
မာရ္ကဏ္ဍေယက မင်္ဂလေရှ္ဝရသို့ ရောက်ရန် ဘုရားဖူးခရီးစဉ်အဆင့်ဆင့်ကို ဖော်ပြသည်။ ဤသီဝရိယာတည်ရာကို သတ္တဝါတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် မြေဘုတရ (မင်္ဂလ/အင်္ဂါရက) က တည်ထောင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ လဆန်းလပြည့်မတိုင်မီ ၁၄ ရက်နေ့တွင် သီဝ (ရှင်ကရ၊ ရှသိရှေခရ) သည် မင်္ဂလေရှ္ဝရအဖြစ် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းကာ အလွန်အမင်း ဘက္တိကြောင့် ဆုတောင်းကို ချီးမြှင့်သည်။ မင်္ဂလက မွေးဘဝအဆက်ဆက် မပြတ်မလပ် ကရုဏာတော်ရစေလိုကြောင်း ဆုတောင်းပြီး၊ မိမိသည် သီဝ၏ ကိုယ်ခန္ဓာချွေးမှ မွေးဖွားကာ ဂြိုဟ်များအတွင်း နေထိုင်သူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့က မိမိကို အသိအမှတ်ပြု၍ ပူဇော်ကြစေလိုသည်။ သီဝက ဤနေရာ၌ ဘုရားရှင်ကို မင်္ဂလ၏ နာမဖြင့် ခေါ်ကြမည်ဟု ချီးမြှင့်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလက လိင်္ဂကို တည်ထောင်၍ ယောဂသတ္တိဖြင့် ပူဇော်သည်။ အခန်းသည် ထို့နောက် အကျင့်သီလနှင့် ဝရတအမိန့်များသို့ ပြောင်းလဲသည်။ မင်္ဂလေရှ္ဝရလိင်္ဂသည် ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားနိုင်ကြောင်း ဆိုပြီး၊ ပညာရှိတို့သည် တီရ္ထ၌ ဗြာဟ္မဏများကို ကျေနပ်စေကာ (ဇနီးနှင့်အတူ ပါဝင်သည့် ရိတုအခမ်းအနားများဖြင့်) အင်္ဂါရကဝရတကို ဆောင်ရွက်ရမည်ဟု ညွှန်ကြားသည်။ ဝရတအဆုံးတွင် သီဝအတွက် လှူဒါန်းရမည့် အရာများ—နွား/နွားထီး၊ အနီရောင်အဝတ်အစား၊ သတ်မှတ်အရောင်ရှိ တိရစ္ဆာန်များ၊ ထီး၊ အိပ်ရာ၊ အနီပန်းကွင်းနှင့် လိမ်းဆေး—တို့ကို စိတ်သန့်ရှင်းစွာ ပေးလှူရမည်။ လဆန်းလဆုတ် နှစ်ဖက်လုံးတွင် ၄ ရက်နှင့် ၈ ရက်နေ့များ၌ ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ရန်နှင့် ငွေကြေးလိမ်လည်မှုကို ရှောင်ရန်လည်း ဆိုသည်။ အကျိုးဖလမှာ ဘိုးဘွားများ ယုဂတစ်ခေတ်တိုင်အောင် ကျေနပ်ခြင်း၊ ကောင်းမွန်သော သားသမီးနှင့် ကောင်းသော အဆင့်အတန်းဖြင့် ထပ်မံမွေးဖွားခြင်း၊ တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကိုယ်ရောင်တောက်ပခြင်း၊ နှင့် ဘက္တိဖြင့် အကြောင်းအရာကို ပုံမှန်ဖတ်ရွတ်သူတို့၏ အပြစ်ဖယ်ရှားခြင်း ဖြစ်သည်။
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मङ्गलेश्वरमुत्तमम् । स्थापितं भूमिपुत्रेण लोकानां हितकाम्यया
သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက်၊ ဟေ ရာဇేంద్ర၊ လူအများ၏ အကျိုးချမ်းသာကို မျှော်မှန်း၍ မြေ၏သားတော်က တည်ထောင်ထားသော အထူးမြတ် မင်္ဂလေရှွရသို့ သွားရမည်။
Verse 2
तोषितः परया भक्त्या शङ्करः शशिशेखरः । चतुर्दश्यां गुरुर्देवः प्रत्यक्षो मङ्गलेश्वरः
အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသော လမင်းကို မ冠အဖြစ်ဆောင်သော ရှင်ကရ (Śaṅkara) သည် စတုရဒသီနေ့တွင် မင်္ဂလေရှွရ (Maṅgaleśvara) အဖြစ် တိုက်ရိုက်ထင်ရှားတော်မူ၏။ ထိုနေ့၌ ဒေဝဂုရုသည် ထိုနေရာတွင် တိုက်ရိုက်ရှိတော်မူ၏။
Verse 3
ब्रूहि पुत्र वरं शुभ्रं तं ते दास्यामि मङ्गल
“သားရေ၊ သန့်ရှင်း၍ မင်္ဂလာရှိသော ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ပြောလော့။ အို မင်္ဂလ (Maṅgala)၊ ထိုဆုတောင်းကို ငါပေးမည်။”
Verse 4
मङ्गल उवाच । प्रसादं कुरु मे शम्भो प्रतिजन्मनि शङ्कर । त्वदङ्गस्वेदसम्भूतो ग्रहमध्ये वसाम्यहम्
မင်္ဂလ (Maṅgala) က ပြောသည်– “အို ရှမ္ဘု (Śambhu)၊ အို ရှင်ကရ (Śaṅkara)၊ မွေးဖွားသမျှ ဘဝတိုင်း၌ ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုတော်မူပါ။ သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ချွေးဖြင့် မွေးဖွားလာသော ကျွန်ုပ်သည် ဂြိုဟ်များအကြား၌ နေထိုင်ပါသည်။”
Verse 5
त्वत्प्रसादेन ईशान पूज्योऽहं सर्वदैवतैः । कृतार्थो ह्यद्य संजातस्तव दर्शनभाषणात्
“သင်၏ ကရုဏာကြောင့် အို ဣရှာန (Īśāna)၊ ကျွန်ုပ်သည် ဒေဝတားအားလုံး၏ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လာပါသည်။ ယနေ့ သင်ကို မြင်တွေ့ခြင်းနှင့် သင်နှင့် စကားပြောခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံကာ ကိစ္စပြီးမြောက်သူ ဖြစ်လာပါသည်။”
Verse 6
स्थानेऽस्मिन् देवदेवेश मम नाम्ना महेश्वरः । एवं भवतु ते पुत्रेत्युक्त्वा चान्तरधीयत
“ဤနေရာ၌ပင် အို ဒေဝဒေဝေရှ (Devadeveśa)၊ ကျွန်ုပ်၏ အမည်ဖြင့် မဟေရှွရ (Maheśvara) ဖြစ်စေပါ။” ဟုဆို၍ “အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်စေ၊ သားရေ” ဟုမိန့်တော်မူပြီးနောက် ထင်ရှားမှုမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။
Verse 7
मङ्गलोऽपि महात्मा वै स्थापयित्वा महेश्वरम् । आत्मयोगबलेनैव शूलिनापूजयत्ततः
မင်္ဂလ မဟာသတ္တဝါသည် ထိုနေရာ၌ မဟေရှဝရကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ အာတ္မယောဂ အင်အားဖြင့် သုံးချွန်လက်ကိုင် သခင်ကို ထိုခဏ ပူဇော်လေ၏။
Verse 8
सर्वदुःखहरं लिङ्गं नाम्ना वै मङ्गलेश्वरम् । तत्र तीर्थे तु वै राजन्ब्राह्मणान्प्रीणयेत्सुधीः
ဒုက္ခအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော လင်္ဂသည် “မင်္ဂလေရှဝရ” ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှား၏။ အို မင်းကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ ပညာရှိသည် ဗြာဟ္မဏများကို ဂုဏ်ပြု၍ စိတ်ချမ်းသာစေသင့်၏။
Verse 9
सपत्नीकान्नृपश्रेष्ठ चतुर्थ्यङ्गारके व्रते । पत्नीभर्तारसंयुक्तं विद्वांसं श्रोत्रियं द्विजम्
အို မင်းတော်အမြတ်၊ စန္ဒြလ၏ စတုတ္ထတိထိ အင်္ဂါရက ဝရတ၌၊ ဇနီးနှင့်အတူရှိသော ဗြာဟ္မဏများ—ပညာရှိ၊ ဝေဒသင်ကြားပြီးသော ရှရောတရိယ ဒွိဇ—ကို ဇနီးမောင်နှံအဖြစ် ဂုဏ်ပြုသင့်၏။
Verse 10
व्रतान्ते चैव गौर्धुर्यैः शिवमुद्दिश्य दीयते । प्रीयतां मे महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः
ဝရတအဆုံးတွင်၊ ရှိဝကို ရည်ညွှန်း၍ အထူးကောင်းမွန်သော နွားများကို ဒါနပေးရမည်။ “နွားတံဆိပ်တော်ရှိသော မဟာဒေဝသည် ဇနီးတော်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်ကို ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါစေ။”
Verse 11
वस्त्रयुग्मं प्रदातव्यं लोहितं पाण्डुनन्दन । धूर्वहौ रक्तवर्णौ च शुभ्रं कृष्णं तथैव च
အို ပဏ္ဍု၏ သားတော်၊ အဝတ်အစား တစ်စုံကို ဒါနပေးသင့်၏—အနီရောင်ဖြစ်ရမည်။ ထို့အပြင် အနီရောင်မဲမဲ၊ အဖြူနှင့် အနက်ရောင် အဝတ်များလည်း ပေးလှူနိုင်၏။
Verse 12
छत्रं शय्यां शुभां चैव रक्तमाल्यानुलेपनम् । दातव्यं पाण्डवश्रेष्ठ विशुद्धेनान्तरात्मना
ပဏ္ဍဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ—ထီးမြတ်၊ မင်္ဂလာအိပ်ရာကောင်း၊ အနီရောင်ပန်းကုံးနှင့် မွှေးကြိုင်လိမ်းဆေးတို့ကိုလည်း ဒါနအဖြစ် ပေးလှူရမည်၊ အတွင်းစိတ်ကို သန့်စင်ထား၍။
Verse 13
चतुर्थ्यां तु तथाष्टम्यां पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः । श्राद्धं तत्रैव कर्तव्यं वित्तशाठ्येन वर्जितः
လင်းပက္ခနှင့် မှောင်ပက္ခ နှစ်ဖက်လုံးတွင် စတုတ္ထီနှင့် အဋ္ဌမီ တိထီနေ့များ၌ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်ရမည်—ဥစ္စာအပေါ် လိမ်လည်မှုကင်းစင်၍။
Verse 14
प्रेता भवन्ति सुप्रीता युगमेकं महीपते । सपुत्रो जायते मर्त्यः प्रतिजन्म नृपोत्तम
အို မဟီပတေ—ပရေတဝိညာဉ်တို့သည် ယုဂတစ်ခေတ်လုံး အလွန်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြသည်။ အို နရိပုတ္တမ—ထိုမရဏလူသည် မွေးဖွားခြင်းတိုင်းတွင် သားတော်ကောင်းချီးဖြင့် မွေးဖွားလာသည်။
Verse 15
तस्य तीर्थस्य भावेन सर्वाङ्गरुचिरो नृप । मङ्गलं भवते वंशो नाशुभं विद्यते क्वचित्
အို နရပ—ထိုတီရ္ထ၏ သန့်စင်ပေးသော အာနုဘော်ကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး တောက်ပလှပလာသည်။ မျိုးရိုးသည် မင်္ဂလာပြည့်ဝပြီး မကောင်းမှုသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရ။
Verse 16
भक्त्या यः कीर्तयेन्नित्यं तस्य पापं व्यपोहति
ဘက်တိဖြင့် နေ့စဉ်ဤမဟိမကို ကီရတန်ဆိုသူ၏ အပြစ်သည် ပယ်ဖျက်ကင်းစင်သွားသည်။
Verse 69
। अध्याय
ဤနေရာတွင် အခန်း (အဓျာယ) ပြီးဆုံးသည်။