Adhyaya 84

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । कैलासे पृच्छते भक्त्या षण्मुखाय शिवोदितम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ဤနေရာ၌ပင် ရှေးဟောင်း သာသနာတော်ဆိုင်ရာ အတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ပုဒ်ကို ငါပြောမည်။ ကိုင်လာသ၌ ဘက္တိဖြင့် မေးမြန်းရာတွင် သီဝက ဩဝါဒပေး၍ ဩဏ္မုခ (စကန္ဒ) ထံ ပြောကြားခဲ့သော ပုံပြင်ဖြစ်သည်။”

Verse 2

ईश्वर उवाच । पूर्वं त्रेतायुगे स्कन्द हतो रामेण रावणः । चतुर्दश तदा कोट्यो निहता ब्रह्मरक्षसाम्

အရှင် (သီဝ) မိန့်တော်မူသည်– “ရှေးက တ్రေတားယုဂ၌၊ အို စကန္ဒ၊ ရာမက ရာဝဏကို သတ်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ဘြဟ္မရက္ခသ ၁၄ ကုဋိလည်း ပျက်စီးခဲ့သည်။”

Verse 3

हतेषु तेषु वै तत्र रक्षणाय दिवौकसाम् । महानन्दस्तदा जातस्त्रिषु लोकेषु पुत्रक

ထိုသူတို့ကို ထိုနေရာ၌ သတ်ပစ်ရာမှ ကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့ကို ကာကွယ်နိုင်သဖြင့်၊ အို သားရေ၊ လောကသုံးပါး၌ မဟာပီတိ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 4

ततः सीतां समासाद्य समं वानरपुंगवैः । रामोऽप्ययोध्यामायातो भरतेन कृतोत्सवः । तस्मै समर्पयामास स राज्यं लक्ष्मणाग्रजः

ထို့နောက် စီတာကို ပြန်လည်ရရှိ၍ ဝါနရသူရဲကောင်းအထွဋ်အမြတ်တို့နှင့်အတူ ရာမလည်း အယောဓျာသို့ ရောက်လာသည်။ ထိုနေရာ၌ ဘရတက ပွဲတော်ကြီး စီစဉ်ထား၏။ ထို့နောက် လက္ခမဏ၏ အကိုကြီး ရာမသည် နိုင်ငံတော်ကို ဘရတထံ အပ်နှံတော်မူ၏။

Verse 5

तस्मिन्प्रशासति ततो राज्यं निहतकण्टकम् । कृतकार्योऽथ हनुमान्कैलासमगात्पुरा

သူ အုပ်စိုးနေစဉ် နိုင်ငံသည် ဆူးမရှိသကဲ့သို့—ဒုက္ခနှင့် ရန်သူတို့မှ လွတ်ကင်း—ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် တာဝန်ပြီးမြောက်သော ဟနုမာန်သည် ကိုင်လာသ သာမသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 6

ततो नन्दी प्रतीहारो रुद्रांशमपि तं कपिम् । न च संगमयामास रुद्रेणाघौघहारिणा

ထို့နောက် တံခါးစောင့် နန္ဒီသည်—ရုဒြ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော်လည်း—ထိုမျောက်ကို အပြစ်အလှိုင်းများကို ဖယ်ရှားသော ရုဒြနှင့် တွေ့ဆုံခွင့် မပေးခဲ့။

Verse 7

तेन पृष्टस्तदा नन्दी किं मया पातकं कृतम् । येन रुद्रवपुः पुण्यं न पश्याम्यम्बिकान्वितम्

ဤသို့ မေးမြန်းသော် (ဟူ၍) “အို နန္ဒီ၊ ငါသည် မည်သည့်အပြစ်ကို ပြုခဲ့သနည်း၊ ထို့ကြောင့် အမ္ဗိကာနှင့်အတူရှိသော သန့်ရှင်းမြတ်သော ရုဒြ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မမြင်ရသနည်း” ဟု ဆို၏။

Verse 8

नन्द्युवाच । त्वयावतरणं चक्रे कपीन्द्रामरहेतुना । तथापि हि कृतं पापमुपभोगेन शाम्यति

နန္ဒီက ပြောသည်– “အို မျောက်တို့၏ အရှင်၊ သင်၏ အဝတားသည် ဒေဝတို့၏ အကျိုးအတွက် ဖြစ်၏။ သို့သော် ပြုခဲ့သော အပြစ်သည် ကိုယ်တိုင်ခံစား၍သာ ပျောက်ကင်းငြိမ်းသက်သည်” ဟု။

Verse 9

हनुमानुवाच । किं मयाकारि तत्पापं नन्दिन्देवार्थकारिणा । राक्षसाश्च हता दुष्टा विप्रयज्ञाङ्गघातिनः

ဟနုမာန်က ပြောသည်– “အို နန္ဒီ၊ ဒေဝတို့၏ အကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်သော ငါက မည်သည့်အပြစ်ကို ပြုခဲ့သနည်း။ ငါသည် ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် ယဇ္ဉ၏ အင်္ဂါများကို ဖျက်ဆီးသူ ဆိုးယုတ်သော ရာක්ෂသတို့ကို သတ်ခဲ့သည်” ဟု။

Verse 10

ततस्तदालापकुतूहली हरो निजांशभाजं कपिमुग्रतेजसम् । उवाच द्वारान्तरदत्तदृष्टिः पुरःस्थितं प्रेक्ष्य कपीश्वरं पुनः

ထို့နောက် ထိုစကားဝိုင်းကို စိတ်ဝင်စားသဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) သည် တံခါးအတွင်းမှ မျက်စိချ၍၊ မိမိ၏ ဒေဝတော်အပိုင်းကို ခံယူထားသော တောက်ပကြမ်းတမ်းသည့် ဝါနရအရှင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ထပ်မံ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 11

ईश्वर उवाच । गङ्गा गया कपे रेवा यमुना च सरस्वती । सर्वपापहरा नद्यस्तासु स्नानं समाचर

ဣရှ္ဝရ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူသည်— “ဟေ ကပေ၊ ဂင်္ဂါ၊ ဂယာ၊ ရေဝါ၊ ယမုနာ နှင့် စရஸဝတီ—ဤမြစ်တို့သည် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ထိုမြစ်တို့၌ ပုဏ္ဏိယ သန့်စင်ရေချိုးကို ပြုလေ။”

Verse 12

नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम् । सोमनाथसमीपस्थं तत्र त्वं गच्छ वानर

နರ್ಮဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းတွင် အလွန်တင့်တယ်သော တီရ္ထတစ်ခု ရှိပြီး၊ စောမနာထအနီး၌ တည်ရှိသည်။ ဟေ ဝါနရ၊ ထိုနေရာသို့ သွားလေ။

Verse 13

तत्र स्नात्वा महापापं गमिष्यति ममाज्ञया । उत्पत्य वेगाद्धनुमाञ्छ्रीरेवादक्षिणे तटे

“ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးလျှင် ငါ၏ အမိန့်ဖြင့် မဟာအပြစ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားမည်။” ထို့နောက် ဟနုမာန်သည် အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်တက်၍ သီရိ ရေဝါ၏ တောင်ဘက်ကမ်းသို့ ရောက်하였다။

Verse 14

जगाम सुमहानादस्तपश्चक्रे सुदुष्करम् । तस्य वै तप्यमानस्य रक्षोवधकृतं तमः

သူသည် အော်ဟစ်သံကြီးဖြင့် သွားရောက်ကာ အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ပြုလုပ်하였다။ သူတပဿာကျင့်နေစဉ် ရာက္ခသများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှောင်ထုသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာ하였다။

Verse 15

विलीनं पार्थ कालेन कियतेशप्रसादतः । ततो देवैः समं देवस्तत्तीर्थमगमद्धरः

အို ပာရ္ထ၊ အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် ဣဿ (Īśa) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အမှောင်သည် ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဒေဝတော်များနှင့်အတူ ထိုတီရ္ထသို့ သွားရောက်၏။

Verse 16

कपिमालिङ्गयामास वरं तस्मै प्रदत्तवान् । अद्यप्रभृति ते तीर्थं भविष्यति न संशयः

ထိုအခါ မျောက်ကို ဖက်လှုပ်ကာ ကောင်းချီးပေး၍ “ယနေ့မှစ၍ ဤတီရ္ထသည် သင်၏တီရ္ထ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ သံသယမရှိ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 17

कपितीर्थं ततो जातं तस्थौ तत्र स्वयं हरः । हनूमन्तेश्वरो नाम्ना सर्वहत्याहरस्तदा

ထိုဖြစ်ရပ်မှ ‘ကပိတီရ္ထ’ ဟူသော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ဟရ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင် တည်နေ၍ ‘ဟနူမန္တေရှ္ဝရ’ ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားကာ ထိုအခါ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 18

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या लिङ्गं प्रपूजयेत् । सर्वपापानि नश्यन्ति हरस्य वचनं यथा

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ဘက္တိဖြင့် ရှီဝ-လင်္ဂကို ပူဇော်သူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွား၏—ဟရ (ရှီဝ) ၏ မိန့်တော်မူချက်အတိုင်း ဖြစ်၏။

Verse 19

तत्रास्थीनि विलीयन्ते पिण्डदानेऽक्षया गतिः । यत्किंचिद्दीयते तत्र तद्धि कोटिगुणं भवेत्

ထိုနေရာ၌ အရိုးများတောင် ပျော်ဝင်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ ပိဏ္ဍဒါန ပူဇော်လျှင် ပိတရ်များအတွက် မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကျိုးဂတိ ရရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ပေးလှူသမျှသည် ကောဋိဆတန်ဖိုး ပုဏ္ဏဖြစ်လာ၏။

Verse 20

हनुमानप्ययोध्यायां रामं द्रष्टुमथागमत् । चकार कुशलप्रश्नं स्वस्वरूपं न्यवेदयत्

ဟနုမာန်လည်း ရာမကို ဖူးမြင်ရန် အယောဓျာသို့ ရောက်လာ၏။ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မေးမြန်းပြီးနောက် မိမိ၏ အတ္တလက္ခဏာနှင့် အမှန်တကယ်သော သဘောသဘာဝကို ထုတ်ဖော်ပြောကြား하였다။

Verse 21

श्रीराम उवाच । कुर्वतो देवकार्यं ते मम कार्यं च कुर्वतः । ततोऽहमपि पापीयांस्तपस्तप्स्याम्यसंशयम्

သီရိရာမက မိန့်တော်မူသည်— “သင်သည် ဒေဝတို့၏ ကိစ္စကိုလည်း ပြီးမြောက်စေ၍ ငါ၏ တာဝန်ကိုလည်း ဆောင်ရွက်စေခဲ့သဖြင့် ငါသည် ပိုမို ပာပဘောင့်ကြီးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မသံသယဘဲ တပသ (တပဿ) ကို ကျင့်မည်”။

Verse 22

तत्रैव दक्षिणे कूले रेवायाः पापहारिणि । चतुर्विंशतिवर्षाणि तपस्तेपेऽथ राघवः

အဲဒီနေရာတင်ပင် ပာပဖျက်သည့် ရေဝါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် ရာဃဝ (ရာမ) သည် နှစ်နှစ်ဆယ်လေးနှစ် တပသကို ကျင့်ခဲ့၏။

Verse 23

ज्योतिष्मतीपुरीसंस्थः श्रीरेवास्नानमाचरन् । तस्य शुश्रूषणं चक्रे लक्ष्मणोऽपि तदाज्ञया

ဇျောတိသ္မတီ မြို့၌ တည်နေထိုင်လျက် ပုဏ္ဏားသန့်ရှင်းသော ရေဝါမြစ်၌ နေ့စဉ် မင်္ဂလာရေချိုးပူဇော်ကို ပြုလုပ်တော်မူ၏။ အမိန့်တော်အတိုင်း လက္ခမဏ်လည်း ဆည်းကပ်ပြုစု၍ ဝတ်ပြုခဲ့၏။

Verse 24

स्थापयामासतुर्लिङ्गे तौ तदा रामलक्ष्मणौ । प्रभावात्सत्यतपसो रेवातीरे महामती । निष्पापतां तदा वीरौ जग्मतू रामलक्ष्मणौ

ထိုအခါ ရာမနှင့် လက္ခမဏ်တို့သည် ထိုနေရာ၌ သီဝလင်္ဂများကို တည်ထောင်ပူဇော်ကြ၏။ အို မဟာပညာရှိ၊ ရေဝါကမ်းပါး၌ အမှန်တရားတပသ၏ အာနုභာဝကြောင့် ထိုသူရဲကောင်းညီအစ်ကိုနှစ်ပါးသည် ပာပကင်းစင်သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 25

ततस्तदा देवपुरोगमो हरो गतो हि वै पुण्यमुनीश्वरैः सह । आगत्य तीर्थं च वरं ददौ तदा निजां कलां तत्र विमुच्य तीर्थे

ထို့နောက် နတ်တို့၏ရှေ့ဆောင်ဖြင့် ပုဏ္ဏမုနိရှင်တို့နှင့်အတူ ဟရ (ရှီဝ) သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ ရောက်သော် အာနုဂ္ဂဟ (ဗရ) ကို ပေးတော်မူ၍ ထိုနေရာကို အထွတ်အမြတ် တီရ္ထအဖြစ် သန့်ရှင်းတော်မူကာ၊ သန့်ရှင်းသော ကူးကန်တွင် မိမိ၏ ဒိဗ္ဗအင်အား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ကို လွှတ်ချတော်မူ၏။

Verse 26

मुनिभिः सर्वतीर्थानां क्षिप्तं कुम्भोदकं भुवि । एकस्थं लिङ्गनामाथ कलाकुम्भस्तथाभवत्

မုနိတို့သည် တီရ္ထအားလုံးမှ စုဆောင်းထားသော ကုမ္ဘရေကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လောင်းချကြ၏။ ထိုတစ်နေရာတည်း၌ ‘ကလာကုမ္ဘ’ ဟု အမည်ရသော လင်္ဂ တစ်ဆူ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 27

कुम्भेश्वर इति ख्यातस्तदा देवगणार्चितः । रामोऽपि पूजयामास तल्लिङ्गं देवसेविवतम्

ထိုလင်္ဂသည် ထို့နောက် ‘ကုမ္ဘေရှွရ’ ဟု နာမကျော်ကြားလာပြီး နတ်အစုအဝေးတို့က ပူဇော်အာရాధနာ ပြုကြ၏။ ရာမလည်း နတ်တို့က အစဉ်အမြဲ စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုနေသော ထိုလင်္ဂကို ပူဇော်တော်မူ၏။

Verse 28

ततो वरं ददौ देवो रामकीर्त्यभिवृद्धये । चतुर्विंशतिमे वर्षे रामो निष्पापतां गतः

ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် ရာမ၏ ကီရ్తိတိုးပွားစေရန် အာနုဂ္ဂဟ (ဗရ) ကို ပေးတော်မူ၏။ နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်မြောက်တွင် ရာမသည် အပြစ်ကင်းစင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ၏။

Verse 29

यदा कन्यागतः पङ्गुर्गुरुणा सहितो भवेत् । तदेव देवयात्रेयमिति देवा जगुर्मुदा

“ပင်ဂု (ဗြဟ္စပတိ/ဂျူပီတာ) သည် ကန్యာရာသီသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဂုရု (ဆရာတော်) နှင့်အတူ ဖြစ်လာသောအခါ၊ ထိုအချိန်ပင် ဒေဝယာထရာ၏ ကာလဖြစ်သည်”—ဟု နတ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ သီဆိုကြ၏။

Verse 30

यथा गोदावरीतीर्थे सर्वतीर्थफलं भवेत् । तथात्र रेवास्नानेन लिङ्गानां दर्शनैर्न्ःणाम्

ဂိုဒာဝရီ တီရ္ထ၌ တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးကို ရသကဲ့သို့၊ ဤနေရာတွင်လည်း ရေဝါ (နရမဒါ) မြစ်၌ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုး၍ လင်္ဂများကို ဖူးမြင်ဒർശနပြုလျှင် လူတို့သည် ထိုတူညီသော ပုဏ္ဏိယကို ရရှိကြသည်။

Verse 31

करिष्यन्त्यत्र ये श्राद्धं पित्ःणां नर्मदातटे । कुम्भेश्वरसमीपस्थास्तत्फलं शृणु षण्मुख

ဤနေရာ၌ နရမဒါမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ကုမ္ဘေရှဝရ အနီး၌ နေထိုင်ကာ ပိတೃများအတွက် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပြုလုပ်သူတို့—အို သဏ္မုခ၊ သူတို့ရရှိမည့် အကျိုးကို နားထောင်လော့။

Verse 32

यावन्तो रोमकूपाः स्युः शरीरे सर्वदेहिनाम् । तावद्वर्षप्रमाणेन पित्ःणामक्षया गतिः

အသက်ရှိသတ္တဝါအားလုံး၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ရောမကူပ (ဆံပင်ပေါက်) အရေအတွက် မည်မျှရှိသနည်း၊ ထိုနှစ်အရေအတွက်အတိုင်း ပိတೃတို့သည် မပျက်မယွင်းသော အကျိုးတိုးတက်မှု (အက္ခယ ဂတိ) ကို ရရှိကြသည်။

Verse 33

पृथिव्यां देवताः सर्वाः सर्वतीर्थानि यानि तु । लभन्ते तत्फलं मर्त्या लिङ्गत्रयविलोकनात्

ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ဒေဝတားအားလုံးနှင့် ရှိသမျှ တီရ္ထများ၏ အကျိုးကို—မရဏလောက လူသားတို့သည် လင်္ဂ သုံးပါးကို ဖူးမြင်ဒർശနပြုခြင်းသာဖြင့် အားလုံးတစ်ပြိုင်နက် ရရှိကြသည်။

Verse 34

अपुत्रो लभते पुत्रं निर्धनो धनमाप्नुयात् । सरोगो मुच्यते रोगान्नात्र कार्या विचारणा

သားမရှိသူသည် သားရရှိမည်၊ ဆင်းရဲသူသည် ငွေကြေးရရှိမည်၊ ရောဂါရှိသူသည် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်မည်—ဤနေရာ၌ သံသယ သို့မဟုတ် စဉ်းစားချိန်မလို။

Verse 35

सिंहराशिं गते जीवे यत्स्याद्गोदावरीफलम् । तद्द्वादशगुणं स्कन्द कुम्भेश्वरसमीपतः

ဂျူပီတာ (ဗြဟ္စပတိ) သည် သိင်္ဟရာသီသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ၊ ဂోదာဝရီ၌ ရရှိသော ကုသိုလ်ဖလ—အို စကန္ဒ—ကುಂಬ္ဘေရှွရ အနီး၌ ထိုကုသိုလ်သည် ဆယ့်နှစ်ဆ တိုးပွား၏။

Verse 36

ये जानन्ति न पश्यन्ति कुम्भशम्भुमुमापतिम् । नर्मदादक्षिणे कूले तेषां जन्म निरर्थकम्

အုမာ၏ ခင်ပွန်းတော် ဖြစ်သော ကುಂಬ္ဘရှမ္ဘူ (ရှီဝ) ကို သိလျက်နှင့် နර්မဒါမြစ် တောင်ဘက်ကမ်း၌ မမြင်မတွေ့ မဒർശန မပြုသူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်၏။

Verse 37

यथा गोदावरीयात्रा कर्तव्या मुनिशासनात् । चतुर्विंशतिमे वर्षे तथेयं देवभाषितम्

မုနိတို့၏ အမိန့်အတိုင်း ဂోదာဝရီ ယာထရာကို ပြုလုပ်ရသကဲ့သို့၊ ဤအကျင့်အထုံးကိုလည်း—ဒေဝတို့၏ မိန့်ကြားချက်အရ—နှစ်နှစ်ဆယ့်လေးမြောက်တွင် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 38

यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावद्वै दिवि तारकः । तावत्तदक्षयं दानं रेवाकुम्भेश्वरान्तिके

လနှင့် နေ တည်ရှိနေသမျှ၊ ကောင်းကင်၌ ကြယ်များ ရှိနေသမျှ၊ ရေဝါ–ကುಂಬ္ဘေရှွရ အနီး၌ ပေးလှူသော ဒါနသည် အက္ခယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်၍ တည်တံ့၏။

Verse 39

महादानानि देयानि तत्र लौकैर्विचक्षणैः । गोदानमत्र शंसन्ति सौवर्णं राजतं तथा

ထိုနေရာ၌ ပညာရှိသော လူတို့သည် မဟာဒါနများကို ပေးလှူသင့်၏။ ထိုဌာနတွင် အထူးသဖြင့် ဂိုဒါန (နွားလှူ) ကို ချီးမွမ်းကြပြီး၊ ရွှေဒါနနှင့် ငွေဒါနကိုလည်း ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 40

यस्याः स्मरणमात्रेण नश्यते पापसञ्चयः । स्नानेन किं पुनः स्कन्द ब्रह्महत्यां व्यपोहति

ထိုသန့်ရှင်းသော ရေဝါမြစ်ကို အမှတ်ရရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်စုဆောင်းမှု ပျက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေ စကန္ဒ၊ ထိုမြစ်၌ ရေချိုးလျှင် ဘြဟ္မဏသတ်မှု (brahmahatyā) အပြစ်တောင် ပယ်ဖျက်သန့်စင်သွားမည် မဟုတ်လော။

Verse 41

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्याद्युधिष्ठिर । एकोत्तरं कुलशतमुद्धरेच्छिवशासनात्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ကို ပြုလုပ်သူသည်၊ ဟေ ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ရှိဝ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း မိမိမျိုးရိုး၏ မျိုးဆက် တစ်ရာတစ်ဆက်ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်သည်။

Verse 42

यानि कानि च तीर्थानि चासमुद्रसरांसि च । शिवलिङ्गार्चनस्येह कलां नार्हन्ति षोडशीम्

မည်သည့်တီရ္ထများရှိစေကာမူ၊ သမုဒ္ဒရာအထိရှိသော ရေကန်များနှင့် ရေအရင်းအမြစ်များရှိစေကာမူ၊ ဤနေရာ၌ ရှိဝလင်္ဂကို ပူဇော်အာရ္စနာပြုခြင်းမှ ရသော ပုဏ္ဏ၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီနိုင်။

Verse 43

एवं देवा वरं दत्त्वा हरीश्वरपुरोगमाः । स्वस्थानमगमन् पूर्वं मुक्त्वा तन्नाम चोत्तमम्

ဤသို့ ဟရီဣශ්ဝရ ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့သည် အပေးအလှူ (ဝရ) ကို ပေးပြီးနောက်၊ ထိုတီရ္ထ၏ အမြတ်ဆုံးနာမကို အရင်ကြေညာကာ မိမိတို့၏ နေရာသို့ ပြန်လည်သွားကြသည်။

Verse 44

तीर्थस्यास्य वरं दत्त्वा स रामो लक्ष्मणाग्रजः । अयोध्यां प्रविवेशासौ निष्पापो नर्मदाजलात्

ဤတီရ္ထအား ဝရပေးအပ်ပြီးနောက်၊ လက္ခမဏ၏ အကိုဖြစ်သော ရာမသည် နရမဒါရေ၏ သန့်ရှင်းမှုကြောင့် အပြစ်ကင်းစင်ကာ အယောဓျာသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 45

सौवर्णीं च ततः कृत्वा सीतां यज्ञं चकार सः । अनुमन्त्र्य मुनींल्लोकान्देवताश्च निजं कुलम्

ထို့နောက် သူသည် ရွှေဖြင့် စီတာကို ဖန်ဆင်းကာ ယဇ္ဈပူဇော်ပွဲကို ကျင်းပ하였다။ မန္တရဖြင့် စည်းကမ်းတကျ မုနိများ၊ လူထု၊ ဒေဝတာများနှင့် မိမိ၏ မျိုးရိုးဆွေမျိုးတို့ကို ဖိတ်ကြား하였다။

Verse 46

पुरा त्रेतायुगे जातं तत्तीर्थं स्कन्दनामकम् । नियमेन ततो लोकैः कर्तव्यं लिङ्गदर्शनम्

ရှေးခေတ် တရေတာယုဂ၌ ထိုတီရ္ထသည် ‘စကန္ဒ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် စည်းကမ်းနှင့် သမာဓိဖြင့် ထိုနေရာ၌ လိင်္ဂကို ဒർശန ပြုရမည်။

Verse 47

तावत्पापानि देहेषु महापातकजान्यपि । यावन्न प्रेक्षते जन्तुस्तत्तीर्थं देवसेवितम्

ဒေဝတာတို့က စေဝာပြု၍ ဂုဏ်ပြုသော ထိုတီရ္ထကို သတ္တဝါက မမြင်သေးသရွေ့၊ မဟာပာတကမှ ပေါက်ဖွားသည့် အပြစ်များပါ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ကပ်လျက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

Verse 48

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । ज्योतिष्मतीपुरीसंस्थं ये द्रक्ष्यन्ति हरं परम्

သူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူများ၊ မဟာတ္မာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဂျျိုတိသ္မတီ မြို့၌ တည်နေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဟရ (ရှီဝ) ကို ဒർശန ပြုနိုင်သူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝသည်။

Verse 49

तस्मान्मोहं परित्यज्य जनैर्गन्तव्यमादरात् । तीर्थाशेषफलावाप्त्यै तीर्थं कुम्भेश्वराह्वयम्

ထို့ကြောင့် မောဟကို စွန့်လွှတ်၍ လူတို့သည် လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် ‘ကుంఠေရှ္ဝရ’ ဟု ခေါ်သော တီရ္ထသို့ သွားရမည်၊ ထိုမှ တီရ္ထအားလုံး၏ ပြည့်စုံသော အကျိုးဖလကို ရရှိရန် ဖြစ်သည်။

Verse 50

मार्कण्डेय उवाच । श्रुत्वेति शम्भुवचसा स षडाननोऽथ नत्वा पितुः पदयुगाम्बुजमादरेण । सम्प्राप्य दक्षिणतटं गिरिशस्रवन्त्याः कीशाग्र्यरामकलशाख्यशिवान् ददर्श

မားကဏ္ဍေယ မဟာရိရှီက မိန့်တော်မူသည်။ သမ္ဘု၏ ဝစနကို ကြားသိပြီးနောက် မျက်နှာခြောက်ပါးရှိသော စကန္ဒသည် ဖခင်၏ ကြာပန်းသဖွယ် ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ရိုသေစွာ ဦးချကန်တော့၏။ ထို့နောက် ဂိရိရှသ္ရဝန္တီ ဟုခေါ်သော မြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းသို့ ရောက်လျှင် ကီရှာဂြျယ၊ ရာမ နှင့် ကလသ ဟုအမည်ရသော ရှိဝဘုရားတို့ကို ဒർശနပြုလေ၏။

Verse 84

। अध्याय

အဓ္ဓာယ—အခန်းအမှတ်အသား ဖြစ်သည်။