Adhyaya 79

Verse 1

। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थद्वयमनुत्तमम् । दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं सर्वपापक्षयंकरम्

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ အထူးမြတ်ဆုံး တီရ္ထနှစ်ခုဖြစ်သော ဒဓိစ္ကန္ဒ နှင့် မဓုစ္ကန္ဒ သို့ သွားလော့။ ထိုနှစ်ခုလုံးသည် အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေသည်။”

Verse 2

दधिस्कन्दे नरः स्नात्वा यस्तु दद्याद्द्विजे दधि । उपतिष्ठेत्ततस्तस्य सप्तजन्मनि भारत

ဒဓိစ္စကန္ဒ တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ ဒဓိ (နို့ချဉ်) ကို ဒါနပြုသူအား၊ အို ဘာရတ၊ ခုနစ်ဘဝတိုင် မင်္ဂလာနှင့် စည်းစိမ်ကောင်းချီးမင်္ဂလာတို့က ကာကွယ်ထောက်ပံ့လျက်ရှိမည်။

Verse 3

न व्याधिर्न जरा तस्य न शोको नैव मत्सरः । दशचन्द्रशतं यावज्जायते विमले कुले

သူ့အတွက် ရောဂါမရှိ၊ အိုမင်းခြင်းမရှိ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းမရှိ၊ မနာလိုခြင်းလည်းမရှိ; လတစ်ထောင်တိုင်အောင် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်၌ မွေးဖွားလာမည်။

Verse 4

मधुस्कन्देऽपि मधुना मिश्रितान्यस्तिलान्ददेत् । नासौ वैवस्वतं देवं पश्येद्वै जन्मसप्ततिम्

မဓုစ္စကန္ဒ၌လည်း ပျားရည်နှင့်ရောစပ်ထားသော နှမ်းကို ဒါနပြုသူသည် ခုနစ်ဆယ်ဘဝတိုင် ဝိုင်ဝသ္ဝတဒေဝ (ယမ) မရဏနတ်ကို မမြင်ရ။

Verse 5

मधुना सह सम्मिश्रं पिण्डं यस्तु प्रदापयेत् । तस्य पौत्रप्रपौत्रेभ्यो दारिद्र्यं नैव जायते

ပျားရည်နှင့်ရောစပ်သော ပိဏ္ဍ (ရှရာဒ္ဓ အလှူ) ကို ပူဇော်သူ၏ မြေးနှင့် မြေးတော်မြေးတို့တွင် ဆင်းရဲမွဲတေမှု မပေါ်ပေါက်လာ။

Verse 6

दधिभिः सह संमिश्रं पिण्डं यस्तु प्रदापयेत् । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा विधिवद्दक्षिणामुखः

ဒဓိ (နို့ချဉ်) နှင့်ရောစပ်သော ပိဏ္ဍ ကို ပူဇော်သူသည် ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် စည်းကမ်းအတိုင်း တောင်ဘက်မျက်နှာမူ (ဒက္ခိဏာမုခ) လျက် ရိတုအခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 7

पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः । द्वादशाब्दानि तुष्यन्ति नात्र कार्या विचारणा

အဖေ၊ အဘိုးနှင့် အဘိုးကြီး (အဘိုး၏အဘိုး) တို့သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကျေနပ်နှစ်သက်ကြသည်။ ဤအကြောင်း၌ သံသယ သို့မဟုတ် အငြင်းပွားရန် မလို။