
မာရ္ကဏ္ဍေယ မုနိသည် မင်းကြီးအား ဗရုဏေရှ్వర တီရ္ထသို့ သွားရောက်ဖူးမြော်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ထိုနေရာ၌ ဗရုဏသည် ဂိရိဇာနာထ (ရှီဝ) ကို တပသျာဖြင့် ပူဇော်ကာ ကೃစ္ချရ၊ စန္ဒြာယဏ စသည့် အကျင့်တပသျာများကို လိုက်နာ၍ စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထို့နောက် တီရ္ထဝိနယကို သတ်မှတ်သည်—ထိုနေရာတွင် ရေချိုးကာ ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားများအတွက် တർပဏ ပူဇော်ပြီး၊ သဒ္ဓါဖြင့် သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို ဝတ်ပြုသူသည် “ပရမဂတိ” သို့ ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဒါနအမိန့်အဖြစ် ရေခွက်/ရေဗူး (ကுண္ဍိကာ၊ ဝර්ဓနီ သို့မဟုတ် ရေထည့်အိုးကြီး) ကို အစာနှင့်အတူ လှူဒါန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းကာ၊ ၁၂ နှစ်ကြာ စတရ ယဇ္ဈနာ၏ ကုသိုလ်နှင့် တူညီသည်ဟု ဖလရှရုတိ ပြောထားသည်။ အဆုံးတွင် အစာလှူဒါန်းခြင်းသည် ဒါနတို့ထဲတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း စိတ်ပျော်ရွှင်စေသည်ဟု အထူးအလေးပေးသည်။ ထိုတီရ္ထ၌ စိတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားသူ သေဆုံးလျှင် ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းချိန်အထိ ဗရုဏ၏ မြို့တော်၌ နေထိုင်ရပြီး၊ ထို့နောက် လူ့လောက၌ ပြန်လည်မွေးဖွားကာ အစာလှူဒါန်းသူအဖြစ် တည်ကြည်၍ အသက်တစ်ရာ ရှင်သန်မည်ဟု ဆိုသည်။
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज वरुणेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महादेवो वरुणो नृपसत्तम
သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် မဟာရာဇာရေ၊ အထွတ်အထိပ် ဝရုဏေရှ္ဝရ သို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝ ဝရုဏ သည် စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်၊ အရှင်မင်းမြတ်ရေ။”
Verse 2
पिण्याकशाकपर्णैश्च कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः । आराध्य गिरिजानाथं ततः सिद्धिं परां गतः
ဆီကိတ် (ပိဏ္ယာက)၊ ရွက်ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ရွက်များကို အသုံးပြု၍၊ ကೃစ္ฉရ နှင့် စန္ဒြာယဏ စသည့် တပသ္ယာဝရတများဖြင့် ဂိရိဇာနာထကို အာရాధနာပြုကာ၊ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိသို့ ရောက်ရှိ하였다။
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । पूजयेच्छङ्करं भक्त्या स याति परमां गतिम्
ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃတို့နှင့် ဒေဝတားတို့ကို တර්ပဏဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေကာ၊ ဘက္တိဖြင့် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ပူဇော်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ရှိသည်။
Verse 4
कुण्डिकां वर्धनीं वापि महद्वा जलभाजनम् । अन्नेन सहितं पार्थ तस्य पुण्यफलं शृणु
ရေခွက်ငယ် (ကුණ္ဍိကာ) ဖြစ်စေ၊ ပိုကြီးသော အိုးဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ရေထည့်အိုးကြီးမားသော ပုံးဖြစ်စေ—အစာနှင့်အတူ ဒါနပြုလျှင်၊ ဟေ ပာရ္ထ (Pārtha)၊ ထိုဒါန၏ ပုဏ္ဏဖလကို နားထောင်လော့။
Verse 5
यत्फलं लभते मर्त्यः सत्रे द्वादशवार्षिके । तत्फलं समवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा
တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ စတြ-ယဇ్ఞ (satra) မှ မရဏလူသားရရှိသည့် အကျိုးဖလအားလုံးကို ထိုဒါနဖြင့်ပင် တူညီစွာ ရရှိနိုင်သည်။ ဤအပေါ် သံသယမလို၊ စဉ်းစားရန်မလို။
Verse 6
सर्वेषामेव दानानामन्नदानं परं स्मृतम् । सद्यः प्रीतिकरं तोयमन्नं च नृपसत्तम
ဒါနအားလုံးထဲတွင် အန္နဒါန (အစာပေးဒါန) ကို အမြင့်ဆုံးဟု မှတ်ယူကြသည်။ ရေနှင့် အစာသည် ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်မှုနှင့် တృप्तိကို ပေးတတ်သည်၊ ဟေ နရပသတ္တမ (အကောင်းဆုံးဘုရင်)။
Verse 7
तत्रतीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । वरुणस्य पुरे वासो यावदाभूतसंप्लवम्
ထိုတီရ္ထ၌ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်ထားသော လူတို့ သေဆုံးလျှင်၊ ဗရုဏ (Varuṇa) ၏ မြို့တော်၌ နေထိုင်ခွင့် ရရှိသည်—ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပရလယ (cosmic dissolution) တိုင်အောင်။
Verse 8
पश्चात्पूर्णे ततः काले मर्त्यलोके प्रजायते । अन्नदानप्रदो नित्यं जीवेद्वर्षशतं नरः
သတ်မှတ်ကာလ ပြည့်စုံသွားသောအခါ သူသည် လူ့လောက၌ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်။ အစာဒါနကို အမြဲပြုသူ ထိုယောကျ်ားသည် နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှည်သည်။
Verse 81
। अध्याय
အဓ္ဓာယ — အခန်းအမှတ်အသား။