Adhyaya 62

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र करोडीश्वरमुत्तमम् । यत्र वै निहतास्तात दानवाः सपदानुगाः

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အို မင်းတို့၏အရှင်၊ အထူးမြတ်သော ကရိုဍီရှွရ သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ အို ချစ်သူ၊ ဒာနဝများသည် သူတို့၏လိုက်ပါသူများနှင့်အတူ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

Verse 2

इन्द्रादिदेवैः संहृष्टैः सततं जयबुद्धिभिः । तेषां ये पुत्रपौत्राश्च पूर्ववैरमनुस्मरम्

အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ ဝမ်းမြောက်၍ အမြဲတမ်း အောင်ပွဲကို ရည်မှန်းနေစဉ်၊ ထို (ဒာနဝ) များ၏ သားမြေးတို့သည် ယခင်က ရန်ငြိုးကို ပြန်လည် သတိရနေကြသည်။

Verse 3

क्रुद्धैर्देवसमूहैश्च दानवा निहता रणे । तेषां शिरांसि संगृह्य सर्वे देवाः सवासवाः

စစ်မြေပြင်၌ ဒေါသထန်သော ဒေဝတားအစုအဖွဲ့တို့က ဒာနဝများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ ခေါင်းများကို စုဆောင်းကာ ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) နှင့်အတူ ဒေဝတားအားလုံးက (ဤသို့ ပြုလုပ်하였다)။

Verse 4

निक्षिप्य नर्मदातोये बन्धुभावमनुस्मरम् । तत्र स्नात्वा सुराः सर्वे स्थापयित्वा उमापतिम्

နర్మဒါမြစ်ရေထဲသို့ ထိုအရာတို့ကို ပူဇော်အပ်နှံ၍ မိတ်ဆွေမျိုးရင်းသဘောကို သတိရကာ၊ ဒေဝတားအားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးပြီးနောက် အုမာပတိ (ရှီဝ) ကို ထိုအရပ်၌ တည်ထောင်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 5

इन्द्रेण सहिताः सर्वेऽपूजयंल्लोकसिद्धये । हृष्टचित्ताः सुराः सर्वे जग्मुराकाशमण्डलम्

အင်ဒြာနှင့်အတူ ဒေဝတားအားလုံးသည် လောကကောင်းကျိုးနှင့် အောင်မြင်စိဒ္ဓိရရန် (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် စိတ်ရွှင်လန်း၍ ဒေဝတားအားလုံးသည် ကောင်းကင်မဏ္ဍလသို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 6

दानवानां महाभाग सूदिता कोटिरुत्तमा । तदा प्रभृति तत्तीर्थं करोडीति महीतले

အို မဟာဘဂ္ဂ! ထိုနေရာ၌ ဒာနဝတို့၏ အထူးကောင်းမြတ်သော တစ်ကုဋိကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုတီရ္ထသည် “ကရိုးဍီ” ဟူ၍ ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 7

विख्यातं तु तदा लोके पापघ्नं पाण्डुनन्दन । अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुभौ पक्षौ च भक्तितः । उपोष्य शूलिनश्चाग्रे रात्रौ कुर्वीत जागरम्

ထိုအခါ၌ ဤတီရ္ထသည် လောကတွင် အပြစ်ပျောက်ကင်းစေသောအဖြစ် ကျော်ကြားလာ၏၊ အို ပাণ্ডု၏သားတော်။ လဆန်းလဆုတ် နှစ်ဖက်လုံး၌ အဋ္ဌမီနှင့် စတုရ္ဒသီနေ့များတွင် သဒ္ဓါဖြင့် ဥပဝါသပြုကာ၊ ရှူလင် (ရှီဝ) ရှေ့၌ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ ပြုရမည်။

Verse 8

सत्कथापाठसंयुक्तो वेदाध्ययनसंयुतः । प्रभाते विमले प्राप्ते पूजयेत्त्रिदशेश्वरम्

သန့်ရှင်းသော ကထာတော်များကို ဖတ်ရွတ်ခြင်းနှင့် ဝေဒပညာလေ့လာခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကာ၊ သန့်ကြည်သော မနက်ခင်းရောက်လာသော် တိရ္ဒသေရှွရ—ဒေဝတားတို့၏ အရှင်—ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 9

पञ्चामृतेन संस्नाप्य श्रीखण्डेन च गुण्ठयेत् । शस्तैः पल्लवपुष्पैश्च पूजयेत्तु प्रयत्नतः

ပဉ္စာမෘတဖြင့် ဘုရားတော်ကို ရေချိုးပူဇော်ပြီးနောက်၊ သရက်သစ် (စန္ဒန်) လိမ်းပေးရမည်။ ထို့နောက် ရွေးချယ်ထားသော နုရွက်နှင့် ပန်းများဖြင့် အားထုတ်၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 10

बहुरूपं जपन्मन्त्रं दक्षिणाशां व्यवस्थितः । यथोक्तेन विधानेन नाभिमात्रे जले क्षिपेत्

တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ရပ်နေကာ “ဗဟုရူပ” မန္တရကို ဂျပ်ဆိုလျက်၊ ဖော်ပြထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဗိုက်ခေါင်းအထိ ရေထဲသို့ (အပူဇော်) ပစ်ချရမည်။

Verse 11

तिलाञ्जलिं तु प्रेताय दक्षिणाशामुपस्थितः । श्राद्धं तत्रैव विप्राय कारयेद्विजितेन्द्रियः

တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ ကွယ်လွန်သူအတွက် နှမ်းရောရေကို လက်တစ်ဖက်အပြည့် (အန်ဇလီ) ဖြင့် အပူဇော်တင်ရမည်။ ထိုနေရာတည်းမှာပင် အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ ဘြာဟ္မဏမှ သြာဒ္ဓ (śrāddha) ကို ဆောင်ရွက်စေရမည်။

Verse 12

विषमैरग्रजातैश्च वेदाभ्यसनतत्परैः । गोहिरण्येन सम्पूज्य ताम्बूलैर्भोजनैस्तथा

ထို့ပြင် သင့်တော်သော ဘြာဟ္မဏများ—အမြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးဖြစ်၍ ဝေဒသင်ယူမှု၌ အလေးထားသူများ—ကို နွားနှင့် ရွှေကို ဒါနပြုကာ အပြည့်အဝ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထို့အတူ တမ္ဗူလ (ကွမ်း) နှင့် အစားအစာဖြင့်လည်း ဧည့်ခံရမည်။

Verse 13

भूषणैः पादुकाभिश्च ब्राह्मणान्पाण्डुनन्दन । भवेत्कोटिगुणं तस्य नात्र कार्या विचारणा

အို ပဏ္ဍု၏ သားတော်! ဘြာဟ္မဏများအား အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် ပာဒုကာ (ခြေနင်း) ကို ဒါနပြုလျှင် အကျိုးဖလသည် ကောဋိဆတဂုဏ် တိုးပွားသည်။ ဤအကြောင်း၌ သံသယ သို့မဟုတ် စဉ်းစားချင့်ချိန်ရန် မလို။

Verse 14

तस्मिंस्तीर्थे तु यः कश्चित्त्यजेद्देहं विधानतः । तस्य भवति यत्पुण्यं तच्छृणुष्व नराधिप

ထိုတီရ္ထ၌ မည်သူမဆို သင့်တော်သောဝိဓိအတိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်လျှင်၊ အို မင်းမြတ်ရေ၊ ထိုသူရရှိမည့် ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ကို နားထောင်ပါ။

Verse 15

यावदस्थीनि तिष्ठन्ति मर्त्यस्य नर्मदाजले । तावद्वसति धर्मात्मा शिवलोके सुदुर्लभे

မရဏသတ္တဝါ၏ အရိုးများ နရမဒါရေထဲ၌ တည်ရှိနေသရွေ့၊ ထိုသရွေ့ သီလဓမ္မရှိသူသည် ရောက်ရန်ခက်ခဲသော ရှိဝလောက၌ နေထိုင်သည်။

Verse 16

ततः कालाच्च्युतस्तस्मादिह मानुषतां गतः । कोटिधनपतिः श्रीमाञ्जायते राजपूजितः

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ သတ်မှတ်ကာလ ပြည့်စုံသွားသောအခါ၊ ထိုအခြေအနေမှ ကျဆင်းကာ ဤလောက၌ လူဘဝဖြင့် မွေးဖွားလာသည်—မဟာဓနရှင်၊ ဂုဏ်သရေပြည့်ဝ၍ မင်းများကလည်း ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 17

सर्वधर्मसमायुक्तो मेधावी बीजपुत्रकः । विख्यातो वसुधापृष्ठे दीर्घायुर्मानवो भवेत्

သူသည် အသက်ရှည်သော လူဖြစ်လာ၍ ဓမ္မဂုဏ်အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၊ ဉာဏ်ပညာရှိ၊ သားသမီးရရှိကာ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် နာမည်ကျော်ကြားမည်။

Verse 18

पुनः स्मरति तत्तीर्थं तत्र गत्वा नृपोत्तम । करोडेश्वरमभ्यर्च्य प्राप्नोति परमां गतिम्

အို မင်းမြတ်အထွဋ်အမြတ်ရေ၊ သူသည် ထိုတီရ္ထကို ထပ်မံသတိရကာ ထိုနေရာသို့ သွားပြီး ကရိုးဍေရှ္ဝရကို ပူဇော်အာရဓနာပြုလျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 19

इन्द्रचन्द्रयमैर्रुद्रैरादित्यैर्वसुभिस्तथा । विश्वेदेवैस्तथा सर्वैः स्थापितस्त्रिदशेश्वरः

အိန္ဒြ၊ စန္ဒြ၊ ယမ၊ ရုဒြတို့၊ အာဒိတျတို့၊ ဝသုတို့နှင့် ဝိශ්ဝေဒေဝအားလုံးက တည်ထောင်ထားသဖြင့်—သုံးဆယ်သုံးပါးသော ဒေဝတို့က ကြည်ညိုပူဇော်သော အရှင်သည် ထင်ရှားစွာ တည်ရှိ၏။

Verse 20

रेवाया उत्तरे कूले लोकानां हितकाम्यया । मानवो भक्तिसंयुक्तः प्रासादं कारयेत्तु यः

ရေဝါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် လူအပေါင်း၏ အကျိုးချမ်းသာကို လိုလား၍ ဘက္တိနှင့်ပြည့်စုံသော လူတစ်ဦးက ပရသာဒ (ဘုရားကျောင်း) ကို ဆောက်လုပ်စေသူမည်သူမဆို—

Verse 21

तस्मिंस्तीर्थे नरश्रेष्ठ सद्गतिं समवाप्नुयात् । न्यायोपात्तधनेनैव दारुपाषाणकेष्टकैः

အို လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ထိုတီရ္ထ၌ သူသည် သုဂတိကို ရရှိ၏—ဓမ္မနှင့်ညီစွာ ရရှိသော ငွေကြေးဖြင့်သာ သစ်သား၊ ကျောက်နှင့် အုတ်တို့ဖြင့် (ဘုရားကျောင်း) ဆောက်လုပ်၍။

Verse 22

ब्राह्मणः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैः स्त्रीभिश्च शक्तितः । तेऽपि यान्ति नरा लोके शांकरे सुरपूजिते

ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒြ နှင့် မိန်းမတို့ပါ—ကိုယ်စွမ်းကိုယ်သတ္တိအလိုက်—ထိုသူတို့လည်း ဒေဝတို့က ပူဇော်သော ရှင်ကရလောက (ရှီဝလောက) သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 23

यः शृणोति सदा भक्त्या माहात्म्यं तीर्थजं नृप । तस्य पापं प्रणश्येत षण्मासाभ्यन्तरं च यत्

အို မင်းကြီး၊ တီရ္ထ၏ မဟာတ္မိယကို ဘက္တိဖြင့် အမြဲနားထောင်သူ၏ အပြစ်သည် ပျောက်ကွယ်၏—ခြောက်လအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သမျှတောင်။

Verse 62

। अध्याय

॥ အဓ္ဓာယ ॥ (အခန်းအဆုံး သင်္ကေတ)။