Adhyaya 87

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमशोभनम् । स्थापितं मुनिसङ्घैर्यद्ब्रह्मवंशसमुद्भवैः

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက် အို မဟီပာလ မင်းကြီး၊ ဘြဟ္မာ၏ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော မုနိအစုအဝေးတို့က တည်ထောင်ထားသည့် အလွန်လှပသော တီရ္ထသို့ သွားသင့်၏”။

Verse 2

ऋणमोचनमित्याख्यं रेवातटसमाश्रितम् । षण्मासं मनुजो भक्त्या तर्पयन् पितृदेवताः

၎င်းကို “ရဏမောစန” ဟု ခေါ်ကြပြီး ရေဝါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ တည်ရှိသည်။ ခြောက်လပတ်လုံး လူသည် ဘက္တိဖြင့် တර්ပဏ ပြုကာ ပိတೃဒေဝတားတို့ကို တೃप्तစေသင့်၏။

Verse 3

देवैः पितृमनुष्यैश्च ऋणमात्मकृतं च यत् । मुच्यते तत्क्षणान्मर्त्यः स्नातो वै नर्मदाजले

ဒေဝတားများ၊ ပိတೃများနှင့် လူသားများအပေါ် မိမိက ပြုမိသော အကြွေးအလုံးစုံသည် နရမဒါရေ၌ ရေချိုးသည့်ခဏတည်းက မရဏသတ္တဝါသည် ချက်ချင်း လွတ်မြောက်၏။

Verse 4

प्रत्यक्षं दुरितं तत्र दृश्यते फलरूपतः । तत्र तीर्थे तु यो राजन्नेकचित्तो जितेन्द्रियः

ထိုနေရာ၌ အပြစ်သည် မိမိ၏ အကျိုးဖြစ်သော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ထင်ရှားမြင်ရသည်။ ထိုတီရ္ထ၌ မင်းကြီး၊ စိတ်တစ်ခုတည်းတည်၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်သူသည်…

Verse 5

स्नात्वा दानं च वै दद्यादर्चयेद्गिरिजापतिम् । ऋणत्रयविनिर्मुक्तो नाके दीप्यति देववत्

ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် အလှူဒါန ပေးကာ ဂိရိဇာပတိ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရမည်။ သုံးမျိုးသော အကြွေးမှ လွတ်မြောက်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နတ်တော်ကဲ့သို့ တောက်ပသည်။

Verse 87

। अध्याय

အဓ္ဓာယ (အခန်းအဆုံး အမှတ်အသား)။