Adhyaya 75

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम् । शङ्खचूडस्य नाम्ना वै प्रसिद्धं भूमिमण्डले

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “နರ್ಮဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်း၌ အလွန်လှပမြင့်မြတ်သော တီရ္ထတစ်ခု ရှိ၍ ‘ရှင်ခချူဍ’ ဟူသော နာမဖြင့် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ထင်ရှားလှ၏။”

Verse 2

शङ्खचूडः स्वयं तत्र संस्थितः पाण्डुनन्दन । वैनतेयभयात्पार्थ सुखदनर्मदातटे

ဟေ ပाण्डုနန္ဒန၊ ဟေ ပါရ္ထ! ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ရှင်ခချူဍ သည် ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာ၌ပင် နর্মဒါ၏ စိတ်ချမ်းသာပေးသော ကမ်းပါးတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या शुचिर्भूत्वा समाहितः । स्नापयेच्छङ्खचूडं तु क्षीरक्षौद्रेण सर्पिषा

ထိုတီရ္ထ၌ ဘက္တိဖြင့် သန့်ရှင်းကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အာရုံစိုက်သူသည် သင်္ခချူဍ (ဒေဝ/လင်္ဂ) ကို နို့၊ ပျားရည်နှင့် ဂျီ(သန့်ရှင်းသော ထောပတ်ရည်) ဖြင့် အဘိသေက စနာန်ပေးရမည်။

Verse 4

रात्रौ जागरणं कुर्याद्देवस्याग्रे नराधिप । दधिभक्तेन सम्पूज्य ब्राह्मणाञ्छंसितव्रतान् । गोप्रदाने द्विजेन्द्रोऽयं सर्वपापक्षयंकरः

အရှင်မင်းကြီး၊ ဒေဝတားရှေ့၌ တစ်ညလုံး ဂျာဂရဏ (ညအိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်နေခြင်း) ပြုရမည်။ ထို့နောက် ဒဟိ-ဘက္တ (ဒိန်ချဉ်နှင့် ထမင်း/အစာ) ဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသော ဝရတကိုင်ဆောင်သည့် ဗြာဟ္မဏများကို ယထာဝိဓိ ပူဇော်ကာ၊ နွားလှူ (ဂိုပရဒါန) ပြုလျှင် ဤကర్మသည် အမြင့်ဆုံး သန့်စင်မှုဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေသည်။

Verse 5

तस्मिंस्तीर्थे तु यः पार्थ सर्पदष्टं प्रतर्पयेत् । स याति परमं लोकं शङ्करस्य वचो यथा

အို ပါရ္ထ၊ ထိုတီရ္ထ၌ မြွေကိုက်ခံရသူကို စိတ်ချမ်းသာစေကာ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူသည် သင်္ကရ၏ ဝචနအတိုင်း အမြင့်ဆုံး လောကသို့ ရောက်သည်။