Adhyaya 34

Verse 1

व्यास उवाच । एवं रामेण धर्मज्ञ जीर्णोद्धारः पुरा कृतः । द्विजानां च हितार्थाय श्रीमातुर्वचनेन च

ဗျာသကဆိုသည်— “ဤသို့ပင်၊ ဓမ္မကိုသိမြင်သော ရာမသည် ရှေးကာလ၌ ပျက်ယွင်းယိုယွင်းသွားသောအရာတို့ကို ပြန်လည်ပြုပြင်တည်ဆောက်ခဲ့၏။ ထိုသည်မှာ ဒွိဇတို့၏ အကျိုးအတွက်လည်းကောင်း၊ သရီမာတာ၏ အမိန့်တော်အတိုင်းလည်းကောင်း ဖြစ်၏။”

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कीदृशं शासनं ब्रह्मन्रामेण लिखितं पुरा । कथयस्व प्रसादेन त्रेतायां सत्यमंदिरे

ယုဓိဋ္ဌိရကဆိုသည်— “အို ဗြာဟ္မဏ ရှင်၊ ရာမသည် ရှေးကာလ၌ မည်သို့သော အမိန့်စာကို ရေးသားခဲ့သနည်း။ ကျေးဇူးပြု၍ မေတ္တာဖြင့် ပြောပြပါ—တရေတာယုဂ၌ သတ္တျမန္ဒိရ၌ ထုတ်ပြန်ခဲ့သော အမိန့်စာကိုပါ။”

Verse 3

व्यास उवाच । धर्मारण्ये वरे दिव्ये बकुलार्के स्वधिष्ठिते । शून्यस्वामिनि विप्रेंद्र स्थिते नारायणे प्रभौ

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– အမြင့်မြတ်၍ ဒိဗ္ဗသဘောရှိသော ဓမ္မာရဏ္ယ၌၊ ဘကူလာရ္က သည် မိမိ၏ အာသန၌ တည်မြဲစွာ စံနေရာယူလျက်ရှိရာ၊ အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ၊ သုညသွာမင်၌ ပရဘု နာရာယဏ သည် တည်ရှိနေစဉ်…

Verse 4

रक्षणाधिपतौ देवे सर्वज्ञे गुणनायके । भवसागर मग्नानां तारिणी यत्र योगिनी

ထိုနေရာ၌ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း၏ အဓိပတိဖြစ်သော ဒေဝ—အရာရာသိမြင်သော စဗ္ဗည၊ ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ ခေါင်းဆောင်—တည်ရှိတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ‘တာရီဏီ’ ဟူသော ယောဂိနီသည် သံသရာ-ဘဝ၏ သမုဒ္ဒရာ၌ နစ်မြုပ်သူတို့ကို ကူးမြောက်စေ၏။

Verse 5

शासनं तत्र रामस्य राघवस्य च नामतः । शृणु ताम्राश्रयं तत्र लिखितं धर्मशास्त्रतः

ထိုနေရာ၌ ရာမ—ရာဃဝ—၏ အမည်ဖြင့် ထုတ်ပြန်သော အမိန့်တော်ကို နားထောင်လော့။ ဓမ္မရှာစတြာအတိုင်း စီရင်ရေးသားထားသော ကြေးပြားစာတမ်း (တမ္ရပတ္တရ) သည် ထိုနေရာ၌ ရေးထိုးထား၏။

Verse 6

महाश्चर्यकरं तच्च ह्यनेकयुगसंस्थितम् । सर्वो धातुः क्षयं याति सुवर्णं क्षयमेति च

ထိုအရာသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ ယုဂအများအပြားတိုင်တည်တံ့၏။ သတ္တုအားလုံးသည် ပျက်စီးယုတ်လျော့သွားကြပြီး ရွှေတောင်မှ လျော့နည်းသွား၏။

Verse 7

प्रत्यक्षं दृश्यते पुत्र द्विजशासनमक्षयम् । अविनाशो हि ताम्रस्य कारणं तत्र विद्यते

သားရေ၊ မျက်မြင်တကာ မြင်ရသည်မှာ ဗြာဟ္မဏတို့၏ အမိန့်စာတမ်းသည် မပျက်မယုတ် အက္ခယ ဖြစ်၏။ အကြောင်းမူ ထိုကိစ္စ၌ ကြေး၏ မဖျက်မပျက်တည်မြဲမှုကို ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်း ရှိနေသောကြောင့်တည်း။

Verse 8

वेदोक्तं सकलं यस्माद्विष्णुरेव हि कथ्यते । पुराणेषु च वेदेषु धर्मशास्त्रेषु भारत

ဝေဒ၌ သင်ကြားထားသမျှ အကုန်လုံးသည် အမှန်တကယ် ဗိဿဏုတော်ဟူ၍ ကြေညာထားသည်။ အို ဘာရတ၊ ပုရာဏ၊ ဝေဒနှင့် ဓမ္မရှာස්တရတို့၌လည်း ထိုသို့ပင်။

Verse 9

सर्वत्र गीयते विष्णुर्नाना भावसमाश्रयः । नानादेशेषु धर्मेषु नानाधर्मनिषेविभिः

နေရာတိုင်းတွင် ဗိဿဏုတော်ကို သီဆိုချီးမွမ်းကြပြီး၊ ခံစားမှုနှင့် ဘာဝအမျိုးမျိုးကို အားထား၍ ချဉ်းကပ်ကြသည်။ နိုင်ငံဒေသမျိုးစုံ၏ ဓမ္မများတွင်၊ အကျင့်ဝတ်မျိုးစုံကို လိုက်နာသူတို့ကလည်း ထိုသို့ပင်။

Verse 10

नानाभेदैस्तु सर्वत्र विष्णुरेवेति चिंत्यते । अवतीर्णः स वै साक्षात्पुराणपुरुषो त्तमः

ကွဲပြားမှုအမျိုးမျိုးဖြင့် စဉ်းစားကြသော်လည်း နေရာတိုင်းတွင် ‘ဗိဿဏုတော်တည်းဟူ၍သာ’ ဟု နားလည်ကြသည်။ ပုရာဏများက ချီးမွမ်းသော ပရမပုရုෂ—ပုရုෂောတ္တမတော်သည် အမှန်တကယ် ကိုယ်တိုင်အဝတားဆင်းသက်လာတော်မူ၏။

Verse 11

देववैरिविनाशाय धर्मसंरक्षणाय च । तेनेदं शासनं दत्तमविनाशात्मकं सुत

ဒေဝတော်တို့၏ ရန်သူများကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ဓမ္မကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် ဤအမိန့်တော်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်—သားရေ—အနှစ်သာရအားဖြင့် မပျက်မယုတ်သော အမိန့်တော်ဖြစ်၏။

Verse 12

यस्य प्रतापादृषद स्तारिता जलमध्यतः । वानरैर्वेष्टिता लंका हेलया राक्षसा हताः

ပရတாபတော်ကြောင့် ကျောက်တုံးများသည် ရေမಧ್ಯ၌ပင် မျောတက်လာခဲ့သည်။ ဝါနရတို့က လင်္ကာကို ဝိုင်းရံခဲ့ကြပြီး၊ ရာක්ෂသတို့ကိုလည်း လွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

Verse 13

मुनिपुत्रं मृतं रामो यमलोकादुपानयत् । दुंदुभिर्निहतो येन कबंधोऽभिहतस्तथा

ရာမသည် ယမလောကမှပင် မုနိ၏ သေဆုံးသွားသော သားကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက်ဖြင့် ဒုန္ဒုဘီကို သတ်နှိမ်ခဲ့ပြီး ကဗန္ဓကိုလည်း ထိုနည်းတူ ချေမှုန်းခဲ့သည်။

Verse 14

निहता ताडका चैव सप्तताला विभेदिताः । खरश्च दूषणश्चैव त्रिशिराश्च महासुरः

တာဍကာလည်း သတ်နှိမ်ခံရပြီး တာလပင် ခုနစ်ပင်ကိုလည်း ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။ ခရနှင့် ဒူෂဏတို့ ပျက်စီးခဲ့ပြီး မဟာအသူရ တြိရှီရလည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 15

चतुर्दशसहस्राणि जवेन निहता रणे । तेनेदं शासनं दत्तमक्षयं न कथं भवेत्

စစ်မြေပြင်တွင် လေးသောင်းတစ်ထောင်ကို အလျင်အမြန် သတ်နှိမ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သောသူက ဤအမိန့်ကို ပေးအပ်ထားသဖြင့် မဖျက်မပျက် မဖြစ်နိုင်ပါသလော။

Verse 16

स्ववंशवर्णनं तत्र लिखित्वा स्वयमेव तु । देशकालादिकं सर्वं लिलेख विधिपूर्वकम्

အဲဒီနေရာတွင် သူသည် ကိုယ်တိုင် မိမိ၏ မျိုးရိုးအကြောင်းကို ရေးသားခဲ့သည်။ ထို့နောက် နည်းလမ်းတကျ နေရာ၊ အချိန် စသည့် အရာအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

Verse 17

स्वमुद्राचिह्नितं तत्र त्रैविद्येभ्यस्तथा ददौ । चतुश्चत्वारिंशवर्षो रामो दशरथात्मजः

အဲဒီနေရာတွင် သူသည် မိမိ၏ တံဆိပ်မုဒြာဖြင့် အမှတ်အသားတင်ထားသော အရာကို တြိဝေဒပညာရှင် အာచာရျများထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဒశရထ၏ သား ရာမသည် ထိုအခါ အသက် ၄၄ နှစ်ရှိသည်။

Verse 18

तस्मिन्काले महाश्चर्यं संदत्तं किल भारत । तत्र स्वर्णोपमं चापि रौप्योपमम थापि च

ထိုအခါ၊ အို ဘာရတ၊ အံ့ဩဖွယ်ကြီးတစ်ရပ်ကို အမှန်တကယ် ပေးအပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ရွှေနှင့်တူသော အံ့ဩဖွယ်များနှင့် ငွေနှင့်တူသော အံ့ဩဖွယ်များလည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 19

उवाह सलिलं तीर्थे देवर्षिपितृतृप्तिदम् । स्ववंशनायकस्याग्रे सूर्येण कृतमेव तत्

တီရ္ထ၌ ရေသည် ထွက်ပေါ်စီးဆင်းလာ၍ ဒေဝတော်များ၊ ဒေဝရိရှီများနှင့် ပိတရ်များကို တೃप्तစေ၏။ ထိုအမှုကို နေရောင်သခင် စူရျဒေဝသည် မိမိမျိုးရိုး၏ ခေါင်းဆောင်ရှေ့၌ပင် အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ပြီးစီးခဲ့၏။

Verse 20

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं रामो विष्णुं प्रपूज्य च । रामलेखविचित्रैस्तु लिखितं धर्मशासनम्

ထိုအံ့ဩဖွယ်ကြီးကို မြင်ပြီးနောက် ရာမသည် ဗိဿဏုကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ရာမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ရေးအက္ခရာ အလှအပအံ့ဩဖွယ်များဖြင့် ဓမ္မအမိန့်ကို ရေးထိုးမှတ်တမ်းတင်ခဲ့၏။

Verse 21

यद्दृष्ट्वाथ द्विजाः सर्वे संसारभयबंधनम् । कुर्वते नैव यस्माच्च तस्मान्निखिलरक्षकम्

ထိုအရာကို မြင်ပြီးနောက် ဒွိဇတို့အားလုံးသည် သံသာရကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ ပေါ်လာသော ချည်နှောင်မှုကို ထပ်မံ မဖန်တီးတော့ကြ။ ထို့ကြောင့် ဤအရာသည် အားလုံး၏ ကာကွယ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 22

ये पापिष्ठा दुराचारा मित्रद्रोहरताश्च ये । तेषां प्रबोधनार्थाय प्रसिद्धिमकरोत्पुरा

အလွန်အမင်း အပြစ်ကြီးသူများ၊ အကျင့်ဆိုးသူများ၊ မိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်ရာ၌ ပျော်မွေ့သူများကို နိုးကြားစေလို၍ အတိတ်ကာလ၌ ဤအကြောင်းကို ကျယ်ပြန့်စွာ ထင်ရှားအောင် ပြုခဲ့၏။

Verse 23

रामलेखविचित्रैस्तु विचित्रे ताम्रपट्टके । वाक्यानीमानि श्रूयंते शासने किल नारद

အို နာရဒ၊ ရာမရေးခါးလိုင်းများနှင့် အလှဆင်အမှတ်အသားများဖြင့် လှပစွာတန်ဆာဆင်ထားသော ကြေးပြားစာချုပ်ပေါ်တွင်၊ ဤကြေညာဝါကျများကို မင်းတော်၏ အလှူအမိန့်စာအဖြစ် အစဉ်အလာအားဖြင့် ကြားရသည်။

Verse 24

आस्फोटयंति पितरः कथयंति पितामहाः । भूमिदोऽस्मत्कुले जातः सोऽस्मान्संतारयिष्यति

ပိတೃတို့သည် ဝမ်းမြောက်၍ လက်ခုပ်တီးကြပြီး၊ ပိတာမဟာတို့က ကြေညာကြသည်—“ငါတို့ မျိုးရိုးတွင် မြေဒါနပြုသူ မွေးဖွားလာပြီ; သူသည် ငါတို့ကို (သံသရာ) ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ကယ်တင်၍ ဖြတ်ကူးစေမည်။”

Verse 25

बहुभिर्बहुधा भुक्ता राजभिः पृथिवी त्वियम् । यस्ययस्य यदा भूमिस्तस्यतस्य तदा फलम्

ဤမြေကြီးကို မင်းများစွာက နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ခံစားအသုံးချခဲ့ကြသည်။ မည်သူမဆို အချိန်တစ်ခါ၌ မြေကို ပိုင်ဆိုင်ထားလျှင် ထိုအချိန်၌ ထိုသူအတွက်ပင် အကျိုးफल ဖြစ်သည်။

Verse 26

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे वसति भूमिदः । आच्छेत्ता चानुमंता च तान्येव नरकं व्रजेत्

မြေဒါနပြုသူသည် နှစ်ခြောက်သောင်းတိုင်အောင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရ၏။ သို့သော် မြေကို လုယူသူနှင့် ထိုလုယူမှုကို သဘောတူခွင့်ပြုသူတို့သည် ထိုကာလတူညီသမျှ နရကသို့ သွားရ၏။

Verse 27

संदंशैस्तुद्यमानस्तु मुद्गरैर्विनिहत्य च । पाशैः सुबध्यमानस्तु रोरवीति महास्वरम्

တံဆိပ်ကိရိယာဖြင့် နှိပ်စက်ခံရ၍၊ မုဒ္ဂရ (တုတ်ကြီး) ဖြင့် ထိုးနှက်ခံရ၍၊ ကြိုးဖမ်း (ပာရှ) များဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံရသဖြင့်၊ သူသည် ရိုရဝ နရက၌ အသံကြီးစွာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်၏။

Verse 28

ताड्यमानः शिरे दंडैः समालिंग्य विभावसुम् । क्षुरिकया छिद्यमानो रोरवीति महास्वनम्

ခေါင်းကို တုတ်များဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရပြီး တောက်လောင်နေသော မီးကို ဖက်ထားရန် ဖိအားပေးခံရကာ သင်တုန်းဓားဖြင့် လှီးဖြတ်ခံရသဖြင့် သူသည် ရောရဝငရဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလေသည်။

Verse 29

यमदूतैर्महाघोरैर्ब्रह्मवृत्तिविलोपकः । एवंविधैर्महादुष्टैः पीड्यंते ते महागणैः

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဖျက်ဆီးသူသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယမမင်း၏ တမန်တော်များနှင့် အလွန်ဆိုးသွမ်းသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သူများ၏ အုပ်စုများဖြင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရသည်။

Verse 30

ततस्तिर्यक्त्वमाप्नोति योनिं वा राक्षसीं शुनीम् । व्यालीं शृगालीं पैशाचीं महाभूतभयंकरीम्

ထို့နောက် သူသည် တိရစ္ဆာန်ဘဝသို့ ကျရောက်သည်—သို့မဟုတ် ဘီလူးမ၊ ခွေးမ၊ မြွေမ၊ မြေခွေးမ၊ သို့မဟုတ် ပြိတ္တာမ ကဲ့သို့သော ဘဝများတွင် မွေးဖွားလာပြီး ကြီးမားသော သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

Verse 31

भूमेरंगुलहर्ता हि स कथं पापमाचरेत् । भूमेरंगुलदाता च स कथं पुण्यमाचरेत्

လက်တစ်လုံးခန့် မြေကို ခိုးယူသောသူသည် အဘယ်ကြောင့် အပြစ်မကျူးလွန်ဘဲ နေမည်နည်း။ လက်တစ်လုံးခန့် မြေကို လှူဒါန်းသောသူသည် အဘယ်ကြောင့် ကုသိုလ်မပြုဘဲ နေမည်နည်း။

Verse 32

अश्वमेधसहस्राणां राजसूयशतस्य च । कन्याशतप्रदानस्य फलं प्राप्नोति भूमिदः

မြေကို လှူဒါန်းသောသူသည် အဿမေဓယဇ်ပွဲ တစ်ထောင်၊ ရာဇသူယယဇ်ပွဲ တစ်ရာနှင့် သတို့သမီးပျို တစ်ရာကို လက်ထပ်ပေးလှူခြင်းနှင့် ညီမျှသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိသည်။

Verse 33

आयुर्यशः सुखं प्रज्ञा धर्मो धान्यं धनं जयः । संतानं वर्द्धते नित्यं भूमिदः सुखमश्मुते

မြေကို လှူဒါန်းသူ၏ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ဂုဏ်သတင်း၊ ချမ်းသာခြင်း၊ ပညာဉာဏ်၊ ဓမ္မ၊ စပါးသီးနှံ၊ ဥစ္စာဓနနှင့် အောင်မြင်မှုတို့သည် နిత్యတိုးပွား၍ သားသမီးဆက်စပ်လည်း အမြဲဖွံ့ဖြိုးသည်။ မြေလှူရှင်သည် အမှန်တကယ် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ရရှိသည်။

Verse 34

भूमेरंगुलमेकं तु ये हरंति खला नराः । वंध्याटवीष्वतोयासु शुष्ककोटरवासिनः । कृष्णसर्पाः प्रजायंते दत्तदायापहारकाः

မြေကို လက်မတစ်လက်မတောင် ခိုးယူသည့် လူဆိုးတို့သည် ပေးအပ်ထားသော အခွင့်အရေးကို လုယူသဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ အနက်ရောင်မြွေဖြစ်ကြသည်—မပေါက်ပွားသော တောရိုင်း၊ ရေမရှိသော အပျက်အယွင်းဒေသနှင့် ခြောက်သွေ့သော သစ်ပင်အပေါက်များတွင် နေထိုင်ရသည်။

Verse 35

तडागानां सहस्रेण अश्वमेधशतेन वा । गवां कोटिप्रदानेन भूमिहर्त्ता विशुध्यति

မြေခိုးသူသည် (ကုသိုလ်တန်ဖိုးအရ) ရေကန်တစ်ထောင်တည်ဆောက်ခြင်းနှင့်တူသော ကုသိုလ်၊ သို့မဟုတ် အရှွမေဓ ယဇ္ဈာ တစ်ရာကြိမ်နှင့်တူသော ကုသိုလ်၊ သို့မဟုတ် နွားတစ်ကုဋိ လှူဒါန်းခြင်းနှင့်တူသော ကုသိုလ်ဖြင့်သာ သန့်စင်နိုင်သည်။

Verse 36

यानीह दत्तानि पुनर्धनानि दानानि धर्मार्थयशस्कराणि । औदार्यतो विप्रनिवेदितानि को नाम साधुः पुनराददीत

ဤလောက၌ ပေးလှူထားသော ဥစ္စာဓနနှင့် ဒါနတို့သည် ဓမ္မ၊ စီးပွားကောင်းကျိုးနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ပေးစွမ်းပြီး၊ ဥဒාරစိတ်ဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့ထံ အပ်နှံထားသောအရာများဖြစ်သည်—ထိုအရာ들을 ပြန်ယူမည့် သာဓုသူ ဘယ်သူရှိမည်နည်း။

Verse 37

चलदलदललीलाचंचले जीवलोके तृणलवलघुसारे सर्वसंसारसौख्ये । अपहरति दुराशः शासनं ब्राह्मणानां नरकगहनगर्त्तावर्तपातोत्सुको यः

ဤဇီဝလောကသည် လှုပ်ရှားနေသော ကြာပန်းရွက်များ၏ ကစားပွဲကဲ့သို့ မတည်ငြိမ်လှပြီး၊ သံသရာ၏ အပျော်အပါးအားလုံးသည် မြက်တစ်စည်းကဲ့သို့ အလွန်သေးငယ်သည်။ ထိုသို့ရှိရာတွင် မကောင်းသောလိုလားမှုကြောင့် ဗြာဟ္မဏတို့၏ စာဖြင့်ရေးထားသော အမိန့်ပေးအလှူစာတမ်းကို လုယူသူသည် နရက၏ နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ လှည့်ဝဲကျဆင်းမည့် အပေါက်ကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

Verse 38

ये पास्यंति महीभुजः क्षितिमिमां यास्यंति भुक्त्वाखिलां नो याता न तु याति यास्यति न वा केनापि सार्द्धं धरा । यत्किंचिद्भुवि तद्विनाशि सकलं कीर्तिः परं स्थायिनी त्वेवं वै वसुधापि यैरुपकृता लोप्या न सत्कीर्तयः

မင်းတို့သည် ဤမြေကြီးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၍ အပြည့်အဝ ခံစားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြ၏။ သို့သော် ဓရာသည် မည်သူနှင့်မျှ မလိုက်ပါ—သွားပြီးသူနှင့်လည်း မလိုက်၊ သွားနေသူနှင့်လည်း မလိုက်၊ သွားမည့်သူနှင့်လည်း မလိုက်။ လောက၌ ရှိသမျှ အရာအားလုံးသည် ပျက်စီးနိုင်သော်လည်း ကီရတိဟူသော ကောင်းသတင်းကောင်းနာမည်သာ အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်တံ့၏။ ထို့ကြောင့် ဝသုဓာကို အကျိုးပြုသူတို့၏ သတ္ကီရတိသည် မည်သို့မျှ မပျောက်ကွယ်နိုင်။

Verse 39

एकैव भगिनी लोके सर्वेषामेव भूभुजाम् । न भोज्या न करग्राह्या विप्रदत्ता वसुंधरा

ဤလောက၌ မြေကြီးသည် မင်းအပေါင်းတို့၏ တစ်ပါးတည်းသော အများပိုင်ညီမတော် ဖြစ်၏။ ဗြာဟ္မဏတို့အား လှူဒါန်းပြီးသော မြေကို ကိုယ်ပိုင်သဘောဖြင့် မခံစားသင့်၊ ထို့ပြင် အခွန်ကောက်ယူခြင်းလည်း မသင့်တော်။

Verse 40

दत्त्वा भूमिं भाविनः पार्थिवेशान्भूयोभूयो याचते रामचन्द्रः । सामान्योऽयं धर्मसेतुर्नृपाणां स्वे स्वे काले पालनीयो भवद्भिः

မြေကို လှူဒါန်းပြီးနောက် ရာမချန္ဒရသည် အနာဂတ်ကာလ၏ မြေရှင်မင်းများအား ထပ်ခါထပ်ခါ တောင်းပန်တော်မူ၏—“ဤသည် မင်းတို့အတွက် သာမန်သော ဓမ္မတံတားဖြစ်သည်။ သင်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကာလကာလ၌ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ကြလော့။”

Verse 41

अस्मिन्वंशे क्षितौ कोपि राजा यदि भविष्यति । तस्याहं करलग्नोस्मि मद्दत्तं यदि पाल्यते

ဤမျိုးရိုး၌ အနာဂတ်ကာလတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ မင်းတစ်ပါးပေါ်ထွန်းလာပါက၊ ငါသည် သူ၏လက်နှင့် ချည်နှောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်မည်—ငါပေးအပ်ထားသော အလှူကို သင့်လျော်စွာ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းပါကသာ။

Verse 42

लिखित्वा शासनं रामश्चातुर्वेद्यद्विजोत्तमान् । संपूज्य प्रददौ धीमान्वसिष्ठस्य च सन्निधौ

အလှူအမိန့်စာကို ရေးသားပြီးနောက် ပညာရှိ ရာမသည် လေးဝေဒကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ပူဇော်ကန်တော့၍ ဝသိဋ္ဌ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထုံးတမ်းအတိုင်း တရားဝင် ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 43

ते वाडवा गृहीत्वा तं पट्टं रामाज्ञया शुभम् । ताम्रं हैमाक्षरयुतं धर्म्यं धर्मविभूषणम्

သီရိရာမ၏ မင်္ဂလာအမိန့်ကို လိုက်နာ၍ ဝါဍဝတို့သည် ထိုသန့်ရှင်းသော ပြားတံဆိပ်ကို ယူဆောင်ကြ၏—ကြေးပြားဖြစ်၍ ရွှေအက္ခရာများဖြင့် ထွင်းရေးထားကာ—ဓမ္မသဘောတရားဖြစ်ပြီး ဓမ္မ၏ အလှဆင်တန်ဆာတည်း။

Verse 44

पूजार्थं भक्तिकामार्थास्तद्रक्षणमकुर्वत । चंदनेन च दिव्येन पुष्पेण च सुगन्धिना

ပူဇော်ရန်အတွက်၊ ဘက္တိနှင့် ဝန်ဆောင်လိုသော ဆန္ဒကြောင့်၊ သူတို့သည် ထိုအရာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ယူကြ၏; ဒိဗ္ဗ စန္ဒနလိမ်းနှင့် မွှေးကြိုင်သော ပန်းများကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 45

तथा सुवर्णपुष्पेण रूप्यपुष्पेण वा पुनः । अहन्यहनि पूजां ते कुर्वते वाडवाः शुभाम्

ထို့အတူ ရွှေပန်းများဖြင့်—သို့မဟုတ် ထပ်မံ၍ ငွေပန်းများဖြင့်—ဝါဍဝတို့သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မင်္ဂလာပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 46

तदग्रे दीपकं चैव घृतेन विमलेन हि । सप्तवर्तियुतं राजन्नर्घ्यं प्रकुर्वते द्विजाः

အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုအရာ၏ရှေ့တွင် သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဂျီ(ghṛta) ဖြင့် မီးအိမ်တစ်လုံးကို တင်ထားကြ၏—မီးတိုင်ခုနစ်ချောင်းပါ၍; ဒွိဇတို့သည် နည်းလမ်းတကျ အရ္ဃျ (arghya) ကို ဆက်ကပ်ကြ၏။

Verse 47

नैवेद्यं कुर्वते नित्यं भक्तिपूर्वं द्विजोत्तमाः । रामरामेति रामेति मन्त्रमप्युच्चरंति हि

ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူတို့သည် နေ့စဉ် ဘက္တိဖြင့် နైవేద្យ (naivedya) ကို ဆက်ကပ်ကြ၏; ထို့ပြင် “ရာမ ရာမ” “ရာမ ရာမ” ဟူသော မန္တရကိုလည်း ထပ်တလဲလဲ ရွတ်ဆိုကြ၏။

Verse 48

अशने शयने पाने गमने चोपवेशने । सुखे वाप्यथवा दुःखे राममन्त्रं समुच्चरेत्

စားသောက်နေစဉ်၊ အိပ်နေစဉ်၊ သောက်နေစဉ်၊ လမ်းလျှောက်နေစဉ်၊ ထိုင်နေစဉ်—ပျော်ရွှင်ချိန်ဖြစ်စေ ဝမ်းနည်းချိန်ဖြစ်စေ—“ရာမ မန္တရ” ကို အမြဲတမ်း ဂျပ်ရမည်။

Verse 49

न तस्य दुःखदौर्भाग्यं नाधिव्याधिभयं भवेत् । आयुः श्रियं बलं तस्य वर्द्धयंति दिने दिने

ဤသို့ ဂျပ်သူအတွက် ဒုက္ခနှင့် ကံမကောင်းမှု မရှိ၊ စိတ်ကျပ်တည်းမှုနှင့် ရောဂါဘယလည်း မဖြစ်။ အသက်တမ်း၊ သီရိနှင့် အင်အားတို့သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တိုးပွားလာသည်။

Verse 50

रामेति नाम्ना मुच्येत पापाद्वै दारुणादपि । नरकं नहि गच्छेत गतिं प्राप्नोति शाश्वतीम्

“ရာမ” ဟူသော နာမတော်တစ်လုံးတည်းဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်မှတောင် လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ နရကသို့ မသွားဘဲ ထာဝရဂတိကို ရရှိသည်။

Verse 51

व्यास उवाच । इति कृत्वा ततो रामः कृतकृत्यममन्यत । प्रदक्षिणीकृत्य तदा प्रणम्य च द्विजान्बहून्

ဗျာသက မိန့်ကြားသည်– ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရာမသည် မိမိကိုယ်ကို ကိစ္စပြီးစီးသူဟု ထင်မြင်하였다။ ထို့နောက် ပရဒက္ခိဏာ ပြု၍ ဒွိဇ ရှင်ရသေများစွာကို ပဏာမပြု하였다။

Verse 52

दत्त्वा दानं भूरितरं गवाश्वमहिषीरथम् । ततः सर्वान्निजांस्तांश्च वाक्यमेतदुवाच ह

နွား၊ မြင်း၊ ကျွဲနှင့် ရထားတို့ကို အလွန်များစွာ လှူဒါန်းပြီးနောက်၊ မိမိ၏ လူအပေါင်းတို့အား ဤစကားကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 53

अत्रैव स्थीयतां सर्वैर्यावच्चंद्रदिवाकरौ । यावन्मेरुर्महीपृष्ठे सागराः सप्त एव च

လအားနှင့် နေမင်း တည်ရှိနေသမျှ၊ မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ မေရုတောင် မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေသမျှ၊ သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်း ရှိနေသမျှ—သင်တို့အားလုံး ဤနေရာ၌ပင် နေထိုင်ကြလော့။

Verse 54

तावदत्रैव स्थातव्यं भवद्भिर्हि न संशयः । यदा हि शासनं विप्रा न मन्यंते नृपा भुवि

ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် မသံသယဘဲ ဤနေရာ၌ပင် နေရမည်။ အထူးသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မင်းများက ဓမ္မတရား၏ အမိန့်ကို မလေးစားမနာခံသည့်အခါ၊ ဟေ ဒွိဇတို့။

Verse 55

अथवा वणिजः शूरा मदमायाविमोहिताः । मदाज्ञां न प्रकुर्वंति मन्यंते वा न ते जनाः

မဟုတ်လျှင် ရဲရင့်သော ကုန်သည်တို့သည် မူးယစ်ခြင်းနှင့် မာယာလှည့်ဖြားမှုကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ ငါ၏အမိန့်ကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြ; သို့မဟုတ် ထိုလူတို့က လုံးဝ မအသိအမှတ်ပြုကြလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

Verse 56

तदा वै वायुपुत्रस्य स्मरणं क्रियतां द्विजाः । स्मृतमात्रो हनूमान्वै समागत्य करिष्यति

ထိုအခါ ဟေ ဒွိဇတို့၊ ဝါယုပုတ္တရား၏ အမည်ကို သတိရစေကြလော့။ ဟနုမာန်ကို သတိရမိသမျှ ချက်ချင်း လာရောက်၍ လိုအပ်သော ကိစ္စကို အောင်မြင်စေမည်။

Verse 57

सहसा भस्म तान्सत्यं वचनान्मे न संशयः । य इदं शासनं रम्यं पालयिष्यति भूपतिः

ချက်ချင်းပင် သူတို့ကို ပြာမှုန့်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေမည်—ဤသည်မှာ အမှန်တရား; ငါ၏စကား၌ သံသယမရှိ။ သို့သော် ဤလှပသော အမိန့်တော်ကို ထိန်းသိမ်းလိုက်နာမည့် မင်းတရားသည်…

Verse 58

वायुपुत्रः सदा तस्य सौख्यमृद्धिं प्रदास्यति । ददाति पुत्रान्पौत्रांश्च साध्वीं पत्नीं यशो जयम्

လေဒေဝ၏သား ဟနုမာန်သည် ထိုသူအား အမြဲတမ်း ချမ်းသာသုခနှင့် စည်းစိမ်တိုးပွားမှုကို ပေးတော်မူ၏။ သားမြေး၊ သီလပြည့်ဝသော ဇနီး၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အောင်မြင်ခြင်းကိုလည်း ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 59

इत्येवं कथयित्वा च हनुमंतं प्रबोध्य च । निवर्तितो रामदेवः ससैन्यः सपरिच्छदः

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီး ဟနုမာန်ကို သင်ကြားနိုးဆော်ကာ၊ သခင်ရာမသည် စစ်တပ်နှင့် အဖော်အပါးအလုံးစုံနှင့်တကွ ပြန်လှည့်တော်မူ၏။

Verse 60

वादित्राणां स्वनैर्विष्वक्सूच्यमानशुभागमः । श्वेतातपत्रयुक्तोऽसौ चामरैर्वी जितो नरैः । अयोध्यां नगरीं प्राप्य चिरं राज्यं चकार ह

တူရိယာသံများက အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့ကာ မင်္ဂလာအလာကို ကြေညာလေ၏။ အဖြူရောင် ထီးတော်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး အမှုထမ်းတို့က စာမရာပန်ကာဖြင့် ပန်ကာခတ်ပေးလျက်၊ အယောဓျာမြို့သို့ ရောက်တော်မူကာ ကြာရှည်စွာ အုပ်ချုပ်တော်မူ၏။