Adhyaya 31

Verse 1

श्रीराम उवाच । भगवन्यानि तीर्थानि सेवितानि त्वया विभो । एतेषां परमं तीर्थं तन्ममाचक्ष्व मानद

သီရိရာမက မိန့်တော်မူသည်။ အို ဘဂဝန်၊ အို အင်အားကြီးသော အရှင်! သင်သည် တီရ္ထများစွာကို श्रद्धာဖြင့် သွားရောက်ဝတ်ပြုခဲ့ပြီ; အို ဂုဏ်ပေးတော်မူသူ၊ ထိုတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 2

मया तु सीताहरणे निहता ब्रह्मराक्षसाः । तत्पापस्य विशुदयर्थं वद तीर्थोत्तमोत्तमम्

သို့သော် စီတာကို ခိုးယူသည့်အခါ၌ ကျွန်ုပ်သည် ဘြဟ္မရာက္ခသများကို သတ်ခဲ့သည်။ ထိုအပြစ်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် တီရ္ထတို့အနက် အထူးအမြတ်ဆုံး တီရ္ထကို မိန့်ကြားပါ။

Verse 3

वसिष्ठ उवाच । गंगा च नर्मदा तापी यमुना च सरस्वती । गंडकी गोमती पूर्णा एता नद्यः सुपावनाः

ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်။ ဂင်္ဂါ၊ နရ္မဒါ၊ တာပီ၊ ယမုနာ နှင့် သရသွတီ; ထို့ပြင် ဂဏ္ဍကီ၊ ဂိုမတီ၊ ပူဏ္ဏာ—ဤမြစ်တို့သည် အလွန်ပဝိတ্ৰ၍ သန့်စင်စေသော မြစ်များဖြစ်သည်။

Verse 4

एतासां नर्मदा श्रेष्ठा गंगा त्रिपथगामिनी । दहते किल्बिषं सर्वं दर्शनादेव राघव

ဤတို့အနက် နရ္မဒါသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍၊ ဂင်္ဂါသည် သုံးလောကသို့ စီးဆင်းသော တြိပထဂါမိနီ ဖြစ်သည်။ အို ရာဃဝ၊ သူမကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံး မီးလောင်ပျက်စီးသည်။

Verse 5

दृष्ट्वा जन्मशतं पापं गत्वा जन्मशतत्रयम् । स्नात्वा जन्मसहस्रं च हंति रेवा कलौ युगे

ကလိယုဂ၌ ရေဝါ (နရ္မဒါ) သည် မြင်ရုံဖြင့် မွေးဖွားမှု တစ်ရာ၏ အပြစ်များကို၊ သွားရောက်နီးကပ်ခြင်းဖြင့် သုံးရာ၏ အပြစ်များကို၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းဖြင့် တစ်ထောင်၏ အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။

Verse 6

नर्मदातीरमाश्रित्य शाकमूलफलैरपि । एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटि भोजफलं लभेत

နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားကိုး၍ ရိုးရိုးဟင်းရွက်၊ အမြစ်နှင့် သစ်သီးသာရှိသော်လည်း ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို အစာပူဇာကျွေးမွေးလျှင် ကုဋိများစွာကို ကျွေးမွေးသကဲ့သို့ ပုဏ္ဏာရလဒ်ကို ရရှိသည်။

Verse 7

गंगा गंगेति यो ब्रूयाद्योजनानां शतैरपि । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति

ယောဇနာတစ်ရာအကွာကနေတောင် “ဂင်္ဂါ၊ ဂင်္ဂါ” ဟု ဆိုသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ပြီး ဗိဿဏုလောကသို့ သွားရောက်သည်။

Verse 8

फाल्गुनांते कुहूं प्राप्य तथा प्रौष्ठपदेऽसिते । पक्षे गंगामधि प्राप्य स्नानं च पितृतर्पणम्

ဖာလ္ဂုနာလအဆုံးတွင် ကုဟူ (လကွယ်နေ့) ရောက်သကဲ့သို့၊ ထို့အတူ ပရောဋ္ဌပဒလ၏ အမှောင်ပက္ခ၌လည်း—ဂင်္ဂါသို့ ရောက်လျှင် သန့်စင်ရေချိုး၍ ပိတရ်များအတွက် တර්ပဏ ပူဇာကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 9

कुरुते पिंडदानानि सोऽक्षयं फलमश्नुते । शुचौ मासे च संप्राप्ते स्नानं वाप्यां करोति यः

ပိဏ္ဍဒါန ပြုသူသည် မပျက်မယွင်းသော အကျိုး (အက္ခယ) ကို ခံစားရသည်။ ထို့ပြင် သုစိလ ရောက်လာသောအခါ သန့်ရှင်းသော ဝါပီ (ရေကန်) တွင် ရေချိုးသူသည်…

Verse 10

चतुरशीतिनरकान्न पश्यति नरो नृप । तपत्याः स्मरणे राम महापातकिनामपि

အို မင်းကြီး—အို ရာမ—တပတီကို သတိရစိတ်ဖြင့် အောက်မေ့လျှင် လူသည် နရက ၈၄ မျိုးကို မမြင်ရ၊ မဟာအပြစ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း။

Verse 11

उद्धरेत्सप्तगोत्राणि कुलमेकोत्तरं शतम् । यमुनायां नरः स्नात्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

ယမုနာမြစ်၌ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးလျှင် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၏။ ထို့ပြင် ဂိုထရ ၇ မျိုးကို ကယ်တင်၍ မိမိကူလ၏ မျိုးခွဲ ၁၀၁ ကိုလည်း တရားသို့ တင်မြှောက်နိုင်သည်။

Verse 12

महापातकयुक्तोऽपि स गच्छेत्परमां गतिम् । कार्त्तिक्यां कृत्तिकायोगे सरस्वत्यां निमज्जयेत्

မဟာပာတက (အကြီးမားဆုံးအပြစ်) များဖြင့်ပင် ပြည့်နှက်နေသူတောင် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရနိုင်သည်—ကာတ္တိကလ၌ ကෘတ္တိကာယောဂ အမင်္ဂလာကောင်းချိန်တွင် စရஸဝတီမြစ်၌ နစ်မြုပ်ရေချိုးလျှင်။

Verse 13

गच्छेत्स गरुडारूढः स्तूयमानः सुरोत्तमैः । स्नात्वा यः कार्तिके मासि यत्र प्राची सरस्वती

ကာတ္တိကလ၌ အရှေ့သို့စီးသော (ပရာချီ) စရஸဝတီရှိရာ၌ ရေချိုးသူသည် ဂရုဍပေါ်စီးသကဲ့သို့ ထွက်ခွာ၍ သုရဩတ္တမတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရ၏။

Verse 14

प्राचीं माधवमास्तूय स गच्छेत्परमां गतिम् । गंडकीपुण्यतीर्थे हि स्नानं यः कुरुते नरः

ပရာချီ၌ မာဓဝကို ချီးမွမ်းလျှင် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရ၏။ အမှန်တကယ်ပင် ဂဏ္ဍကီ၏ ပုဏ္ဏတီရ္ထ၌ သန့်ရှင်းရေချိုးသူ လူသည် ဤပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 15

शालग्रामशिलामर्च्य न भूयः स्तनपो भवेत् । गोमतीजलकल्लोलैर्मज्जयेत्कृष्णसन्निधौ

ရှာလဂြာမ ကျောက်တုံးကို ပူဇော်အာရဓနာပြုပြီးလျှင် လူသည် ထပ်မံ နို့စို့ရသော မွေးဖွားခြင်း (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း) မဖြစ်တော့။ ကృష్ణ၏ နီးကပ်တော်မူရာ၌ ဂိုမတီမြစ်ရေ လှိုင်းလေးများအတွင်း နစ်မြုပ်ရေချိုးသင့်သည်။

Verse 16

चतुर्भुजो नरो भूत्वा वैकुण्ठे मोदते चिरम् । चर्मण्वतीं नमस्कृत्य अपः स्पृशति यो नरः

လက်လေးဖက်ရှိသော လူအဖြစ် ဖြစ်လာ၍ သူသည် ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌ၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေ၏။ ချာမဏဝတီမြစ်ကို နမസ്കာရပြု၍ ထိုရေကို ထိတွေ့သူသည် ဤအကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 17

स तारयति पूर्वजान्दश पूर्वान्दशापरान् । द्वयोश्च संगमं दृष्ट्वा श्रुत्वा वा सागरध्वनिम्

သူသည် အဘိုးအဘွားဘိုးဘွားတို့၏ မျိုးဆက် ၁၀ ဆက်နှင့် အနာဂတ် မျိုးဆက် ၁၀ ဆက်ကိုလည်း ကယ်တင်တော်မူ၏။ ရေစီးနှစ်ခု၏ ဆုံရာကို မြင်ခြင်း သို့မဟုတ် သမုဒ္ဒရာ၏ ဟုန်းသံကို ကြားခြင်းသာဖြင့်ပင် ထိုကဲ့သို့သော ကုသိုလ် ပေါ်ပေါက်၏။

Verse 18

ब्रह्महत्यायुतो वापि पूतो गच्छेत्परां गतिम् । माघमासे प्रयागे तु मज्जनं कुरुते नरः

ဗြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်ကြောင့် မညစ်ညမ်းနေသူတောင်မှ သန့်စင်ကာ အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်နိုင်၏။ မာဃလတွင် ပရယာဂ၌ ရေထဲသို့ မြုပ်နှံ၍ စနာန်ပြုသော နရသည် ထိုအကျိုးကို ရ၏။

Verse 19

इह लोके सुखं भुक्त्वा अन्ते विष्णुपदं व्रजेत् । प्रभासे ये नरा राम त्रिरात्रं ब्रह्मचारिणः

ဤလောက၌ ချမ်းသာကို ခံစားပြီးနောက် အဆုံးတွင် ဗိဿဏု၏ ပဒ (အဘောဒ်) သို့ သွားရောက်၏။ အို ရာမ၊ ပရဘာသ၌ သုံးညတိုင်တိုင် ဗြဟ္မစရိယကို စောင့်ထိန်းသူတို့သည် ဤအကျိုးကို ရရှိကြ၏။

Verse 20

यमलोकं न पश्येयुः कुंभीपाकादिकं तथा । नैमिषारण्यवासी यो नरो देवत्वमाप्नुयात्

သူတို့သည် ယမလောကကို မမြင်ရ၊ ကုမ္ဘီပါက စသည့် ညှဉ်းပန်းမှုများကိုလည်း မတွေ့ရ။ နိုင်မိရှာရဏ္ယ၌ နေထိုင်သော နရသည် ဒေဝတော်သဘော (ဒေဝත්ව) ကို ရရှိ၏။

Verse 21

देवानामालयं यस्मात्तदेव भुवि दुर्लभम् । कुरुक्षेत्रे नरो राम ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः

အို ရာမ၊ ဤဒေသသည် ဒေဝတားတို့၏ အာလယဖြစ်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် အလွန်ရှားပါး၏။ ကုရုක්ෂೇತ್ರ၌ အထူးသဖြင့် လ သို့မဟုတ် နေ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်တွင် လူသည် မဟာပုဏ္ဏကို ရရှိ၏။

Verse 22

हेमदानाच्च राजेंद्र न भूयः स्तनपो भवेत् । श्रीस्थले दर्शनं कृत्वा नरः पापात्प्रमुच्यते

အို ရာဇೇಂದ್ರ၊ ရွှေကို ဒါနပြုခြင်းဖြင့် လူသည် နောက်တစ်ဖန် နို့စို့ကလေးကဲ့သို့ အားကိုးရသော မွေးဖွားခြင်းကို မခံရတော့။ ထို့ပြင် သြရီသ္ထလ၌ ဒർശနပြုလျှင် လူသည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 23

सर्वदुःखविनाशे च विष्णुलोके महीयते । काश्यपीं स्पर्शयेद्यो गां मानवो भुवि राघव

အို ရာဃဝ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ကာရှျယပီ ဟု အမည်ရသော နွားကို ထိတွေ့သူသည် ဒုက္ခအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ဗိဿဏုလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 24

सर्वकामदुघावासमृषिलोकं स गच्छति । उज्जयिन्यां तु वैशाखे शिप्रायां स्नानमाचरेत्

သူသည် အလိုရှိသမျှကို ပေးစွမ်းသော အာဝါသဖြစ်သည့် ရှိတော်မူသော ရှိသီလောက (ရိရှီလောက) ကို ရောက်၏။ ထို့ပြင် ဝိုင်ရှာခ လတွင် ဥဇ္ဇယိနီရှိ ရှိပရာမြစ်၌ သန့်စင်ရေချိုး (စ్నာန) ပြုသင့်၏။

Verse 25

मोचयेद्रौरवाद्घोरात्पूर्वजांश्च सहस्रशः । सिंधुस्नानं नरो राम प्रकरोति दिनत्रयम्

အို ရာမ၊ လူတစ်ဦးသည် စင်ဓုမြစ်၌ သုံးရက်တိုင်တိုင် စနာနပြုလျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရော်ရဝ နရကမှ မိမိ၏ အဖိုးအဖွားဘိုးဘွား ထောင်ပေါင်းများစွာကိုပါ လွတ်မြောက်စေ၏။

Verse 26

सर्वपापविशुद्धात्मा कैलासे मोदते नरः । कोटितीर्थे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा कोटीश्वरं शिवम्

အပြစ်အားလုံးမှ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသောသူသည် ကိုင်လာသ (Kailāsa) တွင် ပီတိဖြစ်၍ ပျော်ရွှင်၏။ ကိုဋိတီရ္ထ (Koṭitīrtha) တွင် သန့်စင်ရေချိုးကာ ကိုဋိဣශ්ဝရ (Koṭīśvara) အဖြစ်ရှိသော ရှီဝ (Śiva) ကို ဖူးမြင်လျှင် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်၏။

Verse 27

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्लिप्यते न च स क्वचित् । अज्ञानामपि जंतूनां महाऽमेध्ये तु गच्छताम्

ဘြာဟ္မဏသတ်ခြင်း စသည့် အပြစ်များကြောင့်လည်း သူသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မလိမ်းမကပ် မညစ်ပတ်။ မသိမမြင်သော သတ္တဝါများပင် ဤမဟာသန့်စင်တီရ္ထသို့ သွားရောက်လျှင် သန့်စင်လာကြ၏။

Verse 28

पादोद्भूतं पयः पीत्वा सर्वपापं प्रणश्यति । वेदवत्यां नरो यस्तु स्नाति सूर्योदये शुभे

ခြေတော်ဆေးကြောရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရေကို သောက်လျှင် အပြစ်အားလုံး ပျက်စီး၏။ ထို့ပြင် မင်္ဂလာရှိသော နေထွက်ချိန်တွင် ဝေဒဝတီ (Vedavatī) မြစ်၌ ရေချိုးသောသူလည်း သန့်စင်ခြင်းကို ရ၏။

Verse 29

सर्वरोगात्प्रमुच्येत परं सुखमवाप्नुयात् । तीर्थानि राम सर्वत्र स्नानपानावगाहनैः

အို ရာမ (Rāma) ရေ—လူသည် ရောဂါအားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သုခကို ရ၏။ အကြောင်းမူကား တီရ္ထများသည် နေရာတိုင်း၌ ရေချိုးခြင်း၊ ရေသောက်ခြင်းနှင့် ရေထဲဝင်မြုပ်ခြင်းတို့ဖြင့် ထိုအကျိုးကို ပေးတတ်ကြ၏။

Verse 30

नाशयंति मनुष्याणां सर्वपापानि लीलया । तीर्थानां परमं तीर्थं धर्मारण्यं प्रचक्षते

ထိုတီရ္ထတို့သည် လူသားတို့၏ အပြစ်အားလုံးကို ကစားသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ဖျက်ဆီးပစ်ကြ၏။ တီရ္ထအားလုံးအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထဟူသည် ဓမ္မာရဏ္ယ (Dharmāraṇya) ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 31

ब्रह्मविष्णुशिवाद्यैर्यदादौ संस्थापितं पुरा । अरण्यानां च सर्वेषां तीर्थानां च विशेषतः

ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ ရှီဝ နှင့် အခြားဒေဝတားတို့က အာဒိကာလ ပထမအစ၌ ရှေးကတည်းက တည်ထောင်ထားသော ဤဓမ္မာရဏ္ယသည် သစ်တောအပေါင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် တီရ္ထ (tīrtha) အပေါင်းတို့အနက်လည်း အထွတ်အမြတ် ဖြစ်၏။

Verse 32

धर्मारण्यात्परं नास्ति भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । स्वर्गे देवाः प्रशंसंति धर्मारण्यनिवासिनः

လောကီပျော်ရွှင်မှု (bhukti) နှင့် မုက္တိ (mukti) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးစွမ်းနိုင်သောအရာအဖြစ် ဓမ္မာရဏ္ယထက် မြင့်မားသည့်နေရာ မရှိ။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ပင် ဒေဝတားတို့သည် ဓမ္မာရဏ္ယ၌ နေထိုင်သူတို့ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 33

ते पुण्यास्ते पुण्यकृतो ये वसंति कलौ नराः । धर्मारण्ये रामदेव सर्वकिल्बिषनाशने

ကလိယုဂ၌ ဓမ္မာရဏ္ယ၌ နေထိုင်သော လူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူ၊ ကုသိုလ်ပြုသူများ ဖြစ်ကြ၏။ အို ရာမဒေဝ၊ အပြစ်အကုန် ဖျက်ဆီးတော်မူသူ!

Verse 34

ब्रह्महत्यादिपापानि सर्वस्तेयकृतानि च । परदारप्रसंगादि अभक्ष्यभक्षणादि वै

ဗြဟ္မဏသတ်မှု (brahmahatyā) စသည့် အပြစ်များနှင့် ခိုးယူမှုအမျိုးမျိုး; အခြားသူ၏ ဇနီး/ခင်ပွန်းနှင့် မသင့်လျော်သော ဆက်နွယ်မှု စသည့်အပြစ်များ၊ မစားသင့်သည့်အရာကို စားသုံးခြင်း စသည့်—ဤအပြစ်အကုန်…

Verse 35

अगम्यागमना यानि अस्पर्शस्पर्शनादि च । भस्मीभवंति लोकानां धर्मारण्यावगाहनात्

မသင့်လျော်သည့်နေရာသို့ သွားရောက်ခြင်းနှင့် မထိသင့်သည့်အရာကို ထိခြင်း စသည့် အပြစ်များသည် ဓမ္မာရဏ္ယ၌ အဝဂါဟန (ရေချိုး၍ မြုပ်နှံသကဲ့သို့) ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် လူတို့အတွက် ပြာမှုန့်ကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားကြ၏။

Verse 36

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च बालघ्नोऽनृतभाषणः । स्त्रीगोघ्नश्चैव ग्रामघ्रो धर्मारण्ये विमुच्यते

ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ၊ ကျေးဇူးမသိသူ၊ ကလေးကို သတ်သူ၊ မုသာပြောသူ; မိန်းမ သို့မဟုတ် နွားကို သတ်သူ၊ ရွာကို ဖျက်ဆီးသူတောင်—ဓမ္မာရဏ္ယ၌ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 37

नातः परं पावनं हि पापिनां प्राणिनां भुवि । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं वांछितार्थप्रदं शुभम्

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အပြစ်ရှိသော သတ္တဝါတို့အတွက် ဤအရာထက် ပို၍ သန့်စင်ပေးနိုင်သော အရာမရှိ။ ၎င်းသည် သုဝဏ္ဏ(စွာဂ္ဂ)၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ လိုရာဆန္ဒပြည့်စုံခြင်းနှင့် မင်္ဂလာကို ပေး၏။

Verse 38

कामिनां कामदं क्षेत्रं यतीनां मुक्तिदायकम् । सिद्धानां सिद्धिदं प्रोक्तं धर्मारण्यं युगेयुगे

ဓမ္မာရဏ္ယသည် ယုဂတစ်ခေတ်ပြီးတစ်ခေတ် ကြေညာထားသကဲ့သို့—ကာမလိုလားသူတို့အတွက် ဆန္ဒပြည့်စေသော က္ෂೇತ್ರ၊ ယတိတို့အတွက် မောက္ခပေးသောနေရာ၊ စိဒ္ဓတို့အတွက် စိဒ္ဓိပေးသောနေရာ ဖြစ်၏။

Verse 39

ब्रह्मोवाच । वसिष्ठवचनं श्रुत्वा रामो धर्मभृतां वरः । परं हर्षमनुप्राप्य हृदयानंदकारकम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– ဝသိဋ္ဌ၏ စကားကို ကြားသော်၊ ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ရာမ၏ နှလုံးသား၌ အလွန်မြင့်မားသော ဝမ်းမြောက်ပီတိ ပေါ်ထွန်း၍ နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေ၏။

Verse 40

प्रोत्फुल्लहृदयो रामो रोमाचिंततनूरुहः । गमनाय मतिं चक्रे धर्मारण्ये शुभव्रतः

ရာမ၏ နှလုံးသား ပွင့်လန်း၍ ပီတိကြောင့် ကိုယ်ပေါ်အမွှေးများ ထောင်တက်လာသည်။ မင်္ဂလာဝတ်ပြုသစ္စာရှိသော ရာမသည် ဓမ္မာရဏ္ယသို့ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်၏။

Verse 41

यस्मिन्कीटपतंगादिमानुषाः पशवस्तथा । त्रिरात्रसेवनेनैव मुच्यन्ते सर्वपातकैः

ထိုသန့်ရှင်းသောဌာန၌ ပိုးမွှားနှင့် ငှက်တို့သာမက လူနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့ပါ သုံးညတာ ဆေဝါ-ဝရတ (သုံးညပူဇော်ဝတ်) ကိုသာ ကျင့်ဆောင်လျှင် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 42

कुशस्थली यथा काशी शूलपाणिश्च भैरवः । यथा वै मुक्तिदो राम धर्मारण्यं तथोत्तमम्

ကူရှသ္ထလီသည် ကာရှီနှင့်တူသကဲ့သို့၊ ရှူလပာဏီသည် ဘဲရဝအဖြစ် ထင်ရှားစွာ တည်ရှိသကဲ့သို့၊ ထိုဓာမ်သည် မောက္ခကို အမှန်တကယ် ပေးအပ်သကဲ့သို့—အို ရာမ၊ ဓမ္မာရဏ္ယသည် ထူးမြတ်အကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 43

ततो रामो महेष्वासो मुदा परमया युतः । प्रस्थितस्तीर्थयात्रायां सीतया भ्रातृभिः सह

ထို့နောက် မဟာမြားပစ်သမား ရာမသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ စီတာနှင့် ညီအစ်ကိုတို့နှင့်အတူ တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားသန့်နေရာများသို့ ဘုရားဖူးခရီး) သို့ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 44

अनुजग्मुस्तदा रामं हनुमांश्च कपीश्वरः । कौशल्या च सुमित्रा च कैकेयी च मुदान्विता

ထိုအခါ ရာမ၏နောက်သို့ ဟနုမာန်—ကပီရှဝရ (မျောက်တို့၏အရှင်)—နှင့် ကောရှလျာ၊ စုမိတ္ရာ၊ ကైကေယီ တို့လည်း ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ လိုက်ပါကြသည်။

Verse 45

लक्ष्मणो लक्षणोपेतो भरतश्च महामतिः । शत्रुघ्नः सैन्यसहितोप्ययोध्यावासिनस्तथा

လက္ခမဏ်သည် ကောင်းမြတ်သော လက္ခဏာတို့နှင့် ပြည့်စုံ၍၊ မဟာပညာရှိ ဘရတ၊ နှင့် ရှတ်ရုဃ္နသည် စစ်တပ်နှင့်အတူ—ထို့ပြင် အယောဓျာမြို့သူမြို့သားတို့လည်း အားလုံး လိုက်ပါကြသည်။

Verse 46

प्रकृतयो नरव्याघ्र धर्मारण्ये विनिर्ययुः । अनुजग्मुस्तदा रामं मुदा परमया युताः

အို လူတို့အနက် ကျားသဖွယ်သူရဲကောင်းရေ၊ ပြည်သူတို့သည် ဓမ္မာရဏ္ယသို့ ထွက်ခွာကြ၍၊ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးသော ပီတိအာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝကာ သီရိရာမကို နောက်တော်လိုက်ကြ၏။

Verse 47

तीर्थयात्राविधिं कर्तुं गृहात्प्रचलितो नृपः । वसिष्ठं स्वकुलाचार्यमिदमाह महीपते

တီရ္ထယာထရာ၏ စည်းကမ်းနည်းလမ်းကို ဆောင်ရွက်ရန် မင်းကြီးသည် အိမ်မှ ထွက်ခွာ၍၊ အို မြေပြင်အရှင်၊ မိမိ၏ မျိုးရိုးအာචာရျ ဝသိဋ္ဌကို ဤသို့ မိန့်ကြား၏။

Verse 48

श्रीराम उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं किमादि द्वारकाभवत् । कियत्कालसमुत्पन्ना वसिष्ठेदं वदस्व मे

သီရိရာမ မိန့်တော်မူသည်—ဤမတူနိုင်သော အံ့ဩဖွယ်သည် ဒွာရကာ၏ အစပြုမှု မည်သို့ဖြစ်သနည်း၊ မည်သည့် မူလမှ ဖြစ်ပေါ်သနည်း။ အချိန်ကာလ မည်မျှကြာပြီးမှ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။ အို ဝသိဋ္ဌ၊ ဤအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 49

वसिष्ठ उवाच । न जानामि महाराज कियत्कालादभूदिदम् । लोमशो जांबवांश्चैव जानातीति च कारणम्

ဝသိဋ္ဌ မိန့်ကြားသည်—အို မဟာရာဇာ၊ ဤအရာသည် အချိန်ကာလ မည်မျှကြာပြီးမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကျွန်ုပ် မသိပါ။ သို့သော် လောမရှနှင့် ဇာမ္ဗဝန်တို့သည် အကြောင်းရင်းနှင့်တကွ သိကြ၏။

Verse 50

शरीरे यत्कृतं पापं नानाजन्मांतरेष्वपि । प्रायश्चितं हि सर्वेषामेतत्क्षेत्र परं स्मृतम्

ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော အပြစ်ဟူသမျှသည်—အမျိုးမျိုးသော မွေးဖွားမှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း—ဤပဝిత్రသော က్షೇತ್ರသည် အားလုံးအတွက် အမြင့်ဆုံးသော ပရာယශ්চিত္တ (အပြစ်လျှော်) ဟူ၍ မှတ်ယူကြ၏။

Verse 51

श्रुत्वेति वचनं तस्य रामं ज्ञानवतां वरः । गन्तुं कृतमतिस्तीर्थं यात्राविधिमथाचरत्

သူ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော ရာမသည် ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ကာ၊ ထို့နောက် ယာထရာ၏ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း အခမ်းအနားများကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 52

वसिष्ठं चाग्रतः कृत्वा महामांडलिकैर्नृपैः । पुनश्चरविधिं कृत्वा प्रस्थितश्चोत्तरां दिशम्

ဝသိဋ္ဌကို ရှေ့တန်းတွင်ထား၍ မဟာမဏ္ဍလိက မင်းများနှင့်အတူ၊ ပုနရှ္စရဏ ဝိဓိကို ပြီးစီးစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 53

वसिष्ठं चाग्रतः कृत्वा प्रतस्थे पश्चिमां दिशम् । ग्रामाद्ग्राममतिक्रम्य देशाद्देशं वनाद्वनम्

ဝသိဋ္ဌကို ရှေ့တန်းတွင်ထား၍ သူသည် အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာကာ၊ ရွာမှရွာ၊ ဒေသမှဒေသ၊ တောမှတောကို ဆက်တိုက် ဖြတ်ကျော်သွား하였다။

Verse 54

विमुच्य निर्ययौ रामः ससैन्यः सपरिच्छदः । गजवाजिसहस्रौघै रथैर्यानैश्च कोटिभिः

ထို့နောက် ရာမသည် စစ်တပ်နှင့် ရာဇဝတ်ပစ္စည်းအပြည့်အစုံကို ယူဆောင်လျက် ထွက်ခွာ하였다။ ဆင်နှင့်မြင်း ထောင်ပေါင်းများ စီးဆင်းသကဲ့သို့ လိုက်ပါကာ၊ ရထားနှင့် ယာဉ်များလည်း ကိုဋိအရေအတွက်ရှိ하였다။

Verse 55

शिबिकाभिश्चासंख्याभिः प्रययौ राघवस्तदा । गजारूढः प्रपश्यंश्च देशान्विविधसौहृदान्

ထိုအခါ ရာဃဝသည် ရေတွက်မရသော ရှိဘိကာများနှင့်အတူ ခရီးဆက်하였다။ ဆင်ပေါ်စီးနင်း၍ မိတ်သဟာယအနှောင်အဖွဲ့ မျိုးစုံဖြင့် ထင်ရှားသော ဒေသများစွာကို ကြည့်ရှုသွား하였다။

Verse 56

श्वेतातपत्रं विधृत्य चामरेण शुभेन च । वीजितश्च जनौघेन रामस्तत्र समभ्यगात्

အဖြူရောင် မင်းတော်ထီးကို ကိုင်ဆောင်၍ မင်္ဂလာရှိသော ချာမရ (ယက်အမြီးပန်ကာ) ကိုလည်း ဆောင်ထားကာ လူအစုအဝေးက ပန်ကာခတ်ပူဇော်နေသဖြင့် ရာမသည် အချိန်တော်တန်သို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 57

वादित्राणां स्वनैघोरैर्नृत्यगीतपुरःसरैः । स्तूयमानोपि सूतैश्च ययौ रामो मुदान्वितः

တူရိယာတို့၏ ကြဲကြဲလောင်လောင် အသံကြားတွင် အကနှင့် သီချင်းတို့က ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍၊ စူတ (ချီးမွမ်းသူ) များကလည်း ချီးကျူးသီဆိုနေသဖြင့် ရာမသည် ပီတိဖြင့် ဆက်လက်သွား하였다။

Verse 58

दशमेऽहनि संप्राप्तं धर्मारण्यमनुत्तमम् । अदूरे हि ततो रामो दृष्ट्वा मांडलिकं पुरम्

ဒသမနေ့တွင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဓမ္မာရဏ္ယသို့ ရောက်လာပြီး၊ အနီး၌ မဏ္ဍလိက မြို့တော်ကို မြင်သဖြင့် ရာမသည် ထိုဘက်သို့ ချဉ်းကပ်သွား하였다။

Verse 59

तत्र स्थित्वा ससैन्यस्तु उवास निशि तां पुरीम् । श्रुत्वा तु निर्जनं क्षेत्रमुद्वसं च भयानकम्

အဲဒီမှာ စစ်တပ်နှင့်အတူ ရပ်နားကာ ထိုမြို့၌ ညအိပ်နေ하였다။ သို့သော် ထိုပုဏ္ဏကေတ္တရ (သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ) သည် လူမရှိသည့် အရပ်၊ နေထိုင်သူမရှိသည့် အရပ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ကြားသိရသည်။

Verse 60

व्याघ्रसिंहाकुलं तत्र यक्षराक्षससेवितम् । श्रुत्वा जनमुखाद्रामो धर्मारण्यमरण्यकम् । तच्छ्रुत्वा रामदेवस्तु न चिंता क्रियतामिति

လူတို့၏ ပါးစပ်မှ ကြားသိရသည်မှာ ဓမ္မာရဏ္ယသည် အမှန်တကယ် တောရိုင်းဖြစ်၍ ကျားနှင့် ခြင်္သေ့များ ပြည့်နှက်ကာ ယက္ခနှင့် ရက္ခသတို့ လာရောက်လည်ပတ်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသတင်းကို ကြားပြီး ရာမဒေဝက “စိုးရိမ်စရာ မလို” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 61

तत्रस्थान्वणिजः शूरान्दक्षान्स्वव्यवसायके

ထိုနေရာ၌ ရှိနေသော ကုန်သည်တို့အား—ရဲရင့်၍ ကျွမ်းကျင်ကာ မိမိလုပ်ငန်း၌ ပညာပြည့်ဝသူတို့ကို—သီရိရာမက မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 62

समर्थान्हि महाकायान्महाबलपराक्रमान् । समाहूय तदा काले वाक्यमेतदथाब्रवीत्

ထိုအခါ စွမ်းနိုင်သူ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသူ၊ အင်အားနှင့် ရဲရင့်မှုကြီးမားသူတို့ကို ခေါ်စု၍ ထိုစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 63

शिबिकां सुसुवणां मे शीघ्रं वाहयताचिरम् । यथा क्षणेन चैकेन धर्मरण्यं व्रजाम्यहम्

“ရွှေဖြင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားသော ကျွန်ုပ်၏ ရထားပလင်ကင်ကို ချက်ချင်း မနှောင့်နှေးဘဲ သယ်ဆောင်ကြလော့၊ တစ်ခဏတည်းဖြင့် ဓမ္မာရဏ్యသို့ ရောက်စေလို၏။”

Verse 64

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च सर्वपापात्प्रमुच्यते । एवं ते वणिजः सर्वै रामेण प्रेरितास्तदा

“ထိုနေရာ၌ ရေချိုး၍ ထိုသန့်ရှင်းသော ရေကို သောက်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။” ထိုသို့ဖြင့် ထိုအခါ ကုန်သည်အားလုံးကို သီရိရာမက တိုက်တွန်းတော်မူ၏။

Verse 65

तथेत्युक्त्वा च ते सर्वे ऊहुस्तच्छिबिकां तदा । क्षेत्रमध्ये यदा रामः प्रविष्टः सहसैनिकः

“ထိုသို့ဖြစ်စေ” ဟုဆိုကာ သူတို့အားလုံးက ထိုပလင်ကင်ကို ထမ်းယူကြ၏။ ထို့နောက် သီရိရာမသည် စစ်သည်တို့နှင့်အတူ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၏ အလယ်သို့ ဝင်ရောက်သောအခါ…

Verse 66

तद्यानस्य गतिर्मंदा संजाता किल भारत । मंदशब्दानि वाद्यानि मातंगा मंदगामिनः

အို ဘာရတ၊ ထိုယာဉ်၏ သွားလာနှုန်းသည် အမှန်တကယ် နှေးကွေးလာ၏။ တူရိယာသံများလည်း ပျော့ပျောင်းသက်သာကာ ဆင်မတင်္ဂတို့လည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးနှေးကွေးကွေး လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 67

हयाश्च तादृशा जाता रामो विस्मय मागतः । गुरुं पप्रच्छ विनयाद्वशिष्ठं मुनिपुंगवम्

မြင်းတို့လည်း ထိုသို့ပင် နှေးကွေး၍ တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။ ရာမသည် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် ဂုရု ဝသိဋ္ဌကို မေးမြန်း၏။

Verse 68

किमेतन्मंदगतयश्चित्रं हृदि मुनीश्वर । त्रिकालज्ञो मुनिः प्राह धर्मक्षेत्रमुपागतम्

(ရာမက မေးလျှောက်သည်) “အို မုနိဣရှ္ဝရ၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့နှလုံး၌ ဤအံ့ဖွယ်ကိစ္စ ဖြစ်ပေါ်၍ အားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုသည် နှေးကွေးနေသနည်း?” သုံးကာလကို သိမြင်သော မုနိက ပြောသည်—“သင်သည် ဓမ္မက்னೇತ್ರ၊ ဓမ္မ၏ သန့်ရှင်းသော မြေပြင်သို့ ရောက်လာပြီ။”

Verse 69

तीर्थे पुरातने राम पादचारेण गम्यते । एवं कृते ततः पश्चात्सैन्यसौख्यं भविष्यति

“အို ရာမ၊ ဤရှေးဟောင်း တီရ္ထသို့ ခြေလျင်ဖြင့်သာ သွားသင့်၏။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် စစ်တပ်သည် သက်သာချမ်းသာမှုနှင့် ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာကို ရရှိလိမ့်မည်။”

Verse 70

पादचारी ततौ रामः सैन्येन सह संयुतः । मधुवासनके ग्रामे प्राप्तः परमभावनः

ထို့ကြောင့် ရာမသည် စစ်တပ်နှင့်အတူ ခြေလျင်ထွက်ခွာ၏။ အလွန်မြတ်နိုးဖွယ် သန့်ရှင်းသောသူသည် “မဓုဝာသနက” ဟူသော ရွာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 72

ततो रामो हरिक्षेत्रं सुवर्णादक्षिणे तटे । निरीक्ष्य यज्ञयोग्याश्च भूमीर्वै बहुशस्तथा

ထို့နောက် ရာမသည် သုဝဏ္ဏာမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်း၌ ဟရိက္ခေတ္တရကို မြင်တော်မူ၍ ယဇ్ఞပြုရန် သင့်လျော်သော မြေပြင်အပိုင်းအစများကို များစွာ စိစစ်ကြည့်ရှုတော်မူ၏။

Verse 73

गुरुणा चोक्तमार्गेण मातॄणां पूजनं कृतम् । नानोपहारैर्विविधैः प्रतिष्ठाविधिपूर्वकम्

ဆရာတော်ညွှန်ကြားသည့် လမ်းစဉ်အတိုင်း မာတೃကာမိခင်တော်များကို ပူဇော်ကန်တော့ခဲ့ပြီး အမျိုးမျိုးသော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ပရတိဋ္ဌာန (တင်မြှောက်သန့်စင်) ဗိဓိအတိုင်း ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 74

सैन्यसंघं समुत्तीर्य्य बभ्राम क्षेत्रमध्यतः । तत्र तीर्थेषु सर्वेषु देवतायतनेषु च

စစ်တပ်အစုကို ကူးဖြတ်စေပြီးနောက် ရာမသည် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ၏ အလယ်ပိုင်းတွင် လှည့်လည်တော်မူကာ ထိုနေရာရှိ တီရ္ထများအားလုံးနှင့် ဒေဝတားအာရုံတော်များကိုလည်း ဖူးမြော်တော်မူ၏။

Verse 75

यथोक्तानि च कर्माणि रामश्चक्रे विधानतः । श्राद्धानि विधिवच्चक्रे श्रद्धया परया युतः

ရာမသည် ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ ကర్మများအားလုံးကို ဗိဓိအတိုင်း တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်တော်မူပြီး၊ အမြင့်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပူဇော်မှုကိုလည်း စည်းကမ်းတကျ ပြုလုပ်တော်မူ၏။

Verse 76

स्थापयामास रामेशं तथा कामेश्वरं पुनः । स्थानाद्वायुप्रदेशे तु सुवर्णो भयतस्तटे

ရာမသည် ရာမေရှကို တင်မြှောက်တော်မူပြီး ထို့နောက် ကာမေရှဝရကိုလည်း ထပ်မံ တင်မြှောက်တော်မူ၏—ဝါယုပြဒေသရှိ ထိုနေရာ၌၊ ‘ဘယတ’ ဟုခေါ်သော သုဝဏ္ဏာမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

Verse 77

कृत्वैवं कृतकृत्योऽभूद्रामो दशरथात्मजः । कृत्वा सर्वविधिं चैव सभायां समुपाविशत्

ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဒဿရထ၏ သားတော် ရာမသည် မိမိတာဝန်တို့ ပြည့်စုံပြီးဟု ခံစား하였다။ အစဉ်အလာဝိဓိအားလုံးကို ပြီးစီးစေပြီးနောက် စည်းဝေးခန်းမ၌ ထိုင်တော်မူ하였다။

Verse 78

तां निशां स नदीतीरे सुष्वाप रघुनंदनः । ततोऽर्द्धरात्रे संजाते रामो राजीवलोचनः

ထိုညတွင် ရဃုဝంశ၏ အားရစရာ ရာမသည် မြစ်ကမ်းနား၌ အိပ်စက်တော်မူ하였다။ ထို့နောက် အလယ်ညရောက်လာသောအခါ ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော ရာမ—

Verse 79

जागृतस्तु तदा काल एकाकी धर्मवत्सलः । अश्रौषीच्च क्षणे तस्मिन्रामो नारीविरोदनम्

ထိုအချိန်၌ နိုးနေ၍ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ကာ ဓမ္မကိုချစ်မြတ်နိုးသော ရာမသည် ထိုခဏတည်းက မိန်းမတစ်ဦး၏ ငိုကြွေးသံကို ကြားတော်မူ하였다။

Verse 80

निशायां करुणैर्वाक्यै रुदंतीं कुररीमिव । चारैर्विलोकयामास रामस्तामतिसंभ्रमात्

ညအချိန်၌ ကရုဏာပြည့်သော စကားများဖြင့် ကုရရီငှက်၏ အော်သံကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေသူကို ကြားသဖြင့် ရာမသည် အလွန်တုန်လှုပ်ကာ စုံထောက်များအား လှည့်လည်ရှာဖွေစေ하였다။

Verse 81

दृष्ट्वातिविह्वलां नारीं क्रंदन्तीं करुणैः स्वरैः । पृष्टा सा दुःखिता नारी रामदूतैस्तदानघ

အလွန်တုန်လှုပ်နေသော မိန်းမကို ကရုဏာသံဖြင့် ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ရာမ၏ သံတမန်တို့သည် ထိုဒုက္ခရောက်သော မိန်းမအား သူမ၏အပူအပင်အကြောင်းကို မေးမြန်း하였다။

Verse 82

दूता ऊचुः । कासि त्वं सुभगे नारि देवी वा दानवी नु किम् । केन वा त्रासितासि त्वं मुष्टं केन धनं तव

တမန်တို့က ပြောကြသည်– “ကံကောင်းသော မိန်းမရေ၊ သင်သည် မည်သူနည်း။ သင်သည် ဒေဝီလား၊ သို့မဟုတ် ဒါနဝီလား။ သင်ကို မည်သူက ကြောက်လန့်စေသနည်း၊ သင်၏ ဥစ္စာကို မည်သူက အင်အားဖြင့် လုယူသနည်း။”

Verse 83

विकला दारुणाञ्छब्दानुद्गिरंती मुहुर्मुहुः । कथयस्व यथातथ्यं रामो राजाभिपृच्छति

“သင်သည် တုန်လှုပ်နေပြီး ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် မကြာခဏ အော်ဟစ်နေသော်လည်း၊ အမှန်အတိုင်း ပြောလော့—အကြောင်းမူကား ရာမမင်းကြီးက သင့်ကို မေးမြန်းနေသည်။”

Verse 84

तयोक्तं स्वामिनं दूताः प्रेषयध्वं ममांतिकम् । यथाहं मानसं दुःखं शांत्यै तस्मै निवेदये

သူမက တမန်တို့အား ပြောသည်– “သင်တို့၏ သခင်ကို ကျွန်မထံ ပို့ပါ။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားဒုက္ခကို သူ့ထံ တင်ပြ၍ ထိုဒုက္ခ သက်သာငြိမ်းစေရန် ဖြစ်သည်။”

Verse 85

तथेत्युक्त्वा ततो दूता राममागत्य चाब्रुवन्

“အဲဒီအတိုင်းပါ” ဟုဆိုကာ တမန်တို့သည် ရာမထံသို့ ပြန်လာပြီး ထိုစကားကို လျှောက်တင်ကြသည်။