Adhyaya 72

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मणिनागेश्वरं शुभम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम् । स्थापितं मणिनागेन लोकानां हितकाम्यया

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ နာမဒာမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းပေါ်ရှိ မင်္ဂလာတော် မဏိနာဂေရှွရသို့ သွားရမည်။ ထိုသခင်သည် အပြစ်အားလုံးကို ပျောက်ကင်းစေသူဖြစ်ပြီး၊ လူအများ၏ အကျိုးချမ်းသာကိုလိုလား၍ မဏိနာဂက တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । आशीविषेण सर्पेण ईश्वरस्तोषितः कथम् । क्षुद्राः सर्वस्य लोकस्य भयदा विषशालिनः

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူသည်– အဆိပ်ရှိသော မြွေတစ်ကောင်ကြောင့် ဘုရားရှင်သည် မည်သို့ ပျော်ရွှင်တော်မူနိုင်သနည်း။ ထိုသတ္တဝါတို့သည် နိမ့်ကျ၍ အဆိပ်ပြည့်နှက်ကာ လူအပေါင်းတို့ကို ကြောက်ရွံ့စေသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 3

कथ्यतां तात मे सर्वं पातकस्योपशान्तिदम् । मम सन्तापजं दुःखं दुर्योधनसमुद्भवम्

အို အဖေတော်တူသော အရှင်၊ အပြစ်ကို သက်သာစေ၍ ငြိမ်းချမ်းစေသော အရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။ ဒုရျောဓနကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော စိတ်ပူပန်မှုမှ မွေးဖွားသည့် ငါ၏ ဒုက္ခသည် ယခုတိုင် ငါ့ကို နှိပ်စက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

Verse 4

कर्णभीष्मोद्भवं रौद्रं दुःखं पाञ्चालिसम्भवम् । तव वक्त्राम्बुजौघेन प्लावितं निर्वृतिं गतः

ကဏ္ဏနှင့် ဘီష္မကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ကြမ်းတမ်းသည့် ဒုက္ခနှင့် ပာဉ္စာလီနှင့် ဆက်နွယ်သော ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို—အရှင်၏ ကြာပန်းတူသော နှုတ်မှ ထွက်လာသည့် ဓမ္မဝచနရေစီးကြောင်းက လွှမ်းမိုး၍ ဆေးကြောသွားသဖြင့်—ကျွန်ုပ်သည် ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်ရှိပါပြီ။

Verse 5

श्रुत्वा तव मुखोद्गीतां कथां वै पापनाशिनीम् । अयुक्तमिदमस्माकं द्विज क्लेशो न शाम्यति

အို ဒွိဇာ၊ သင်၏နှုတ်မှ သီဆိုသော အပြစ်ဖျက်သန့်ရှင်းသော ကထာကို ကြားနာပြီးနောက်တောင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေရှ်ဒုက္ခ မငြိမ်းသေးခြင်းသည် မသင့်တော်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 6

अथवा प्राप्स्यते तात विद्यादानस्य यत्फलम् । तत्फलं प्राप्यते नित्यं कथाश्रवणतो हरेः

သို့မဟုတ် အဘယ့်တော်၊ ဗိဒ္ဓာဒာန (ပညာပေးလှူ) ၏ အကျိုးဖလကိုပင် ရရှိနိုင်၏။ ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာများကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ထိုအကျိုးဖလကို အမြဲတမ်း ရရှိလာသည်။

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । यथायथा त्वं नृप भाषसे च तथातथा मे सुखमेति भारती । शैथिल्यता वा जरयान्वितस्य त्वत्सौहृदं नश्यति नैव तात । शृणुष्व तस्मात्सह बान्धवैश्च कथामिमां पापहरां प्रशस्ताम्

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မုနိက ပြောသည်— “အို မင်းကြီး၊ သင်ပြောလေလေ ကျွန်ုပ်၏ ဝါဏီသည် ပို၍ ပျော်ရွှင်လာလေလေ ဖြစ်၏။ အို ချစ်သား၊ အိုမင်းရင့်ရော်၍ အားနည်းလာသူတောင် သင်၏ မိတ်သဟာယမေတ္တာသည် မပျက်စီးပါ။ ထို့ကြောင့် ဆွေမျိုးတို့နှင့်အတူ အပြစ်ဖျက်ကောင်းမြတ်သော ဤကထာကို နားထောင်လော့”။

Verse 8

कथयामि यथावृत्तमितिहासं पुरातनम्

“ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ တိတိကျကျ ဤရှေးဟောင်း အိတိဟာသ (ရိုးရာသမိုင်း) ကို ငါ ပြောပြမည်”။

Verse 9

कथितं पूर्वतो वृत्तैः पारम्पर्येण भारत

“အို ဘာရတ၊ ဤအကြောင်းအရာကို ရှေးကာလမှစ၍ အစဉ်အဆက် မပြတ်သော ပရမ္ပရာဖြင့် အကြောင်းအရာကျွမ်းကျင်သူတို့က ပြောဆိုလာခဲ့သည်”။

Verse 10

द्वे भार्ये कश्यपस्यास्तां सर्वलोकेष्वनुत्तमे । गरुत्मन्तं च विनतासूत कद्रूरहीनथ

ကശ്യပ၌ လောကအားလုံးတွင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဇနီးနှစ်ဦးရှိ၏။ ဝိနတာသည် ဂရုတမန် (ဂရုဍ) ကို မွေးဖွားပြီး၊ ကဒရူသည် နာဂဟူသော မြွေမျိုးနွယ်ကို မွေးဖွားစေ၏။

Verse 11

संतोषेण च ते तात तिष्ठतः काश्यपे गृहे । कद्रूश्च विनता नाम हृष्टे च वनिते सदा

ချစ်သားရေ၊ သူမတို့နှစ်ဦးသည် ကശ്യပ၏ အိမ်တော်၌ စိတ်ကျေနပ်သက်သာစွာ နေထိုင်ကြ၏—ကဒရူနှင့် ဝိနတာဟူသော မိန်းမ—အမြဲပျော်ရွှင်သဘောရှိ၏။

Verse 12

ताभ्यां सार्द्धं क्रीडते च कश्यपोऽपि प्रजापतिः । ततस्त्वेकदिने प्राप्ते आश्रमस्था शुभानना

သူမတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ ပ္ရဇာပတိ ကശ്യပလည်း ကစားကမ့်၍ အချိန်ကုန်လွန်စေ၏။ ထို့နောက် တစ်နေ့ရောက်လာသော် အာရှရမ၌ နေထိုင်သော မျက်နှာလှသောသူမ…

Verse 13

उच्चैःश्रवं हयं दृष्ट्वा मनोवेगसमन्वितम् । पश्य पश्य हि तन्वङ्गी हयं सर्वत्र पाण्डुरम्

စိတ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်သော ဥစ္စೈရှ္ရဝသ မြင်းကို မြင်လျှင် သူမက “ကြည့်ပါ၊ ကြည့်ပါ၊ ကိုယ်အင်္ဂါနူးညံ့သူရေ—ဤမြင်းသည် အနှံ့အပြား ဖြူစင်လှ၏” ဟု ဆို၏။

Verse 14

धावमानमविश्रान्तं जवेन मनसोपमम् । तं दृष्ट्वा सहसा चाश्वमीर्ष्याभावेन चाब्रवीत्

မြင်းသည် မနားမနေ ပြေးလျက်ရှိ၍ ၎င်း၏ အရှိန်သည် စိတ်နှင့်တူ၏။ ထိုကိုမြင်သော် သူမသည် မြင်းအကြောင်းကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် ချက်ချင်း ပြောဆိုလေ၏။

Verse 15

कद्रूरुवाच । ब्रूहि भद्रे सहस्रांशोरश्वः किंवर्णको भवेत् । अहं ब्रवीमि कृष्णोऽयं त्वं किं वदसि तद्वद

ကဒရူက ပြောသည်။ “ချစ်ခင်ရသူမ၊ ပြောပါ—သဟသ္ရာံရှု (နေမင်း) ၏ မြင်းသည် အရောင်မည်သို့နည်း? ငါက အနက်ရောင်ဟု ဆို၏။ သင်က မည်သို့ဆိုသနည်း? သင်၏အမြင်ကို ပြောပါ။”

Verse 16

विनतोवाच । पश्यसे ननु नेत्रैश्च कृष्णं श्वेतं न पश्यसि । असत्यभाषणाद्भद्रे यमलोकं गमिष्यसि

ဝိနတာက ပြောသည်။ “သင်၏မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နေရသည်မဟုတ်လော—အဖြူကို မမြင်ဘဲ အနက်ကို မြင်သလော? ချစ်ခင်ရသူမ၊ မုသာစကားပြောလျှင် ယမလောကသို့ သွားရလိမ့်မည်။”

Verse 17

सत्यानृते तु वचने पणस्तव ममैव तु । सहस्रं चैव वर्षाणां दास्यहं तव मन्दिरे

“စကား၏ အမှန်အမှားကို အလောင်းအစားပြုရာတွင် သင်နှင့်ငါအကြား ပဏ္ဏာတင်ကြစို့—နှစ်တစ်ထောင်ပြည့်တိုင် သင်၏အိမ်တွင် ငါသည် ဒါသီအဖြစ် စေဝာပြုမည်။”

Verse 18

असत्या यदि मे वाणी कृष्ण उच्चैःश्रवा यदि । तदाहं त्वद्गृहे दासी भवामि सर्पमातृके

“ငါ၏စကား မမှန်ကန်လျှင်—ဥစ္စೈရှ္ရဝါ အမှန်တကယ် အနက်ရောင်ဖြစ်လျှင်—အို မြွေတို့၏မိခင်၊ ငါသည် သင်၏အိမ်တွင် ဒါသီဖြစ်မည်။”

Verse 19

यदि उच्चैःश्रवाः श्वेतोऽहं दासी च तवैव तु । एवं परस्परं द्वाभ्यां संवादोऽयं व्यवर्धत

“ဥစ္စൈရှ္ရဝါ အဖြူရောင်ဖြစ်လျှင် သင်သည် ငါ၏ဒါသီဖြစ်ရမည်။” ထိုသို့ နှစ်ဦးအကြား အပြန်အလှန် အငြင်းပွားမှုနှင့် အလောင်းအစားသည် ပိုမိုကြီးထွားလာ၏။

Verse 20

आश्रमेषु गता बाला रात्रौ चिन्तापरा स्थिता । बन्धुवर्गस्य कथितं समस्तं तद्विचेष्टितम्

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် အာရှရမ်များသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ညအခါတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြီးစွာဖြင့် နေထိုင်လျက်ရှိပြီး၊ ထိုကိစ္စ၌ ဖြစ်ပျက်သမျှနှင့် လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ဆွေမျိုးအစုအဝေးအား ပြောကြား하였다။

Verse 21

पुत्राणां कथितं पार्थ पणं चैव मया कृतम् । हाहाकारः कृतः सर्पैः श्रुत्वा मात्रा पणं कृतम्

သူမက သားများအား “အို ချစ်သူရေ၊ ငါ လောင်းကစားပဏ္ဏာတစ်ခု ပြုခဲ့ပြီ” ဟု ပြော하였다။ မိခင်က ပဏ္ဏာဝင်ပြီဟု ကြားသိသော် မြွေတို့သည် ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်၍ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 22

जाता दासी न सन्देहः श्वेतो भास्करवाहनः । उच्चैःश्रवा हयः श्वेतो न कृष्णो विद्यते क्वचित्

“သူမသည် သေချာပေါက် ကျွန်မဖြစ်မည်၊ သံသယမရှိ။ အကြောင်းမူကား နေဒေဝ၏ ဝါဟနာသည် ဖြူစင်၏။ ဥစ္စೈရှ္ရဝါ မြင်းလည်း ဖြူ၏; မည်သည့်နေရာတွင်မျှ အနက်ရောင်မတွေ့ရ” ဟု ဆို၏။

Verse 23

कद्रूरुवाच । यथाहं न भवे दासी तत्कार्यं च विचिन्त्यताम् । विशध्वं रोमकूपेषु ह्युच्चैःश्रवहयस्य तु

ကဒြူက ပြောသည်– “ငါ မကျွန်မဖြစ်စေရန် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားကြလော့။ ဥစ္စൈရှ္ရဝါ မြင်း၏ အမွှေးပေါက်အတွင်းသို့ သင်တို့ ဝင်ရောက်ကြလော့။”

Verse 24

एकं मुहूर्तमात्रं तु यावत्कृष्णः स दृश्यते । क्षणमात्रेण चैकेन दासी सा भवते मम

“သူသည် မူဟူရ္တတစ်ခဏသာ အနက်ရောင်ဖြစ်၍ မြင်ရလျှင်ပင်၊ ခဏတစ်လှမ်းအတွင်း သူမသည် ငါ၏ ကျွန်မ ဖြစ်သွားမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 25

दासीं कृत्वा तु तां तन्वीं विनतां सत्यगर्विताम् । ततः स्वस्थानगाः सर्वे भविष्यथ यथासुखम्

သစ္စာကို ဂုဏ်ယူသော ကိုယ်လုံးပါးပါး ဝိနတာကို ကျွန်မအဖြစ် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သင်တို့အားလုံး မိမိတို့၏ နေရာဌာနသို့ ပြန်သွားကာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ကြလော့။

Verse 26

सर्पा ऊचुः । यथा त्वं जननी चाम्ब सर्वेषां भुवि पूजिता । तथा सापि विशेषेण वञ्चितव्या न मातरः

မြွေတို့က ဆိုကြသည်—“အမေတော်၊ သင်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အားလုံးက ပူဇော်လေးစားသကဲ့သို့၊ သူမလည်း မိခင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ မိခင်ကို အထူးသဖြင့် လှည့်ဖြားမသင့်ပါ။”

Verse 27

माता च पितृभार्या च मातृमाता पितामही । कर्मणा मनसा वाचा हितं तासां समाचरेत्

မိခင်၊ ဖခင်၏ ဇနီး (အမေထပ်)၊ မိခင်ဘက် အဖွားနှင့် ဖခင်ဘက် အဖွားတို့၏ အကျိုးကို ကာယကံ၊ မနောကံ၊ ဝါစီကံဖြင့် အမြဲတမ်း ပြုစုဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 28

सा ततस्तेन वाक्येन क्रुद्धा कालानलोपमा । मम वाक्यमकुर्वाणा ये केचिद्भुवि पन्नगाः

ထိုစကားကြောင့် သူမသည် ဒေါသထွက်ကာ ကာလ၏ မီးလောင်မှုကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ငါ၏ အမိန့်ကို မနာခံသော ပဏ္ဏဂ (မြွေ) မည်သူမဆို…

Verse 29

हव्यवाहमुखे सर्वे ते यास्यन्त्यविचारितम् । मातुस्तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे चैव भुजङ्गमाः

မိခင်၏ စကားကို ကြားသော် မြွေတို့အားလုံးသည် တစ်ချက်မျှ မစဉ်းစားဘဲ ဟဗျဝါဟ (မီးသခင်) ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ရန် ကံသတ်မှတ်ခံရကြသည်။

Verse 30

केचित्प्रविष्टा रोमेषु उच्चैःश्रवहयस्य च । नष्टाः केचिद्दशदिशं कद्रूशापभयात्ततः

အချို့သည် ကောင်းကင်မြင်း ဥစ္စೈရှ္ရဝသ၏ အမွှေးအတောင်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပုန်းကွယ်ကြ၏။ အချို့သည် ကဒ္ရူ၏ ကျိန်စာကို ကြောက်ရွံ့၍ ဒသဒిశ အရပ်ဆယ်ပါးသို့ ပြေးလွှားကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

Verse 31

केचिद्गङ्गाजले नष्टाः केचिन्नष्टाः सरस्वतीम् । केचिन्महोदधौ लीनाः प्रविष्टा विन्ध्यकन्दरे

အချို့သည် ဂင်္ဂါမြစ်ရေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ အချို့သည် စရஸဝတီမြစ်ထဲ၌ နစ်မြုပ်ပျောက်ဆုံးကြ၏။ အချို့သည် မဟာသမုဒ္ဒရာထဲ၌ လုံးဝလီနသွားကြ၏။ အချို့သည် ဝိန္ဓျတောင်တန်း၏ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 32

आश्रित्य नर्मदातोये मणिनागोत्तमो नृप । तपश्चचार विपुलमुत्तरे नर्मदातटे

အို မင်းကြီး၊ အမြတ်ဆုံး မဏိနာဂသည် နರ್ಮဒါမြစ်ရေကို အားကိုးခိုလှုံ၍ နর্মဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ တပသျာအလွန်ကြီးမားစွာ ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 33

मातृशापभयात्पार्थ ध्यायते कामनाशनम् । अच्छेद्यमप्रतर्क्यं च विनाशोत्पत्तिवर्जितम्

အို ပါရ္ထ၊ မိခင်၏ ကျိန်စာကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူသည် ကာမနာကို ဖျက်ဆီးသော တရားတော်ကို ဓ్యာနပြု၏—မခွဲမဖြတ်နိုင်၊ အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မမှီနိုင်၊ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းမှ ကင်းလွတ်သောအရာ။

Verse 34

वायुभक्षः शतं साग्रं तदर्धं रविवीक्षकः । एवं ध्यानरतस्यैव प्रत्यक्षस्त्रिपुरान्तकः

နေ့တစ်ရာကျော်အနည်းငယ်အထိ သူသည် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် မှီခိုနေ၏။ ထိုကာလ၏ တစ်ဝက်တွင် နေမင်းကိုသာ မျက်စိတည်၍ ကြည့်ရှုနေ၏။ ဤသို့ ဓ్యာန၌ မျောလျှံနေစဉ် တြိပုရာန္တက (ရှီဝ) သည် သူ့ရှေ့၌ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 35

साधु साधु महाभाग सत्त्ववांस्तु भुजंगम । त्वया भक्त्या गृहीतोऽहं प्रीतस्ते ह्युरगेश्वर । वरं याचय मे क्षिप्रं यस्ते मनसि वर्तते

ကောင်းလှ၏ ကောင်းလှ၏၊ မဟာဂုဏ်ရှိ၍ သတ္တဝါသတ္တိပြည့်စုံသော မြွေမြတ်ရေ! သင်၏ ဘက္တိကြောင့် ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ; အို နာဂတို့၏ အရှင်၊ ငါ သင့်ကို နှစ်သက်တော်မူ၏။ သင့်နှလုံး၌ တည်သော ဆုတောင်းပေးမည့် အပေးအယူကို ချက်ချင်း တောင်းလော့။

Verse 36

मणिनाग उवाच । मातृशापभयान्नाथ क्लिष्टोऽहं नर्मदातटे । त्वत्प्रसादेन मे नाथ मातृशापो भवेद्वृथा

မဏိနာဂက ဆိုသည်– “အို နာထ၊ မိခင်၏ ကျိန်စာကို ကြောက်ရွံ့၍ ငါသည် နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ ကလိသ်ဖြစ်ကာ ဒုက္ခခံနေရပါသည်။ အို နာထ၊ သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် မိခင်၏ ကျိန်စာသည် အကျိုးမရှိဘဲ ဖြစ်ပါစေ”။

Verse 37

ईश्वर उवाच । हव्यवाहमुखं वत्स न प्राप्स्यसि ममाज्ञया । मम लोके निवासश्च तव पुत्र भविष्यति

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– “အို ချစ်သား၊ ငါ၏ အမိန့်အရ သင်သည် ‘ဟဗျဝါဟ-မုခ’ အခြေအနေကို မရနိုင်။ သို့သော် သင့်သားသည် ငါ၏ လောက၌ နေထိုင်ခွင့် ရလိမ့်မည်”။

Verse 38

मणिनाग उवाच । अत्र स्थाने महादेव स्थीयतामंशभागतः । सहस्रांशेन भागेन स्थीयतां नर्मदाजले । उपकाराय लोकानां मम नाम्नैव शङ्कर

မဏိနာဂက ဆိုသည်– “အို မဟာဒေဝ၊ ဤနေရာ၌ အংশတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် တည်နေတော်မူပါ။ အို ရှင်ကရ၊ နရမဒါရေထဲ၌ တစ်ထောင်ပုံတစ်ပုံသော အংশဖြင့်ပင် တည်နေတော်မူပါစေ၊ လောကသားတို့အကျိုးအတွက်၊ ငါ၏ နာမတော်ဖြင့်ပင်”။

Verse 39

ईश्वर उवाच । स्थापयस्व परं लिङ्गमाज्ञया मम पन्नग । इत्युक्त्वान्तर्हितो देवो जगाम ह्युमया सह

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– “အို ပန္နဂ (မြွေမျိုး)၊ ငါ၏ အမိန့်အရ အမြင့်မြတ်ဆုံး လိင်္ဂကို တည်ထောင်လော့” ဟု မိန့်ပြီးနောက် ဒေဝသည် ဥမာနှင့်အတူ အန္တရာဓာန်ဝင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 40

मार्कण्डेय उवाच । तत्र तीर्थे तु ये गत्वा शुचिप्रयतमानसाः । पञ्चम्यां वा चतुर्दश्यामष्टम्यां शुक्लकृष्णयोः

မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “သန့်ရှင်းမှုနှင့် စည်းကမ်းတကျသော စိတ်ဖြင့် ထိုတီရ္ထသို့ သွားရောက်သူတို့သည်—ရှုကလပက္ခ သို့မဟုတ် ကೃෂ္ဏပက္ခ၏ ပဉ္စမီ၊ စတုရ္ဒသီ သို့မဟုတ် အဋ္ဌမီနေ့၌—…”

Verse 41

अर्चयन्ति सदा पार्थ नोपसर्पन्ति ते यमम् । दध्ना च मधुना चैव घृतेन क्षीरयोगतः

“…အို ပါရ္ထ၊ အမြဲတမ်း အರ್ಚနာပြုသူတို့ထံသို့ ယမမင်း မနီးကပ်လာ။ ထိုသူတို့သည် ဒဓိ(နို့ချဉ်)၊ မဓု(ပျားရည်)၊ ဂှရ္တ(နွားနို့ဆီ) နှင့် နို့ကို သင့်တော်စွာ ပေါင်းစပ်၍ ပူဇော်ကြသည်။”

Verse 42

स्नापयन्ति विरूपाक्षमुमादेहार्धधारिणम् । कामाङ्गदहनं देवमघासुरनिषूदनम्

သူတို့သည် ဗီရူပါက္ခကို အဘိသေကဖြင့် ရေချိုးပူဇော်ကြသည်—ဩမာ၏ အর্ধကာယကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော သခင်; ကာမ၏ အင်္ဂါများကို လောင်ကျွမ်းစေတော်မူပြီး အဃာသူရကို သတ်နှိမ်တော်မူသော ဒေဝ။

Verse 43

स्नाप्यमानं च ये भक्त्वा पश्यन्ति परमेश्वरम् । ते यान्ति च परे लोके सर्वपापविवर्जितैः

အဘိသေကရေချိုးပူဇော်နေစဉ် ပရမေရှ్వరကို ဘက္တိဖြင့် ကြည့်ရှုဒർശနပြုသူတို့သည် အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်၍ အမြင့်မြတ်သော လောကသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 44

श्राद्धं प्रेतेषु ये पार्थ चाष्टम्यां पञ्चमीषु च । ब्राह्मणैश्च सदा योग्यैर्वेदपाठकचिन्तकैः

အို ပါရ္ထ၊ အဋ္ဌမီနှင့် ပဉ္စမီနေ့တို့တွင် ကွယ်လွန်သူများအတွက် ရှရဒ္ဓပြုသူတို့သည်၊ ဝေဒကို ရွတ်ဖတ်၍ စဉ်းစားမနာပြုသော သင့်တော်သည့် ဗြာဟ္မဏများဖြင့် အမြဲတမ်း…

Verse 45

स्वदारनिरतैः श्लक्ष्णैः परदारविवर्जितैः । षट्कर्मनिरतैस्तात शूद्रप्रेषणवर्जितैः

မိမိဇနီးသည်အပေါ် သစ္စာရှိသူ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကျင့်စရိုက်ရှိသူ၊ သူတစ်ပါး၏ ဇနီးမယားများကို ရှောင်ကြဉ်သူ၊ တာဝန်ဝတ္တရား ခြောက်ပါးကို ထမ်းဆောင်သူနှင့် ရှုဒြများကို အစေခံအဖြစ် မခိုင်းစေသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 46

खञ्जाश्च दर्दुराः षण्ढा वार्द्धुष्याश्च कृषीवलाः । भिन्नवृत्तिकराः पुत्र नियोज्या न कदाचन

အို သား၊ ခြေလက်မသန်စွမ်းသူများ၊ ရောဂါဆိုးဝါးစွာ ခံစားနေရသူများ၊ ပန်းသေပန်းညှိုးသူများ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ လယ်ယာလုပ်သားများနှင့် ပုံမှန်ဝင်ငွေမရှိသူများကို (ထိုကဲ့သို့သော အခမ်းအနားများအတွက်) ဘယ်သောအခါမျှ တာဝန်မပေးအပ်သင့်ပါ။

Verse 47

वृषलीमन्दिरे यस्य महिषीं यस्तु पालयेत् । स विप्रो दूरतस्त्याज्यो व्रते श्राद्धे नराधिप

အို မင်းကြီး၊ မိမိ၏ ကျွဲကို ဇာတ်နိမ့်အမျိုးသမီး၏ နေအိမ်တွင် ထားရှိသော ဗြာဟ္မဏကို အထူးသဖြင့် သစ္စာဆိုပွဲများနှင့် ကွယ်လွန်သူများအတွက် ရည်စူးသောပွဲများတွင် အဝေးမှ ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။

Verse 48

काणाष्टुंटाश्च मण्टाश्च वेदपाठविवर्जिताः । न ते पूज्या द्विजाः पार्थ मणिनागेश्वरे शुभे

အို ပါထ၊ ဗေဒကျမ်းစာ ရွတ်ဖတ်ခြင်း ကင်းမဲ့သော 'ကာဏာရှတုံတ' နှင့် 'မန္တ' ပုဂ္ဂိုလ်များကို မင်္ဂလာရှိသော မဏိနာဂေသွာရ တွင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ) အဖြစ် မလေးစားသင့်ပါ။

Verse 49

यदीच्छेदूर्ध्वगमनमात्मनः पितृभिः सह । सर्वाङ्गरुचिरां धेनुं यो दद्यादग्रजन्मने

အကယ်၍ လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ ဘိုးဘေးများနှင့်အတူ မြင့်မြတ်သော ဘုံဘဝများသို့ တက်လှမ်းလိုပါက၊ ထိုသူသည် အင်္ဂါရပ်တင့်တယ်လှပသော နွားမတစ်ကောင်ကို အမြတ်ဆုံးသော ဗြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းသင့်သည်။

Verse 50

स याति परमं लोकं यावदाभूतसम्प्लवम् । ततः स्वर्गाच्च्युतः सोऽपि जायते विमले कुले

သူသည် စကြဝဠာပျက်ကွက်သည့် မဟာပရလယ မရောက်မချင်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော လောကသို့ ရောက်၏။ ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းသော်လည်း သန့်ရှင်းသော မျိုးရိုးကောင်း၌ ပြန်လည် မွေးဖွား၏။

Verse 51

ये पश्यन्ति परं भक्त्या मणिनागेश्वरं नृप । न तेषां जायते वंशे पन्नगानां भयं नृप

အို မင်းမြတ်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် မဏိနာဂေရှွရကို ဖူးမြင်သူတို့၏ မျိုးဆက်အတွင်း၌ မြွေတို့အပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မပေါ်ပေါက်ပါ၊ အို နရပ။

Verse 52

पन्नगः शङ्कते तेषां मणिनागप्रदर्शनात् । सौपर्णरूपिणस्ते वै दृश्यन्ते नागमण्डले

မဏိနာဂ၏ အာနုဘော်ကို ပြသခံရသဖြင့် ပန္နဂ—မြွေတို့သည် သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့၏။ အမှန်တကယ် နာဂမဏ္ဍလ၌ သူတို့သည် စೌပර්ဏ၊ အနက် ဂရုဍရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် မြင်ရ၏။

Verse 53

फलानि चैव दानानां शृणुष्वाथ नृपोत्तम । अन्नं संस्कारसंयुक्तं ये ददन्ते नरोत्तमाः

ယခု နားထောင်ပါ၊ အို မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ဒါန၏ အကျိုးဖလကို။ စံস্কာရဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ထုံးတမ်းအတိုင်း ပြင်ဆင်ထားသော အစာကို လှူဒါန်းသော နရောတ္တမတို့…

Verse 54

तोयं शय्यां तथा छत्रं कन्यां दासीं सुभाषिणीम् । पात्रे देयं यतो राजन् यदीच्छेच्छ्रेय आत्मनः

ရေ၊ အိပ်ရာ၊ ထီး (ဆောင်း)၊ ကညာတစ်ဦး၊ နှင့် စကားချိုမြိန်သော အလုပ်သမားမိန်းကလေး—အို ရာဇန်၊ မိမိအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကောင်းကျိုးကို လိုလားလျှင် ထိုအရာတို့ကို သင့်တော်သော လက်ခံသူထံ လှူဒါန်းရမည်။

Verse 55

सुरभीणि च पुष्पाणि गन्धवस्त्राणि दापयेत् । दीपं धान्यं गृहं शुभ्रं सर्वोपस्करसंयुतम्

မွှေးကြိုင်သောပန်းများ၊ အနံ့သာနှင့် အဝတ်အစားတို့ကို လှူဒါန်းစေသင့်၏။ ထို့အတူ မီးအိမ်၊ စပါးသီးနှံနှင့် လိုအပ်သမျှပစ္စည်းစုံလင်၍ သန့်ရှင်းဖြူစင်သော အိမ်တစ်လုံးကိုလည်း လှူဒါန်းသင့်၏။

Verse 56

ये ददन्ते परं भक्त्या ते व्रजन्ति त्रिविष्टपम् । मणिनागे नृपश्रेष्ठ यच्च दानं प्रदीयते

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် လှူဒါန်းသူတို့သည် တ్రိဝိଷ္ဋပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ကြ၏။ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ မဏိနာဂ (မဏိနာဂေရှွရ) တွင် ပူဇော်လှူဒါန်းသမျှသော ဒါနသည်…

Verse 57

तस्य दानस्य भावेन स्वर्गे वासो भवेद्ध्रुवम् । पातकानि प्रलीयन्ते आमपात्रे यथा जलम्

ထိုဒါန၏ သန့်ရှင်းသော စိတ်ရင်းကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာ၏။ အပြစ်များသည် မီးမဖုတ်သေးသော မြေခွက်ထဲတွင် ရေ စိမ့်ပျောက်သကဲ့သို့ ပျော်လျက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 58

नर्मदातोयसंसिद्धं भोज्यं विप्रे ददाति यः । सोऽपि पापैर्विनिर्मुक्तः क्रीडते दैवतैः सह

နර්မဒါမြစ်ရေဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော အစာကို ဗြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းသူသည်လည်း အပြစ်မှ လွတ်ကင်း၍ ဒေဝတাদেরနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားမြူးတမ်း၏။

Verse 59

ततः स्वर्गच्युतानां हि लक्षणं प्रवदाम्यहम् । दीर्घायुषो जीवपुत्रा धनवन्तः सुशोभनाः

ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာသူတို့၏ လက္ခဏာကို ငါဆိုမည်။ သူတို့သည် အသက်ရှည်၍ သားသမီး (သား) အသက်ရှင်ကောင်းမွန်ကြပြီး ဥစ္စာဓနပြည့်စုံကာ ရုပ်ရည်တင့်တယ်တောက်ပကြ၏။

Verse 60

सर्वव्याधिविनिर्मुक्ताः सुतभृत्यैः समन्विताः । त्यागिनो भोगसंयुक्ता धर्माख्यानरताः सदा

သူတို့သည် ရောဂါအမျိုးမျိုးမှ ကင်းလွတ်၍ သားသမီးများနှင့် အမှုထမ်းများဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိကြသည်။ စွန့်လွှတ်တတ်သူဖြစ်သော်လည်း ဓမ္မနှင့်ညီသော သက်သာချမ်းသာကို ခံစားကာ ဓမ္မကထာကို ပြောကြားနားထောင်ရာ၌ အမြဲပျော်မွေ့ကြသည်။

Verse 61

देवद्विजगुरोर्भक्तास्तीर्थसेवापरायणाः । मातापितृवशा नित्यं द्रोहक्रोधविवर्जिताः

သူတို့သည် ဒေဝတား၊ ဗြာဟ္မဏ (ဒွိဇ) များနှင့် ဂုရုတို့အား ဘက္တိပြုသူများဖြစ်၍ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) စေဝာ၌ တည်ကြည်ကြသည်။ မိဘတို့၏အမိန့်ကို အမြဲလိုက်နာပြီး သစ္စာဖောက်မှုနှင့် ဒေါသမှ ကင်းလွတ်ကြသည်။

Verse 62

एभिरेव गुणैर्युक्ता ये नराः पाण्डुनन्दन । सत्यं ते स्वर्गादायाताः स्वर्गे वासं व्रजन्ति ते

ပাণ্ডု၏သားတော်ရေ၊ ဤဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံသော လူတို့သည် အမှန်တကယ် ကောင်းကင်ဘုံမှ လာသူများဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူတို့သည် ပြန်လည်ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရန် သွားကြသည်။

Verse 63

सर्वतीर्थवरं तीर्थं मणिनागं नृपोत्तम । तीर्थाख्यानमिदं पुण्यं यः पठेच्छृणुयादपि

အရှင်မင်းမြတ်ရေ၊ မဏိနာဂသည် တီရ္ထအားလုံးအနက် အမြတ်ဆုံးသော တီရ္ထဖြစ်သည်။ ဤတီရ္ထ၏ ပုဏ္ဏကထာကို မည်သူမဆို ဖတ်ပါစေ၊ သို့မဟုတ် နားထောင်ရုံသာဖြစ်စေ—

Verse 64

सोऽपि पापैर्विनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते । न विषं क्रमते तेषां विचरन्ति यथेच्छया

ထိုသူလည်း အပြစ်များမှ ကင်းလွတ်ကာ ရှိဝလောက (Śivaloka) တွင် ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရသည်။ အဆိပ်သည် သူတို့ကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ဘဲ၊ သူတို့သည် စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်သွားလာနိုင်ကြသည်။

Verse 65

भाद्रपद्यां च यत्षष्ठ्यां पुण्यं सूर्यस्य दर्शने । तत्फलं समवाप्नोति आख्यानश्रवणेन तु

ဘဓ္ဒရပဒ လ၏ ဆဋ္ဌမနေ့တွင် နေမင်းကို ဖူးမြင်ခြင်းဖြင့် ရသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ဤသန့်ရှင်းသော အခန်းအနားကို နားထောင်ခြင်းသာဖြင့်ပင် ထိုအကျိုးတူ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 72

। अध्याय

အဓ္ယာယ—အခန်းအဆုံးသတ် အမှတ်အသား။