Adhyaya 27

Verse 1

सूत उवाच । तत्र तस्य समीपस्थं मार्कंडेनोपलक्षितम् । तीर्थं गोवत्ससंज्ञं तु सर्वत्र भुवि संश्रुतम्

စူတက ပြောသည်—ထိုနေရာအနီး၌ မာရ္ကဏ္ဍေယ (Markaṇḍeya) မှ သတ်မှတ်အသိအမှတ်ပြုထားသော သန့်ရှင်းရာ တီရ္ထ (tīrtha) တစ်ခုရှိပြီး ‘ဂိုဝတ္စ-တီရ္ထ’ (Govatsa-tīrtha) ဟူ၍ ခေါ်ကာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ကျော်ကြားသည်။

Verse 2

तत्रावतीर्य गोवत्सस्वरूपेणांबिकापतिः । स्वयंभूलिंगरूपेण संस्थितो जगतां पतिः

ထိုနေရာ၌ အမ္ဗိကာ၏ အရှင် (အမ္ဗိကာပတိ) သည် နွားကလေး (govatsa) အဖြစ် ဆင်းသက်တော်မူပြီး၊ လောကအားလုံး၏ အရှင်သည် ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော လိင်္ဂ (Svayambhū Liṅga) အဖြစ် ထိုနေရာ၌ တည်မြဲစွာ တည်ရှိတော်မူသည်။

Verse 3

आसीद्बलाहकोनाम रुद्रभक्तो महाबलः । आखेटकसमायुक्तो नृपः परपुरंजयः

ထိုနေရာ၌ ဘလာဟက (Balāhaka) ဟူသော မင်းတစ်ပါးရှိ၍၊ ရုဒ္ရ (Rudra) ကို သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်သူ၊ အလွန်အင်အားကြီးသူ ဖြစ်ကာ၊ အမဲလိုက်ခြင်း၌ ပါဝင်နေပြီး ရန်သူမြို့များကို အနိုင်ယူတတ်သော အောင်နိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။

Verse 4

मृगयूथे स्थितं दृष्ट्वा गोवत्सं तत्पदातिना । उक्तो राजा मया दृष्टं कौतुकं नृपसत्तम

သမင်အုပ်အလယ်၌ နွားကလေးတစ်ကောင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ခြေလျင်စစ်သည်က မင်းကြီးအား လျှောက်တင်သည်— “အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အံ့ဩဖွယ် ကောတုကတစ်ရပ်ကို ကျွန်ုပ် မြင်ပါပြီ။”

Verse 5

गोवत्सो मृगयूथस्य दृष्टो मध्यस्थितो मया । तेषामेवानुरक्तोऽसौ जनन्या रहितस्तथा

“ကျွန်ုပ်သည် သမင်အုပ်၏ အလယ်တည့်တည့်၌ နွားကလေး ရပ်နေသည်ကို မြင်ပါသည်။ ၎င်းသည် သမင်တို့နှင့်သာ ချစ်ခင်ကပ်လျက်ရှိပြီး မိခင်လည်း မရှိပါ။”

Verse 6

द्रष्टुं तु कौतुकं राजा तं पदातिं पुरः स्थितम् । उवाच दर्शयस्वेति गोवत्सं च समाविशत्

အံ့ဩဖွယ်ကို ကြည့်လိုသဖြင့် မင်းကြီးသည် မိမိရှေ့၌ ရပ်နေသော ခြေလျင်စစ်သည်အား “ပြပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၍ နွားကလေးရှိရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 7

गत्वाटवीं तदा राज्ञो दर्शितः स पदातिना । पदातिभिर्मृगानीकं दुद्राव त्रासितं यदा

တောအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ခြေလျင်စစ်သည်က မင်းကြီးအား ထိုအရာကို ပြသ하였다။ ခြေလျင်စစ်သည်များ နီးကပ်လာသော် ကြောက်လန့်သော သမင်အုပ်သည် ပြေးလွှား၍ ထွက်ပြေးသွားသည်။

Verse 8

पीलुगुल्मं प्रति गतं गोवत्सः प्रस्थितस्तदा । राजा तद्धरणाकांक्षो प्राविशद्गुल्ममादरात्

ထို့နောက် နွားကလေးသည် ပီလု (pīlu) ပင်ပုတ်တောဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ မင်းကြီးသည် ၎င်းကို ဖမ်းယူလိုသော ဆန္ဒဖြင့် စိတ်အားထက်သန်ကာ ထိုပုတ်တောထဲသို့ ဂရုတစိုက် ဝင်ရောက်하였다။

Verse 9

तत्र स्थितं स गोवत्समपश्यन्नृपतिः स्वयम् । यावद्गृह्णाति तं तावल्लिंगं जातं समुज्वलम्

ထိုနေရာ၌ မင်းကြီးသည် ကိုယ်တိုင် နွားကလေးတစ်ကောင် ရပ်နေသည်ကို မြင်၏။ ထိုကို ဖမ်းယူမည်ဟု လှမ်းသွားသည့်ခဏ၌ပင် တောက်ပလင်းလက်သော ရှိဝလင်္ဂ သာယာတင့်တယ်စွာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 10

तं दृष्ट्वा विस्मितो राजा किमेतदित्यचिंतयत् । यावच्चिंतयते ह्येवं देहं त्यक्त्वा दिवं गतः

ထိုအရာကို မြင်သဖြင့် မင်းကြီးသည် အံ့ဩ၍ “ဤသည်ကား အဘယ်နည်း” ဟု စဉ်းစား၏။ ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်ပင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်၍ ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်သွား၏။

Verse 11

अत्रांतरे गगनतले समंततः श्रूयते सुरजयकारगर्जितम् । पपात पुष्पवृष्टिरंबराद्राजा गतः शिवभुवनं च तत्क्षणात्

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ပြင်တစ်လျှောက် အရပ်ရပ်မှ နတ်တို့၏ အောင်ပွဲကြွေးကြော်သံ ဂর্জနာကဲ့သို့ ကြားရ၏။ မိုးကောင်းကင်မှ ပန်းမိုးရွာကျလာပြီး ထိုခဏတည်းက မင်းကြီးသည် ရှိဝဘုဝနသို့ ရောက်သွား၏။

Verse 12

तावत्पश्यति तन्नाभ्यं गोवत्सं बालकं स्थितम् । नूनमेष महादेवो वत्सरूपी महेश्वरः

ထို့နောက် ထိုနေရာတည်း၌ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ နွားကလေး ရပ်နေသည်ကို မြင်၏။ အမှန်တကယ် ဤသည်မှာ မဟာဒေဝပင် ဖြစ်၍ ဝတ္ဆရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော မဟေရှ္ဝရ ဖြစ်၏။

Verse 13

तमानेतुं समुद्युक्तो राजा तमुज्जहार च । तदा तद्देव लिंगं तु नोत्तिष्ठति कथंचन । तदा देवाः सहानेन प्रार्थयामासुरीश्वरम्

ထိုကို ယူဆောင်လိုသဖြင့် မင်းကြီးသည် ထိုအရာကို မြှောက်တင်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် ထိုဒေဝလင်္ဂသည် မည်သို့မျှ မထတက်နိုင်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် နတ်တို့သည် သူနှင့်အတူ အီရှ္ဝရကို ပန်ကြားဆုတောင်းကြ၏။

Verse 14

देवा ऊचुः । भगवन्सर्वदेवेश स्थातव्यं भवता विभो । शुक्लेन लिंगरूपेण सर्वलोकहितैषिणा

ဒေဝတော်များက လျှောက်ကြားကြသည်– “အို ဘဂဝန်၊ ဒေဝအားလုံး၏ အရှင်၊ အို အာနန္တတန်ခိုးရှင်၊ လောကအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် သန့်ရှင်းတောက်ပသော လိင်္ဂရုပ်ဖြင့် ဤနေရာ၌ တည်နေပါစေ။”

Verse 15

श्रीमहादेव उवाच । स्थास्याम्यहं सदैवात्र लिंगरूपेण देवताः । यस्माद्भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे कुहू दिने

သီရိ မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– “အို ဒေဝတော်များ၊ ငါသည် ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း လိင်္ဂရုပ်ဖြင့် တည်နေမည်။ အကြောင်းမှာ ဘာဒြပဒ မာသ၌ ကృష్ణပက္ခ၌ ကုဟူနေ့တွင်…”

Verse 16

तथा तद्दिवसे तत्र स्नानं कृत्वा विधानतः । लिंगं ये पूजयिष्यंति न तेषां विद्यते भयम्

ထိုနေ့၌ပင် ထိုနေရာတွင် စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးပြီး လိင်္ဂကို ပူဇော်သူတို့အတွက် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိတော့ပါ။

Verse 17

ऋते च पिंडदानेन पूर्वजाः शाश्वतीः समाः । रौरवे नरके घोरे कुंभीपाके च ये गताः

ထို့ပြင် ပိဏ္ဍဒါန မပြုလျှင် ပူရဝဇ်များသည် အဆုံးမရှိသော နှစ်ကာလများတိုင်အောင် တည်နေနိုင်သည်—ရော်ရဝ နရကကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် နရကများနှင့် ကုಂಭီပာကသို့ ကျရောက်သူတို့။

Verse 18

अनेकनरकस्थाश्च तिर्यग्योनिगताश्च ये । सकृत्पिंडप्रदानेन स्यात्ते षामक्षया गतिः

နရကအမျိုးမျိုး၌ နေထိုင်သူများနှင့် တိရစ္ဆာန်ဘဝ (တိရျက်ယိုးနိ) သို့ ကျရောက်သူများပင်—ပိဏ္ဍကို တစ်ကြိမ်တည်း ပေးလှူခြင်းဖြင့် မပျက်မယွင်းသော အကောင်းဆုံး ဂတိကို ရရှိကြသည်။

Verse 19

ततो बलाहको राजा सर्वदेवसमन्वितः । स्थापयामास तल्लिंगं सर्वदेवसमीपतः

ထို့နောက် နတ်အားလုံးနှင့်အတူလိုက်ပါလာသော ဘလာဟက မင်းကြီးသည် နတ်တော်အစုအဝေး၏ မျက်မှောက်နှင့် နီးကပ်ရာ၌ ထိုသန့်ရှင်းသော လင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 20

चकार बहुदानानि लोकानां हितकाम्यया । यावदर्चयते ह्येवं रुद्रोऽपि स्वयमागतः

လူထု၏ ကောင်းကျိုးကို မျှော်မှန်း၍ မင်းကြီးသည် ဒါနကောင်းမှုများစွာ ပြုလုပ်လေ၏။ ထိုသို့ပင် ပူဇော်နေစဉ် ရုဒ္ရသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာလေ၏။

Verse 21

रुद्र उवाच । अस्यां रात्रौ तु मनुजाः श्रद्धाभक्तिसमन्विताः । येर्चयिष्यंति देवेशं तेषां पुण्यमनंतकम्

ရုဒ္ရက မိန့်တော်မူသည်– “ဤညတွင် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘက္တိဖြင့် ပြည့်စုံကာ နတ်တို့၏ အရှင်ကို ပူဇော်သူတို့သည် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏကို ရရှိလိမ့်မည်။”

Verse 22

जागरं ये करिष्यंति गीतशास्त्रपुरःसरम् । उद्धरिष्यंति ते मर्त्याः कुलमेकोत्तरं शतम्

သီချင်းကီရတန်နှင့် သာස්တရဖတ်ရွတ်ခြင်းကို ဦးဆောင်ကာ ညလုံးပတ်လုံး ဂျာဂရဏ (ညအိပ်မပျော်စောင့်) ပြုသူ မရ္တျတို့သည် မိမိမျိုးရိုး၏ မျိုးဆက် ၁၀၁ ဆက်ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်လိမ့်မည်။

Verse 23

तावद्गर्ज्जंति तीर्थानि नैमिषं पुष्करं गया । प्रयागं च प्रभासं च द्वारका मथुराऽर्बुदः

ထိုအခါ တီရ္ထနေရာကြီးများသည် ဟုန်းဟုန်းမြည်တမ်းလေ၏—နೈမိષ၊ ပုရှ္ကရ၊ ဂယာ၊ ပရယာဂ၊ ပရဘာသ၊ ထို့ပြင် ဒွာရကာ၊ မထုရာ နှင့် အရ္ဗုဒ။

Verse 24

यावन्न दृश्यते लिंगं गोवत्सं परमाद्भुतम् । यदा हि कुरुते भावं गोवत्सगमनं प्रति

အလွန်အံ့ဩဖွယ် “ဂိုဝတ္ဆ” ဟူသော လိင်္ဂကို မမြင်ရသေးသမျှ မပေါ်ထွန်းသေး၏။ သို့ရာတွင် ဂိုဝတ္ဆထံ သွားရောက်လိုသော ဘက္တိစိတ် ပေါ်လာသော် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းချိန် နီးကပ်လာ၏။

Verse 25

स्ववंशजास्तदा सर्वे नृत्यंति हर्षिता ध्रुवम्

ထိုအခါ မိမိ၏မျိုးရိုးဝင် အားလုံးသည် အမှန်တကယ် ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဝမ်းမြောက်၍ ကခုန်ကြ၏။

Verse 26

सूत उवाच । यच्चान्यदद्भुतं तत्र वृत्तांतं शृणु त द्विजा । येन वै श्रुतमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

စူတက ပြောသည်– “အို ဒွိဇ ရှင်တော်တို့၊ ထိုနေရာ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အံ့ဩဖွယ် အကြောင်းအရာတစ်ပါးကို နားထောင်ကြလော့။ ၎င်းကို ကြားရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းစေသည်။”

Verse 27

यदा वै स्थापितं लिंगं सर्वदेवैः पुरातनम् । विष्णोः प्रतिष्ठानगुणात्सर्वेषां च दिवौक साम्

ထိုရှေးဟောင်း လိင်္ဂကို နတ်အားလုံးက တည်ထောင်စိုက်ထူခဲ့သော်—ဗိဿဏု၏ ပရတိဋ္ဌာ (pratiṣṭhā) သက္ကာတင်အင်အားကြောင့်—ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာ၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် ကောင်းကင်နေ နတ်တို့အတွက်ပါ ဖြစ်လာ၏။

Verse 28

अणुमात्रप्रमाणेन प्रत्यहं समवर्द्धत । ततस्ते मनुजा देवा भीतास्तं शरणं ययुः

၎င်းသည် နေ့စဉ် နေ့တိုင်း အဏုတစ်စိတ်အရွယ်အစားမျှ တိုးပွားလာ၏။ ထို့နောက် လူနှင့် နတ်တို့သည် ကြောက်ရွံ့ကာ ထိုအရှင်ထံ သရဏဂမန ပြု၍ ခိုလှုံကြ၏။

Verse 29

देवा ऊचुः । वृद्धिं संहर देवेश लोका नां स्वस्ति तद्भवेत् । एवमुक्ते ततो लिंगाद्वागुवाचाशरीरिणी

နတ်တို့ကဆိုကြသည်– “အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ဤဖောင်းပွားတိုးတက်မှုကို ချုပ်ငြိမ်းပေးတော်မူပါ၊ လောကတို့၌ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ဖြစ်ပေါ်စေပါစေ။” ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် လိင်္ဂမှ ကိုယ်မဲ့အသံတော် ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 30

शिववाण्युवाच । हे लोका मा भयं वोऽस्तु उपायः श्रूयतामयम् । कश्चिच्चंडालमानीय मत्पुरः स्थाप्यतां धुवम्

ရှင်သီဝ၏အသံတော်ကဆိုသည်– “အို လူတို့၊ မကြောက်ကြနှင့်။ ဤနည်းလမ်းကို နားထောင်ကြ: ချန်ဍာလတစ်ဦးကို ခေါ်လာ၍ ငါ့ရှေ့တွင် ခိုင်မြဲစွာ တင်ထားကြလော့။”

Verse 31

चंडालांश्च समानीय दधुर्देवस्य ते पुरः । तथापि तस्य वृद्धिस्तु नैव निर्वर्तते पुनः

ချန်ဍာလတို့ကို ခေါ်လာပြီး နတ်အရှင်၏ရှေ့တွင် တင်ထားကြသော်လည်း ထိုဖောင်းပွားတိုးတက်မှုသည် ပြန်လည်မလျော့သေးခဲ့။

Verse 32

वागुवाच । कर्म्मणा यस्तु चंडालः सोऽग्रे मे स्थाप्यतां जनाः । तच्छ्रुत्वा महदाश्चर्यं मतिं चकुर्विलोचने

အသံတော်ကဆိုသည်– “အို လူတို့၊ ကိုယ့်ကံအလုပ်ကြောင့် ချန်ဍာလဖြစ်သူကို ငါ့ရှေ့တွင် တင်ထားကြလော့။” ထိုစကားကိုကြားသော် သူတို့သည် အလွန်အံ့ဩ၍ ခွဲခြားသိမြင်သောအတွေးဖြင့် ရှာဖွေကြလေသည်။

Verse 33

मार्गमाणास्तदा ते तु ग्रामाणि च पुराणि च । कञ्चित्कर्मरतं पापं ददृशुर्ब्राह्मणब्रुवम्

ထို့နောက် သူတို့သည် ရွာများနှင့် မြို့များအနှံ့ ရှာဖွေကြရာ၊ အပြစ်ကင်းမဲ့မဟုတ်သော လူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ကြသည်။ သူသည် မကောင်းမှုများတွင် မူးမောနေသော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို “ဗြာဟ္မဏ” ဟုသာ ခေါ်ဆိုနေသူဖြစ်သည်။

Verse 34

वृषभान्भारसंयुक्तान्मध्याह्नेवाहयत्तु सः । क्षुत्तृट्श्रमपरीतांश्च दुर्बलान्क्रूरमानसः

ကြမ်းကြုတ်သောစိတ်ရှိသူသည် နေ့လယ်တောင်ပင် ဝန်ထုပ်လေးလံသော နွားများကို မောင်းနှင်လေ၏; ဆာလောင်မှု၊ ရေငတ်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အားနည်းနေသော သတ္တဝါများ။

Verse 35

अस्नात्वापि पर्युषितं भक्षयंतीह वै द्विजाः । तं समादाय देवेशं जग्मुर्यत्र जगद्गुरुः

သူသည် ရေမချိုးသေးဘဲ အဟောင်းအစားကို စားနေသော်လည်း ဒွိဇတို့က သူ့ကို ဖမ်းယူကာ ဒေဝေရှ—ဒေဝတাদের အရှင်ထံ၊ ဂဂတ်ဂုရု တည်ရှိရာသို့ ခေါ်သွားကြ၏။

Verse 36

देवालयाग्रभूमौ तं स्थापयासुरादृताः । भस्मी बभूव सहसा गोवत्साग्रे निरूपितः

သူတို့သည် လေးစားစွာဖြင့် ဒေဝါလယ၏ ရှေ့မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ့ကို တင်ထားကြ၏; ချက်ချင်းပင် သူသည် ပြာဖြစ်သွား၍ နွားကလေး၏ ရှေ့တွင် ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 37

चंडालस्थल इत्येष प्रसिद्धोसौऽभवत्क्षितौ । तत्र स्थितैर्न चाद्यापि प्रासादो दश्यते हि सः

ဤနေရာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် “စဏ္ဍာလသ္ထလ” ဟူ၍ ထင်ရှားလာ၏; ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သူတို့အတွက် ယနေ့တိုင် ပရသာဒကဲ့သို့သော ဘုရားကျောင်းအဆောက်အဦ မမြင်ရသေး။

Verse 38

तदाप्रभृति तल्लिंगं साम्यभावमुपागतम् । धौतपाप्मा गतस्तीर्थं द्विजो लिंगनिरीक्षिणात्

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုလိင်္ဂသည် ညီမျှမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှု၏ အခြေအနေသို့ ရောက်၏; ဒွိဇတစ်ဦးသည် ပာပကို ဆေးကြောပြီး လိင်္ဂကို မြင်ဒർശနသာဖြင့် တီရ္ထသို့ ရောက်နိုင်၏။

Verse 39

प्रत्यहं पूजयामास गोवत्सं गत किल्बिषः । विशेषात्कृष्णपक्षस्य चतुर्द्दश्यां समागतः

အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သူသည် “ဂိုဝတ္ဆ” ကို နေ့စဉ်မပြတ် ပူဇော်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကృష్ణပက္ခ၏ စတုရဒသီ (လဆုတ် ၁၄ ရက်) တွင် ထူးထူးခြားခြား စောင့်ထိန်းအပ်နှံခဲ့သည်။

Verse 40

एतत्तदद्भुतं तस्य देवस्य च त्रिशूलिनः । शृणुयाद्यो नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

ဤသည်မှာ တြိရှူလကိုင်ဆောင်သော ဘုရားသခင် ရှီဝ၏ အံ့ဩဖွယ် မဟာဂုဏ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းကို ဘက္တိဖြင့် နားထောင်သူ မည်သူမဆို အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 41

भूत उवाच । गोवत्समिति विख्यातं नराणां पुण्यदं परम् । अनेकजन्मपापघ्नं मार्कंडेयेन भाषितम्

ဘူတက ပြောသည်– “ဤအရာသည် ‘ဂိုဝတ္ဆ’ ဟု နာမည်ကြီးပြီး လူသားတို့အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကုသိုလ်ပေးတော်မူရာ ဖြစ်သည်။ မွေးဖွားမှုများစွာအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်တို့ကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်ဟု မာရကဏ္ဍေယက မိန့်ကြားခဲ့သည်။”

Verse 42

तत्र तीर्थे सकृत्स्नानं रुद्रलोकप्रदं नृणाम् । पापदेहविशुद्धयर्थं पापेनोपहतात्मनाम्

ထိုတီရ္ထ၌ တစ်ကြိမ်သာ ရေချိုးလျှင်ပင် လူတို့အား ရုဒ္ဒရလောကကို ပေးတော်မူသည်။ အပြစ်ကြောင့် ထိခိုက်နေသောသူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတွင်းစိတ်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 43

कूपे तर्पणतश्चैव श्राद्धतश्चैव तृप्तता । भाद्रपदे विशे षेण पक्षस्यांते भवेत्कलौ

ရေတွင်း၌ တර්ပဏ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ထို့အတူ ရှရဒ္ဓ ပူဇော်ခြင်းတို့ကြောင့် ပိတရ် (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) တို့ စိတ်ကျေနပ်တော်မူသည်။ အထူးသဖြင့် ဘာဒြပဒ လတွင်၊ ပက္ခအဆုံး၌၊ ကလိယုဂကာလ၌ ဤအကျိုး ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 44

एकविंशतिवारांस्तु गयायां तर्पणे कृते । पितॄणां परमा तृप्तिः सकृद्वै गंगकूपके

ဂယာ၌ တာပဏကို နှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ် ပြုလုပ်သော်လည်း၊ ဘိုးဘွားပိတೃတို့၏ အမြင့်ဆုံးသော တృप्तိသည် အမှန်တကယ် ဂင်္ဂါကူပက၌ တစ်ကြိမ်တည်း ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ရရှိသည်။

Verse 45

तस्मिन्गोवत्ससामीप्ये तिष्ठते गंगकूपकः । तस्मिंस्तिलोदकेनापि सद्गतिं यांति तर्पिताः

အဲဒီ ဂိုဝတ္ဆ အနီး၌ ဂင်္ဂါကူပက ရှိနေသည်။ ထိုနေရာတွင် နှမ်းရေကိုပင် ပူဇော်တင်လှူလျှင်၊ တာပဏဖြင့် တൃप्तစေခံရသော ပိတೃတို့သည် သဒ္ဂတိ—ကောင်းမြတ်သော လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 46

पितरो नरकाद्वापि सुपुण्येन सुमेधसा । गोप्रदानं प्रशंसंति तस्मिंस्तीर्थे मुनीश्वराः

နరకမှပင်၊ ပညာဉာဏ်ကောင်းသော ပုဏ္ဏမြတ်ကြီးကို ရရှိစေသည့် အကျိုးကြောင့် ပိတೃတို့သည် ဂို-ပရဒါန—နွားလှူဒါန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုတီရ္ထ၌ မုနိဣශ්ဝရတို့လည်း ထိုကောင်းမှုကို ထပ်မံသက်သေပြု ချီးကျူးကြသည်။

Verse 47

विप्राय स्वर्णदानं तु रुद्रलोके नयेन्नरम् । सरस्वतीशिवक्षेत्रे गंगा च गंगकूपके

ဗိပ္ရ—ဗြာဟ္မဏအား ရွှေဒါန ပြုလျှင် လူသည် ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်စေသည်။ ဤသည်မှာ သရस्वတီ–ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ဖြစ်၏။ ထို့အတူ ဂင်္ဂါကူပက၌လည်း ဂင်္ဂါ၏ ပဝါနတည်ရှိမှု ရှိသည်။

Verse 48

एकस्थमेतत्त्रितयं स्वर्गापवर्गकारणम् । सेवितं चर्षिभिः सिद्धैस्तीर्थं सर्वत्र विश्रुतम्

ဤ သုံးပါးသည် တစ်နေရာတည်း၌ တည်ရှိ၍ ကောင်းကင်လောကနှင့် အပဝဂ္ဂ—မောက္ခ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။ ရှိသီနှင့် စိဒ္ဓတို့က ဆည်းကပ်သည့် ဤတီရ္ထသည် အရပ်ရပ်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသည်။

Verse 49

पीलुयुग्मं स्थितं तत्र तत्तीर्थं मुनिसेवितम् । स्नानात्स्वर्गप्रदं चैव पानात्पापविशुद्धिदम्

ထိုနေရာ၌ ပီလုသစ်ပင် နှစ်ပင် တည်ရှိ၍ မုနိတို့က ဆည်းကပ်သည့် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးလျှင် ကောင်းကင်ဘုံဖလ ရပြီး၊ ထိုရေကို သောက်လျှင် အပြစ်များမှ သန့်စင်စေသည်။

Verse 50

कीर्त्तनात्पुण्यजननं सेवनान्मुक्तिदं परम् । तद्वै पश्यंति ये भक्त्या ब्रह्महा यदि मातृहा

ဤတီရ္ထကို ကီရ္တနာဖြင့် ချီးမွမ်းလျှင် ကုသိုလ် ပေါက်ဖွားပြီး၊ ဆည်းကပ်စေဝါလျှင် အမြင့်ဆုံး မောက္ခကို ပေးတော်မူသည်။ ဘက္တိဖြင့် မြင်တွေ့သူတို့သည်—ဗြာဟ္မဏသတ်သူ သို့မဟုတ် မိခင်သတ်သူ ဖြစ်စေကာမူ—ကယ်တင်ခြင်း ရရှိကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 51

बालघाती च गोघ्नश्च ये च स्त्रीशूद्रघातकाः । गरदाश्चाग्निदाश्चैव गुरुद्रोहरताश्च ये

ကလေးသတ်သူ၊ နွားသတ်သူ၊ မိန်းမ သို့မဟုတ် ရှူဒြကို သတ်သူများ; အဆိပ်ပေးသူ၊ မီးရှို့သူ၊ နှင့် ဆရာ(ဂုရု)ကို သစ္စာဖောက်ရန် အမြဲတမ်း ရည်ရွယ်သူများ—ဤကဲ့သို့သောသူတို့ပါ (ဤနေရာ၌) သန့်စင်ခြင်း၏ အကျိုးအာနိသင်အတွင်း ပါဝင်ကြသည်။

Verse 52

तपस्विनिन्दकाश्चैव कूटसाक्ष्यं करोति यः । वक्ता च परदोषस्य परस्य गुणलोपकः

ထို့အပြင် တပသ္ဝင်တို့ကို အပြစ်တင်နိန္ဒာသူများ၊ မမှန်ကန်သော သက်သေခံချက် ပေးသူ၊ အခြားသူ၏ အပြစ်ကို ကြေညာပြောဆိုသူ၊ နှင့် အခြားသူ၏ ကောင်းမှုဂုဏ်ကို ဖုံးကွယ် သို့မဟုတ် လျော့နည်းစေသူ—ဤသူတို့လည်း (ကတိပြုထားသော) လွတ်မြောက်ခြင်းအတွင်း ပါဝင်ကြသည်။

Verse 53

सर्वपापमयोऽप्यत्र मुच्यते लिंगदर्शनात्

ဤနေရာ၌ အပြစ်အားလုံးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသူတောင် လင်္ဂကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် လွတ်မြောက်သွားသည်။