤနေရာအနှံ့ အစဉ်အမြဲ တည်ရှိနေမည်။

Verse 109

अस्या मत्संनिधा नात्स्याच्चक्रतीर्थमिति प्रथा । स्नानं येऽत्र प्रकुर्वंति चक्रतीर्थे विमुक्तिदे

ဤနေရာ၌ ငါ၏ သန္နိဓာန်ကြောင့်ပင် ‘စက္ကတီရ္ထ’ ဟူသော နာမည်ကျော်ကြားမှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဤနေရာ—မုက္ခပေးသော စက္ကတီရ္ထ၌—ရေချိုးသန့်စင်သူတို့သည် လွတ်မြောက်မှုကို ရရှိကြ၏။

Verse 110

तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च वंशजाः सर्व एव हि । विधूतपापा यास्यंति तद्विष्णोः परमं पदम्

သူတို့၏ သားများ၊ မြေးများနှင့် မျိုးဆက်အပေါင်းတို့သည် အပြစ်များ ကင်းစင်သွားပြီးနောက် ဗိဿဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘိဓမ္မပဒ (ပရမပဒ) သို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 111

पितॄनुद्दिश्य पिंडानां दातारो येऽत्र गालव । स्वर्गं प्रयांति ते सर्वे पितरश्चापि तर्प्पिताः

အို ဂာလဝာ၊ ဤနေရာ၌ ပိတೃတို့ကို ရည်ညွှန်း၍ ပိဏ္ဍ (ပိဏ္ဍဒါန) ကို ပူဇော်လှူဒါန်းသူတို့သည် အားလုံးကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြပြီး၊ ဘိုးဘွားပိတೃတို့လည်း တృप्त၍ အေးမြကြသည်။

Verse 112

इत्युक्त्वा विष्णुचक्रं तद्गालवस्यापि पश्यतः । अन्येषामपि विप्राणां पश्यतां सहसा द्विजाः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ဗိෂ္ဏု၏ စက်ရ (ဝိෂ္ဏုချക്ര) သည်—ဂာလဝာကိုယ်တိုင်ကြည့်နေစဉ်နှင့် အခြားဗြာဟ္မဏများလည်း ကြည့်နေစဉ်—အို ဒွိဇတို့၊ ချက်ချင်းပင်…

Verse 113

धर्मापुष्कारिणीं तां तु प्राविशत्पापनाशिनीम् । श्रीसूत उवाच । धर्मतीर्थस्य विप्रंद्राश्चक्रतीर्थमिति प्रथा

ထိုစက်ရသည် ပాపကိုဖျက်ဆီးသော ဓမ္မပုෂ္ကရိဏီထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သရီ စူတက မိန့်သည်– “အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ဓမ္မတီရ္ထ၏ အစဉ်အလာ၌ ဤနေရာကို ‘စက်ရတီရ္ထ’ ဟု ထင်ရှားကြသည်။”

Verse 114

प्राप्ता यथा तत्कथितं युष्माकं हि मया मुदा । चक्रतीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

ပြောထားသကဲ့သို့ပင်၊ ငါသည် ဝမ်းမြောက်စွာ သင်တို့အား ပြန်လည်ဟောကြားပြီးပြီ။ စက်ရတီရ္ထနှင့် တူညီသော တီရ္ထ မရှိခဲ့သလို နောင်လည်း မရှိလာမည်။

Verse 116

अत्र स्नाता नरा विप्रा मोक्षभाजो न संशयः । कीर्तयेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः । चक्र तीर्थाभिषेकस्य प्राप्नोति फलमुत्तमम् । इह लोके सुखं प्राप्य परत्रापिसुखं लभेत्

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဤနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်သော လူတို့သည် မောက္ခကို ရထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်—သံသယမရှိ။ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဤအခန်းကို ရွတ်ဖတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် စက်ရတီရ္ထ၌ အဘိသေက (ရေသွန်းပူဇော်) ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ရရှိသည်။ ဤလောက၌ ချမ်းသာရပြီး နောက်လောက၌လည်း ချမ်းသာကို ရလိမ့်မည်။

Verse 117

यो धर्मतीर्थं च तथैव गालवं कुर्वाणगत्युग्रसमाधियो गम् । सुदर्शनं राक्षसनाशनं च स्मरेत्सकृद्वा न स पापभाग्जनः

ဓမ္မတီရ္ထကိုလည်းကောင်း၊ ယောဂသမာဓိကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းသော ဂာလဝ မုနိကိုလည်းကောင်း၊ ရာක්ෂသများကို ဖျက်ဆီးသော စုဒർശနကိုလည်းကောင်း တစ်ကြိမ်တည်းပင် သတိရမိသူသည် အပြစ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို မခံယူရ။