Adhyaya 56

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । अन्यच्च श्रोतुमिच्छामि केन गङ्गावतारिता । रुद्रशीर्षे स्थिता देवी पुण्या कथमिहागता

ဥတ္တာနပာဒက ပြောသည်– “နောက်ထပ်လည်း ကြားလိုသည်။ ဂင်္ဂါကို မည်သူက ဆင်းသက်စေခဲ့သနည်း။ ရုဒ္ဒရ၏ ခေါင်းပေါ်၌ တည်ရှိသော သန့်ရှင်းသည့် ဒေဝီ ‘ပုဏ္ယာ’ သည် ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း?”

Verse 2

पुण्या देवाशिला नाम तस्या माहात्म्यमुत्तमम् । एतदाख्याहि मे सर्वं प्रसन्नो यदि शङ्कर

ပုဏ္ယာ ဟူသော ဒေဝာသီလာ—သူမ၏ မဟာတမသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ အို ရှင်ကရ၊ သင်နှစ်သက်ပါက ဤအကြောင်းအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणुष्वैकमना भूत्वा यथा गङ्गावतारिता । देवैः सर्वैर्महाभागा सर्वलोकहिताय वै

ဣශ්වරက မိန့်တော်မူသည်– “စိတ်ကို တစ်နေရာတည်း စုစည်း၍ နားထောင်လော့၊ ဂင်္ဂါ မည်သို့ အဝတီရခဲ့သည်ကို။ လောကအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် မဟာဘဂါ ဂင်္ဂါကို ဒေဝတားအပေါင်းတို့က ဆင်းသက်စေခဲ့သည်။”

Verse 4

अस्ति विन्ध्यो नगो नाम याम्याशायां महीपते । गीर्वाणास्तु गताः सर्वे तस्य मूर्ध्नि नरेश्वर

အို မြေကြီး၏ အရှင်၊ တောင်ဘက်အရပ်၌ ဝိန္ဓျ ဟူသော တောင်တစ်လုံး ရှိ၏။ အို နရေရှဝရ၊ ဂီရ္ဝာဏ ဒေဝတားအပေါင်းတို့သည် ထိုတောင်ထိပ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 5

तत्र चाह्वानिता गङ्गा ब्रह्माद्यैरखिलैः सुरैः । अभ्यर्च्येशं जगन्नाथं देवदेवं जगद्गुरुम्

ထိုနေရာ၌ ဘြဟ္မာတို့ ဦးဆောင်သော ဒေဝတားအပေါင်းတို့သည် ဂင်္ဂါကို အာဟွာန ခေါ်ယူကြ၏။ အရင်ဦးစွာ သူတို့သည် ဣဿ—ဇဂန္နာထ၊ ဒေဝဒေဝ၊ ဇဂဒ္ဂုရု—ကို ပူဇော်အဘိဓာန် ပြုကြ၏။

Verse 6

जटामध्यस्थितां गङ्गां मोचयस्वेति भूतले । भास्वन्ती सा ततो मुक्ता रुद्रेण शिरसा भुवि

သူတို့က ဆုတောင်းကြသည်– “သင်၏ ဇဋာအတွင်း၌ တည်နေသော ဂင်္ဂါကို မြေပြင်သို့ လွှတ်ပေးတော်မူပါ။” ထို့နောက် တောက်ပသော ဒေဝီဂင်္ဂါကို ရုဒ္ရက မိမိ၏ ခေါင်းမှ ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ လွှတ်ချတော်မူ၏။

Verse 7

तत्र स्थाने महापुण्या देवैरुत्पादिता स्वयम् । ततो देवनदी जाता सा हिताय नृणां भुवि

ထိုနေရာ၌ပင် အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော စီးကြောင်းသည် နတ်တို့က ကိုယ်တိုင်ပင် ပေါ်ထွန်းစေခဲ့သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သူမသည် “ဒေဝနဒီ” ဟူသော နတ်မြစ်ဖြစ်လာကာ လူသားတို့အကျိုးအတွက် မြေပြင်ပေါ်၌ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 8

वसन्ति ये तटे तस्याः स्नानं कुर्वन्ति भक्तितः । पिबन्ति च जलं नित्यं न ते यान्ति यमालयम्

သူမ၏ကမ်းနား၌ နေထိုင်၍ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးကာ နေ့စဉ် သူမ၏ရေကို သောက်သုံးသူတို့သည် ယမမင်း၏ နေရာသို့ မသွားရ။

Verse 9

यत्र सा पतिता कुण्डे शूलभेदे नराधिप । देवनद्याः प्रतीच्यां तु तत्र प्राची सरस्वती

အို မင်းကြီး၊ ရှူလာဘေဒ၌ သူမ ကျရောက်ခဲ့သော ကုဏ္ဍ(ရေကန်)၌—ဒေဝနဒီ၏ အနောက်ဘက်တွင် အရှေ့သို့ စီးဆင်းသော စရஸဝတီ မြစ်ရှိ၏။

Verse 10

याम्यायां शूलभेदस्य तत्र तीर्थमनुत्तमम् । तत्र देवशिला पुण्या स्वयं देवेन निर्मिता

ရှူလာဘေဒ၏ တောင်ဘက်၌ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တီရ္ထ(သန့်ရှင်းရာ) တစ်ခုရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ ပုဏ္ဏမြတ်သော ဒေဝသီလာ ရှိပြီး၊ ဘုရား(ဒေဝ) ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားသော ကျောက်မြတ်တည်နေရာဖြစ်၏။

Verse 11

तत्र स्नात्वा तु यो भक्त्या तर्पयेत्पितृदेवताः । पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम्

ထိုနေရာ၌ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးပြီး ပိတೃ(ဘိုးဘွား) နှင့် နတ်တို့အား တർပဏ (tarpaṇa) ပူဇော်သူ၏ ဘိုးဘွားတို့သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်ကွက်ချိန်(ပရလယ) တိုင်အောင် တင်းတိမ်ပျော်ရွှင်နေကြ၏။

Verse 12

तत्र स्नात्वा तु यो भक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । स्वल्पान्नेनापि दत्तेन तस्य चान्तो न विद्यते

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးလှူသူသည် အစာလှူဒါန အနည်းငယ်သာဖြစ်စေကာမူ သူ၏ ပုဏ္ဏကံသည် မကုန်ခန်းနိုင်။

Verse 13

उत्तानपाद उवाच । कानि दानानि दत्तानि शस्तानि धरणीतले । यानि दत्त्वा नरो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ဥတ္တာနပာဒက ဆိုသည်– မြေပြင်ပေါ်၌ အကောင်းဆုံးဟု ချီးမွမ်းခံရသော ဒါနများသည် အဘယ်နည်း? ထိုဒါနတို့ကို ဘက္တိဖြင့် ပေးလှူလျှင် လူသည် အပြစ်ပေါင်းစုံမှ လွတ်မြောက်သနည်း။

Verse 14

देवशिलाया माहात्म्यं स्नानदानादिजं फलम् । व्रतोपवासनियमैर्यत्प्राप्यं तद्वदस्व मे

ဒေဝသီလာ၏ မဟာတ్మျကို မိန့်ကြားပါ—ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း စသည့်အရာများမှ ရသော အကျိုးဖလ—ထို့ပြင် ဝရတ၊ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) နှင့် နိယမတရားများဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရရှိသည့်အရာကိုလည်း ပြောပါ။

Verse 15

ईश्वर उवाच । आसीत्पुरा महावीर्यश्चेदिनाथो महाबलः । वीरसेन इति ख्यातो मण्डलाधिपतिर्नृप

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– ရှေးကာလ၌ ချေဒီပြည်၏ အလွန်ဗီရိယနှင့် အလွန်အင်အားကြီးသော မင်းတစ်ပါးရှိခဲ့သည်။ သူသည် “ဗီရစೇန” ဟု ကျော်ကြား၍ နယ်မြေမဏ္ဍလ၏ အုပ်စိုးရှင် မင်းဖြစ်၏။

Verse 16

राष्ट्रे तस्य रिपुर्नास्ति न व्याधिर्न च तस्कराः । न चाधर्मोऽभवत्तत्र धर्म एव हि सर्वदा

သူ၏ နိုင်ငံတွင် ရန်သူမရှိ၊ ရောဂါမရှိ၊ ခိုးသူမရှိ။ ထိုနေရာ၌ အဓမ္မ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဘဲ—ဓမ္မသာ အမြဲတမ်း အုပ်စိုးနေ၏။

Verse 17

सदा मुदान्वितो राजा सभार्यो बहुपुत्रकः । एकासीद्दुहिता तस्य सुरूपा गिरिजा यथा

ဘုရင်သည် မိဖုရားနှင့် သားတော်များစွာနှင့်အတူ အမြဲပျော်ရွှင်နေ၏။ သမီးတော်တစ်ပါးသာရှိပြီး၊ ဂိရီဇာမယ်တော်ကဲ့သို့ အလွန်လှပ၏။

Verse 18

इष्टा सा पितृमातृभ्यां बन्धुवर्गजनस्य च । कृतं वैवाहिकं कर्म काले प्राप्ते यथाविधि

သူမသည် အဖေမိခင်နှင့် ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့၏ ချစ်ခင်အလွန်ခံရသူဖြစ်၏။ အချိန်တော်တန်လာသော် ဓမ္မနည်းလမ်းအတိုင်း မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပြီးစီး하였다။

Verse 19

अनन्तरं चेदिपतिर्द्वादशाब्दमखे स्थितः । ततस्तस्यास्तु यो भर्ता स मृत्युवशमागतः

ထို့နောက် ချေဒီဘုရင်သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ ယဇ္ဉပူဇာ၌ တည်နေစဉ်၊ ထိုကညာ၏ ခင်ပွန်းသည် မရဏ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွား၏။

Verse 20

विधवां तां सुतां दृष्ट्वा राजा शोकसमन्वितः । उवाच वचनं तत्र स्वभार्यां दुःखपीडिताम्

သမီးတော်ကို မုဆိုးမဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော် ဘုရင်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ ထိုနေရာ၌ ဒုက္ခကြောင့် နာကျင်နေသော မိဖုရားတော်အား စကားဆို၏။

Verse 21

प्रिये दुःखमिदं जातं यावज्जीवं सुदुःसहम् । नैषा रक्षयितुं शक्या रूपयौवनगर्विता

“ချစ်သူရေ၊ ဤဒုက္ခသည် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အသက်တစ်လျှောက် မခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်၏။ ဤမိန်းကလေးသည် အလှနှင့် ယောဝန်ကို မာန်တက်နေသဖြင့် လွယ်ကူစွာ ကာကွယ်မရနိုင်။”

Verse 22

दूषयेत कुलं क्वापि कथं रक्ष्या हि बालिका । नोपायो विद्यते क्वापि भानुमत्याश्च रक्षणे । परस्परं विवदतोः श्रुत्वा तत्कन्यकाब्रवीत्

“ဘယ်နေရာမဆို မိသားစုဂုဏ်သိက္ခာကို မကောင်းသတင်းဖြစ်စေနိုင်သည်—ဒီမိန်းကလေးကို ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲ? ဘာနုမတီကို စောင့်ရှောက်ရန် အကြံအမည်မတွေ့ပါ” ဟုဆိုကြသည်။ အပြန်အလှန်အငြင်းပွားသံကို ကြားပြီး ထိုကညာမလေးက ပြောလေ၏။

Verse 23

भानुमत्युवाच । न लज्जामि तवाग्रेऽहं जल्पन्ती तात कर्हिचित् । सत्यं नोत्पद्यते दोषो मदर्थे ते नराधिप

ဘဟာနုမတီက ပြောသည်– “အဖေ၊ အဖေ့ရှေ့မှာ အချိန်မရွေး စကားပြောရတာကို ကျွန်မ မရှက်ပါ။ အို မင်းကြီး၊ ကျွန်မကြောင့် အဖေ့အပေါ် အပြစ်တင်မှု မပေါ်ပေါက်စေပါနှင့်—ဤသည်မှာ အမှန်တရားပါ”။

Verse 24

अद्यप्रभृत्यहं तात धारयिष्ये न मूर्धजान् । स्थूलवस्त्रपटार्द्धं तु धारयिष्यामि ते गृहे

“ဒီနေ့မှစ၍ အဖေ၊ ကျွန်မ ဆံပင်ကို မပြင်ဆင်တော့ပါ။ အဖေ့အိမ်မှာလည်း ကြမ်းတမ်းသောအဝတ်ကိုသာ၊ အဝတ်တစ်ဝက်သာ ဝတ်ဆင်ပါမည်”။

Verse 25

करिष्यामि व्रतान्याशु पुराणविहितानि च । आत्मानं शोषयिष्यामि तोषयिष्ये जनार्दनम्

“ပုရာဏာတွင် သတ်မှတ်ထားသော ဝရတ (အဓိဋ္ဌာန်) များကို ကျွန်မ ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ပါမည်။ တပသ္ယာဖြင့် ကိုယ်ကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်း၍ ဇနာရဒန (ဗိဿနု) ကို ပီတိဖြစ်စေပါမည်”။

Verse 26

ममैषा वर्तते बुद्धिर्यदि त्वं तात मन्यसे । भानुमत्या वचः श्रुत्वा राजा संहर्षितोऽभवत्

“ဒါဟာ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ တည်မြဲနေတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ—အဖေ သဘောတူမယ်ဆိုရင်” ဟုဆိုသည်။ ဘဟာနုမတီ၏ စကားကို ကြားသော် မင်းကြီးသည် အလွန်ပီတိဖြစ်လေ၏။

Verse 27

तीर्थयात्रां समुद्दिश्य कोशं दत्त्वा सुपुष्कलम् । विसृज्य पुरुषान्वृद्धान् कृत्वा तस्याः सुरक्षणे

တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) သွားရန် ရည်ရွယ်၍ သူသည် အလွန်ပေါများသော ဘဏ္ဍာကို ပေးအပ်လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယုံကြည်ရသော အသက်ကြီးသူများကို ခန့်အပ်ကာ သူမ၏ လုံခြုံရေးကို တင်းကျပ်စွာ စီမံထား하였다။

Verse 28

पुरुषान् सायुधांश्चापि ब्राह्मणान्सपुरोहितान् । दासीदासान्पदातींश्च चास्याः संरक्षणक्षमान्

ထို့အပြင် လက်နက်ကိုင်ယောကျာ်းများ၊ ပုရောဟိတ်နှင့်အတူ ဘြာဟ္မဏများ၊ အိမ်အလုပ်သမား မိန်းကလေး/ယောကျာ်း (ဒာသီ-ဒာသ) နှင့် ခြေလျင်စစ်သည်များ—သူမကို ကောင်းစွာကာကွယ်နိုင်သူများကိုလည်း ခန့်အပ်하였다။

Verse 29

ततः पितुर्मतेनैव गङ्गातीरं गता सती । अवगाह्य तटे द्वे तु गङ्गायाः स नराधिप

ထို့နောက် ဖခင်၏ အကြံဉာဏ်အတိုင်းသာ ထိုသီလရှင်မသည် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းသို့ သွား하였다။ ဂင်္ဂါတွင် အဝဂါဟ (သန့်စင်ရေချိုး) ပြု၍၊ အို လူတို့၏ဘုရင်၊ ဂင်္ဂါ၏ ကမ်းနှစ်ဖက်၌ နေထိုင်하였다။

Verse 30

नित्यं सम्पूज्य सद्विप्रान्गन्धमाल्यादिभूषणैः । द्वादशाब्दानि सा तीरे गङ्गायाः समवस्थिता

သူမသည် နေ့စဉ် စည်းကမ်းတကျ သဒ္ဝိပရ (မြတ်သော ဘြာဟ္မဏ) များကို နံ့သာ၊ ပန်းကုံးနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းတို့ဖြင့် ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း၌ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်하였다။

Verse 31

त्यक्त्वा गङ्गां तदा राज्ञी गता काष्ठां तु दक्षिणाम् । प्राप्ता सा सचिवैः सार्द्धं यत्र रेवा महानदी

ထို့နောက် မိဖုရားသည် ဂင်္ဂါကို စွန့်ခွာကာ တောင်ဘက်ဒေသသို့ ခရီးထွက်하였다။ အမတ်များနှင့်အတူ သူမသည် မဟာနဒီ ရေဝါ မြစ်ကြီး စီးဆင်းရာ အရပ်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 32

समाः पञ्च स्थिता तत्र ओङ्कारेऽमरकण्टके । उदग्याम्येषु तीर्थेषु तीर्थात्तीर्थं जगाम सा

သူမသည် အိုံကာရ (Oṅkāra) နှင့် အမရကာဏ္ဍက (Amarakāṇṭaka) တွင် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်하였다။ ထို့နောက် မြောက်ဘက်ရှိ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများအတွင်း တီရ္ထတစ်ခုမှ တီရ္ထတစ်ခုသို့ ဆက်လက်ခရီးသွားခဲ့သည်။

Verse 33

स्नात्वा स्नात्वा पूज्य विप्रान् भक्तिपूर्वमतन्द्रिता । वारुणीं सा दिशं गत्वा देवनद्याश्च सङ्गमे

သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် ရေချိုးသန့်စင်ကာ ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏများကို ပူဇော်ခဲ့ပြီး—အားထုတ်မှုမလျော့—အနောက်ဘက်သို့ သွားကာ ဒေဝနဒီ၏ ဆုံရာသို့ ရောက်하였다။

Verse 34

ददर्श चाश्रमं पुण्यं मुनिसङ्घैः समाकुलम् । दृष्ट्वा मुनिसमूहं सा प्रणिपत्येदमब्रवीत्

သူမသည် မုနိအစုအဝေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပုဏ္ဏအာရှရမ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့하였다။ ရှိသမျှ ရှိသီအစုကို မြင်ပြီးနောက် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဤသို့ ပြော하였다။

Verse 35

माहात्म्यमस्य तीर्थस्य नाम चैवास्य कीदृशम् । कथयन्तु महाभागाः प्रसादः क्रियतां मम

“အို မဟာဘဂ္ဂ ရှိသီတို့၊ ဤတီရ္ထ၏ မဟိမနှင့် ၎င်း၏ အမည်သည် မည်သို့ဖြစ်သည်ကို ကျွန်မအား ပြောကြားပါ။ ကျွန်မအပေါ် ကရုဏာပြု၍ ရှင်းလင်းပေးပါ။”

Verse 36

ऋषय ऊचुः । चक्रतीर्थं तु विख्यातं चक्रं दत्तं पुरा हरेः । महेश्वरेण तुष्टेन देवदेवेन शूलिना

ရှိသီတို့က ပြောကြားသည်– “ဤနေရာသည် နာမည်ကျော် စက္ကတီရ္ထ ဖြစ်သည်။ ရှေးကာလ၌ စိတ်တော်နှစ်သက်သော မဟေရှဝရ—ဒေဝဒေဝ၊ သုံးခွံလှံကိုင်ရှင်—သည် ဟရိအား စက္ကကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။”

Verse 37

अत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । अनिवर्तिका गतिस्तस्य जायते नात्र संशयः

ဤတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ပိတೃများနှင့် ဒေဝတော်များအား တර්ပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်ခြင်း) ပြုသူသည် ပြန်မလှည့်သော ဂတိကို ရရှိသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 38

द्वितीयेऽह्नि ततो गच्छेच्छूलभेदे तपस्विनि । पूर्वोक्तेन विधानेन स्नानं कुर्याद्यथाविधि

ထို့နောက် ဒုတိယနေ့တွင်၊ အို တပသ္ဝိနီ မိန်းမတပသီ၊ Śūlabheda သို့ သွားရမည်။ ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော विधान အတိုင်း စည်းကမ်းနှင့်အညီ ရေချိုးပူဇော်ရမည်။

Verse 39

जन्मत्रयकृतैः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । जलेन तिलमात्रेण प्रदद्यादञ्जलित्रयम्

သုံးဘဝအတွင်း ပြုခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်မှာ သံသယမရှိ။ နှမ်း(til) အနည်းငယ်ပေါင်းထားသော ရေနှင့် အညလီ (လက်ဖဝါးတင်) သုံးကြိမ် ပူဇော်လောင်းရမည်။

Verse 40

तृप्यन्ति पितरस्तस्य द्वादशाब्दान्यसंशयम् । यः श्राद्धं कुरुते भक्त्या श्रोत्रियैर्ब्राह्मणैर्नृप

အို မင်းကြီး၊ ဗေဒသင်ကြားကျွမ်းကျင်သော śrotriya ဘြာဟ္မဏများဖြင့် ဘက္တိဖြင့် śrāddha ပြုသူ၏ ပိတೃများသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် သေချာစွာ ကျေနပ်တော်မူကြသည်။

Verse 41

वार्द्धुष्याद्यास्तु वर्ज्यन्ते पित्ःणां दत्तमक्षयम् । अपरेऽह्णि ततो गच्छेत्पुण्यां देवशिलां शुभाम्

သို့သော် vārddhuṣya စသည့် အခါအခွင့်များကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ပိတೃများထံ ပေးအပ်သော ဒါနသည် အက္ခယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်နေ့တွင် ပုဏ္ဏယနှင့် မင်္ဂလာပြည့်ဝသော Devaśilā ဟုခေါ်သည့် သန့်ရှင်းရာသို့ သွားရမည်။

Verse 42

वीक्ष्यते जाह्नवी पुण्या देवैरुत्पादिता पुरा । स्नात्वा तत्र जलं दद्यात्तिलमिश्रं नराधिप

ထိုနေရာ၌ ယခင်က ဒေဝတားတို့က ပေါ်ထွန်းစေခဲ့သော သန့်ရှင်းမြတ်သော ဇာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) ကို မြင်ရသည်။ အို လူတို့၏အရှင်၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး နှမ်းရောသော ရေကို အర్పဏ်ပြုသင့်သည်။

Verse 43

सकृत्पिण्डप्रदानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया । एकादश्यामुपोषित्वा पक्षयोरुभयोरपि

ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ကို တစ်ကြိမ်တည်း ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းဖြင့်ပင် ဘြဟ္မဟတ္ယာ (brahmahatyā) အပြစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် လဆန်းလကွယ် နှစ်ဖက်ပက္ခတွင်လည်း ဧကာဒသီနေ့၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသင့်သည်။

Verse 44

क्षपाजागरणं कुर्यात्पठेत्पौराणिकीं कथाम् । विष्णुपूजां प्रकुर्वीत पुष्पधूपनिवेदनैः

ညလုံးပတ်လုံး ဇာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်) ပြု၍ ပုရာဏကထာကို ဖတ်ရွတ်သင့်သည်။ ပန်း၊ နံ့သာမီး (ဓൂപ) နှင့် နိုင်ဝေဒျ (အစားအစာပူဇော်) ဖြင့် ဗိဿဏုကို ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။

Verse 45

प्रभाते भोजयेद्विप्रान् दानं दद्यात्सशक्तितः । चतुर्थेऽह्नि ततो गच्छेद्यत्र प्राची सरस्वती

မနက်ခင်းတွင် ဘြာဟ္မဏများကို အဟာရကျွေးမွေး၍ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပေးသင့်သည်။ ထို့နောက် စတုတ္ထနေ့တွင် အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းသော စရஸဝတီရှိရာသို့ သွားရမည်။

Verse 46

ब्रह्मदेहाद्विनिष्क्रान्ता पावनार्थं शरीरिणाम् । तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या तर्पयेत्पितृदेवताः

ထို (စရஸဝတီ) သည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့ကို သန့်စင်ပေးရန် ဘြဟ္မာ၏ ကိုယ်တော်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး လူသည် ဘက္တိဖြင့် တර්ပဏ (tarpaṇa) ပြုကာ ပိတೃဒေဝတားတို့ကို တೃပ్తစေသင့်သည်။

Verse 47

श्राद्धं कृत्वा यथान्यायमनिन्द्यान् भोजयेद्द्विजान् । पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दान्यसंशयम्

နည်းတကျ သြရာဒ္ဓကို ပြုလုပ်ပြီး အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏတို့အား အာဟာရကျွေးမွေးလျှင်၊ သံသယမရှိဘဲ သူ၏ ပိတရ်ဘိုးဘွားတို့သည် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကျေနပ်တင်းတိမ်ကြသည်။

Verse 48

सर्वदेवमयं स्थानं सर्वतीर्थमयं तथा । देवकोटिसमाकीर्णं कोटिलिङ्गोत्तमोत्तमम्

ဤနေရာသည် ဒေဝတားအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး တီရ္ထအားလုံး၏ အနှစ်သာရလည်း ဖြစ်သည်။ ဒေဝတား ကောဋိကောဋိဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ကိုဋိလင်္ဂသည် သန့်ရှင်းရာဌာနများအနက် အမြတ်ဆုံး၏ အမြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

Verse 49

त्रिरात्रं कुरुते योऽत्र शुचिः स्नात्वा जितेन्द्रियः । पक्षं मासं च षण्मासमब्दमेकं कदाचन

ဤနေရာ၌ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးပြီး အင်္ဒြိယများကို အနိုင်ယူကာ သုံးညတာ နိယမကို ဆောင်ရွက်သူ—သို့မဟုတ် တစ်ပတ်ခွဲ၊ တစ်လ၊ ခြောက်လ၊ တစ်နှစ်ပြည့်တိုင်တိုင် ဆောင်ရွက်သူ—သည် ဤတီရ္ထ၏ ကြေညာထားသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 50

न तस्य सम्भवो मर्त्ये तस्य वासो भवेद्दिवि । नियमस्थो विमुच्येत त्रिजन्मजनितादघात्

သူ့အတွက် မရ္တလောကသို့ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ နေထိုင်ရာသည် ဒိဗ္ဗလောက ဖြစ်လာသည်။ သန့်ရှင်းသော နိယမ၌ တည်ကြည်လျှင် သုံးဘဝမှ စုဆောင်းလာသော အပြစ်မှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 51

विना पुंसा तु या नारी द्वादशाब्दं शुचिव्रता । तिष्ठते साक्षयं कालं रुद्रलोके महीयते

ထို့ပြင် ခင်ပွန်းမရှိဘဲ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် သန့်ရှင်းသော ဝရတကို ထိန်းသိမ်းနေသော မိန်းမသည် အပျက်မရှိသော ကာလတိုင်တိုင် တည်ရှိပြီး ရုဒ္ဒရလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 52

मुनीनां वचनं श्रुत्वा मुदा परमया ययौ । ततोऽवगाह्य तत्तीर्थमहर्निशमतन्द्रिता

ရဟန်းမုနိတို့၏ စကားကို ကြားသိ၍ အလွန်မြတ်သော ပီတိဖြင့် ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် ထိုသီရ္ထသန့်ရှင်းရာ၌ ရေချိုးမြုပ်နှံကာ နေ့ညမပင်ပန်းဘဲ တည်နေ၏။

Verse 53

दृष्ट्वा तीर्थप्रभावं तु पुनर्वचनमब्रवीत् । श्रूयतां वचनं मेऽद्य ब्राह्मणाः सपुरोहिताः

သို့ရာတွင် သီရ္ထ၏ အာနုභာဝကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ထပ်မံဆို၏— “ယနေ့ ငါ၏ စကားကို ကြားနာကြပါ၊ ဗြာဟ္မဏတို့၊ ပုရောဟိတ်တို့နှင့်အတူ”။

Verse 54

न त्यजामीदृशं स्थानं यावज्जीवमहर्निशम् । मत्पितुश्च तथा मातुः कथयध्वमिदं वचः

“အသက်ရှိသမျှ နေ့ညမရွေး ဤသို့သော နေရာကို ငါမစွန့်လွှတ်မည်။ ထို့ပြင် ငါ၏ ဤစကားကို ငါ့အဖနှင့် အမိထံသို့လည်း ပြောကြားပေးကြပါ”။

Verse 55

त्वत्कन्या शूलभेदस्था नियता व्रतचारिणी । एवमुक्त्वा स्थिता सा तु तत्र भानुमती नृपः

“သင်၏ သမီးသည် Śūlabheda တွင် တည်နေ၍ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်ကာ ဝရတကို သစ္စာရှိစွာ ကျင့်သုံးသူ ဖြစ်၏” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ အို မင်းကြီး၊ ဘာနုမတီသည် အမှန်တကယ် ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေခဲ့၏။

Verse 56

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ” — စာပိုဒ်ခွဲ အမှတ်အသား; အခန်းဆုံး။

Verse 57

अहर्निशं दहेद्धूपं चन्दनं च सदीपकम् । पादशौचं स्वयं कृत्वा स्वयं भोजयते द्विजान् । द्वादशाब्दानि सा राज्ञी सुव्रता तत्र संस्थिता

နေ့ညမပြတ် သူမသည် သင်္ကန်းနံ့သာ (ဓూప) နှင့် စန္ဒနံ့သာကို မီးတိုင်နှင့်တကွ ပူဇော်လောင်ကျွမ်းစေ၍ မီးတိုင်ကိုလည်း အမြဲတောက်ပစေ하였다။ ကိုယ်တိုင် ခြေသန့်စင်ပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်ပင် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို အာဟာရကျွေးမွေး하였다။ ထိုမိဖုရားသည် သာယာမြတ်သော ဝရတၱ၌ दृঢ়၍ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ထိုနေရာ၌ တည်နေ하였다။

Verse 58

ईश्वर उवाच । अन्यद्देवशिलायास्तु माहात्म्यं शृणु भूपते । कथयामि महाबाहो सेतिहासं पुरातनम्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းကြီး၊ ယခု ဒေဝသီလာ၏ အခြားသော မဟိမကို နားထောင်လော့။ အို မဟာဗာဟု၊ ငါသည် ပုရాతန သန့်ရှင်းသော အိတိဟာသကို သင့်အား ပြောကြားမည်။”

Verse 59

कश्चिद्वनेचरो व्याधः शबरः सह भार्यया । दुर्भिक्षपीडितस्तत्र आमिषार्थं वनं गतः

တောတွင်းနေထိုင်သော မုဆိုးတစ်ယောက်ရှိ၏—ရှဗရ—သူသည် မယားနှင့်အတူ အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေ하였다။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အသားရရန် တောထဲသို့ ဝင်သွား하였다။

Verse 60

नापश्यत्पक्षिणस्तत्र न मृगान्न फलानि च । सरस्ततो ददर्शाथ पद्मिनीखण्डमण्डितम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် ငှက်များကိုလည်း မတွေ့၊ တိရစ္ဆာန်မೃဂများကိုလည်း မတွေ့၊ သစ်သီးများကိုလည်း မတွေ့ခဲ့။ ထို့နောက် ပဒ္မပင်အစုအဝေးများဖြင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားသော ရေကန်တစ်ကန်ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 61

दृष्ट्वा सरोवरं तत्र शबरी वाक्यमब्रवीत् । कुमुदानि गृहाण त्वं दिव्यान्याहारसिद्धये

ရေကန်ကို မြင်ပြီးနောက် ရှဗရီက ပြောသည်– “အို သင်၊ အာဟာရရရှိစေရန် ဤ ဒိဗ္ဗ ကုမုဒပန်းများကို ယူလော့။”

Verse 62

देवस्य पूजनार्थं तु शूलभेदस्य यत्नतः । विक्रयो भविता तत्र धर्मशीलो जनो यतः

နတ်တော်ကို ပူဇော်ရန်အတွက် အားထုတ်ကြိုးစား၍ ရှူလဘေဒသို့ လာရောက်သူများရှိသဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဤအရာတို့သည် မလွဲမသွေ ကောင်းစွာ ရောင်းချနိုင်မည်၊ ဓမ္မကိုလိုက်နာသောသူတို့ စုဝေးလာကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 63

भार्याया वचनं श्रुत्वा जग्राह कुमुदानि सः । उत्तीर्णस्तु तटे यावद्दृष्ट्वा श्रीवृक्षमग्रतः

ဇနီး၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် သူသည် ကုမုဒ ပဒုမ္မပန်းများကို စုဆောင်းယူ하였다။ ထို့နောက် ကမ်းပေါ်သို့ တက်လာရာတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ မင်္ဂလာသစ်ပင်ဖြစ်သော သရီ-ဝೃက္ษကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 64

श्रीफलानि गृहीत्वा तु सुपक्वानि विशेषतः । शूलभेदं स सम्प्राप्तो ददर्श सुबहूञ्जनान्

အထူးသဖြင့် အပြည့်အဝ မှည့်နေသော သရီ-ဖလ (śrī-phala) များကို ယူဆောင်၍ သူသည် ရှူလဘေဒသို့ ရောက်လာပြီး ထိုနေရာ၌ လူအများအပြား စုဝေးနေသည်ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 65

चैत्रमासे सिते पक्षे एकादश्यां नराधिप । तस्मिन्नहनि नाश्नीयुर्बाला वृद्धास्तथा स्त्रियः

အရှင်မင်းကြီး၊ ချိုင်တြ မာသ၏ သုက္လပက္ခ၌ ဧကာဒသီ (လဆန်း ၁၁ ရက်) နေ့တွင် ထိုနေ့၌ ကလေးများ၊ အိုမင်းသူများနှင့် မိန်းမများပင် အစာမစားကြ하였다။

Verse 66

मण्डपं ददृशे तत्र कृतं देवशिलोपरि । वस्त्रैः संवेष्टितं दिव्यं स्रङ्माल्यैरुपशोभितम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် နတ်သန့်ကျောက် (ဒေဝ-သီလာ) ပေါ်တွင် ဆောက်ထားသော မဏ္ဍပကို မြင်တွေ့하였다။ ၎င်းသည် အလှပဝတ္ထုများဖြင့် ပတ်လည်ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပန်းကုံးများ၊ ပန်းကြိုးများဖြင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားသည်။

Verse 67

ऋषयश्चागतास्तत्र ये चाश्रमनिवासिनः । सोपवासाः सनियमाः सर्वे साग्निपरिग्रहाः

ထိုနေရာသို့ ရှိသီမုနိများနှင့် အာရှရမ်တွင် နေထိုင်သူများအားလုံး ရောက်လာကြသည်။ အားလုံးသည် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) နှင့် နိယမ (စည်းကမ်းဝတ်) ကိုလိုက်နာကာ သန့်ရှင်းသော အဂ္နိမီးကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

Verse 68

देवनद्यास्तटे रम्ये मुनिसङ्घैः समाकुले । आगच्छद्भिर्नृपश्रेष्ठ मार्गस्तत्र न लभ्यते

ဒေဝနဒီ၏ လှပသော ကမ်းပါး၌ မုနိအစုအဝေးများဖြင့် လူအုပ်ကြီးကျပ်တည်းနေသည်။ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ရောက်လာသူတို့အတွက် ထိုနေရာတွင် လမ်းကြောင်းကိုပင် မလွယ်ကူစွာ မတွေ့နိုင်ခဲ့။

Verse 69

दृष्ट्वा जनपदं तत्र तां भार्यां शबरोऽब्रवीत् । गच्छ पृच्छस्व किमपि किमद्य स्नानकारणम्

အဲဒီနေရာရှိ ရွာမြို့ကို မြင်ပြီးနောက် ရှဘရက မိမိဇနီးအား ပြောသည်— “သွားပြီး မေးလာပါ၊ ဒီနေ့ ဘာနေ့လဲ၊ လူတွေ ဘာကြောင့် သန့်စင်ရေချိုး (စ్నာန) လုပ်နေကြတာလဲ”

Verse 70

पर्वाणि यानि श्रूयन्ते किंस्वित्सूर्येन्दुसम्प्लवः । अयनं किं भवेदद्य किं वाक्षयतृतीयका

“ဤနေ့သည် လူသိများသော ပဝిత్రပရဝ (ပွဲတော်) တစ်ခုလား? သို့မဟုတ် နေ-လ တို့၏ ဆုံစည်းမှု (သမ္ပလဝ) လား? ဒီနေ့ အယန (အယနပြောင်း) လား၊ ဒါမှမဟုတ် က္ရှယ-တရိတီယာ—တိထိတတိယ ပျောက်ကွယ်သည့်နေ့လား?”

Verse 71

ततः स्वभर्तुर्वचनाच्छबरी प्रस्थिता तदा । पप्रच्छ नारीं दृष्ट्वाग्रे दत्त्वाग्रे कमले शुभे

ထို့နောက် မိမိခင်ပွန်း၏ စကားအတိုင်း ရှဘရီသည် ထွက်ခွာသွားသည်။ အရှေ့တွင် မိန်းမတစ်ဦးကို မြင်လျှင် အရင်ဆုံး မင်္ဂလာကြာပန်းများကို ပူဇော်အပ်နှံပြီးနောက် မေးမြန်း하였다။

Verse 72

तिथिरद्यैव का प्रोक्ता किं पर्व कथयस्व मे । किमयं स्नाति लोकोऽयं किं वा स्नानस्य कारणम्

ယနေ့ မည်သည့် တိထိကို ကြေညာထားသနည်း။ မည်သည့် သာသနာရေး ပွဲတော်ဖြစ်သနည်း—ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ။ ဤလူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် သန့်စင်အရှ္နာန် လုပ်နေကြသနည်း၊ ထိုအရှ္နာန်၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။

Verse 73

नार्युवाच । अद्य चैकादशी पुण्या सर्वपापक्षयंकरी । उपोषिता सकृद्येन नाकप्राप्तिं करोति सा

မိန်းမက ပြောသည်—“ယနေ့သည် ပုဏ္ဏမယ ဧကာဒသီ ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေသည်။ ဤနေ့တွင် တစ်ကြိမ်သာ အုပဝါသ် (အစာရှောင်) ပြုလျှင်ပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်စေသည်”။

Verse 74

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा शबरी शाबराय वै । कथयामास चाव्यग्रा स्त्रीवाक्यं नृपसत्तम

ထိုမိန်းမ၏ စကားကို ကြားသော် ရှဘရီသည်—အို မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—မနှောင့်နှေးဘဲ ထိုမိန်းမ၏ စကားကို ရှဘာရထံ ပြန်လည်တင်ပြ하였다။

Verse 75

अद्य त्वेकादशी पुण्या बालवृद्धैरुपोषिता । मदनैकादशी नाम सर्वपापक्षयंकरी

ယနေ့သည် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏမယ ဧကာဒသီ ဖြစ်၍ ကလေးမှ အိုမင်းသူအထိ အစာရှောင်၍ ကျင့်ကြသည်။ ၎င်းကို “မဒန-ဧကာဒသီ” ဟု ခေါ်ပြီး အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေသည်။

Verse 76

नियता श्रूयते तत्र राजपुत्री सुशोभना । व्रतस्था नियताहारा नाम्ना भानुमती सती

ထိုနေရာတွင် စည်းကမ်းတကျရှိ၍ တောက်ပလှသော မင်းသမီးတစ်ပါး ရှိကြောင်း ကြားရသည်။ အမည်မှာ ဘာနုမတီ ဟူသော သီလဝတီ—ဝရတ၌ တည်ကြည်၊ အစားအစာ၌ ချုပ်တည်း၍ သီလသမာဓိ ပြည့်ဝသူ ဖြစ်သည်။

Verse 77

नैतया सदृशी काचित्त्रिषु लोकेषु विश्रुता । दृश्यते सा वरारोहा ह्यवतीर्णा महीतले

လောကသုံးပါးတွင် သူမနှင့်တူသော မိန်းမတစ်ဦးမျှ မကျော်ကြားပါ။ ထိုမြင့်မြတ်သော မိန်းမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အဝတားဆင်းလာသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။

Verse 78

भार्याया वचनं श्रुत्वा शबरस्तां जगाद ह । कमलानि यथालाभं दत्त्वा भुङ्क्ष्व हि सत्वरम्

ဇနီး၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ရှဗရက သူမအား “ရနိုင်သမျှ ကြာပန်းများကို ပူဇော်ပြီးနောက် အမြန်စားလော့” ဟု ဆို하였다။

Verse 79

ममैषा वर्तते बुद्धिर्न भोक्तव्यं मया ध्रुवम् । न मयोपार्जितं भद्रे पापबुद्ध्या शुभं क्वचित्

“ဤသည်မှာ ငါ့စိတ်၌ တည်မြဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်— ငါသည် အမှန်တကယ် မစားမည်။ အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ အပြစ်ရှိသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ငါ့အတွက် စစ်မှန်သော ကောင်းကျိုး မရနိုင်၊ ထို့ပြင် ဤအရာသည် ငါ၏ တရားသဖြင့် ရရှိသော အလုပ်အကျိုးလည်း မဟုတ်”။

Verse 80

शबर्युवाच । न पूर्वं तु मया भुक्तं कस्मिंश्चैव तु वासरे । भुक्तशेषं मया भुक्तं यावत्कालं स्मराम्यहम्

ရှဗရီက “အရင်က မည်သည့်နေ့တွင်မျှ ငါသည် ဤသို့ မစားဖူး။ ငါမှတ်မိသမျှကာလတစ်လျှောက် ငါသည် အခြားသူများစားပြီး ကျန်သောအရာကိုသာ စားလာခဲ့သည်” ဟု ပြော하였다။

Verse 81

भार्याया निश्चयं ज्ञात्वा स्नानं कर्तुं जगाम ह । अर्धोत्तरीयवस्त्रेण स्नानं कृत्वा तु भक्तितः

ဇနီး၏ တည်ကြည်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိပြီးနောက် သူသည် ရေချိုးပူဇော်ရန် သွား하였다။ အပေါ်ဝတ်ကို တစ်ဝက်သာ ခြုံလျက် ဘက္တိဖြင့် ရေချိုး하였다။

Verse 82

सर्वान् देवान्नमस्कृत्य गतो देवशिलां प्रति । तस्थौ स शङ्कमानोऽपि नमस्कृत्य जनार्दनम्

နတ်အားလုံးကို ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ သူသည် သန့်ရှင်းသော ဒေဝသီလာ (ကျောက်တုံး) သို့ သွား하였다။ စိတ်မငြိမ်သေးပေမယ့်၊ ဇနာဒန (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီး ထိုနေရာ၌ ရပ်နေ하였다။

Verse 83

यस्यास्तु कुमुदे दत्ते तया राज्ञ्यै निवेदितम् । तद्दृष्ट्वा पद्मयुगलं तां दासीं साब्रवीत्तदा

သူမက ကုမုဒ ပဒ္မနှစ်ပွင့်ကို ပူဇော်အပ်နှံသောအခါ၊ ထိုပူဇော်မှုကို မိဖုရားထံ တင်ပြ하였다။ ပဒ္မနှစ်ပွင့်ကို မြင်ပြီး မိဖုရားသည် ထိုကျွန်မကို ချက်ချင်း မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 84

कुत्र पद्मद्वयं लब्धं कथ्यतामग्रतो मम । शीघ्रं तत्रैव गत्वा च पद्मानानय चापरान्

“ဒီပဒ္မနှစ်ပွင့်ကို ဘယ်က ရခဲ့သလဲ၊ ငါ့ရှေ့မှာ ချက်ချင်း ပြော။ မြန်မြန် အဲဒီနေရာကို သွားပြီး ပဒ္မတွေကို ထပ်ယူလာပါ။”

Verse 85

धान्येन वसुना वापि कमलानि समानय । भानुमत्या वचः श्रुत्वा गता सा शबरं प्रति

“စပါးဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ငွေကြေးဥစ္စာဖြင့်ဖြစ်စေ ပဒ္မပန်း들을 ယူလာပါ။” ဘာနုမတီ၏ မိန့်တော်ကို ကြားသော် ထိုကျွန်မသည် ရှဗရ (Śabara) ထံသို့ သွား하였다။

Verse 86

श्रीफलानि च पुष्पाणि बहून्यन्यानि देहि मे

“ကျွန်မကို သရီဖလ (အုန်းသီး) နဲ့ အခြားပန်းမျိုးစုံ အများအပြားလည်း ပေးပါ။”

Verse 87

शबर्युवाच । श्रीफलानि सपुष्पाणि दास्यामि च विशेषतः । न लोभो न स्पृहा मेऽस्ति गत्वा राज्ञीं निवेदय

ရှဗရီက ပြောသည်။ “ပန်းများနှင့်အတူ သရီဖလ (အုန်းသီး) ကို အထူးသဖြင့် များစွာ ပူဇော်မည်။ ငါ၌ လောဘမရှိ၊ ဆန္ဒမရှိ; သွား၍ မိဖုရားထံ လျှောက်တင်ပါ”

Verse 88

तया च सत्वरं गत्वा यथावृत्तं निवेदितम् । शबर्युक्तं पुरस्तस्याः सविस्तरपरं वचः

သူမသည် အလျင်အမြန် သွား၍ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အတိအကျ လျှောက်တင်하였다။ မိဖုရားရှေ့တွင် ရှဗရီ၏ စကားကို အသေးစိတ် အပြည့်အစုံ ပြောပြ하였다။

Verse 89

तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा राज्ञी तत्र स्वयं गता । उवाच शबरीं प्रीत्या देहि पद्मानि मूल्यतः

သူမ၏စကားကို ကြားသော် မိဖုရားသည် ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ သွား하였다။ ချစ်ခင်စွာဖြင့် ရှဗရီအား “ကြာပန်းများ ပေးပါ; သင့်တော်သော တန်ဖိုးကို ယူပါ” ဟု ပြော하였다။

Verse 90

शबर्युवाच । न मूल्यं कामये देवि फलपुष्पसमुद्भवम् । श्रीफलानि च पुष्पाणि यथेष्टं मम गृह्यताम्

ရှဗရီက ပြောသည်။ “အို ဒေဝီ၊ သီးနှံနှင့် ပန်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အရာအတွက် ငါသည် အခကြေးငွေ မလိုချင်။ ငါထံမှ သရီဖလ (အုန်းသီး) နှင့် ပန်းများကို စိတ်ကြိုက် လက်ခံပါ”

Verse 91

अर्चां कुरु यथान्यायं वासुदेवे जगत्पतौ

ကမ္ဘာ၏ အရှင် ဝါစုဒေဝအား သင့်လျော်သော နည်းလမ်းနှင့် စည်းကမ်းအတိုင်း မှန်ကန်စွာ အာရ္စနာ (ပူဇော်) ပြုပါ။

Verse 92

राज्ञ्युवाच । विना मूल्यं न गृह्णामि कमलानि तवाधुना । धान्यस्य खारिकामेकां ददामि प्रतिगृह्यताम्

မိဖုရားက ဆိုသည်– “အခု သင်၏ ကြာပန်းများကို အခမဲ့ မယူပါ။ စပါး/အာဟာရကို ‘ခါရိကာ’ တစ်မတ် ပေးမည်—ကျေးဇူးပြု၍ လက်ခံပါ။”

Verse 93

दश विंशत्यथ त्रिंशच्चत्वारिंशदथापि वा । गृहाण वा खारिशतं दुर्भिक्षां बोधिमुत्तर

“ဆယ်ယူပါ၊ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်တောင်ယူပါ; သို့မဟုတ် ‘ခါရီ’ တစ်ရာယူပါ။ အစာရှားပါးမှု၏ ဒုက္ခကို ကျော်လွှား၍ ထက်မြင့်စွာ ထွက်ပေါ်ပါ။”

Verse 94

वसु रत्नं सुवर्णं च अन्यत्ते यदभीप्सितम् । तत्सर्वं सम्प्रदास्यामि कमलार्थे न संशयः

“ဥစ္စာ၊ ရတနာ၊ ရွှေ—နှင့် သင်လိုလားသမျှ အခြားအရာများကိုပါ၊ ဤကြာပန်းများအတွက် မလွဲမသွေ အားလုံးပေးမည်၊ သံသယမရှိ။”

Verse 95

शबर्युवाच । नाहारं चिन्तयाम्यद्य मुक्त्वा देवं वरानने । देवकार्यं विना भद्रे नान्या बुद्धिः प्रवर्तते

ရှဘရီက ဆိုသည်– “မျက်နှာလှသော မယ်တော်၊ ယနေ့ ကျွန်မသည် ကိုယ့်အာဟာရကို မစဉ်းစားပါ; သခင်ဒေဝကိုသာ ထား၍ အခြားအားလုံးကို လွှတ်ထားပါသည်။ မင်္ဂလာရှိသော မယ်တော်၊ ကျွန်မ၏ စိတ်ဉာဏ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဝတ်ပြုစေဝါမှတပါး အခြားသို့ မလှည့်ပါ။”

Verse 96

राज्ञ्युवाच । न त्वयान्नं परित्याज्यं सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ममान्नं प्रतिगृह्यताम्

မိဖုရားက ဆိုသည်– “သင်သည် အာဟာရကို မစွန့်ပစ်သင့်ပါ; အရာအားလုံးသည် အာဟာရပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အားထုတ်၍ ကျွန်မပေးသော အစာကို လက်ခံပါ။”

Verse 97

तपस्विनो महाभागा ये चारण्यनिवासिनः । गृहस्थद्वारि ते सर्वे याचन्तेऽन्नमतन्द्रिताः

တောတွင်း၌ နေထိုင်သော ကံကောင်းမြတ်သော တပသီတို့သည် အားလုံး မပျင်းမနာဘဲ အိမ်ထောင်ရှင်တို့၏ တံခါးဝ၌ အစာကို ဆွမ်းခံတောင်းယူကြသည်။

Verse 98

शबर्युवाच । निषेधश्च कृतः पूर्वं सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् । सत्येन तपते सूर्यः सत्येन ज्वलतेऽनलः

ရှဘရီက ပြောသည်– “အရင်ကတည်းက တားမြစ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် သစ္စာတရား၌ တည်မြဲနေသည်။ သစ္စာကြောင့် နေမင်းက ပူလောင်စေပြီး သစ္စာကြောင့် မီးက တောက်လောင်သည်။”

Verse 99

सत्येन तिष्ठत्युदधिर्वायुः सत्येन वाति हि । सत्येन पच्यते सस्यं गावः क्षीरं स्रवन्ति च

သစ္စာကြောင့် ပင်လယ်သည် မိမိနေရာ၌ တည်နေပြီး၊ သစ္စာကြောင့် လေသည် အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားတိုက်ခတ်သည်။ သစ္စာကြောင့် စပါးသီးနှံများ ရင့်မှည့်ပြီး၊ နွားတို့လည်း နို့ကို စီးဆင်းစေသည်။

Verse 100

सत्याधारमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सत्यं सत्येन पालयेत्

ဤလောကတစ်ခုလုံး—မလှုပ်ရှားသောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ—အားလုံးသည် သစ္စာကို အခြေခံ၍ တည်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် သစ္စာကို သစ္စာဖြင့်ပင် ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 101

देवकार्यं तु मे मुक्त्वा नान्या बुद्धिः प्रवर्तते । गृहाण राज्ञि पुष्पाणि कुरु पूजां गदाभृतः

နတ်ဘုရား၏ တာဝန်ဆောင်မှုမှလွဲ၍ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ဓာတ်သည် အခြားအကြံမရှိ။ အရှင်မိဖုရား၊ ဤပန်းများကို လက်ခံ၍ ဂဒါကိုင်ဆောင်သော ဟရီဘုရားအား ပူဇော်ပါ။

Verse 102

श्रूयते द्विजवाक्यैस्तु न दोषो विद्यते क्वचित् । कुशाः शाकं पयो मत्स्या गन्धाः पुष्पाक्षता दधि । मांसं शय्यासनं धानाः प्रत्याख्येया न वारि च

ဒွိဇတို့၏ စကားအရ ဤအရာ၌ မည်သည့်နေရာ၌မျှ အပြစ်မရှိဟု ကြားရသည်။ ကုရှမြက်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ နို့၊ ငါး၊ အနံ့သာ၊ ပန်း၊ မကွဲသော ဆန်၊ ဒဟိ—ထို့ပြင် အသား၊ အိပ်ရာနှင့် ထိုင်ခုံ၊ သီးနှံ—ဤအရာတို့ကို မငြင်းပယ်ရ; ရေတောင် မပယ်ချရ။

Verse 103

राज्ञ्युवाच । आरामोपहृतं पुष्पमारण्यं पुष्पमेव च । क्रीतं प्रतिग्रहे लब्धं पुष्पमेवं चतुर्विधम्

မိဖုရားက ပြောသည်– “ပန်းမှာ လေးမျိုးရှိသည်။ ဥယျာဉ်မှ ယူလာသောပန်း၊ တောပန်း၊ ဝယ်ယူသောပန်း၊ နှင့် လှူဒါန်းပေးအပ်မှုကို လက်ခံ၍ ရသောပန်း ဖြစ်သည်။”

Verse 104

उत्तमं पुष्पमारण्यं गृहीतं स्वयमेव च । मध्यमं फलमारामे त्वधमं क्रीतमेव च । प्रतिग्रहेण यल्लब्धं निष्फलं तद्विदुर्बुधाः

ကိုယ်တိုင်လက်ဖြင့် ကောက်ယူသော တောပန်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဥယျာဉ်မှ ရသောပန်းသည် အလယ်အလတ်၊ ဝယ်ယူသောပန်းသည် နိမ့်ကျ။ လက်ခံလှူဒါန်းမှုဖြင့် ရသောပန်းကို ပညာရှိတို့က ပူဇော်ရာ၌ အကျိုးမရှိဟု ဆိုကြသည်။

Verse 105

पुरोहित उवाच । गृहाण राज्ञि पुष्पाणि कुरु पूजां गदाभृतः । उपकारः प्रकर्तव्यो व्यपदेशेन कर्हिचित्

ပုရောဟိတ်က ဆိုသည်– “မိဖုရားရေ၊ ပန်းများကို လက်ခံပြီး ဂဒါကိုင်တော်မူသော ဘုရားသခင်အား ပူဇော်ပါ။ တခါတရံ ကောင်းမှုကို သင့်လျော်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ရပ်အောက်တွင် ဆောင်ရွက်သင့်သည်၊ အလုပ်အောင်မြင်စေရန်အတွက်။”

Verse 106

ईश्वर उवाच । श्रीफलानि सपद्मानि दत्तानि शबरेण तु । गृहीत्वा तानि राज्ञी सा पूजां चक्रे सुशोभनाम्

အရှင်ဘုရားက မိန့်တော်မူသည်– “ရှဗရက နာရီကယ် (အုန်းသီး) နှင့် ကြာပန်းများကို ပေးအပ်လှူဒါန်း하였다။ ထိုအရာတို့ကို လက်ခံပြီး မိဖုရားသည် အလွန်လှပသည့် ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်하였다။”

Verse 107

क्षपाजागरणं चक्रे श्रुत्वा पौराणिकीं कथाम् । शबरस्तु ततो भार्यामिदं वचनमब्रवीत्

ပုရာဏကထာကို ကြားနာပြီးနောက် သူတို့သည် တစ်ညလုံး ဂျာဂရဏ (ညလုံးနိုးကြား) ပြုကြ၏။ ထို့နောက် ရှဗရသည် မိမိဇနီးအား ဤစကားကို ဆို၏။

Verse 108

दीपार्थं गृह्यतां स्नेहो यथालाभेन सुन्दरि । कृत्वा दीपं ततस्तौ तु कृत्वा पूजां हरेः शुभाम्

“မီးအလင်းအတွက်၊ အလှတရားရှိသူရေ၊ ရရှိသမျှအတိုင်း ဆီ သို့မဟုတ် ဂhee (နွားနို့ဆီ) ယူလာပါ။” ထို့နောက် မီးခွက်ကို ပြုလုပ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ဟရိကို မင်္ဂလာပူဇာ ပြုကြ၏။

Verse 109

चक्रतुर्जागरं रात्रौ ध्यायन्तो धरणीधरम् । ततः प्रभातसमये दृष्ट्वा स्नानोत्सुकं जनम्

သူတို့သည် တစ်ညလုံး ဂျာဂရဏ ပြုကာ “မြေကို ထမ်းဆောင်သူ” ကို ဓ്യာန်တော်ပြုကြ၏။ ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်တွင် ရေချိုးရန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူအစုအဝေးကို မြင်ကြ၏။

Verse 110

स्नाति वै शूलभेदे तु देवनद्यां तथापरे । सरस्वत्यां नराः केचिन्मार्कण्डस्य ह्रदेऽपरे

အချို့သည် Śūlabheda တွင် ရေချိုးကြပြီး အချို့သည် Deva-nadī တွင် ရေချိုးကြ၏။ လူအချို့သည် Sarasvatī တွင်၊ အချို့သည် Mārkaṇḍa ၏ ရေကန်၌ ရေချိုးကြ၏။

Verse 111

चक्रतीर्थं गताश्चक्रुः स्नानं केचिद्विधानतः । शुचयस्ते जनाः सर्वे स्नात्वा देवाशिलोपरि

အချို့သည် Cakratīrtha သို့ သွားကာ စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးကြ၏။ ထိုလူအပေါင်းတို့သည် သန့်ရှင်းပကတိ ဖြစ်လာကြပြီး၊ ရေချိုးပြီးနောက် နတ်သမားသီလာကျောက်ပြားပေါ်၌ စုဝေးကြ၏။

Verse 112

श्राद्धं चक्रुः प्रयत्नेन श्रद्धया पूतचेतसा । तान्दृष्ट्वा शबरो बिल्वैः पिण्डांश्चक्रे प्रयत्नतः

သူတို့သည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ သဒ္ဓါနှင့် စိတ်သန့်ရှင်းစွာဖြင့် śrāddha ကို ပြုလုပ်ကြသည်။ ထိုကိုမြင်သော သဘရ (တောနေသူ) သည်လည်း bilva သီးများဖြင့် piṇḍa ပူဇော်ပွဲကို အလေးအနက်ဖြင့် ပြင်ဆင်하였다။

Verse 113

भानुमत्या तथा भर्तुः पिण्डनिर्वपणं कृतम् । अनिन्द्या भोजिता विप्रा दम्भवार्द्धुष्यवर्जिताः

ဘဟာနုမတီသည်လည်း မိမိခင်ပွန်းအတွက် piṇḍa-nirvapaṇa (ပိဏ္ဍာအပ်နှံခြင်း) ကို ပြုလုပ်하였다။ အပြစ်ကင်းသော ဘြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခဲ့ပြီး—အပြသနှင့် မာနကင်းစင်ကြသည်။

Verse 114

हविष्यान्नैस्तथा दध्ना शर्करामधुसर्पिषा । पायसेन तु गव्येन कृतान्नेन विशेषतः

haviṣya အစားအစာများနှင့် ဒဓိ (ယိုဂတ်)၊ သကြား၊ ပျားရည်၊ ဂျီ (ghee) တို့ဖြင့်၊ အထူးသဖြင့် နွားနို့ဖြင့်ပြုလုပ်သော pāyasa နှင့် သေချာစွာပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာများဖြင့် (ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဧည့်ခံခြင်း) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 115

भोजयित्वा तथा राज्ञी ददौ दानं यथाविधि । पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां गोवृषमेव च

သူတို့ကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးပြီးနောက် မိဖုရားသည် ဓမ္မနည်းအတိုင်း ဒါနပေး하였다—ပာဒုကာနှင့် ဖိနပ်၊ ထီး၊ အိပ်ရာ၊ နွားမနှင့် နွားထီးတို့ကိုလည်း ပေး하였다။

Verse 116

विविधानि च दानानि हेमरत्नधनानि च । चक्रतीर्थे महाराज कपिलां यः प्रयच्छति । पृथ्वी तेन भवेद्दत्ता सशैलवनकानना

ထိုနေရာ၌ အမျိုးမျိုးသော ဒါနများ—ရွှေ၊ ရတနာ၊ ငွေကြေးတို့ကိုလည်း (ညွှန်ကြား) ထားသည်။ မဟာရာဇာရေ၊ Cakratīrtha တွင် kapilā (အညိုဖျော့) နွားမကို လှူဒါန်းသူသည် တောင်တန်း၊ တောအုပ်၊ သစ်တောဝန်းကျင်များနှင့်တကွ ကမ္ဘာမြေတစ်ပြင်လုံးကို လှူဒါန်းသကဲ့သို့ အကျိုးရသည်။

Verse 117

उत्तानपाद उवाच । यानि यानि च दत्तानि शस्तानि जगतीपतेः । तानि सर्वाणि देवेश कथयस्व प्रसादतः

ဥတ္တာနပာဒက ပြောသည်။ “အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ကရုဏာတော်ဖြင့် မြေကြီး၏ အရှင်ဖြစ်သော မင်းအတွက် အထူးကောင်းမြတ်၍ ချီးမွမ်းခံရသော ဒါနများကို တစ်ခုချင်းစီ အကုန်လုံး မိန့်ကြားပါ။”

Verse 118

ईश्वर उवाच । तिलप्रदः प्रजामिष्टां दीपदश्चक्षुरुत्तमम् । भूमिदः स्वर्गमाप्नोति दीर्घमायुर्हिरण्यदः

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ “နှမ်းကို ဒါနပြုသူသည် ချစ်ခင်ရသော သားသမီးကို ရ၏။ မီးအိမ်ကို ဒါနပြုသူသည် အထူးကောင်းသော မျက်စိမြင်နိုင်စွမ်းကို ရ၏။ မြေကို ဒါနပြုသူသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်၏။ ရွှေကို ဒါနပြုသူသည် အသက်ရှည်၏။”

Verse 119

गृहदो रोगरहितो रूप्यदो रूपवान् भवेत् । वासोदश्चन्द्रसालोक्यमर्कसायुज्यमश्वदः

အိမ်ကို ဒါနပြုသူသည် ရောဂါကင်းစင်၏။ ငွေ (silver) ကို ဒါနပြုသူသည် ရုပ်ရည်လှပ၏။ အဝတ်အစားကို ဒါနပြုသူသည် လမင်းလောကသို့ ရောက်၏။ မြင်းကို ဒါနပြုသူသည် နေမင်းနှင့် စာယုဇ္ဇ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရ၏။

Verse 120

वृषदस्तु श्रियं पुष्टां गोदाता च त्रिविष्टपम् । यानशय्याप्रदो भार्यामैश्वर्यमभयप्रदः

နွားထီးကို ဒါနပြုသူသည် ပွားပွားမြောက်မြောက် စည်းစိမ် (သီရိ) ကို ရ၏။ နွားမကို ဒါနပြုသူသည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်၏။ ယာဉ်နှင့် အိပ်ရာကို ဒါနပြုသူသည် သင့်တော်သော ဇနီးကို ရ၏။ အဘယ (မကြောက်ခြင်း) ကို ပေးသူသည် အာဏာစည်းစိမ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းခြင်းကို ရ၏။

Verse 121

धान्यदः शाश्वतं सौख्यं ब्रह्मदो ब्रह्म शाश्वतम् । वार्यन्नपृथिवीवासस्तिलकाञ्चनसर्पिषाम्

စပါးနှံ (အာဟာရ) ကို ဒါနပြုသူသည် ထာဝရသော ချမ်းသာကို ရ၏။ ဘြဟ္မဝိဒ္ယာ (သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာ) ကို ဒါနပြုသူသည် အနန္တ ဘြဟ္မန်ကို ရောက်၏။ ထို့အတူ ရေ၊ အစာ၊ မြေ၊ နေရာအိမ်ရာ၊ နှမ်း၊ ရွှေ နှင့် ဂျီ (ghee) တို့၏ ဒါနလည်း မဟာပုဏ္ဏယ ဖြစ်၏။

Verse 122

सर्वेषामेव दानानां ब्रह्मदानं विशिष्यते । येन येन हि भावेन यद्यद्दानं प्रयच्छति

ဒါနအားလုံးအနက် ဗြဟ္မဒါန၊ အနက်အားဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာကို ပူဇော်ဒါနပြုခြင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ လူသည် မည်သည့်ဒါနကိုမဆို မည်သည့်စိတ်ထားနှင့် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ပါစေ—

Verse 123

तेन तेन स भावेन प्राप्नोति प्रतिपूजितम् । दृष्ट्वा दानानि सर्वाणि राज्ञी दत्तानि यानि च

ထိုစိတ်ထားအတိုင်းပင် သူသည် ထိုက်တန်၍ ပူဇော်ခံရသော အကျိုးफलကို ရရှိသည်။ မိဖုရားက ပေးလှူထားသော ဒါနအားလုံးကို မြင်ပြီးနောက်—

Verse 124

उवाच शबरो भार्यां यत्तच्छृणु नरेश्वर । पुराणं पठितं भद्रे ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

ရှဗရက မိမိဇနီးအား ပြောသည်— “နားထောင်လော့၊ လူတို့၏အရှင်။ မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏများက ပုရာဏတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဖတ်ခဲ့ကြသည်။”

Verse 125

श्रुतं च तन्मया सर्वं दानधर्मफलं शुभम् । पूर्वजन्मार्जितं पापं स्नानदानव्रतादिभिः

“အဲဒါအားလုံးကို ငါကြားနာခဲ့ပြီ—ဒါနဓမ္မ၏ မင်္ဂလာရှိသော အကျိုးफलများကိုပင်။ အရင်ဘဝများမှ စုဆောင်းလာသော အပြစ်များသည် တီရ္ထသန့်ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ ဝရတ (သီလကတိ) ထိန်းခြင်း စသည့် အကျင့်များဖြင့် ပျက်စီးသွားသည်။”

Verse 126

शरीरं दुस्त्यजं मुक्त्वा लभते गतिमुत्तमाम् । संसारसागराद्भीतः सत्यं भद्रे वदामि ते

“စွန့်လွှတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ဤကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပြီးနောက် လူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရရှိသည်။ သံသရာပင်လယ်ကို ကြောက်ရွံ့၍၊ မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ငါသည် သင့်အား အမှန်တရားကို ပြောပါသည်။”

Verse 127

अनेकानि च पापानि कृतानि बहुशो मया । घातिता जन्तवो भद्रे निर्दग्धाः पर्वताः सदा

ကျွန်ုပ်သည် အကြိမ်ကြိမ် အပြစ်များစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ကျွန်ုပ်ကြောင့် သတ္တဝါများ သတ်ဖြတ်ခံရပြီး တောင်တန်းများလည်း ထပ်ခါထပ်ခါ မီးလောင်စေခဲ့သည်။

Verse 128

तेन पापेन दग्धोऽहं दारिद्र्यं न निवर्तते । तीर्थावगाहनं पूर्वं पापेन न कृतं मया

အပြစ်အဲဒီကြောင့် ကျွန်ုပ် မီးလောင်သကဲ့သို့ ခံရပြီး ဆင်းရဲမွဲတေမှု မပျောက်ကင်းပါ။ အရင်က အပြစ်ကြောင့် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) များတွင် ရေချိုးဝင်မြုပ်ခြင်း မပြုခဲ့ပါ။

Verse 129

तेनाहं दुःखितो भद्रे दारिद्र्यमनिवर्तिकम् । मातुर्गृहं प्रयाहि त्वं त्यज स्नेहं ममोपरि । नगशृङ्गं समारुह्य मोक्तुमिच्छाम्यहं तनुम्

ထို့ကြောင့် အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်နေပြီး မပြန်လှန်နိုင်သော ဆင်းရဲမွဲတေမှုက မလျော့ပါ။ သင်သည် မိခင်အိမ်သို့ သွားပါ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ချစ်ခင်တွယ်တာမှုကို စွန့်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် တောင်ထိပ်သို့ တက်၍ ဤကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်လိုသည်။

Verse 130

शबर्युवाच । मात्रा पित्रा न मे कार्यं नापि स्वजनबान्धवैः । या गतिस्तव जीवेश सा ममापि भविष्यति

ရှဘရီက ပြောသည်– “ကျွန်ုပ်အတွက် မိခင်၊ ဖခင်တို့နှင့် မဆိုင်၊ ကိုယ့်ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတို့နှင့်လည်း မဆိုင်ပါ။ အို ကျွန်ုပ်၏အသက်ရှင်ခြင်း၏ အရှင်၊ သင်၏ကံကြမ္မာမည်သို့ရှိသနည်း၊ ထိုကံကြမ္မာပင် ကျွန်ုပ်၏လည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 131

न स्त्रीणामीदृशो धर्मो विना भर्त्रा स्वजीवितम् । श्रूयन्ते बहवो दोषा धर्मशास्त्रेष्वनेकधा

မိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းမရှိဘဲ သီးခြားနေထိုင်ခြင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော ဓမ္မ မဟုတ်ဟု ယူဆကြသည်။ ဓမ္မရှာස්တရများတွင် အမျိုးမျိုးသောနည်းလမ်းဖြင့် အပြစ်အနာအဆာများစွာကို ဆိုထားသည်။

Verse 132

पारणं कुरु भोजेन्द्र व्रतं येन न नश्यति । यत्तेऽभिवाञ्छितं किंचिद्विष्णवे कर्तुमर्हसि

အို မင်းမြတ်သူရေ၊ ဝတ်ပြုကတိမပျက်စီးစေရန် ပာရဏ (အဆုံးသတ်စားသောက်ပွဲ) ကို ပြုလုပ်ပါ။ သင်လိုလားသမျှ ပူဇော်သက္ကာကိုလည်း ဗိဿဏုဘုရားအား စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပူဇော်ပါ။

Verse 133

भार्याया वचनं श्रुत्वा मुमुदे शबरस्ततः । गृहीत्वा श्रीफलं शीघ्रं होमं कृत्वा यथाविधि

ဇနီး၏စကားကို ကြားသော် ရှဘာရသည် ဝမ်းမြောက်လှ၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်း သရီးဖလ (အုန်းသီး) ကိုယူ၍ စည်းကမ်းတကျ ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 134

सर्वदेवान्नमस्कृत्य भुक्तोऽपि च तया सह । चैत्र्यां तु विषुवं ज्ञात्वा तस्थौ तत्र दिनत्रयम्

သူသည် နတ်အားလုံးကို ဦးချ၍ နမസ്കာရပြုကာ၊ သူမနှင့်အတူလည်း စားသောက်하였다။ ချိုင်တြလတွင် ဖြစ်သော ဝိသုဝ (ညနေ့ညီမျှ) ကို သိပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ သုံးရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်하였다။