Adhyaya 26

Verse 1

। श्रीसूत उवाच । विधायाभिषवं मर्त्याः शंखतीर्थे द्विजोत्तमाः । यमुनां चैव गंगां च गयां चापि क्रमाद्व्रजेत्

သီရိ စူတ မိန့်တော်မူသည်။ “ဒွိဇောတ္တမတို့၊ သံခ-တီရ္ထ၌ သတ်မှတ်ထားသည့် အဘိသေကနှင့် သန့်စင်ရေချိုးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ယာတရိသည် အစဉ်လိုက် ယမုနာသို့၊ ထို့နောက် ဂင်္ဂါသို့၊ ထို့ပြင် ဂယာသို့လည်း သွားရမည်။”

Verse 2

यमुनाख्यं महातीर्थं गंगातीर्थमनुत्तमम् । गयातीर्थं च मर्त्यानां महापातकनाशनम्

ယမုနာကို မဟာတီရ္ထဟု ခေါ်ကြသည်။ ဂင်္ဂါ-တီရ္ထသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် အမြင့်မြတ်သည်။ ဂယာ-တီရ္ထသည် လူသားတို့အတွက် မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 3

एतत्तीर्थत्रयं पुण्यं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । सर्वविघ्नप्रशमनं सर्वरोगनिबर्हणम्

ဤတီရ္ထ သုံးပါးသည် ပုဏ္ဏမြတ်၍ လောကအားလုံးတွင် ကျော်ကြားသည်။ အတားအဆီးအားလုံးကို သက်သာစေပြီး ရောဂါအားလုံးကို ပယ်ဖျက်ပေးသည်။

Verse 4

एतद्धि तीर्थत्रितयं सकलाज्ञाननाशनम् । अविद्यायां विनष्टायां तथा ज्ञानप्रदं नृणाम्

အမှန်တကယ် ဤတီရ္ထ သုံးပါးသည် အဇ္ဈာနအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။ အဝိဒ္ယာ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ လူတို့အား သစ္စာဉာဏ်ကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 5

जानश्रुतिर्महाराज एषु तीर्थेषु वै पुरा । स्नात्वा रैक्वाद्द्विजश्रेष्ठात्प्राप्तवाञ्ज्ञानमुत्तमम्

မဟာရာဇာတော်၊ ရှေးကာလ၌ ဇာနရှရုတိသည် ဤတီရ္ထများတွင် ရေချိုးပြီးနောက်၊ ဒွိဇအထက်မြတ် ရိုက်ကွာထံမှ အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 6

ऋषय ऊचुः । सूत सर्वार्थतत्त्वज्ञ व्यासशिष्य महामते । यमुना चैव गंगा च गया चैवेति विश्रुतम्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “အို စူတ၊ အရာအားလုံး၏ သစ္စာတရားကို သိမြင်သူ၊ ဗျာသ၏ တပည့် မဟာပညာရှိရေ—ယမုနာ၊ ဂင်္ဂါ နှင့် ဂယာတို့သည် အလွန်သန့်ရှင်းမြတ်သော တီရ္ထဟု ကျော်ကြားသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိထားသည်။”

Verse 7

एतत्तीर्थत्रयं कस्मादागतं गंधमादने । जानश्रुतेश्च राजर्षेः स्नानात्तीर्थत्रयेऽपि च । ज्ञानावाप्तिः कथं रैक्वादस्माकं सूत तद्वद

“ဂန္ဓမာဒနတွင် ဤတီရ္ထ သုံးပါးသည် မည်သို့ မူလက ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ ထို့ပြင် ရာဇရသီ ဇာနရှရုတိ သည် ထိုတီရ္ထသုံးပါးတွင် သန့်စင်ရေချိုးကာ ဉာဏ်ပညာကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။ အို စူတ၊ ရိုက်ကွာ၏ အကြောင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။”

Verse 8

श्रीसूत उवाच । रैक्वनामा महर्षिस्तु पुरा वै गन्धमादने

သီရိ စူတက ဆိုသည်– “ရှေးကာလ၌ ဂန္ဓမာဒနတွင် ရိုက်ကွာ အမည်ရှိ မဟာရသီတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။”

Verse 9

तपस्सुदुश्चरं कुर्वन्न्यवसत्तपसां निधिः । दीर्घकालं तपः कुर्वन्स वै रैक्वो महामुनिः

တပသ၏ خزာနာတော်ဖြစ်သော မဟာမုနိ ရိုက်ကွာသည် အလွန်ခက်ခဲသော တပသကို ပြုလုပ်ရင်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ကာလရှည်ကြာ တပသကျင့်ခဲ့သည်။

Verse 10

तपोबलेन महता दीर्घमायुरवाप्तवान् । जन्मना पंगुरेवासीद्रैक्वनामा महामुनिः

တပသ၏ မဟာအင်အားကြောင့် သူသည် အသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ မွေးကတည်းက ရိုက်ကွာ အမည်ရှိ မဟာမုနိသည် ခြေမသန်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 11

पंगुत्वादसमर्थोऽभूद्गंतुं तीर्थान्यसौ मुनिः । संति यानि तु तीर्थानि गन्धमादनपर्वते

ခြေမသန်သောကြောင့် ထိုမုနိသည် အခြားတီရ္ထများသို့ အဝေးသွားရန် မစွမ်းနိုင်ခဲ့။ သို့သော် ဂန္ဓမာဒနတောင်ပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ ရှိနေသည်။

Verse 12

तानि गच्छति सामीप्याच्छकटेनैव संचरन् । स यद्रैक्वो मुनिवरो युग्वेन सह वर्तते

လှည်းဖြင့်သာ သွားလာကာ အနီးအနားရှိ တီရ္ထများသို့ သူသွားရောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မုနိအထူး ရိုက်ကွ သည် ‘ယုဂ္ဝ’ (လှည်း) နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 13

तपस्वी वैदिकैर्लोके सयुग्वैत्यभिधीयते । युग्वेति शकटं प्रोक्तं स तेन सह वर्तते

ဗေဒကိုလိုက်နာသော လူထုအတွင်း ထိုကဲ့သို့သော တပသီကို ‘သ-ယုဂ္ဝ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ‘ယုဂ္ဝ’ သည် လှည်းဟု ဆိုကြသဖြင့် သူသည် ထိုလှည်းနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 14

स खल्वेवं मुनिश्रेष्ठः सयुग्वानाम वै मुनिः । पूर्णज्ञानस्तपस्तेपे गन्धमादनपर्वते

ဤသို့ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—အမှန်တကယ် ‘သ-ယုဂ္ဝ’ ဟု အမည်ကျော်သော မုနိ—ပြည့်စုံသော ဉာဏ်ပညာနှင့် ဂန္ဓမာဒနတောင်ပေါ်တွင် တပကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 15

ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्यस्थः सोऽतप्यत महत्तपः । वर्षायां कण्ठदघ्नेषु जलेषु समवर्तत

နွေရာသီတွင် မီးငါးပုံအလယ်၌ ထိုင်ကာ သူသည် မဟာတပကို ဆောင်ရွက်하였다။ မိုးရာသီတွင် လည်ချောင်းထိ မြင့်သော ရေထဲ၌ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်하였다။

Verse 16

तपसा शोषिते गात्रे पामा तस्य व्यजायत । कण्डूयत स पामानं दिवारात्रं मुनीश्वरः

တပဿာကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ခြောက်သွေ့သွားသောအခါ ပာမာ (pāmā) ဟူသော ယားနာရောဂါ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ မုနိရှင်မြတ်သည် နေ့ညမပြတ် ထိုယားနာကို ကုတ်ယားနေ၏။

Verse 17

कण्डूयमान एवायं पामानं न तपोऽत्यजत् । अजायत मनस्त्वेवं तस्य सयुग्वनो मुनेः

ယားနာကို အမြဲတမ်း ကုတ်ယားနေရသော်လည်း တပဿာကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့။ ထိုသို့ဖြင့် မုနိ စယုဂ္ဝါ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 18

यमुनायां च गंगायां गयायां चाधुनैव हि । अस्मिंस्तीर्थे त्रये पुण्ये स्नातव्यं हि मया त्विति

“ယမုနာ၌လည်း၊ ဂင်္ဂါ၌လည်း၊ ဂယာ၌လည်း—ယခုတင်ပင် ငါ သန့်စင်ရေချိုး (စ్నာန) ပြုရမည်။ ဤတစ်နေရာတည်းသော ပုဏ္ဏတီရ္ထ သုံးပါးပေါင်းစည်းရာ၌ ငါ မဖြစ်မနေ ရေချိုးမည်” ဟု ဆုံးဖြတ်၏။

Verse 19

एवं विचिंत्य स मुनिरन्यां चिंतामथाकरोत् । अहं हि जन्मना पंगुरतः स्नानं हि दुर्लभम्

ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် မုနိသည် အခြားစိုးရိမ်မှုတစ်ရပ်သို့ ကျရောက်၏—“ငါသည် မွေးကတည်းက ခြေမသန်; ငါ့အတွက် စ్నာနကို ရရှိခြင်းသည် အမှန်တကယ် ခက်ခဲ၏။”

Verse 20

अतिदूरं मया गन्तुं शकटेन न शक्यते । किं करोम्यधुनेत्येवं स वितर्क्य महामतिः

“အလွန်ဝေးလံရာသို့ သွားရခြင်းကို ငါ့အတွက် လှည်းဖြင့်တောင် မဖြစ်နိုင်။ ယခု ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း” ဟု မဟာဉာဏ်ရှိသူသည် ဆင်ခြင်တော်မူ၏။

Verse 21

तीर्थत्रयेषु स्नानार्थं कर्तव्यं निश्चिकाय वै । अप्रसह्यमनाधृष्यं विद्यते मे तपोबलम्

သူသည် দৃঢ়စွာ ဆုံးဖြတ်하였다—“တီရ္ထ သုံးပါး၌ သန့်စင်ရေချိုးရန်အတွက် ဤကိစ္စကို မဖြစ်မနေ ပြုရမည်။ ငါ့အတွင်း၌ တပဿာအင်အား ရှိသည်—တားမရ၊ ထိခိုက်မရ।”

Verse 22

तेनैवावाहयिष्यामि तद्धि तीर्थत्रयं त्विह । इति निश्चित्य मनसा प्राङ्मुखो नियतेंद्रियः

သူက “အဲဒီတပဿာအင်အားနဲ့ပဲ တီရ္ထ သုံးပါးကို ဒီနေရာတင် အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်) မယ်” ဟု ဆို하였다။ ထိုသို့ စိတ်၌ သေချာချမှတ်ပြီး အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်하였다။

Verse 23

त्रिराचम्य च सयुग्वान्दध्यौ क्षणमतंद्रितः । तस्य मंत्रप्रभावेन यमुना सा महानदी

စယုဂ္ဝာန်သည် အာစမန သုံးကြိမ် ပြု၍ မပျင်းမနား တစ်ခဏ သမาธိဝင်하였다။ သူ၏ မန္တရအာနုභာဝကြောင့် မဟာနဒီ ယမုနာ (တုံ့ပြန်ပေါ်ထွန်း) လာ하였다။

Verse 24

गंगा च जह्नुतनया गया सा पापनाशिनी । भूमिं निर्भिद्य तिस्रोपि पातालात्सहसोत्थिताः

ထို့နောက် ဂင်္ဂါ—ဇဟ္နု၏ သမီး—နှင့် ပာပနာရှီနီ ဂယာတို့အပါအဝင် သုံးပါးလုံးသည် မြေပြင်ကို ခွဲဖောက်ကာ ပာတාලမှ တပြိုင်နက်တည်း ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 25

मानुषं रूपमास्थाय सयुग्वानमुपेत्य च । ऊचुः परमसंहृष्टा हर्षयंत्यश्च तं मुनिम्

သူတို့သည် လူ့ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ စယုဂ္ဝာန်ထံ ချဉ်းကပ်ပြီး အလွန်ပီတိဖြင့် ပြောကြား하였다—ထိုမုနိကို ဝမ်းမြောက်စေကာ။

Verse 26

सयुग्वन्रैक्व भद्रं ते ध्यानादस्मादुपारम । त्वन्मत्रेण समाकृष्टा वयमत्र समागताः

အို စယုဂ္ဝန်၊ အို ရိုက်ကွ—သင်တို့အား မင်္ဂလာကောင်းချီး ဖြစ်ပါစေ။ ဤသမาธိမှ ယခု ရပ်နားပါ။ သင်၏ တည်ရှိမှုနှင့် အာနုဘော်ကြောင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။

Verse 27

कि कर्तव्यं तवास्माभिस्तद्वदस्व मुनीश्वर । इति तासां वचः श्रुत्वा सयुग्वान्हि महामुनिः

“အို မုနိတို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့က သင်အတွက် ဘာကို လုပ်ပေးရမည်နည်း။ ကျေးဇူးပြု၍ ပြောပါ” ဟုဆိုကြ၏။ သူတို့၏ စကားကို ကြားသော် မဟာမုနိ စယုဂ္ဝန်…

Verse 28

ध्यानादुपारमत्तूर्णं ताश्चापश्यत्पुरः स्थिताः । स ताः संपूज्य विधिवद्रैक्वो वाचमभाषत

သူသည် သမาธိမှ အလျင်အမြန် ရပ်နားကာ မိမိရှေ့တွင် သူတို့ ရပ်နေသည်ကို မြင်၏။ ထို့နောက် ဓမ္မနည်းအတိုင်း ပူဇော်ကန်တော့ပြီး ရိုက်ကွက ဤစကားကို ဆို၏။

Verse 29

यमुने देवि हे गंगे हे गये पापनाशिनि । सन्निधानं कुरुध्वं मे गन्धमादनपर्वते

“အို ဒေဝီ ယမုနာ၊ အို ဂင်္ဂါ၊ အို ဂယာ—အပြစ်ပျောက်စေသူ—ဂန္ဓမာဒန တောင်ပေါ် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်အတွက် နီးကပ်စွာ တည်ရှိပါ” ဟုဆို၏။

Verse 30

यत्र भूमिं विनिर्भिद्य भवत्य इह निर्गताः । तानि पुण्यानि तीर्थानि भवेयुर्वोऽभिधानतः

“သင်တို့သည် ဤနေရာ၌ မြေကြီးကို ခွဲဖောက်၍ ပေါ်ထွက်လာသည့် နေရာများသည် ပုဏ္ဏတီရ္ထ ဖြစ်လာမည်၊ သင်တို့၏ နာမတော်များဖြင့်ပင် လူသိများမည်” ဟုဆို၏။

Verse 31

सहसांतरधीयंत तथास्त्वित्येव तत्र ताः । तदाप्रभृति तीर्थानि तानि त्रीण्यपि भूतले

ထိုခဏချင်းပင် သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ “တထာစ্তু—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆိုကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် တီရ္ထသုံးပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 32

तेनतेनाभिधानेन गीयन्ते सर्वदा जनैः । यत्र भूमिं विनिर्भिद्य यमुना निर्गता तदा

ထိုနာမများအတိုင်းပင် လူတို့သည် အမြဲတမ်း သီဆိုချီးမွမ်းကြ၏။ ယမုနာသည် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းကာ ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာ—ထိုနေရာ၌ပင်…

Verse 33

यमुनातीर्थमिति वै तज्जनैरभिधीयते । यतो वै पृथिवीरंध्राज्जाह्नवी सहसोत्थिता

ထိုနေရာကို လူတို့က အမှန်တကယ် “ယမုနာ-တီရ္ထ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထို့ပြင် မြေကြီး၏ အက်ကွဲရာမှ ဂျာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) သည် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာ…

Verse 34

गंगातीर्थमिति ख्यातं तल्लोके पापनाशनम् । गया हि मानुषं रूपं यत आस्थाय निर्ययौ

ထိုနေရာသည် လောက၌ “ဂင်္ဂါ-တီရ္ထ” ဟု ကျော်ကြားပြီး အပြစ်ပျက်စီးစေသော သန့်ရှင်းရာ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဂယာသည် လူ့ရုပ်ကို ခံယူကာ ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာမှ…

Verse 35

तदेव भूमिविवरं गयातीर्थं प्रचक्षते । एवमेतन्महापुण्यं तीर्थत्रयमनुत्तमम्

ထိုမြေပြင်အပေါက်ကိုပင် “ဂယာ-တီရ္ထ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤတီရ္ထသုံးပါးသည် မဟာပုဏ္ဏျ ပြည့်ဝ၍ အထွတ်အထိပ် အလွန်မြတ်သော တီရ္ထ-သုံးစု ဖြစ်၏။

Verse 36

रैक्वमंत्रप्रभावेण पृथिव्याः सहसोत्थितम् । अत्र तीर्थत्रये स्नानं ये कुर्वंति नरोत्तमाः

ရိုက်ကွာ၏ မန္တရအာနုဘော်ကြောင့် ဤသန့်ရှင်းရာဌာနသည် မြေကြီးမှ ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဤနေရာရှိ တီရ္ထ သုံးပါး၌ ရေချိုးပူဇော်သော လူကောင်းလူမြတ်တို့သည် မဟာဓမ္မပုဏ္ဏာကို ရရှိကြ၏။

Verse 37

तेषामज्ञाननाशः स्याज्ज्ञानमप्युदयं लभेत् । स्वमंत्रेण समाकृष्टे तत्र तीर्थत्रये मुनिः

သူတို့အတွက် အဝိဇ္ဇာ ပျက်စီး၍ အတွင်း၌ ဉာဏ်ပညာ ထွန်းတောက်လာ၏။ မိမိ၏ မန္တရဖြင့် ဆွဲယူပေါ်ထွန်းစေသော ထိုတီရ္ထ သုံးပါး၌ မုနိ (ရိုက်ကွာ) နေထိုင်ခဲ့၏။

Verse 38

स्नानं समाचरन्नित्यं स कालानत्यवाहयत् । एतस्मिन्नेव काले तु राजा जानश्रुतिर्महान्

သူသည် နေ့စဉ် ရေချိုးပူဇော်သည့် ဝိဓိကို ကျင့်သုံးကာ ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်ကို ကုန်လွန်စေခဲ့၏။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဇနာရှရုတိ အမည်ရှိ မဟာဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့၏။

Verse 39

पुत्रसंज्ञस्य राजर्षेः पौत्रो धर्मैकतत्परः । देयमन्नादि स तदा ह्यर्थिभ्यः श्रद्धयैव यत्

သူသည် ပုတ္တရသံဇ္ဉာ အမည်ရှိ ရာဇဋ္ဌိ (ရာဇရ္ဓိ) ၏ မြေးဖြစ်ပြီး ဓမ္မတရား၌သာ တစ်စိတ်တစ်မနက် အလေးထားသူဖြစ်၏။ ထိုအခါ အလိုရှိသူတို့အား အန္နာဟာရ စသည်—ပေးသင့်သမျှကို—သဒ္ဓါဖြင့်သာ ဒါနပြုခဲ့၏။

Verse 40

तस्मादेनं नजालोके श्रद्धादेयं प्रचक्षते । यतो बहुतरं वाक्यमन्नाद्यस्य महीपतेः

ထို့ကြောင့် လောကသားတို့သည် သူ့ကို “သဒ္ဓာဒေယ” ဟု ခေါ်ကြ၏—အဓိပ္ပါယ်မှာ “သဒ္ဓါဖြင့် ဒါနပြုသူ” ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုမဟာမင်း၏ အန္နာဟာရနှင့် ပစ္စည်းပစ္စယ ကြေညာချက်သည် အလွန်ကျယ်ပြန့်၍ ပေါများလှ၏။

Verse 41

अर्थिनां क्षुधितानां तु तृप्त्यर्थं वर्तते गृहे । अतोयमर्थिभिः सर्वैर्बहुवाक्य इतीर्यते

သူ၏အိမ်တွင် တောင်းခံသူများနှင့် ဆာလောင်သူများကို တင်းတိမ်စေဖို့ အမြဲတမ်း စားသောက်စီမံထားရှိသည်။ ထို့ကြောင့် တောင်းဆိုသူအားလုံးက သူကို “ဗဟုဝါကျ” ဟု ခေါ်ကြသည်—သူ၏ခေါ်သံနှင့် ကတိစကားသည် အဝေးအနှံ့ ကျော်ကြားကြားနားရသောသူ။

Verse 42

स वै पौत्रायणो राजा जानश्रुतसुतो बली । प्रियातिथिर्बभूवासौ बहुदायी तथाऽभवत्

အင်အားကြီးမားသော ဘုရင် ပေါထြာယဏ—ဇနာရှရုတိ၏ သား—သည် ဧည့်သည်ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်လာပြီး၊ အမှန်တကယ်ပင် ပေးကမ်းလှူဒါန်းမှု အလွန်များသောသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 43

नगरेषु च राष्ट्रेषु ग्रामेषु च वनेषु च । चतुष्पथेषु सर्वेषु महामार्गेषु सर्वशः

မြို့များတွင်လည်း၊ နိုင်ငံဒေသများတွင်လည်း၊ ရွာများတွင်လည်း၊ တောအုပ်များတွင်လည်း၊ လမ်းဆုံလေးခွများအားလုံးနှင့် မဟာလမ်းမကြီးများတလျှောက်—နေရာအနှံ့—

Verse 44

बह्वन्नपान संयुक्तं सूपशाकादिसंयुतम् । आतिथ्यं कल्पयामास तृप्तयेऽर्थिजनस्य वै

တောင်းခံသူတို့၏ အစုအဝေးကို တင်းတိမ်စေရန် အစားအစာနှင့် သောက်ရေ အလွန်များစွာ၊ ဟင်းရည်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စသည့်အရာများပါဝင်သော ဧည့်ခံမှုကို သူ စီမံပြုလုပ်하였다။

Verse 45

अन्नपानादिकं सर्वमुपयुड्ध्वमिहार्थिनः । इत्यसौ घोषयामास तत्र तत्र जनास्पदे

လူစုလူဝေးရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် သူက ထပ်ခါထပ်ခါ ကြေညာစေ하였다—“အို တောင်းခံသူတို့၊ ဒီကိုလာ၍ အစားအစာ၊ သောက်ရေ နှင့် လိုအပ်သမျှ အားလုံးကို သုံးဆောင်ကြလော့!”

Verse 46

तस्य प्रियातिथेरेव नृपस्य बहुदायिनः । अर्थिभ्यो दानशौंडस्य गुणाः सर्वत्र विश्रुताः

ထိုမင်း၏ဂုဏ်တော်များမှာ—ဧည့်သည်ကိုဂုဏ်ပြုကြိုဆိုခြင်းကိုနှစ်သက်၍၊ ပေးကမ်းရာတွင်အလွန်ရက်ရောပြီး၊ တောင်းခံသူတို့အပေါ် ဒါနဓမ္မကိုရှေ့ဆောင်သူဖြစ်သဖြင့်—အရပ်ရပ်တွင်ကျော်ကြားလေ၏။

Verse 47

अथ पौत्रायणस्यास्य गुण ग्रामेण वर्ततः । देवर्षयो महाभागास्तस्यानुग्रहकांक्षिणः

ထို့နောက် ပေါုတြာယဏ၏ မျိုးဆက်ဤသူသည် ဂုဏ်တော်အစုအဝေးဖြင့် ပြည့်စုံစွာ နေထိုင်ရာတွင်၊ မဟာဘဂ္ဂ ဒေဝရိသီတို့သည် သူ့အား အနုဂ्रहပေးလိုသဖြင့် နီးကပ်လာကြ၏။

Verse 49

हंसरूपं समास्थाय निदाघसमये निशि । रमणीयां विधायाशु श्रेणीमाकाशमागतः

နွေရာသီ၏ ညအချိန်တွင် သူတို့သည် ဟင်္သာရုပ်ကို ခံယူကာ၊ ချက်ချင်း လှပသော ပျံသန်းတန်းစီကို ဖန်တီးပြီး ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်ပျံတက်သွားကြ၏။

Verse 50

तरसा पततां तेषां हंसानां पृष्ठतो व्रजन् । एको हंसस्तु संबोध्य हंसमग्रेसरं तदा

ဟင်္သာတို့သည် အလျင်အမြန် ပျံသန်းနေစဉ်၊ သူတို့၏နောက်မှ လိုက်သွားသော ဟင်္သာတစ်ကောင်သည် ထိုအခါ ရှေ့ဆောင်ဟင်္သာကို ခေါ်၍ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 51

सोपहासमिदं वाक्यं प्राह शृण्वति राजनि । भोभो भल्लाक्ष भल्लाक्ष पुरो गच्छन्मरालक

မင်းကြီးကြားနာနေစဉ်၊ သူသည် အနည်းငယ်ရယ်မောသံနှင့် ဤစကားကို ပြောလေ၏—“ဟို ဟို! မျက်စိစူးရှသူ၊ မျက်စိစူးရှသူ! ရှေ့သို့သွားနေသော မရာလဟင်္သာရေ!”

Verse 52

सौधमध्ये पुरस्ताद्वै जानश्रुतसुतो नृपः । वर्तते पूजनीयोऽयं न पश्यसि किमंधवत्

နန်းတော်အလယ်၌၊ သင်၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဂျာနရှရုတ၏သား မင်းကြီးသည် ရပ်တည်နေ၏—ပူဇော်ထိုက်သူပင်။ မျက်ကန်းကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် မမြင်သနည်း?

Verse 53

यस्य तेजो दुराधर्षमाब्रह्म भवनादिदम् । अनंतादित्यसंकाशं ज्वलते पुरतो भृशम्

သူ၏တေဇောသည် မတားဆီးနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီး၍ ဘြဟ္မာ၏နေရာတိုင်အောင် ရောက်လျက်ရှိသည်။ သင်၏ရှေ့၌ ပြင်းထန်စွာ လောင်တောက်ကာ အဆုံးမဲ့ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၏။

Verse 54

तमतिक्रम्य राजर्षिं मा गास्त्वमुपरि द्रुतम् । यदि गच्छसि तत्तेजस्सांप्रतं त्वां प्रधक्ष्यति

ထို ရာဇဋ္ဌိ (ရာဇရိရှီ) ကို ကျော်လွန်၍ အပေါ်သို့ အလျင်အမြန် မသွားလေ။ သင် ဆက်သွားမည်ဆိုလျှင် သူ၏တေဇောသည် ယခုတင်ပင် သင့်ကို လောင်ကျွမ်းစေလိမ့်မည်။

Verse 55

इत्युक्तवंतं तं हंसमग्रतः प्रत्यभाषत । अहो भवानभिज्ञोऽसि श्लाघनीयोऽसि सूरिभिः

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသော် ရှေ့၌ရှိသော ဟင်္သာက ထိုဟင်္သာအား ပြန်လည်ဆို၏—“အဟော! သင်သည် သိမြင်တတ်သူ၊ ပညာရှိတို့က ချီးမွမ်းထိုက်သူပင်”။

Verse 56

अश्लाघनीयं कितवं यत्त्वमेनं प्रशंससे । प्रशंससे किमर्थं त्वमल्पं संतमिमं जनम्

“သင်သည် လှည့်စားသူ—ဤသူသည် ချီးမွမ်းထိုက်သူ မဟုတ်သော်လည်း သင်က ချီးမွမ်းနေသည်! အနည်းငယ်တန်ဖိုးရှိသော ဤလူကို အဘယ်ကြောင့် သင် ချီးကျူးသနည်း?”

Verse 57

भस्रावत्पशुवच्चैव केवलं श्वासधारिणम् । न ह्ययं वेत्ति धर्माणां रहस्यं पृथिवी पतिः

တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ သူသည် အသက်ရှူခြင်းကိုသာ ထမ်းဆောင်သူ—ဘဝသည် ပြာသဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။ မြေကြီး၏ အရှင်ဤသူသည် ဓမ္မ၏ အတွင်းရေးလျှို့ဝှက်ကို မသိ။

Verse 58

तत्त्वज्ञानी यथा रैक्वः सयुग्वान्ब्राह्मणोत्तमः । रैक्वस्य हि महज्ज्योतीरहस्यं दैवतैरपि

ရိုက်ကွာ—စယုဂဝန်ဟု ခေါ်ကြသော ဗြာဟ္မဏအထွဋ်—သည် တတ္တဝ (အမှန်တရား) ကို သိမြင်သူ ဖြစ်သည်။ ရိုက်ကွာ၏ မဟာအတွင်းအလင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို နတ်တို့အကြားတွင်ပင် သိကြသည်။

Verse 59

न ह्यस्य प्राणमात्रस्य तेजस्तादृशमस्ति वै । रैक्वस्य पुण्यराशीनामियत्ता नैव विद्यते

အသက်ရှူခြင်း (ပရာဏ) အဆင့်တင်သာ နေထိုင်သူ၌ ထိုကဲ့သို့သော တေဇောမရှိ။ သို့သော် ရိုက်ကွာ၏ စုဆောင်းထားသော ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) အစုအဝေး၏ အတိုင်းအတာသည် အမှန်တကယ် မသိနိုင်။

Verse 60

गण्यते पांसवो भूमेर्गण्यंते दिवि तारकाः । रैक्वपुण्यमहामेरुसमूहो नैव गण्यते

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်အမှုန်များကို ရေတွက်နိုင်သည်၊ ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များကိုလည်း ရေတွက်နိုင်သည်။ သို့သော် ရိုက်ကွာ၏ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) သည် မဟာမေရုကဲ့သို့ တောင်တန်းအစုအဝေးကြီးဖြစ်၍ လုံးဝ မရေတွက်နိုင်။

Verse 61

किं च तिष्ठंत्विमे धर्मा नश्वरास्तस्य वै मुनेः । ब्रह्मज्ञानमबाध्यं यत्तेन स श्लाघ्यते मुनिः

အခြားသော ဓမ္မဂုဏ်များကို ထားလိုက်ပါ—ထိုမုနိအတွက် အားလုံးသည် မတည်မြဲ။ သို့သော် အတားအဆီးမရှိသော ဗြဟ္မဇ္ဉာနကို ပိုင်ဆိုင်သောကြောင့် မုနိသည် အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းထိုက်သည်။

Verse 62

जानश्रुतेस्तु तादृक्षो धर्म एव न विद्यते । दुर्लभं यत्तु योगीन्द्रैः कुतस्तज्ज्ञानवैभवम्

သို့ရာတွင် Jānaśruti ထဲ၌ ထိုသို့သော ဓမ္မ မတွေ့ရ။ ယောဂီဣန္ဒြာတို့အတွက်တောင် ရခက်သော အဘိဓမ္မသိမြင်မှုကို သူက မည်သို့ ဉာဏ်ဝိဘဝ အလင်းရောင်ဖြင့် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

Verse 63

परित्यज्य दुरात्मानं तद्वराकमिमं जनम् । स एव रैक्वः सयुग्वाञ्छ्लाघ्यतां भवता मुनिः

ဤဒုစရိုက်စိတ်ရှိသော ဆင်းရဲသနားဖွယ် လူကို စွန့်ပစ်၍၊ အို မုနိ၊ သင်သည် ချီးမွမ်းထိုက်သူ Raikva—Sayugvān ကိုပင် ချီးကျူးစေ။

Verse 64

जन्मना पंगुरपि यः स्वस्य स्नानचिकीर्षया । गंगां च यमुनां चापि गयामपि मुनीश्वरः

မွေးကတည်းက ခြေမသန်သော်လည်း၊ ထိုမုနိဣရှ္ဝရသည် မိမိ၏ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးပူဇော်မှုကို ပြုလိုသဖြင့် ဂင်္ဂါ၊ ယမုနာ နှင့် ဂယာကိုတောင် (ခေါ်ယူခဲ့သည်)။

Verse 65

आह्वयामास मन्त्रेण निजाश्रमसमीपतः । तस्य ब्रह्मविदो रैक्वमहर्षेर्धर्मसंचये

သူသည် မန္တရဖြင့် မိမိအာရှရမ်အနီးသို့ သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်—သူ Raikva သည် ဘြဟ္မဝိဒ် မဟာရိရှီဖြစ်၍ ဓမ္မစည်းစိမ် စုဆောင်းမှုဖြင့် ပြည့်ဝသူတည်း။

Verse 66

अंतर्भवंति धर्मौघास्त्रैलोक्योदरवर्तिनाम् । रैक्वस्य धर्मकक्षा तु न हि त्रैलोक्यवर्तिनाम्

သုံးလောက၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း နေထိုင်သူတို့၏ ဓမ္မရေစီးကြောင်းများကိုတော့ ခြုံငုံနိုင်သေး၏; သို့သော် Raikva ၏ ‘ဓမ္မကဏ္ဍ’ ကို သုံးလောကအတွင်း မည်သည့်အရာမျှ မခြုံငုံနိုင်။

Verse 67

प्राणिनां धर्मकक्षायामन्तर्भवति कर्हिचित । एवमग्रेसरे हंसे कथित्वोपरते सति

ဤသို့ပင်၊ ဟင်္သာတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးရေ၊ တခါတရံ သတ္တဝါသည် ဓမ္မ၏အဝင်းအဝိုင်းသို့ ဝင်ရောက်တတ်၏။ ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဦးဆောင်ဟင်္သာသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

Verse 68

हंसरूपा मुनींद्रास्ते ब्रह्मलोकं ययुः पुनः । अथ पौत्रायणो राजा जानश्रुतिररिंदमः

ဟင်္သာရုပ်ကို ဆောင်ယူသော မုနိဓမ္မပတိတို့သည် ထပ်မံ၍ ဘြဟ္မာလောကသို့ သွားကြ၏။ ထို့နောက် ပေါထ္ရာယဏ မျိုးဆက်၊ ရန်သူနှိမ်နင်းသော မင်းကြီး ဇာနရှရုတိ—

Verse 69

रैक्वं चोत्कर्षकाष्ठायां निशम्य परमावधिम् । विषण्णोऽभवदत्यर्थं वराकोऽक्षजितो यथा

ရိုက်ကွာသည် အထူးကောင်းမြတ်မှု၏ အမြင့်ဆုံးထိပ်သို့ ရောက်ရှိကြောင်း ကြားသိလျှင်၊ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်ညစ်ညူးသွား၏—ကံစမ်းအန်စာတုံးပြိုင်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သော ဆင်းရဲသူကဲ့သို့။

Verse 70

चिंतयामास स नृपः पौनःपुन्येन निःश्वसन् । हंस उत्कर्षयन्रैक्वं निकृष्टं मामिहाब्रवीत्

မင်းကြီးသည် ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားကာ နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချ၍—“ဟင်္သာက ရိုက်ကွာကို မြှောက်တင်ပြီး ငါ့ကို ဤနေရာတွင် နိမ့်ကျသူဟု ဆိုခဲ့သည်” ဟု တွေး၏။

Verse 71

अहो रैक्वस्य माहात्म्यं यं प्रशंसंति पक्षिणः । तत्परित्यज्य संसारं सर्वं राज्यमिहाधुना

“အို၊ ရိုက်ကွာ၏ မဟာတန်ခိုး—ငှက်တို့တောင် ချီးမွမ်းကြသည်! သံသရာ၏ ချည်နှောင်မှုကို စွန့်၍ ဤအခါတင် ဤနိုင်ငံတော်အားလုံးကို ငါ စွန့်လွှတ်မည်”။

Verse 72

सयुग्वानं महात्मानं तमेव शरणं व्रजे । कृपानिधिः स वै रैक्वः शरणं मामु पागतम्

ငါသည် မဟာအတ္တမ စယုဂ္ဝာန အရှင်ထံသို့သာ အားကိုးခိုလှုံမည်။ ရိုက်ကွာသည် ကရုဏာ၏ خزانہ ဖြစ်၍ ခိုလှုံရန်လာသော ငါ့အား အကာအကွယ်ပေးမည်။

Verse 73

प्रतिगृह्यात्मविज्ञानं मह्यं समुपदेक्ष्यति । इत्यसौ चिंतयन्नेव कथंकथमपि द्विजाः

ငါ့ကို လက်ခံပြီးနောက် သူသည် အတ္တမ-ဗိဇ္ဇာ၊ အတ္တမသိမြင်ခြင်းကို ငါ့အား မလွဲမသွေ သင်ကြားပေးမည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားလျက်၊ အို ဒွိဇတို့၊ သူသည် မည်သို့မည်ပုံဖြစ်စေ ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

Verse 74

जाग्रन्नेवायमुद्वेलां रात्रिं तामत्यवाह यत् । निशावसाने संप्राप्ते बंदिवृन्दप्रवर्तितम्

သူသည် စိတ်မငြိမ်သော ထိုညကို မအိပ်ဘဲ နိုးနိုးကြားကြား ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ညအဆုံးသို့ ရောက်လာသောအခါ ဘန္ဒီတို့၏ အစုအဝေးက ထုံးစံအတိုင်း နိုးကြားကြေညာသံကို စတင်လှုပ်ရှားစေ하였다။

Verse 75

अशृणोन्मंगलरवं तूर्यघोषसमन्वितम् । तदाकर्ण्य महाराजस्तदा तल्पस्थ एव सन्

သူသည် တူရိယာသံကြီးများနှင့် တွဲဖက်သော မင်္ဂလာသံကို ကြားရသည်။ ထိုသံကို ကြားသော် မဟာရာဇာသည်—အိပ်ရာပေါ်တွင်ပင် ရှိနေဆဲ—

Verse 76

सारथिं शीघ्रमाहूय बभाषे सादरं वचः । सारथे सत्वरं गत्वा रथमारुह्य वेगवत्

သူသည် ရထားမောင်းသူကို ချက်ချင်းခေါ်၍ လေးစားစွာ ပြောသည်– “အို စာရഥီ၊ အမြန်သွား၍ ရထားပေါ်တက်ကာ လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်လော့။”

Verse 77

आश्रमेषु महर्षीणां पुण्येषु विपिनेषु च । विविक्तेषु प्रदेशेषु सतामावासभूमिषु

(ထိုသူကို) မဟာရိရှီတို့၏ အာရှရမ်များ၌၊ ပုဏ္ဏပဝါန သစ်တောများ၌; တိတ်ဆိတ်သော ဒေသများ၌နှင့် သဒ္ဓါရှင် သန့်ရှင်းသူတို့ နေထိုင်ရာ မြေပြင်များ၌ ရှာဖွေလော့။

Verse 78

तीर्थानां च नदीनां च कूलेषु पुलिनेषु च । अन्येषु च प्रदेशेषु यत्र संति मुनीश्वराः

(ထိုသူကို) တီရ္ထများနှင့် မြစ်များ၏ ကမ်းပါးများ၌၊ သဲတန်းပေါ်၌; ထို့ပြင် အခြားဒေသများ၌လည်း—မုနီဣශ්ဝရတို့ ရှိရာရာ၌—ရှာဖွေလော့။

Verse 79

तेषु सर्वेषु योगींद्रं पंगुं शकटसंस्थितम् । रैक्वाभिधानं सर्वेषां धर्माणामेकसंश्रयम्

ထိုနေရာများအနက်၌ ယောဂီတို့၏ အင်ဒြ—ခြေမသန်၊ လှည်းအတွင်း/လှည်းဘေး၌ ထိုင်နေသူ—‘ရိုက်ကွ’ ဟူသော အမည်ရှိ၍၊ ဓမ္မအားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာနှင့် အထောက်အကူ ဖြစ်၏။

Verse 80

ब्रह्मज्ञानैकनिलयं सयुग्वानं गवेषय । अन्विष्य तूर्णं मत्प्रीत्यै पुनरागच्छ सारथे

‘စယုဂ္ဝါန’ ကို ရှာဖွေလော့—သူသည် ဗြဟ္မဇ్ఞာန်၏ တစ်ခုတည်းသော နေရာတည်ရာ ဖြစ်၏။ တွေ့ရှိပြီးလျှင် အမြန်ပြန်လာ—ငါ့နှစ်သက်မှုအတွက်၊ ဟေ စာရထိ။

Verse 81

स तथेति विनिर्गत्य वेगवद्रथसंस्थितः । सर्वत्रान्वेषयामास रैक्वं ब्रह्मविदं मुनिम्

သူက “ထိုသို့ပင်” ဟုဆိုကာ ထွက်ခွာသွား၏; လျင်မြန်သော ရထားပေါ် တက်စီး၍၊ ဗြဟ္မကို သိမြင်သော မုနီ ‘ရိုက်ကွ’ ကို နေရာအနှံ့ ရှာဖွေလေ၏။

Verse 82

गुहासु पर्वतानां च मुनीनामाश्रमेषु च । संचचार महीं कृत्स्नां तत्र तत्र गवेषयन्

ဤနေရာအဲဒီနေရာ ရှာဖွေလျက်၊ သူသည် ကမ္ဘာမြေတစ်လျှောက်လုံး လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်—တောင်ဂူများနှင့် မုနိတို့၏ အာရှရမ်များအတွင်း၌လည်း။

Verse 83

अन्विष्य विविधान्देशान्सारथिस्त्वरया सह । क्रमान्महर्षिसंबाधं गंधमादनमन्वगात्

နိုင်ငံဒေသမျိုးစုံကို ရှာဖွေပြီးနောက်၊ ရထားမောင်းသူသည် အလျင်အမြန်ဖြင့် အစဉ်လိုက် မဟာရိရှီများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ဂန္ဓမာဒနသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 84

मार्गमाणः स तत्रापि तं ददर्श मुनीश्वरम् । कंडूयमानं पामानं शकटीयस्थलस्थि तम्

အဲဒီမှာလည်း ရှာဖွေနေစဉ်၊ မုနိတို့၏ အရှင်ကို တွေ့မြင်하였다—ယားယံသော အနာများကြောင့် ပင်ပန်း၍ ကိုယ်ကို ခြစ်ကာ၊ လှည်းအနီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

Verse 85

अद्वैतनिष्कलं ब्रह्म चिंतयंतं निरन्तरम् । तं दृष्ट्वा सारथिस्तत्र सयुग्वानं महामुनिम्

အဲဒီနေရာတွင် ရထားမောင်းသူသည် မဟာမုနိ “စယုဂ္ဝါန” ကို မြင်တွေ့하였다—အဒွైత၊ အစိတ်အပိုင်းမရှိသော ဘြဟ္မန်ကို မပြတ်မလပ် စဉ်ဆက်မပြတ် သမ္မတိဖြင့် စဉ်းစားနေသူ။

Verse 86

रैक्वोऽयमिति संचिंत्य तमासाद्य प्रणम्य च । विनयान्मुनिमप्राक्षीदुपविश्य तदन्तिके

“ဤသူသည် ရိုက်ကွာပင်” ဟု စဉ်းစားကာ သူသည် နီးကပ်သွား၍ ဦးချကန်တော့하였다။ ထို့နောက် ယဉ်ကျေးနှိမ့်ချစွာ ဘေးနားတွင် ထိုင်ကာ မုနိအား မေးမြန်း하였다။

Verse 87

सयुग्वान्रैक्वनामा च ब्रह्मन्किं वै भवानिति । तस्य वाक्यं समाकर्ण्य स मुनिः प्रत्यभाषत

သူက “အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်သည် စယုဂ္ဝန်—ရိုက်ကွာဟုလည်း ခေါ်သောသူ—ဟုတ်သလား။ အမှန်တကယ် သင်သည် မည်သူနည်း” ဟု မေးရာ၊ ထိုစကားကို ကြားသော် မုနိသည် ပြန်လည် ဖြေကြား하였다။

Verse 88

अहमेव सयुग्वान्वै रैक्वनामेति वै तदा । इत्याकर्ण्य मुने र्वाक्यमिंगितैर्बहुभिस्तथा

ထိုအခါ သူက “ငါပင် စယုဂ္ဝန် ဖြစ်သည်၊ အမှန်တကယ်—ငါ့နာမည်ကို ရိုက်ကွာ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်” ဟု ဆို하였다။ မုနိ၏ စကားကို ကြားသော် အခြားသူသည် လျှို့ဝှက်သိမ်မွေ့သော အင်္ဂিতအများဖြင့်လည်း နားလည်သွား하였다။

Verse 89

कुटुम्बभरणार्थाय धनेच्छामवगम्य च । सर्वं न्यवेदयद्राज्ञे निवृत्तो गंधमादनात्

မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ငွေကြေးလိုလားမှုကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု နားလည်ပြီး၊ ဂန္ဓမာဒန တောင်မှ ပြန်လာကာ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မင်းထံ တင်ပြ하였다။

Verse 90

जानश्रुतिर्निशम्याथ सारथेर्वाक्यमादरात् । षट्शतानि गवां चापि निष्कभारं धनस्य च

ထို့နောက် ဇာနရှရုတိသည် ရထားမောင်း၏ အစီရင်ခံချက်ကို လေးစားစွာ ကြားနာပြီး၊ နွားခြောက်ရာနှင့် နိရှ္က (ရွှေဒင်္ဂါး) အဖြစ် ငွေကြေးတစ်ထုပ်ကို ပြင်ဆင်하였다။

Verse 91

रथं चाश्वतरीयुक्तं समादाय त्वरान्वितः । पौत्रायणः स राजर्षिस्तं रैक्वं प्रतिचक्रमे

လျင်မြန်သော မမြင်းများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ရထားကို ယူဆောင်ကာ၊ ပေါုတြာယဏ ဟူသော ရာဇရ္ဓိသည် အလျင်အမြန် ရိုက်ကွာ ထံသို့ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 92

गत्वा च वचनं प्राह तं रैक्वं स महीपतिः । भगवन्रैक्व सयुग्वन्मद्दत्तं प्रतिगृह्यताम्

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီး နိုင်ငံ၏အရှင်မင်းက ရိုင်ကွကို မိန့်တော်မူသည်— “အို ဘုရားသဘောရှိသော ရိုင်ကွ၊ အို စယုဂ္ဝန်၊ ကျွန်ုပ်ပေးအပ်သော ပူဇော်သက္ကာကို ကြင်နာစွာ လက်ခံပါ။”

Verse 93

षट्शतानि गवां चापि निष्कभारं धनस्य च । रथं चाश्वतरीयुक्तं प्रतिगृह्णीष्व मामकम्

“ကျွန်ုပ်ထံမှ နွားခြောက်ရာကောင်၊ နိෂ္ကာငွေတန်ဖိုးဖြင့် စည်းစိမ်တစ်ထုပ်၊ နှင့် မြင်းမများဖြင့် ဆွဲထားသော ရထားတစ်စီးကိုလည်း လက်ခံပါ။”

Verse 94

गृहीत्वा सवमेतत्तु भो ब्रह्मन्ननुशाधि माम् । अद्वैतब्रह्मविज्ञानं मह्यं समुपदिश्यताम्

“ဤအရာအားလုံးကို လက်ခံပြီးနောက်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်ကို ညွှန်ကြားပါ။ အဒွೈတ ဘြဟ္မဗိဇ္ဈာန်၏ ဉာဏ်ကို ကျွန်ုပ်အား သင်ကြားပေးပါ။”

Verse 95

इति तस्य वचः श्रुत्वा सस्पृहं च संसभ्रम् । रैक्वः प्रत्याह सयुग्वाञ्जानश्रुतिमरिंदमम्

သူ၏ စိတ်အားထက်သန်၍ ရိုးသားသော စကားကို ကြားသော်၊ စယုဂ္ဝန် ရှင်ရသီ ရိုင်ကွက ရန်သူတို့ကို ချေမှုန်းသူ ဇာနရှရုတိအား ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 96

रैक्व उवाच । एता गावस्तवैवास्तु निष्कभारस्तथा रथः । किमल्पेन ममानेन बहुकल्पेषु जीवतः

ရိုင်ကွက မိန့်တော်မူသည်— “ဤနွားများသည် သင်၏ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ်ပင် ရှိပါစေ၊ နိෂ္ကာစည်းစိမ်တစ်ထုပ်နှင့် ရထားလည်း ထိုနည်းတူ။ ကလ္ပများစွာကို ဖြတ်သန်း၍ အသက်ရှင်လာသူ ငါ့အတွက် ဤအနည်းငယ်သော လှူဒါန်းမှုသည် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း?”

Verse 97

न मे कुटुंब निर्वाहे पर्याप्तमिदमंजसा । एवं शतगुणं चापि यदि दत्तं त्वया मम

ဤအရာသည် ကျွန်ုပ်၏ မိသားစုကို ထိန်းသိမ်းလျှောက်ပတ်ရန် လုံးဝမလုံလောက်ပါ။ သင်က ယင်း၏ အဆတစ်ရာပင် ပေးလျှင်တောင်၊ ထိုသည်လည်း လောကီဥစ္စာသာ ဖြစ်နေမည်။

Verse 98

नालं तदपि राजेंद्र कुटुंबभरणाय वै । इति रैक्ववचः श्रुत्वा जानश्रुतिरभाषत

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ထိုအရာတောင် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် မလုံလောက်ပါ။ ရိုက်ကွ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဂျာနရှရုတိက ပြန်လည်ဆို하였다။

Verse 99

जानश्रुतिरुवाच । त्वयोपदिश्यमानस्य ब्रह्मज्ञानस्य वै मुने । न हि मूल्यमिदं ब्रह्मन्गोधनं रथ एव च

ဂျာနရှရုတိက ဆိုသည်– “အို မုနိ၊ သင်က သင်ကြားပေးမည့် ဘြဟ္မ-ဉာဏ်အတွက်၊ အို ဂုဏ်ထူးမြတ်သော ဘြာဟ္မဏ၊ နွားဥစ္စာနှင့် ရထားတို့သည် ထိုဘြဟ္မ၏ တန်ဖိုးမဟုတ်ပါ။”

Verse 100

प्रतिगृह्णीष्व वा मा वा ममैतत्तु गवादिकम् । निष्कलाद्वैतविज्ञानं ब्रह्मन्नुपदिशस्व मे । तदाकर्ण्य वचस्तस्य सयुग्वान्वाक्य मब्रवीत्

ကျွန်ုပ်၏ လက်ဆောင်များ—နွားစသည်တို့—ကို လက်ခံချင်လက်ခံ၊ မလက်ခံချင်လည်း ရပါသည်။ သို့သော် အို ဘြာဟ္မဏ၊ အပိုင်းအစမရှိသော အဒွైత သတ္တဝါတရား၏ ဉာဏ်ကို ကျွန်ုပ်အား သင်ကြားပေးပါ။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စယုဂ္ဝန်က ပြန်လည်ဆို하였다။

Verse 101

रैक्व उवाच । निर्वेदो यस्य संसारे तथा वै पुण्यपापयोः

ရိုက်ကွက ဆိုသည်– “လောကီသံသရာအပေါ် နိရ္ဝေဒ (စိတ်လျော့ခွာမှု) ရှိသူ၊ ထို့အတူ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ် နှစ်မျိုးစလုံးအပေါ်လည်း ထိုသို့ပင်…”

Verse 110

उपातिष्ठत राजासौ सयुग्वानं गुरुं पुनः । सयुग्वा स च रैक्वोऽपि मुनींद्रैरपि दुर्लभम्

ထိုဘုရင်သည် စယုဂ္ဝါန်ကို ဂုရုအဖြစ် ထပ်မံသွားရောက်ကာ ရိုသေစွာ ဆည်းကပ်하였다။ စယုဂ္ဝါန်နှင့် ရိုက်ကွာတို့သည် မဟာမုနိများအတွက်ပင် ရှာဖွေရခက်သောသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 116

निर्भिद्याज्ञानतिमिरं ब्रह्मभूयाय कल्पते

အဇ္ဈာန၏ အမှောင်ကို ထိုးဖောက်ကျော်လွှားနိုင်လျှင်၊ လူသည် ဘြဟ္မဘဝ—ဘြဟ္မန်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်း—အတွက် သင့်လျော်လာသည်။