Adhyaya 19

Verse 1

। । व्यास उवाच । इन्द्रसरे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा चेंद्रेश्वरं शिवम् । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ဗျာသ မဟာရိရှီက မိန့်တော်မူသည်– အိန္ဒြသရ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အိန္ဒြေရှွရ သီဝကို ဖူးမြင်လျှင် လူသည် ခုနစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । केन चादौ निर्मितं तत्तीर्थं सर्वोत्तमोत्तमम् । यथावद्वर्णय त्वं मे भगवन्द्विजसत्तम

ယုဓိဋ္ဌိရ မေးလျှောက်သည်– အလွန်မြတ်သော ထိုတီရ္ထကို အစဦးတွင် မည်သူက တည်ထောင်ခဲ့သနည်း။ အရှင်ဘဂဝန်၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ကျွန်ုပ်အား ယഥာဝတ္ အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းဖော်ပြပါ။

Verse 3

व्यास उवाच । इन्द्रेणैव महाराज तपस्तप्तं सुदुष्करम् । ग्रामादुत्तरदिग्भागे शतवर्षाणि तत्र वै

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– အို မဟာရာဇာ၊ အိန္ဒြာသည် ထိုနေရာ၌ အလွန်ခက်ခဲသော တပသကို ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး၊ ရွာအပြင် မြောက်ဘက်အရပ်၌ အမှန်တကယ် နှစ်တစ်ရာကြာခဲ့သည်။

Verse 4

शिवोद्देशं महाघोरमेकांगुष्ठेन भारत । उर्द्ध्वबाहुर्महातेजाः सूर्यस्याभिमुखोऽभवत्

အို ဘာရတ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အမြင့်မြတ်သော ရည်မှန်းချက်—ရှီဝတော်တစ်ပါးတည်း—ကို စိတ်၌ တည်စေ၍၊ မဟာတေဇရှိသူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ နေမင်းကို မျက်နှာမူပြီး ခြေချောင်းတစ်ချောင်းပေါ်တွင်သာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေ하였다။

Verse 5

वृत्रस्य वधतो ज्ञातं यत्पापं तस्य नुत्तये । एकाग्रः प्रयतो भूत्वा शिवस्याराधने रतः

ဝෘတြကို သတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်ကို သိမြင်၍ ထိုအပြစ်ကို ဖြေရှင်းပယ်ဖျက်လိုသဖြင့်၊ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်းကာ အကျင့်အကြံကို သန့်ရှင်းစွာ ထိန်းသိမ်း၍ ရှီဝတော်အား အာရాధနာတွင် မပြတ် နစ်မြုပ်နေ하였다။

Verse 6

तपसा च तदा शंभुस्तोषितः शशिशे खरः । तत्राजगाम जटिलो भस्मांगो वृषभध्वजः

ထိုတပသကြောင့် သမ္ဘူတော်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် လမင်းကို မကွတ်အဖြစ် ဆောင်ထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် အရှင်တော်သည် ထိုနေရာသို့ ကြွလာတော်မူသည်—ဇဋာဆံပင်ရှိ၍၊ ဘသ္မသန့်ကို ကိုယ်တော်ပေါ်လိမ်းထားကာ၊ နွားတံဆိပ်တော်ကို ဆောင်ထားသည်။

Verse 7

खट्वांगी पंचवक्त्रश्च दशबाहुस्त्रिलोचनः । गंगाधरो वृषारूढो भूतप्रेतादिवेष्टितः

ခေါင်းခွံတင် တံတောင် (ခဋ္ဝာင်္ဂ) ကို ကိုင်ဆောင်၍၊ မျက်နှာငါးပါး၊ လက်ဆယ်ဖက်၊ မျက်စိသုံးလုံးရှိတော်မူ၏။ ဂင်္ဂါမြစ်ကို ဆောင်ထား၍ နွားပေါ်စီးကာ၊ ဘူတ-ပရေတ အစရှိသော အဖွဲ့အစုများက ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။

Verse 8

सुप्रसन्नः सुरश्रेष्ठः कृपालुर्वरदायकः । तदा हृष्टमना देवो देवेन्द्रमिदमूचिवान्

ထိုအခါ နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အလွန်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ကရုဏာပြည့်ဝကာ အပေးအလှူပေးတော်မူသော ဘုရားသည် အလွန်တော်တော်ပင် ကျေနပ်သွား၏။ စိတ်နှလုံးရွှင်လန်းလျက် ဒေဝိန္ဒြ (အိန္ဒြ) ထံသို့ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 9

हर उवाच । यत्त्वं याचयसे देव तदहं प्रद दामि ते

ဟရ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူသည်– “အို နတ်မင်း၊ သင်တောင်းဆိုသမျှကို ငါသည် သင့်အား ပေးအပ်မည်”။

Verse 10

इन्द्र उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश कृपासिंधो महेश्वर । ब्रह्महत्या हि मां देव उद्वेजयति नित्यशः

အိန္ဒြ မိန့်ဆိုသည်– “သင်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျေနပ်တော်မူပါက၊ အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ အို မဟေရှဝရ၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာ၊ သိတော်မူပါစေ—ဗြဟ္မဏသတ်မှု (ဗြဟ္မဟတ်ယာ) အပြစ်သည် ကျွန်ုပ်ကို အမြဲတမ်း နှိပ်စက်လှုပ်ရှားစေပါသည်”။

Verse 11

वृत्रासुरस्य हनने जातं पापं सुरोत्तम । तत्पापं नाशय विभो मम दुःखप्रदं सदा

“အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး! ဝြတ္တရာသူရ ကို သတ်ခြင်းမှ အပြစ် ပေါ်ပေါက်လာပါသည်။ အို အာဏာတော်အလုံးစုံရှိသော အရှင်၊ အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်ကို ဒုက္ခပေးနေသော ထိုအပြစ်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူပါ”။

Verse 12

हर उवाच । धर्मारण्ये सुरपते ब्रह्महत्या न पीडयेत् । हत्या गवां द्विजातीनां बालस्य योषितामपि

ဟရ မိန့်တော်မူသည်– “အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ဓမ္မာရဏ္ယ တွင် ဗြဟ္မဟတ်ယာ၏ နှိပ်စက်မှု မရှိနိုင်။ နွား၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး)၊ ကလေး သို့မဟုတ် မိန်းမကို သတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်တောင် ထိုနေရာ၌ မတည်မြဲ”။

Verse 13

वचनान्मम देवेंद्र ब्रह्मणः केशवस्य च । यमस्य वचनाज्जिष्णो हत्या नैवात्र तिष्ठति । प्रविश्य त्वं महाराज अतोत्र स्नानमाचर

အို ဒေဝင်ဒြာ၊ ငါ၏ အမိန့်တော်နှင့် ဘြဟ္မာ၊ ကေရှဝ၏ ဝစနာတော်တို့အပြင် ယမ၏ အမိန့်တော်အရ၊ အို ဂျိෂ္ဏု၊ ဤနေရာ၌ သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ အပြစ်သည် မတည်မနေပါ။ ထို့ကြောင့် အို မဟာရာဇာ၊ ဤအရပ်သို့ ဝင်ရောက်၍ ဤနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးပူဇော်မှုကို ပြုလော့။

Verse 14

इन्द्र उवाच । यदि त्वं मम तुष्टोऽसि कृपासिंधो महेश्वर । मन्नाम्ना च महादेव स्थापितो भव शंकर

အိန္ဒြာက ဆိုသည်— “အကယ်၍ သင်သည် ငါ့အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူပါက၊ အို မဟေရှဝရ၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာတော်—ထို့နောက် အို မဟာဒေဝ၊ အို ရှင်ကရ၊ ငါ၏ နာမတော်ကို ဆောင်၍ ဤနေရာ၌ တည်ထောင်စံပယ်တော်မူပါ။”

Verse 15

तथेत्युक्त्वा महादेवः सुप्रसन्नो हरस्तदा । दर्शयामास तत्रैव लिंगं पापप्रणाशनम्

“ထိုသို့ပင်” ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက် မဟာဒေဝ—ဟရ—သည် အလွန်ပျော်ရွှင်တော်မူကာ ထိုနေရာတည်းတွင်ပင် အပြစ်ပျက်စီးစေသော လင်္ဂကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူ၏။

Verse 16

कूर्मपृष्ठात्समुत्पाद्य आत्मयोगेन शंभुना । स्थितस्तत्रैव श्रीकण्ठः कालत्रयविदो विदुः

ရှံဘုသည် မိမိ၏ အတ္တ-ယောဂ အာနုဘော်ဖြင့် လိပ်၏ ကျောပေါ်မှ ထိုအရာကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူပြီး၊ ထိုနေရာတည်းတွင်ပင် သရီကဏ္ဌသည် တည်နေတော်မူ၏။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် သုံးကာလကို သိမြင်သူတို့သည် ဤအကြောင်းကို နားလည်ကြ၏။

Verse 17

वृत्रहत्यासमुत्त्रस्तदेवराजस्य सन्निधौ । इन्द्रेश्वरस्तदा तत्र धर्मा रण्ये स्थितो नृप

အို မင်းကြီး၊ ဝෘတြကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ဒေဝရာဇ အိန္ဒြာ၏ ရှေ့မှောက်၌၊ ဓမ္မာရဏ్య၌ ထိုအခါ အိန္ဒြေရှဝရသည် ထိုနေရာ၌ တည်ထောင်ခံရ၏။

Verse 18

सर्वपापविशुद्ध्यर्थं लोकानां हितकाम्यया । इन्द्रेश्वरं तु राजेंद्र पुष्पधूपादिकैः सदा

အို မင်းတို့၏မင်းကြီးရေ၊ လူအများ၏အကျိုးချမ်းသာကိုလိုလား၍ အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ခြင်းအတွက်၊ အင်ဒြေရှွရကို ပန်း၊ နံ့သာမီး (ဓူပ) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် အမြဲတမ်း ပူဇော်ကိုးကွယ်သင့်သည်။

Verse 19

पूजयेच्च नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां माघमासे विशेषतः

မည်သူမဆို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကိုးကွယ်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်—အထူးသဖြင့် တိထိ ၈ ရက်နှင့် ၁၄ ရက်တွင်၊ ထို့ထက်ပို၍ မာဃလတွင် အထူးကောင်းမြတ်သည်။

Verse 20

सर्वपापविशुद्ध्यर्थं शिवलोके महीयते । नीलोत्सर्गं तु यो मर्त्यः करोति च तदग्रतः

အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ခြင်းကြောင့် သူသည် ရှိဝလောက၌ ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရသည်။ ထို့ပြင် မည်သည့် လူသားမဆို ထို (ဒေဝတာ/တီရ္ထ) ၏ရှေ့တွင် ‘နီလိုৎসရ္ဂ’ ဟုခေါ်သော ပူဇော်အပ်နှံမှုကို ပြုလုပ်လျှင် ဤပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 21

उद्धरेत्सप्त गोत्राणि कुलमेकोत्तरं शतम् । सांगरुद्रजपं यस्तु चतुर्द्दश्यां करोति वै

တိထိ ၁၄ ရက်နေ့တွင် စာင်္ဂ-ရုဒြ ဇပ်ကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်သူသည် ဂိုတ်ရ ၇ မျိုးကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ပြီး မိသားစု ၁၀၁ မျိုးကိုလည်း တာရကာကယ်တင်နိုင်သည်။

Verse 22

सर्वपाविशुद्धात्मा लभते परमं पदम्

အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ထားသော စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဆင့် (ပရမပဒ) ကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 23

सौवर्णनयनं कृत्वा मध्ये रत्नसमन्वितम् । यो ददाति द्विजातिभ्य इन्द्रतीर्थे तथोत्तमे

အလယ်၌ ရတနာတပ်ဆင်ထားသော ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်သည့် မျက်စိကို ဖန်တီး၍ အထွတ်အမြတ် အိန္ဒြတီရ္ထ၌ ဒွိဇတို့အား ဒါနပြုသူသည် နောက်တွင်ဖော်ပြမည့် ချီးမွမ်းခံရသော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိ၏။

Verse 24

अन्धता न भवे त्तस्य जन्मानि षष्टिसंख्यया । निर्मलत्वं सदा तेषां नयनेषु प्रजायते । महारोगास्तथा चान्ये स्नात्वा यांति तदग्रतः

သူ့အတွက် မွေးဖွားခြင်း ခြောက်ဆယ်ကြိမ်တိုင်အောင် မျက်ကန်းမှု မဖြစ်ပေါ်ဘဲ၊ မျက်စိတို့၌ အမြဲတမ်း ကြည်လင်သန့်ရှင်းမှု ပေါ်ပေါက်၏။ ထို့အတူ မဟာရောဂါများနှင့် အခြားအနာရောဂါများ ခံစားနေရသူတို့သည် ရေချိုးပြီးနောက် ထိုသန့်ရှင်းသော စန်နိဓိရှေ့မှ ရောဂါကင်းစင်၍ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 25

पूजिते चैकचित्ते न सर्वरोगात्प्रमुच्यते । स्नात्वा कुण्डे नरो यस्तु संतर्पयति यः पितॄन्

(ဒေဝတာ) ကို စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပူဇော်လျှင် လူသည် ရောဂါအားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။ ထို့ပြင် ကုဏ္ဍ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့ကို တർပဏ ပြု၍ တృप्तစေသူသည်…

Verse 26

तस्य तृप्ताः सदा भूप पितरश्च पितामहाः । ये वै ग्रस्ता महारोगैः कुष्ठाद्यैश्चैव देहिनः

အို မင်းကြီး၊ သူ၏ အဖေများနှင့် အဘိုးအဘွား (ပိတမဟ) တို့သည် အမြဲတမ်း တൃप्तနေကြ၏—ထို့ပြင် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူတို့အနက် ကုဋ္ဌ (လက်ပရိုစီ) စသည့် မဟာရောဂါများက ဖမ်းဆီးထားသူတို့သည်…

Verse 27

स्नानमात्रेण संशुद्धा दिव्यदेहा भवंति ते । ज्वरादिकष्टमापन्ना नराः स्वात्महिताय वै

ရေချိုးခြင်းတစ်ခုပင်ဖြင့် သူတို့သည် သန့်စင်လာပြီး ဒိဗ္ဗကိုယ် (divya-deha) ကို ရရှိကြ၏။ ဖျားနာခြင်းစသည့် ဒုက္ခများ ခံစားနေရသော လူတို့သည် မိမိ၏ အတ္တဟိတ—အမြင့်ဆုံး အကျိုးအမြတ်အတွက်ပင် ဤသို့ ပြုကြသည်။

Verse 28

स्नान मात्रेण संशुद्धा दिव्यदेहा भवंति ते । स्नात्वा च पूजयेद्देवं मुच्यते ज्वरबन्धनात्

ဤသန့်ရှင်းသောတီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်းတစ်ခုပင်ဖြင့် သူတို့သည် သန့်စင်လာ၍ တောက်ပသော ဒိဗ္ဗသဘောရှိသော အခြေအနေကို ရရှိကြသည်။ ထို့ပြင် ရေချိုးပြီးနောက် ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ပါက ဖျားနာမှု၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 29

एकाहिकं द्व्याहिकं च चातुर्थं वा तृतीयकम् । विषमज्वरपीडा च मासपक्षादिकं ज्वरम्

တစ်ရက်ဖျားနာခြင်းဖြစ်စေ၊ နှစ်ရက်ဖျားနာခြင်းဖြစ်စေ၊ လေးရက်တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးရက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖြစ်သောဖျားနာခြင်းဖြစ်စေ၊ မညီမညာသောဖျားနာမှု၏ နာကျင်မှုဖြစ်စေ၊ လ၊ ပက္ခနှင့်တကွ အချိန်ကာလအလိုက် ပြန်ဖြစ်သောဖျားနာခြင်းဖြစ်စေ—ဤအရာအားလုံးကို ဤနေရာ၌ ဆိုလိုထားသည်။

Verse 30

इन्द्रेश्वरप्रसादाच्च नश्यते नात्र संशयः । विज्वरो जायते नूनं सत्यंसत्यं च भूपते

အိန္ဒြေရှ္ဝရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ထိုဖျားနာမှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။ အမှန်တကယ်ပင် လူသည် ဖျားနာမှုကင်းလွတ်လာသည်; ဤစကားသည် မှန်၏၊ မှန်လှ၏၊ အို မင်းကြီး။

Verse 31

वन्ध्या च दुर्भगा नारी काकवन्ध्या मृतप्रजा । मृतवत्सा महादुष्टा स्नात्वा कुण्डे शिवाग्रतः । पूजयेदेकचित्तेन स्नानमात्रेण शुद्ध्यति

ကလေးမရနိုင်သော မိန်းမဖြစ်စေ၊ ကံမကောင်းသော မိန်းမဖြစ်စေ၊ ‘ကာက-ဗန္ဓျာ’ ဟု ခေါ်ဆိုခံရသူဖြစ်စေ၊ သားသမီးများ သေဆုံးခဲ့သူဖြစ်စေ၊ နို့စို့ကလေး သေဆုံးခဲ့သူဖြစ်စေ၊ အလွန်အပြစ်ကြီးသူဖြစ်စေ—ရှီဝ၏ ရှေ့၌ ထိုကுண္ဍ၌ ရေချိုးပြီး စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ရေချိုးခြင်းတစ်ခုပင်ဖြင့်လည်း သန့်စင်လာသည်။

Verse 32

एवंविधाश्च बहुशो वरान्दत्त्वा पिनाकधृक् । गतोऽसौ स्वपुरं पार्थ सेव्यमानः सुरासुरैः

ဤသို့ အကြိမ်ကြိမ် များစွာသော ဆုတောင်းကောင်းချီးများကို ပေးသနားပြီးနောက် ပိနာကကို ကိုင်ဆောင်သော (ရှီဝ) သည် အို ပೃഥာ၏ သားတော်၊ မိမိ၏ မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ထိုခရီးတွင် ဒေဝနှင့် အသူရတို့က ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်လျက် လိုက်ပါကြသည်။

Verse 33

ततः शक्रो महातेजा गतो वै स्वपुरं प्रति । जयंतेनापि तत्रैव स्थापितं लिंगमुत्तमम्

ထို့နောက် မဟာတေဇရှိသော သက္က (အိန္ဒြာ) သည် မိမိ၏ မြို့တော်သို့ အမှန်တကယ် ပြန်သွားလေ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ဇယန္တကလည်း အထူးမြတ်သော ရှီဝလင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 34

जयंतस्य हरस्तुष्टस्तस्मिल्लिंगे स्तुतः सदा । त्रिकालं पुत्रसंयुक्तः पूजनार्थं सुरेश्वरः

ဇယန္တအပေါ် ရှီဝ (ဟရ) သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ထိုလင်္ဂ၌ အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းခံရလေ၏။ ဒေဝတို့၏ အရှင် အိန္ဒြာသည် သားနှင့်အတူ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ပူဇော်ရန် လာရောက်လေ၏။

Verse 35

आयाति च महाबाहो त्यक्त्वा स्थानं स्वकं हि वै । एतत्सर्वं समाख्यातं सर्वसौख्यप्रदायकम्

ထို့ပြင် သူသည်၊ အို မဟာဗာဟို၊ မိမိနေရာကို စွန့်၍ အမှန်တကယ် လာရောက်လေ၏။ ဤအရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ—အမျိုးမျိုးသော သုခကို ပေးစွမ်းသော အကြောင်းဖြစ်၏။

Verse 36

इन्द्रेश्वरं तु यत्पुण्यं जयंतेशस्य पूज नात् । तदेवाप्नोति राजेन्द्र सत्यंसत्यं न संशयः

ဇယန္တေရှ (Jayaṃteśa) ကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် အိန္ဒြေရှဝရ (Indreśvara) သို့ ရရှိသော ကုသိုလ်မင်္ဂလာ မည်သို့ရှိသနည်း၊ ထိုကုသိုလ်ကိုပင် အို မင်းကြီး၊ ရရှိလိမ့်မည်။ အမှန်အမှန်၊ သံသယမရှိ။

Verse 37

स्नात्वा कुण्डे महाराज संपूज्यैकाग्रमानसः । सर्वपापविशुद्धात्मा इन्द्रलोके महीयते

အို မဟာမင်းကြီး၊ ကုဏ္ဍ၌ ရေချိုးပြီး စိတ်တစ်ချက်တည်း စူးစိုက်ကာ ပူဇော်လျှင်၊ အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်သော အတ္တရှိသူသည် အိန္ဒြလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရလေ၏။

Verse 38

यः शृणोति नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । सर्वान्कामानवाप्नोति जयंतेशप्रमादतः

ယုံကြည်ကိုးကွယ်သော ဘက္တိဖြင့် ဤကထာကို နားထောင်သူသည် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၏; ထို့ပြင် ဇယန္တေရှ၏ ကရုဏာအာနုဘော်ကြောင့် လိုလားသမျှ အလိုတော်များကို ရရှိ၏။