Adhyaya 59

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः पुष्करिणीं गच्छेत्सर्वपापप्रणाशिनीम् । श्रुते यस्याः प्रभावे तु सर्वपापैः प्रमुच्यते

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းသော ပုရှ္ကရိဏီသို့ သွားရမည်။ ၎င်း၏ အานุభာဝကို ကြားရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းသည်။

Verse 2

रेवाया उत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । यत्रास्ते सर्वदा देवो वेदमूर्तिर्दिवाकरः

ရေဝါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် အလွန်လှပသော တီရ္ထတစ်ခုရှိပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ဝေဒမူရတိဖြစ်သော ဒေဝ ဒိဝါကရ (နေမင်း) သည် အမြဲတမ်း ကိန်းဝပ်တော်မူသည်။

Verse 3

कुरुक्षेत्रं यथा पुण्यं सार्वकामिकमुत्तमम् । इदं तीर्थं तथा पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्

ကူရုက္ခေတ္တရသည် အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသကဲ့သို့၊ ဤတီရ္ထလည်း ထိုနည်းတူ ပုဏ္ဏမြတ်ကာ ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 4

कुरुक्षेत्रे यथा वृद्धिर्दानस्य जगतीपते । पुष्करिण्यां तथा दानं वर्धते नात्र संशयः

အို မြေကြီး၏ အရှင်တော်! ကူရုက္ခေတ္တရ၌ ပေးသော ဒါနသည် ပုဏ္ဏတိုးပွားသကဲ့သို့၊ ပုရှ္ကရိဏီ၌ ပေးသော ဒါနလည်း တိုးပွားသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 5

यवमेकं तु यो दद्यात्सौवर्णं मस्तके नृप । पुष्करिण्यां तथा स्थानं यथा स्थानं नरे स्मृतम्

အို မင်းကြီး! ပုရှ္ကရိဏီ၌ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေတင်ထားသော ယဝ (ဘားလီ) အစေ့တစ်စေ့တောင် ဒါနပြုသူသည်၊ လူသားအတွက် အမှန်တကယ် ‘နေရာ/အဆင့်’ ဟု မှတ်သားထားသော ထိုမြင့်မြတ်သော အခြေအနေကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 6

सूर्यग्रहे तु यः स्नात्वा दद्याद्दानं यथाविधि । हस्त्यश्वरथरत्नादि गृहं गाश्च युगंधरान्

နေကြတ်ချိန်၌ ဤနေရာတွင် သန့်စင်ရေချိုးပြီး ဝိဓိအတိုင်း ဒါနပြုသူသည်—ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား၊ ရတနာတို့နှင့်တကွ အိမ်နှင့် ထမ်းပိုးတင်သင့်သော နွားတို့ကို ပေးလှူလျှင်—အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်ပွားရသည်။

Verse 7

सुवर्णं रजतं वापि ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । त्रयोदश दिनं यावत्त्रयोदशगुणं भवेत्

ဗြာဟ္မဏတို့အား ရွှေ သို့မဟုတ် ငွေကို လှူဒါန်းသူသည်—တစ်ဆယ့်သုံးရက်တိုင်အောင် (ထိုသို့) ပြုလျှင်—ကုသိုလ်သည် တစ်ဆယ့်သုံးဆ တိုးပွားသည်။

Verse 8

तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः । द्वादशाब्दे भवेत्प्रीतिस्तत्र तीर्थे महीपते

အို မဟာရာဇာ၊ ထိုတီရ္ထ၌ နှမ်းရောထားသော ရေဖြင့် ပိတೃဒေဝတာတို့ကို တർပဏ ပြုရမည်။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် ပိတೃတို့သည် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြသည်။

Verse 9

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं पायसैर्मधुसर्पिषा । श्राद्धदो लभते स्वर्गं पित्ःणां दत्तमक्षयम्

ထိုနေရာ၌ ပျားရည်နှင့် ဂီ (ထောပတ်ကြည်) ပါသော ပာယသ (နို့ထမင်း) ဖြင့် ရှရာဒ္ဓ ပြုသူသည် ရှရာဒ္ဓဒါတ ဖြစ်၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ပြီး ပိတೃတို့အား ပေးအပ်သည့် အလှူသည် အက္ခယ မကုန်ခန်းဖြစ်သည်။

Verse 10

अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैरिङ्गुदैर्वा तिलैः सह । अक्षयं फलमाप्नोति तस्मिंस्तीर्थे न संशयः

အက္ခတ (မကွဲမပျက် ဆန်)၊ ဘဒရ (ဇီးသီး)၊ ဘိလ్వ फल၊ အင်္ဂုဒ फल သို့မဟုတ် နှမ်းနှင့်အတူ (ပူဇော်လျှင်) ထိုတီရ္ထ၌ အက္ခယ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်—သံသယမရှိ။

Verse 11

तत्र स्नात्वा तु यो देवं पूजयेच्च दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा पुनरादित्यमर्चयेत् । स गच्छेत्परमं लोकं त्रिदशैरपि वन्दितम्

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ဒိဝါကရ သုရိယဒေဝကို ပူဇော်သူသည် “အာဒိတျယ-ဟృဒယ” ကို ဂျပ်ရွတ်ကာ ထပ်မံ အာဒိတျယကို အာရ္ချနာပြုလျှင်—ဒေဝတော်များပင် ဂုဏ်ပြုဝန်ခံသော အမြင့်မြတ်ဆုံး လောကသို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 12

ऋचमेकां जपेद्यस्तु यजुर्वा साम एव च । स समग्रस्य वेदस्य फलमाप्नोति वै नृप

သို့ရာတွင် မင်းကြီးရေ၊ ဣက္ခတစ်ပုဒ် (Ṛk) သို့မဟုတ် ယဇုစ်တစ်ပုဒ် (Yajus) သို့မဟုတ် စာမန်တစ်ပုဒ် (Sāman) ကိုပင် ဂျပ်ရွတ်သူသည် အမှန်တကယ် ဗေဒတစ်လုံးလုံး၏ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 13

यस्त्र्यक्षरं जपेन्मन्त्रं ध्यायमानो दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा मुच्यते सर्वपातकैः

ဒိဝါကရ သုရိယဒေဝကို သတိစိုက်ဓ్యာနပြုလျက် သုံးအက္ခရာ မန္တရကို ဂျပ်ရွတ်သူ၊ ထို့ပြင် “အာဒိတျယ-ဟృဒယ” ကိုလည်း ဂျပ်ရွတ်သူသည် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 14

यस्तत्र विधिवत्प्राणांस्त्यजते नृपसत्तम । स गच्छेत्परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः

မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး မင်းကြီးရေ၊ ထိုနေရာ၌ ဗిధိအတိုင်း ပရాణကို စွန့်လွှတ်သူသည်—ဒိဝါကရ သုရိယဒေဝ တည်ရှိရာ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘိဓမ္မနေရာသို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 59

। अध्याय

ဤနေရာတွင် အဓ္ဓာယ (အခန်း) ပြီးဆုံးသည်။