Adhyaya 11

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । अतः परं किमभवद्ब्रवीतु द्विजसत्तम । त्वद्वचनामृतं पीत्वा तृप्तिर्नास्ति मम प्रभो

ယုဓိဋ္ဌိရက ဆို၏ — “ထို့နောက် ဘာဖြစ်သနည်း။ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပြောကြားပါ။ အရှင်ဘုရား၊ သင်၏စကားအမృతကို သောက်ပြီးသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏နှလုံး မပြည့်ဝသေးပါ”

Verse 2

व्यास उवाच । अथ किंचिद्गते काले युगांतसमये सति । त्रेतादौ लोलजिह्वाक्ष अभवद्राक्षसेश्वरः

ဗျာသ မိန့်တော်မူ၏ — “ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်၍ ယုဂအဆုံးကာလ နီးကပ်လာသောအခါ၊ တ్రေတā-ယုဂ အစတွင် လိုလဇိဟ္ဝာက္ษ ဟူသော ရာක්ෂသတို့၏ အရှင် ပေါ်ထွန်းလာ하였다”

Verse 3

तेन विद्रावितं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । जित्वा स सकलांल्लोकान्धर्मारण्ये समागतः

သူကြောင့် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့ပါဝင်သည့် သုံးလောကလုံး ထွက်ပြေးသွားရသည်။ လောကအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးနောက် သူသည် ဓမ္မာရဏ္ယ သို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 4

तद्दृष्ट्वा सकलं पुण्यं रम्यं द्विजनिषे वितम् । ब्रह्मद्वेषाच्च तेनैव दाहितं च पुरं शुभम्

ထိုနေရာသည် ပုဏ္ဏမြတ်၍ လှပကာ ဗြာဟ္မဏတို့ လာရောက်နေထိုင်သည့်အရပ်ဖြစ်သည်ကို မြင်သော်လည်း၊ ဗြဟ္မန်နှင့် သန့်ရှင်းသော ဓမ္မစည်းကမ်းကို မုန်းတီးသဖြင့် သူသည် မင်္ဂလာမြို့ကို မီးရှို့လေ၏။

Verse 5

दह्यमानं पुरं दृष्ट्वा प्रणष्टा द्विजसत्तमाः । यथागतं प्रजग्मुस्ते धर्मारण्यनिवासिनः

မြို့ မီးလောင်နေသည်ကို မြင်သော် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏများသည် ထွက်ပြေးပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ဓမ္မာရဏ္ယ နေထိုင်သူများလည်း လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 6

श्रीमाताद्यास्तदा देव्यः कोपिता राक्षसेन वै । घातयंत्येव शब्देन तर्जयित्वा च राक्षसम्

ထိုအခါ သရီမာတာတို့ အပါအဝင် ဒေဝီတော်များသည် ထို ရာක්ෂသကြောင့် အလွန်ဒေါသထွက်ကြသည်။ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော အော်ဟစ်သံဖြင့် ထိုရာක්ෂကို ခြိမ်းခြောက်ကာ ချက်ချင်း သတ်မည်သကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။

Verse 7

समुच्छ्रितास्तदा देव्यः शतशोऽथ सह स्रशः । त्रिशूलवरधारिण्यः शंखचक्रगदाधराः

ထို့နောက် ဒေဝီတော်များသည် ထမြောက်လာကြသည်—ရာချီသာမက ထောင်ချီပင်။ အချို့သည် တြိရှူလနှင့် ကောင်းချီးပေးသော လက္ခဏာကို ကိုင်ဆောင်၍၊ အချို့သည် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ထားကြသည်။

Verse 8

कमंडलुधराः काश्चित्कशाखङ्गधराः पराः । पाशांकुशधरा काचित्खड्गखेटकधारिणी

အချို့သည် ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) ကို ကိုင်ဆောင်ကြပြီး၊ အချို့သည် ကြာပွတ်နှင့် ဓားကို ဆောင်ကြသည်။ တစ်ဦးက ပာရှနှင့် အင်္ကူရှကို ကိုင်၍၊ တစ်ဦးက ခဍ္ဂနှင့် ဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်သည်။

Verse 9

काचित्परशुहस्ता च दिव्यायुधधरा परा । नानाभरणभूषाढ्या नानारत्नाभिशोभिता

တစ်ဦးသည် ပရရှု (တံခွန်/ပုဆိန်) ကို ကိုင်ပြီး၊ တစ်ဦးသည် ဒိဗ္ဗအာယုဓများကို ဆောင်ထားသည်။ အလှဆင်ပစ္စည်း များစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ ရတနာမျိုးစုံ၏ တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းနေကြသည်။

Verse 10

राक्षसानां विनाशाय ब्राह्मणानां हिताय च । आजग्मुस्तत्र यत्रास्ते लोलजिह्वो हि राक्षसः

ရာක්ෂများကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ဗြာဟ္မဏများ၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ဒေဝီတော်များသည် လိုလဇိဟ္ဝ အမည်ရှိ ရာක්ෂ နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 11

महादंष्ट्रो महाकायो विद्युज्जिह्वो भयंकरः । दृष्ट्वा ता राक्षसो घोरं सिंहनादमथाकरोत्

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ရာක්ෂသသည်—သွားတံကြီးမား၍ ကိုယ်ခန္ဓာမဟာ၊ လျှာသည် မိုးကြိုးကဲ့သို့—သူမကိုမြင်သော် ကြောက်မက်ဖွယ် စင်္ဟနာဒကို ဟိန်းဟောက်လေ၏။

Verse 12

तेन नादेन महता त्रासितं भुवनत्रयम् । आपूरिता दिशः सर्वाः क्षुभितानेकसागराः

ထိုမဟာဟိန်းသံကြောင့် သုံးလောကလုံး ကြောက်လန့်၍ တုန်လှုပ်သွား၏။ အရပ်အနှံ့ သံဖြင့်ပြည့်နှက်ကာ သမုဒ္ဒရာများစွာလည်း လှိုင်းထန်၍ ရုန်းကန်လေ၏။

Verse 13

कोलाहलो महानासीद्धर्मारण्ये तदा नृप । तच्छ्रुत्वा वासवेनाथ प्रेषितो नलकूबरः

အို မင်းကြီး၊ ထိုအခါ ဓမ္မာရဏ္ယ၌ အလွန်ကြီးမားသော ဆူညံသံ ဖြစ်ပေါ်လေ၏။ ထိုသတင်းကို ကြားသော် ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) သည် နလကူဗရကို စေလွှတ်လေ၏။

Verse 14

किमिदं पश्य गत्वा त्वं दृष्ट्वा मह्यं निवेदय । तत्तस्य वचनं श्रुत्वा गतो वै नलकूबरः

“သွား၍ ဤအရာသည် အဘယ်နည်းကို ကြည့်ရှုလော့; မြင်ပြီးလျှင် ငါ့အား လျှောက်တင်လော့။” ဟူသော အမိန့်ကို ကြားသော် နလကူဗရသည် အမှန်တကယ် ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 15

दृष्ट्वा तत्र महायुद्धं श्रीमातालोलजिह्वयोः । यथादृष्टं यथाजातं शक्राग्रे स न्यवेदयत्

ထိုနေရာ၌ သြရီမာတာနှင့် လိုလဇိဟ္ဝ တို့အကြား မဟာစစ်ပွဲကို မြင်ပြီးနောက်၊ မိမိမြင်သမျှနှင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ရှက္ကရ (အိန္ဒြာ) ရှေ့၌ တိတိကျကျ လျှောက်တင်လေ၏။

Verse 16

उद्वेजयति लोकांस्त्रीन्धर्मारण्यमितो गतः । तच्छ्रुत्वा वासवो विष्णुं निवेद्य क्षितिमागमत्

“ဤနေရာမှ ဓမ္မာရဏ္ယသို့ သွား၍ သူသည် လောကသုံးပါးကို ကြောက်လန့်စေ၏။” ထိုစကားကို ကြားသော် ဝါသဝ (အိန္ဒြ) သည် ဗိဿဏုထံ တင်ပြ၍ မြေပြင်သို့ ဆင်းလာ၏။

Verse 17

दाहितं तत्पुरं रम्यं देवानामपि दुर्लभम् । न दृष्टा वाडवास्तत्र गताः सर्वे दिशो दश

ထိုလှပသော မြို့တော်—ဒေဝတော်များအတွက်ပင် ရခက်သော—မီးလောင်ကျွမ်းသွား၏။ ထိုနေရာ၌ ဝါဍဝါḥ (မြင်းမများ) မမြင်ရ; အားလုံးသည် ဒిశတစ်ဆယ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားကြ၏။

Verse 18

श्रीमाता योगिनी तत्र कुरुते युद्धमुत्तमम् । हाहाभूता प्रजा सर्वा इतश्चेतश्च धावति

ထိုနေရာ၌ ယောဂိနီ သရီမာတာသည် အထူးမြတ်သော စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲ၏။ ပြည်သူအားလုံး “ဟာယ ဟာယ!” ဟု အော်ဟစ်ကာ ကြောက်လန့်၍ ဒီဘက်ဟိုဘက် ပြေးလွှားကြ၏။

Verse 19

तच्छ्रुत्वा वासुदेवो हि गृहीत्वा च सुदर्शनम् । सत्यलोकात्तदा राजन्समागच्छन्महीतले

ထိုသတင်းကို ကြားသော် ဝါသုဒေဝသည် စုဒർശန စက်ရကို ကိုင်ဆောင်၍၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုအခါ စတျယလောကမှ မြေပြင်သို့ ဆင်းလာ၏။

Verse 20

धर्मारण्यं ततो गत्वा तच्चक्रं प्रमुमोच ह । लोलजिह्वस्तदा रक्षो मूर्च्छितो निपपात ह

ထို့နောက် ဓမ္မာရဏ္ယသို့ သွား၍ ထိုစက်ရကို လွှတ်တော်မူ၏။ ထိုခဏ၌ လိုလာဇိဟ္ဝ အမည်ရှိ ရက္ခသသည် မူးမေ့၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 21

त्रिशूलेन ततो भिन्नः शक्तिभिः क्रोधमूर्च्छितः । हन्यमानस्तदा रक्षः प्राणांस्त्यक्त्वा दिवं गतः

ထို့နောက် ရာක්ෂသသည် တြိရှူးလ်ဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရ၍ “သက္တိ” လှံတံများ၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ဒေါသမူးမောလျက် အနှိပ်အနယ်ခံရစဉ် အသက်ရှူကို စွန့်၍ သုဝဏ္ဏဘုံ(ကောင်းကင်)သို့ တက်သွား하였다။

Verse 22

ततो देवाः सगंधर्वा हर्षनिर्भरमानसाः । तुष्टुवुस्तं जगन्नाथं सत्यलोकात्समागताः

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗတို့နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ပီတိပြည့်ဝသောစိတ်ဖြင့် သတ္တယလောကမှ လာရောက်ကာ စကြဝဠာ၏အရှင် “ဇဂန္နာထ” ကို ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 23

उद्वसं तत्समालोक्य विष्णुर्वचनमब्रवीत् । क्व च ते ब्राह्मणाः सर्वे ऋषीणामाश्रमे पुनः

နေရာသည် လူမရှိသကဲ့သို့ ဆိတ်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်၍ ဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်— “အခု ဘြာဟ္မဏတို့အားလုံး ဘယ်မှာနေလဲ၊ ရှိသီတို့၏ အာရှရမ်များသို့ ပြန်သွားကြပြီလား?”

Verse 24

ततो देवाः सगं धर्वा इतस्ततः पलायितान् । संशोध्य तरसा राजन्ब्राह्मणानिदमब्रुवन्

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗတို့နှင့်အတူ၊ အို မင်းကြီး၊ ဒီဘက်ဟိုဘက် ထွက်ပြေးသွားသော ဘြာဟ္မဏတို့ကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဤသို့ ပြောကြ၏။

Verse 25

श्रूयतां नो वचो विप्रा निहतो राक्षसाधमः । वासुदेवेन देवेन चक्रेण निरकृंतत

“အို ဗိပရ ဘြာဟ္မဏတို့၊ ကျွန်ုပ်တို့၏စကားကို နားထောင်ကြပါ: ရာක්ෂသတို့အနက် အယုတ်မာဆုံးသည် သတ်ဖြတ်ခံရပြီ—ဒေဝ ဝါစုဒေဝက မိမိ၏ စက္ကရဖြင့် ဖြတ်တောက်ပစ်တော်မူ၏။”

Verse 26

तच्छ्रुत्वा वाडवाः सर्वे प्रहर्षोत्फुल्ललोचनाः । समाजग्मुस्तदा राजन्स्वस्वस्थाने समाविशन्

ထိုစကားကို ကြားသော် ဝါဍဝါ လူစုအပေါင်းတို့သည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်း၍ မျက်စိများ ပွင့်လန်းလာကြ၏။ အို မင်းကြီး၊ ထို့နောက် သူတို့သည် စုပေါင်းလာပြီး မိမိတို့နေရာနေရာသို့ ပြန်သွားကာ ထပ်မံတည်နေကြ၏။

Verse 27

श्रीकांताय तदा राजन्वाक्यमुक्तं मनोरमम् । यस्मात्त्वं सत्यलोकाच्च आगतोऽसि जगत्प्रभुः । स्थापितं च पुरं चेदं हिताय च द्विजात्मनाम्

ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ သီရိကာန္တအား သာယာလှပသော စကားတစ်ရပ်ကို ဆိုကြ၏— “သင်သည် လောက၏ အရှင်၊ စတျယလောကမှ ကြွလာသောကြောင့် ဤမြို့ကို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ) တို့၏ အကျိုးအတွက် တည်ထောင်ထားသည်” ဟူ၍။

Verse 28

सत्यमंदिरमिति ख्यातं तदा लोके भविष्यति । कृते युगे धर्मारण्यं त्रेतायां सत्यमंदिरम्

ထို့နောက် လောက၌ “စတျယမန်ဒီရ” ဟူ၍ ထင်ရှားကျော်ကြားလာမည်။ ကృతယုဂ၌ “ဓမ္မာရဏ്യ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ တ్రေတাযုဂ၌ “စတျယမန်ဒီရ” ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 29

तच्छ्रुत्वा वासुदेवेन तथेति प्रतिपद्य च । ततस्ते वाडवाः सर्वे पुत्रपौत्रसमन्विताः

ထိုအကြောင်းကို ကြားသော် ဝါစုဒေဝက “တထေတိ—အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်စေ” ဟု ဆိုကာ လက်ခံသဘောတူ၏။ ထို့နောက် ဝါဍဝါ လူစုအပေါင်းတို့သည် သားမြေးများနှင့်အတူ၊

Verse 30

सपत्नीकाः सानुचरा यथापूर्वं न्यवात्सिषुः । तपोयज्ञक्रियाद्येषु वर्तंतेऽध्ययनादिषु

ဇနီးများနှင့် အနုချာ (အဖော်အပါ) များနှင့်အတူ သူတို့သည် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်နေထိုင်ကြ၏။ တပသ (တပဿာ)၊ ယဇ္ဉ နှင့် သာသနာရေး ကိစ္စများတွင် အမြဲတမ်း ပါဝင်ကာ အဓျယန (ဝေဒပညာလေ့လာခြင်း) စသည့် သင်ယူကျင့်သုံးမှုများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 31

एवं ते सर्वमाख्यातं धर्म वै सत्यमंदिरे

ဤသို့ပင်၊ အို ဓမ္မာ၊ သစ္စမန္ဒိရ—သစ္စာ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာတော်—အကြောင်း အားလုံးကို သင့်အား ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။