Adhyaya 55

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । माहात्म्यं तीर्थजं दृष्ट्वा चित्रसेनो नरेश्वरः । किं चकार क्व वा वासं किमाहारो बभूव ह

ဥတ္တာနပာဒက ပြောသည်– “တီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို မြင်ပြီးနောက် နရေရှဝရ စိတြစေနမင်းသည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သနည်း၊ မည်သည့်အာဟာရဖြင့် အသက်မွေးခဲ့သနည်း။”

Verse 2

ईश्वर उवाच । भृगुतुङ्गं समारुह्य ऐशानीं दिशमाश्रितः । तपश्चचार विपुलं कुण्डे तत्र नृपोत्तमः

ဣရှွရက မိန့်သည်– “ဘೃဂုတုင်္ဂ တောင်ကို တက်ရောက်၍ အီရှာနီ (အရှေ့မြောက်) ဒిశကို အားကိုးကာ၊ မင်းမြတ်သည် ထိုနေရာရှိ ကုဏ္ဍ (သန့်ရှင်းရေကန်) အနီးတွင် တပဿာကြီးကို ကျင့်ဆောင်하였다။”

Verse 3

सर्वान् देवान् हृदि ध्यात्वा ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान् । विचिक्षेप यदात्मानं प्रत्यक्षौ रुद्रकेशवौ । करे गृहीत्वा राजानं रुद्रो वचनमब्रवीत्

သူသည် နှလုံးထဲတွင် ဘုရားအားလုံး—ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ မဟေရှဝရ—ကို သတိတရားဖြင့် ဓ్యာနပြု၍၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်မည့်အခါ ရုဒြနှင့် ကေရှဝ တို့သည် မျက်မြင်ထင်ရှား ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ ရုဒြသည် မင်း၏လက်ကို ကိုင်ကာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 4

ईश्वर उवाच । प्राणत्यागं महाराज मा काले त्वं कृथा वृथा । अद्याप्यसि युवा त्वं वै न युक्तं मरणं तव

ဣရှဝရ မိန့်တော်မူသည်—“မဟာရာဇာ၊ အချိန်မတိုင်မီ အသက်ကို မစွန့်လွှတ်နှင့်၊ အလဟသ မလုပ်နှင့်။ ယခုတိုင် သင်သည် ငယ်ရွယ်သေး၏; သင့်အတွက် သေခြင်း မသင့်တော်။”

Verse 5

स्वस्थानं गच्छ शीघ्रं त्वं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् । कुरु निष्कण्टकं राज्यं नाके शक्र इवापरः

“သင့်အိမ်ရာသို့ အမြန်ပြန်သွားလော့။ သင်တရားနှင့်ညီစွာ လိုလားသည့် အပျော်အပါးများကို ခံစားလော့။ ဆူးမရှိသော—အနှောင့်အယှက်နှင့် ရန်သူကင်းသော—နိုင်ငံကို တည်ထောင်လော့၊ ကောင်းကင်၌ သက္ကရ (အိန္ဒြ) ကဲ့သို့ တစ်ပါးသောသူ ဖြစ်လော့။”

Verse 6

चित्रसेन उवाच । न राज्यं कामये देव न पुत्रान्न च बान्धवान् । न भार्यां न च कोशं च न गजान्न तुरंगमान्

စိတ္တရစေန မိန့်သည်—“အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်သည် နိုင်ငံတော်ကို မလိုလားပါ; သားသမီးများနှင့် ဆွေမျိုးများကိုလည်း မလိုလားပါ။ ဇနီးမယား၊ خز خزာနာကိုလည်း မလိုလား၊ ဆင်နှင့် မြင်းတို့ကိုလည်း မလိုလားပါ။”

Verse 7

मुञ्च मुञ्च महादेव मा विघ्नः क्रियतां मम । स्वर्गप्राप्तिर्ममाद्यैव त्वत्प्रसादान्महेश्वर

“ကျွန်ုပ်ကို လွှတ်ပါ၊ လွှတ်ပါ၊ မဟာဒေဝ—ကျွန်ုပ်အတွက် အတားအဆီး မပြုလုပ်ပါနှင့်။ မဟေရှဝရ၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ကောင်းကင်ဘုံရောက်ခြင်းသည် ယနေ့တင် ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 8

ईश्वर उवाच । यस्याग्रतो भवेद्ब्रह्मा विष्णुः शम्भुस्तथैव च । स्वर्गेण तस्य किं कार्यं स गतः किं करिष्यति

ဣဿဝရက မိန့်တော်မူသည် — “ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရှမ္ဘူ တို့သည် မျက်မှောက်၌ တည်ရှိနေသူအတွက် ကောင်းကင်ဘုံကို ဘာကြောင့်လိုမည်နည်း။ အဲဒီသို့ သွားလျှင် အမှန်တကယ် ဘာကို ရရှိမည်နည်း။”

Verse 9

तुष्टा वयं त्रयो देवा वृणीष्व वरमुत्तमम् । यथेप्सितं महाराज सत्यमेतदसंशयम्

“ကျွန်ုပ်တို့ သုံးပါးသော ဒေဝတော်တို့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြသည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့။ မဟာရာဇာ၊ သင်လိုသမျှ—ဤသည် အမှန်တရား၊ သံသယမရှိ။”

Verse 10

चित्रसेन उवाच । यदि तुष्टास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । अद्यप्रभृति युष्माभिः स्थातव्यमिह सर्वदा

စိတ္တရစေနက ပြောသည် — “ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ မဟေရှဝရ ဆိုသည့် ဒေဝတော်သုံးပါး အမှန်တကယ် နှစ်သက်တော်မူပါက ယနေ့မှစ၍ အမြဲတမ်း ဤနေရာ၌ တည်နေတော်မူရမည်။”

Verse 11

गयाशिरो यथा पुण्यं कृतं युष्माभिरेव च । तथैवेदं प्रकर्तव्यं शूलभेदं च पावनम्

“ဂယာရှိရ (Gayāśiras) သန့်ရှင်းသော တီရ္ထကို သင်တို့ကိုယ်တိုင် ပုဏ္ဏယဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ဤသန့်စင်ရာနေရာ ‘ရှူလဘေဒ’ (Śūlabheda) ကိုလည်း တီရ္ထအဖြစ် တည်ထောင်ရမည်။”

Verse 12

यत्रयत्र स्थिता यूयं तत्रतत्र वसाम्यहम् । गणानां चैव सर्वेषामाधिपत्यमथास्तु मे

“သင်တို့ တည်နေရာရာ၌ ငါလည်း ထိုနေရာရာ၌ နေထိုင်မည်။ ထို့ပြင် ဂဏာ (Gaṇa) အားလုံးအပေါ် အုပ်စိုးခွင့်ကိုလည်း ငါ့အား ပေးသနားတော်မူပါစေ။”

Verse 13

ईश्वर उवाच । अद्यप्रभृति तिष्ठामः शूलभेदे नरेश्वर । त्रिकालां हि त्रयो देवाः कलांशेन वसामहे

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– “ယနေ့မှစ၍ လူတို့၏အရှင်မင်းကြီး၊ ငါတို့သည် ရှူလဘေဒ၌ တည်နေမည်။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် သုံးကာလလုံးတွင် နတ်သုံးပါးသည် သာသနာတန်ခိုး၏ အစိတ်အပိုင်းဖြင့် ဤနေရာ၌ ကိန်းဝပ်ကြသည်။”

Verse 14

नन्दिसंज्ञो गणाधीशो भविष्यति भवान्ध्रुवम् । मत्समीपे तु भवत आदौ पूजा भविष्यति

“သင်သည် နန္ဒီ ဟူသော အမည်ရှိ ဂဏာအရှင် ဖြစ်လာမည်မှာ မလွဲ။ ထို့ပြင် ငါ၏ ရှေ့မှောက်၌ သင့်အား ပူဇော်ခြင်းကို အရင်ဆုံး ပြုလုပ်ကြလိမ့်မည်။”

Verse 15

प्रक्षिप्य तानि चास्थीनि यत्र दीर्घतपा ययौ । सकुटुम्बो विमानस्थः स्वर्गतस्त्वं तथा कुरु

“အရိုးအနှစ်တို့ကို ဒီဃတပာ သွားခဲ့သည့် နေရာသို့ ပစ်ချလိုက်ပါ။ ထို့နောက် သင်သည်လည်း မိသားစုနှင့်အတူ တိဗ္ဗဝိမာန်ပေါ် တက်ရောက်၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်လိမ့်မည်—ထိုသို့ပင် ပြုလော့။”

Verse 16

एवं देवा वरं दत्त्वा चित्रसेनाय पार्थिव । कुण्डमूर्धनि याम्यायां त्रयो देवास्तदा स्थिताः

ဤသို့ဖြင့် မင်းကြီးရေ၊ နတ်တို့သည် စိတြစေနအား ကောင်းချီးပေးတော်မူကြ၏။ ထို့နောက် နတ်သုံးပါးသည် ကုဏ္ဍ၏ အပေါ်ဘက်ခေါင်းရင်း၊ တောင်ဘက်၌ တည်နေရာယူကြ၏။

Verse 17

परस्परं वदन्त्येवं पुण्यतीर्थमिदं परम् । यथा हि गयाशिरः पुण्यं पूर्वमेव पठ्यते । तथा रेवातटे पुण्यं शूलभेदं न संशयः

ဤသို့ အချင်းချင်း ပြောဆိုကာ သူတို့က ကြေညာကြသည်– “ဤသည်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဏ္ဏတီရ္ထ ဖြစ်၏။ ဂယာရှိရ သည် အရင်ကတည်းက ပုဏ္ဏရှိရာဟု ဖတ်ရှုသိမှတ်ကြသကဲ့သို့၊ ရေဝါမြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ ရှူလဘေဒ သည်လည်း ပုဏ္ဏရှိရာ—သံသယမရှိ။”

Verse 18

ईश्वर उवाच । इदं तीर्थं तथा पुण्यं यथा पुण्यं गयाशिरः । सकृत्पिण्डोदकेनैव नरो निर्मलतां व्रजेत्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– “ဤတီရ္ထသည် ပုဏ္ဏကောင်းမှု၌ ဂယာရှိရ (Gayāśiras) နှင့်တူညီစွာ မြတ်သည်။ ပိဏ္ဍနှင့် ရေကို တစ်ကြိမ်တည်း ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် လူသည် သန့်ရှင်းမှုသို့ ရောက်၏။”

Verse 19

एकं गयाशिरो मुक्त्वा सर्वतीर्थानि भूपते । शूलभेदस्य तीर्थस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

“အရှင်မင်းကြီး၊ ဂယာရှိရကိုသာ ချန်ထားလျှင် အခြားတီရ္ထအားလုံးသည် ရှူလဘေဒ (Śūlabheda) တီရ္ထ၏ ပုဏ္ဏ၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီနိုင်။”

Verse 20

कुण्डमुदीच्यां याम्यायां दशहस्तप्रमाणतः । रौद्रवारुणकाष्ठायां प्रमाणं चैकविंशति

ဤကန်တော်သည် မြောက်ဘက်သို့ လက်တံ ၁၀၊ တောင်ဘက်သို့ လက်တံ ၁၀ ဖြစ်၏။ ရုဒြနှင့် ဝရုဏ၏ အရပ်ဘက်များတွင်မူ အတိုင်းအတာကို လက်တံ ၂၁ ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 21

एतत्प्रमाणं तत्तीर्थं पिण्डदानादिकर्मसु । नाधर्मनिरता दातुं लभन्ते दानमत्र हि

ဤသည်မှာ ပိဏ္ဍဒါန (ပိဏ္ဍပူဇော်) စသည့် ဘိုးဘွားကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ရာ တီရ္ထ၏ အတိုင်းအတာဖြစ်၏။ သို့သော် အဓမ္မ၌ မူးယစ်နေသူတို့သည် ဤနေရာ၌ ဒါန၏ အကျိုးကို မရနိုင်ကြ; အကြောင်းမူ ဤအရပ်၌ သူတို့၏ လှူဒါန်းမှုသည် စစ်မှန်သော ပုဏ္ဏမဖြစ်နိုင်သဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 22

विष्णुस्तु पितृरूपेण ब्रह्मरूपी पितामहः । प्रपितामहो रुद्रोऽभूदेवं त्रिपुरुषाः स्थिताः

ဗိဿဏုသည် ပိတೃ (အဖေ) ရုပ်ဖြင့် တည်ရှိ၏။ ဘြဟ္မာသည် ပိတာမဟ (အဘိုး) ရုပ်ဖြစ်၏။ ရုဒြသည် ပရပိတာမဟ (အဘိုးကြီး/တတိယဘိုး) ဖြစ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ဘိုးဘွားသုံးပုရုෂတို့သည် ဤသို့ တည်ထောင်ထားကြ၏။

Verse 23

कदा पश्यति तीर्थं वै कदा नस्तारयिष्यति । इति प्रतीक्षां कुर्वन्ति पुत्राणां सततं नृप । शूलभेदे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा शूलधरं सकृत्

“ဘယ်အချိန်မှာ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထကို မြင်ရမလဲ—ဘယ်အချိန်မှာ ငါတို့ကို ကူးမြောက်စေမလဲ” ဟု မင်းကြီး၊ ပိတೃတို့သည် သားများကို အမြဲစောင့်မျှော်ကြသည်။ သို့ရာတွင် Śūlabheda တွင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး တြိရှူလကိုင်သခင်ကို တစ်ကြိမ်သာ ဖူးမြင်လျှင်ပင် ကယ်တင်ခြင်းသည် အတည်ပြုဖြစ်သည်။

Verse 24

नापुत्रो नाधनो रोगी सप्तजन्मसु जायते । एकविंशतिं पितुः पक्षे मातुश्वैवेकविंशतिम्

ခုနစ်ဘဝတိုင်အောင် သူသည် သားမရှိသူအဖြစ် မမွေးဖွားရ၊ ဆင်းရဲသူမဖြစ်ရ၊ ရောဂါရှိသူမဖြစ်ရ။ ဖခင်ဘက်မှ မျိုးဆက် ၂၁ ဆက်နှင့် မိခင်ဘက်မှလည်း မျိုးဆက် ၂၁ ဆက်ကို ကယ်တင်ပေးသည်။

Verse 25

भार्यापक्षे दशैवेह कुलान्येतानि तारयेत् । शूलभेदवने राजञ्छाकमूलफलैरपि

ထို့ပြင် ဇနီးဘက်တွင်လည်း ဤလောက၌ မျိုးရိုး ၁၀ မျိုးကို ကယ်တင်ပေးနိုင်သည်။ မင်းကြီး၊ Śūlabheda တောအတွင်း၌ စားပင်ရွက်၊ အမြစ်၊ အသီးတို့သာဖြစ်စေ—ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင်—ဤပုဏ္ဏာကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 26

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटीर्भवति भोजिता । पञ्चस्थानेषु यः श्राद्धं कुरुते भक्तिमान्नरः

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကိုသာ အစာကျွေးလျှင်ပင် ကုဋိတစ်ကုဋိကို ကျွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ဘက္တိရှိသောသူက သန့်ရှင်းရာနေရာ ငါးခုတွင် śrāddha ကို ပြုလုပ်လျှင် ဤသို့ ပုဏ္ဏာတိုးပွားရသည်။

Verse 27

कुलानि प्रेतभूतानि सर्वाण्यपि हि तारयेत् । द्विजदेवप्रसादेन पितॄणां च प्रसादतः

သူသည် ပရိတ်-ဘူတ အခြေအနေသို့ ကျရောက်နေသော မျိုးရိုးအားလုံးကိုပင် ကယ်တင်နိုင်သည်။ မြေပြင်ပေါ်၏ ဒေဝတားဟု ချီးမြှောက်ခံရသော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များ၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ပိတೃတို့၏ စိတ်ကျေနပ်မှုကြောင့် ဤအရာသည် ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 28

श्राद्धदो निवसेत्तत्र यत्र देवो महेश्वरः । स्युरात्मघातिनो ये च गोब्राह्मणहनाश्च ये

သြရာဒ္ဓ (śrāddha) ပြုသူသည် ဒေဝ မဟေရှဝရ တည်ရှိရာအရပ်၌ နေထိုင်သင့်သည်။ ထိုနေရာ၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သူများနှင့် နွားနှင့် ဘြာဟ္မဏကို သတ်သူကဲ့သို့ အပြစ်ကြီးသူများလည်း ရှိကြသည်။

Verse 29

दंष्ट्रिभिर्जलपाते च विद्युत्पातेषु ये मृताः । न येषामग्निसंस्कारो नाशौचं नोदकक्रिया

ချိုင့်သွားရှိသတ္တဝါများကိုက်ခြင်းကြောင့်၊ ရေထဲကျ၍၊ သို့မဟုတ် မိုးကြိုးပစ်၍ သေဆုံးသူများ—မီးဖြင့် အန္တိမသင်္ကာရ (အဂ္နိ-သံස්ကာရ) မပြုရ၊ အရှောချ မထိန်းရ၊ ဥဒက-ကရိယာ (ရေကန့်ကွက်) မပြုရသူများ—လည်း (ဤအတွင်း ပါဝင်သည်)။

Verse 30

तत्र तीर्थे तु यस्तेषां श्राद्धं कुर्वीत भक्तितः । मोक्षावाप्तिर्भवेत्तेषां युगमेकं न संशयः

ထိုတီရ္ထ၌ မည်သူမဆို ဘက္တိဖြင့် သူတို့အတွက် သြရာဒ္ဓ ပြုလုပ်ပါက၊ သံသယမရှိဘဲ ယုဂတစ်ခုအတွင်း သူတို့သည် မောက္ခ (mokṣa) ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

Verse 31

अज्ञानाद्यत्कृतं पापं बालभावाच्च यत्कृतम् । तत्सर्वं नाशयेत्पापं स्नानमात्रेण भूपते

အို မင်းကြီး (ဘူပတေ) ရေ—မသိမှုကြောင့် ပြုခဲ့သော အပြစ်နှင့် ကလေးဆန်သည့် မရင့်ကျက်မှုကြောင့် ပြုခဲ့သမျှကို ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းတစ်ခါတည်းဖြင့် အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားစေသည်။

Verse 32

रजकेन यथा धौतं वस्त्रं भवति निर्मलम् । तथा पापोऽपि तत्तीर्थे स्नातो भवति निर्मलः

ရေချိုးသမားက လျှော်ဖွတ်သော အဝတ်သည် သန့်စင်သကဲ့သို့၊ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးလျှင် အပြစ်ရှိသူတောင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာသည်။

Verse 33

संन्यासं कुरुते योऽत्र तीर्थे विधिसमन्वितम् । ध्यायन्नित्यं महादेवं स गच्छेत्परमं पदम्

ဤတီရ္ထ၌ စည်းကမ်းတကျ သံန്യാസကို ခံယူ၍ နိစ္စ မဟာဒေဝကို ဓ్యာန်ပြုသူသည် အမြင့်ဆုံးသော ပရမပဒသို့ ရောက်၏။

Verse 34

क्रीडित्वा स यथाकामं स्वेच्छया शिवमन्दिरे । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जायतेऽसौ शुभे कुले

ရှီဝမন্দిర၌ မိမိစိတ်ကြိုက် လွတ်လပ်စွာ ပျော်ရွှင်ကစားပြီးနောက်၊ သူသည် မင်္ဂလာရှိသော မိသားစု၌ မွေးဖွားကာ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့၏ အတ္ထတရားကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 35

रूपवान्सुभगश्चैव सर्वव्याधिविवर्जितः । राजा वा राजपुत्रो वाचारसमन्वितः

သူသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ ကံကောင်းသူ ဖြစ်လာကာ ရောဂါအမျိုးမျိုးမှ ကင်းလွတ်၏—ဘုရင် သို့မဟုတ် မင်းသား—မြတ်သော အကျင့်အကြံနှင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 36

एतत्ते कथितं राजंस्तीर्थस्य फलमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा मानवो नित्यं मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

အို မင်းကြီး၊ ဤတီရ္ထ၏ အမြတ်ဆုံးသော အကျိုးကို သင့်အား ငါ ပြောပြီးပြီ။ ဤကို ကြားနာသူသည် နိစ္စ အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 37

य इदं श्रावयेन्नित्यमाख्यानं द्विजपुंगवान् । श्राद्धे देवकुले वापि पठेत्पर्वणि पर्वणि

ဤသန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာကို နိစ္စ ကြားနာစေသော အထူးမြတ်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) သည်၊ ရှရဒ္ဓကိစ္စ၌ဖြစ်စေ၊ ဒေဝမন্দిర၌ဖြစ်စေ၊ ပွဲတော်တိုင်း ပွဲတော်တိုင်း၌ ရွတ်ဖတ်လျှင်—

Verse 38

गीर्वाणास्तस्य तुष्यन्ति मनुष्याः पितृभिः सह । पठतां शृण्वतां चैव नश्यते सर्वपातकम्

ထိုသူကို ဒေဝတော်တို့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြပြီး လူတို့လည်း ဘိုးဘွားပိတෘများနှင့်အတူ ကြည်နူးကြသည်။ ရွတ်ဖတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်အကုန် ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Verse 39

लिखित्वा तीर्थमाहात्म्यं ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । जातिस्मरत्वं लभते प्राप्नोत्यभिमतं फलम्

ဤတီရ္ထ-မဟာတ္မကို ရေးသား၍ ဘြာဟ္မဏများအား လှူဒါန်းသူသည် အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိနိုင်ခြင်းကို ရရှိပြီး မိမိလိုလားသော အကျိုးဖလကိုလည်း ရောက်ရှိသည်။

Verse 40

रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदक्षरमन्वितम्

ထိုသူသည် မဖျက်ဆီးနိုင်သော သန့်ရှင်းသော အက္ခရာ၏ ကုသိုလ်ကံ သူနှင့်အတူ တည်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ရုဒ္ဒရလောက၌ နေထိုင်သည်။

Verse 55

। अध्याय

အခန်း (အပိုင်းခွဲ အမှတ်အသား)