Adhyaya 53

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । आश्रमे वसतस्तस्य स दीर्घतपसो मुनेः । कनीयांस्तनयो देव कथं मृत्युमुपागतः

ဥတ္တာနပာဒ မိန့်တော်မူသည်– အရှင်ဘုရား၊ ဒီဃ္ဃတပသ မုနိ၏ အာရှရမ်၌ နေထိုင်စဉ်၊ သူ၏ အငယ်ဆုံးသားသည် မည်သို့ သေမင်းသို့ ရောက်ခဲ့ပါသနည်း။

Verse 2

ईश्वर उवाच । शृणुष्वैकमना भूत्वा कथां दिव्यां महीपते । श्रवणादेव यस्यास्तु मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်– အို မဟီပတေ၊ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်း၍ ဤသိဒ္ဓိမြတ်သော ကထာကို နားထောင်လော့။ နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 3

काशीराजो महावीर्यो महाबलपराक्रमः । चित्रसेन इति ख्यातां धरण्यां स नराधिप

ကာသီပြည်၏ မင်းတစ်ပါးရှိ၍ မဟာဗီရ၊ မဟာဗလနှင့် ပါရက్రమကြီးသူ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် “စိတ္တရစေန” ဟူသော နာမဖြင့် လူတို့အကြား အရှင်မင်းအဖြစ် ထင်ရှားလေ၏။

Verse 4

तस्य राज्ये सदा धर्मो नाधर्मो विद्यते क्वचित् । वेदधर्मरतो नित्यं प्रजा धर्मेण पालयन्

သူ၏ နိုင်ငံတွင် သာသနာဓမ္မသည် အမြဲတမ်း ထွန်းကား၍ အဓမ္မ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိ။ ဝေဒဓမ္မကို နိစ္စ ရိုသေကျင့်သုံးကာ ဓမ္မဖြင့်ပင် ပြည်သူကို ကာကွယ်အုပ်ချုပ်လေ၏။

Verse 5

स्वधर्मनिरतश्चैव युद्धातिथ्यप्रियः सदा । क्षत्रधर्मं समाश्रित्य भोगान्भुङ्क्ते स कामतः

သူသည် ကိုယ်ပိုင်ဓမ္မ (သွဝဓမ္မ) တွင် မတုန်မလှုပ်တည်ကြည်၍ စစ်ပွဲနှင့် ဧည့်သည်ဧည့်ခံမှုကို အမြဲနှစ်သက်၏။ က္ෂတ္တရိယဓမ္မကို အားကိုးကာ မိမိဆန္ဒအတိုင်း တရားသင့်သော အာရုံခံစားမှုများကို ခံစားလေ၏။

Verse 6

कोशस्यान्तो न विद्येत हस्त्यश्वरथपत्तिमान् । इतिहासपुराणज्ञैः पण्डितैः सह संकथाम्

သူ၏ خز خزာနာသည် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားစစ်နှင့် ခြေလျင်တပ်တို့ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်하였다။ အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏကို သိမြင်သော ပဏ္ဍိတများနှင့် သာသနာတရားဆန်သော စကားဝိုင်းပြု하였다။

Verse 7

कथयन्राजते राजा कैलास इव शङ्करः । एवं स पालयन्राज्यं राजा मन्त्रिणमब्रवीत्

စကားပြောဆိုနေစဉ် ရာဇာသည် ကိုင်လာသပေါ်ရှိ ရှင်ကရကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်하였다။ ထို့သို့ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်စောင့်ရှောက်နေစဉ် ရာဇာသည် မန္တ្រីအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 8

मृगयायां गमिष्यामि तिष्ठध्वं राज्यपालने । गम्यतां सचिवैः प्रोक्ते गतोऽसौ वसुधाधिपः

ရာဇာက “ငါ မုဂယာ(အမဲလိုက်) သွားမည်; သင်တို့သည် နိုင်ငံကာကွယ်ရေး၌ တည်ကြည်နေကြ” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။ မန္တ្រីများက “အမိန့်တော်အတိုင်း; သွားပါ” ဟု ဆိုသဖြင့် မြေကြီး၏ အရှင်သည် ထွက်ခွာ하였다။

Verse 9

अश्वारूढाश्च धावन्तो राजानो मण्डलाधिपाः । छत्रैश्छत्राणि घृष्यन्तोऽनुजग्मुः काननं प्रति

မြင်းစီး၍ အရှိန်မြန်မြန် ပြေးလွှားကြသော မဏ္ဍလအုပ်ချုပ်ရှင် ရာဇာများသည် ထိုသူ့နောက်လိုက်ကာ တောအရပ်သို့ သွားကြပြီး၊ ရာဇထီးများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိခတ်ပွတ်တိုက်နေ하였다။

Verse 10

रजस्तत्रोत्थितं भौमं गजवाजिपदाहतम् । तेनैतच्छादितं सर्वं सदिङ्मार्तण्डमंलम्

ထိုနေရာ၌ မြေမှုန့်သည် မြေပြင်မှ ထ၍ ဆင်နှင့်မြင်းတို့၏ ခြေထောက်ထိခတ်မှုကြောင့် ဖုန်ထူလာ하였다။ ထိုဖုန်ကြောင့် အရာအားလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး—အရပ်ဒిశများနှင့် နေမင်း၏ ဝိုင်းဝန်းသည့် မဏ္ဍလတိုင်အောင်ပင် ဖြစ်하였다။

Verse 11

न तत्र दृश्यते सूर्यो न काष्ठा न च चन्द्रमाः । पादपाश्च न दृश्यन्ते गिरिशृङ्गाणि सर्वतः

ထိုနေရာ၌ နေမမြင်ရ၊ အရပ်ဒిశများလည်း မမြင်ရ၊ လမင်းတောင် မမြင်ရ။ သစ်ပင်များနှင့် တောင်ထိပ်များလည်း အရပ်အနှံ့ မမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 12

परस्परं न पश्यन्ति निशार्द्धे वार्षिके यथा । तत्रासौ सुमहद्यूथं मृगाणां समलक्ष्यत

သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မမြင်နိုင်ကြ၊ မိုးရာသီညအလယ်ကဲ့သို့ပင်။ ထိုနေရာ၌ သူသည် သမားတော်ကြီးမားသော သမင်အုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့မြင်လေ၏။

Verse 13

अधावत्सहितः सर्वैः स राजा राजपुत्रकैः । वृन्दास्फोटोऽभवत्तेषां शीघ्रं जग्मुर्दिशो दश

ထိုဘုရင်သည် မင်းသားများအားလုံးနှင့်အတူ ပြေးလေ၏။ သို့ရာတွင် သူတို့အဖွဲ့သည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြင့် ကွဲပြားသွားကာ လျင်မြန်စွာ အရပ်ဆယ်ပါးသို့ ပြန့်နှံ့သွားကြ၏။

Verse 14

एकमार्गगतो राजा चित्रसेनो महीपतिः । एकाकी स गतस्तत्र यत्र यत्र च ते मृगाः

မြေကြီး၏အရှင် ဘုရင် စိတ္တရစေနသည် လမ်းတစ်လမ်းတည်းကို လိုက်လျှောက်လေ၏။ သမင်တို့သွားရာသွားရာသို့ သူတစ်ဦးတည်း ဆက်လက်သွားလေ၏။

Verse 15

प्रविष्टोऽसौ ततो दुर्गं काननं गिरिगह्वरम् । वल्लीगुल्मसमाकीर्णं स्थितो यत्र न लक्ष्यते

ထို့နောက် သူသည် ဖြတ်ကျော်ရန်ခက်ခဲသော တောရိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လေ၏—တောင်ကြားအက်ကွဲများနှင့် ထူထပ်သော တောအုပ်။ လျှောပင်နှင့် ချုံပုတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ရပ်နေသူတောင် လွယ်ကူစွာ မမြင်ရသော နေရာဖြစ်၏။

Verse 16

अदृश्यांस्तु मृगान्मत्वा दिशो राजा व्यलोकयत् । कां दिशं नु गमिष्यामि क्व मे सैन्यसमागमः

သမင်တို့ မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု ထင်ကာ မင်းကြီးသည် အရပ်လေးမျက်နှာကို လှည့်ကြည့်၍ “ယခု ငါ ဘယ်အရပ်သို့ သွားရမည်နည်း? ငါ့စစ်တပ်နှင့် ပြန်လည်ဆုံရာသည် ဘယ်မှာနည်း?” ဟု မေးတော်မူ၏။

Verse 17

एवं कष्टं गतो राजा चित्रसेनो नराधिपः । वृक्षच्छायां समाश्रित्य विश्राममकरोन्नृपः

ဤသို့ ဒုက္ခရောက်လာသော လူတို့၏အရှင် မင်းကြီး စိတ္တရစေနသည် သစ်ပင်အရိပ်ကို အားကိုးကာ နားရပ်အနားယူတော်မူ၏။

Verse 18

क्षुत्तृषार्तो भ्रमन्दुर्गे कानने गिरिगह्वरे । ततोऽपश्यत्सरो दिव्यं पद्मिनीखण्डमण्डितम्

ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်ကာ တောင်ချိုင့်ဝှမ်းများပါသော ခက်ခဲသစ်တောတွင် လှည့်လည်နေစဉ်၊ ထိုနောက် ကြာပင်အစုအဝေးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဒိဗ္ဗရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 19

हंसकारण्डवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् । ततो दृष्ट्वा स राजेन्द्रः सम्प्रहृष्टतनूरुहः

ထိုရေကန်သည် ဟင်္သာနှင့် ကာရဏ္ဍဝ ဘဲများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ စက္ကရဝါက ငှက်များကြောင့် လှပတင့်တယ်၏။ ထိုကိုမြင်သော် မင်းတို့၏အရှင်၏ ကိုယ်ရောမများသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ထောင်တက်လာ၏။

Verse 20

कमलानि गृहीत्वा तु ततः स्नानं समाचरत् । तर्पयित्वा पितृदेवान्मनुष्यांश्च यथाविधि

ကြာပန်းများကို ကိုင်ယူကာ ထိုနောက် သန့်ရှင်းသော ရေချိုးကာရိယာကို ပြုတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ထုံးတမ်းအတိုင်း ပိတೃများ၊ ဒေဝတားများနှင့် လူသားများကိုပါ တර්ပဏ (ရေသွန်းပူဇော်) ပေး၍ စိတ်ကျေနပ်စေတော်မူ၏။

Verse 21

आच्छाद्य शतपत्रैश्च पूजयामास शङ्करम् । ययौ पानीयममलं यथावत्स समाहितः

ပူဇော်ရာနေရာကို ရာပွင့်ကြာပန်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ သူသည် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိပြုကာ သန့်ရှင်းသော ရေသို့ သွားပြီး ထုံးတမ်းအတိုင်း သောက်하였다။

Verse 22

उत्तीर्य सलिलात्तीरे दृष्ट्वा वृक्षं समीपगम् । उत्तरीयमधः कृत्वोपविष्टो धरणीतले

ရေထဲမှ ထွက်၍ ကမ်းပေါ်တက်လာပြီး အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မြင်သဖြင့် အပေါ်ဝတ်အထည်ကို အောက်တွင် ခင်းကာ မြေပြင်ပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။

Verse 23

चिन्तयन्नुपविष्टोऽसौ किमद्य प्रकरोम्यहम् । तत्रासीनो ददर्शाथ वनोद्देशे मृगान्बहून्

ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေစဉ် “ဒီနေ့ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု စဉ်းစားလျက်ရှိသည်။ ထိုသို့ ထိုင်နေတုန်းပင် တောအပိုင်းတစ်ခုတွင် သမင်များ အများအပြားကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 24

केचित्पूर्वमुखास्तत्र चापरे दक्षिणामुखाः । वारुण्यमिमुखाः केचित्केचित्कौबेरदिङ्मुखाः

အချို့သည် အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍၊ အချို့သည် တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၏။ အချို့သည် ဝရုဏ၏ အနောက်ဘက်ဦးတည်ရာသို့၊ အချို့သည် ကုဗေရ၏ မြောက်ဘက်ဦးတည်ရာသို့ မျက်နှာမူနေကြသည်။

Verse 25

केचिन्निद्रापराः केचिदूर्ध्वकर्णाः स्थिताः परे । मृगमध्ये स्थितो योगी ऋक्षशृङ्गो महातपाः

အချို့သည် အိပ်ငိုက်ခြင်းအောက်တွင် မူးမေ့နေကြပြီး၊ အချို့သည် နားကို တည့်တည့်ထောင်ကာ ရပ်နေကြသည်။ သမင်အုပ်အလယ်တွင် မဟာတပသီ ယောဂီ ဣက္ခရှೃင်္ဂ (Ṛkṣaśṛṅga) သည် ရပ်နေ하였다။

Verse 26

मृगान्दृष्ट्वा ततो राजा आहारार्थमचिन्तयत् । हत्वैतेषु मृगं कंचिद्भक्षयामि यदृच्छया

သမင်များကို မြင်သော် မင်းကြီးသည် အစာအဟာရကို စဉ်းစား၍ “ဤတို့အနက်မှ အခွင့်အရေးရသလို သမင်တစ်ကောင်ကို သတ်ပြီး စားမည်” ဟု တွေး하였다။

Verse 27

स्वस्थावस्थो भविष्यामि मृगमांसस्य भक्षणात् । काशीं प्रति गमिष्यामि मार्गमन्विष्य यत्नतः

“သမင်သားကို စားလျှင် ငါသည် အားအင်ပြန်လည်ရမည်; ထို့နောက် လမ်းကြောင်းကို သေချာရှာဖွေကာ ကာရှီသို့ သွားမည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 28

विचिन्त्यैवं ततो राजा वृक्षमूलमुपाश्रितः । चापं गृह्य कराग्रेण स शरं संदधे ततः

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မင်းကြီးသည် သစ်ပင်အမြစ်အနီး၌ ခိုလှုံ하였다။ လက်ဖြင့် လေးကို ကိုင်ယူကာ ထို့နောက် မြားကို တင်하였다။

Verse 29

विचिक्षेप शरं तत्र यत्र ते बहवो मृगाः । तेषां मध्ये स वै विद्ध ऋक्षशृङ्गो महातपाः

မင်းကြီးသည် သမင်များ များစွာရှိရာသို့ မြားကို ပစ်လွှတ်하였다။ သို့သော် ၎င်းတို့အလယ်၌ မြားထိမှန်သူမှာ မဟာတပသီ ရိက္ခရှೃင်္ဂ ဖြစ်하였다။

Verse 30

जग्मुस्त्रस्तास्तु ते सर्वे शब्दं कृत्वा वनौकसः । स ऋषिः पतितस्तत्र कृष्ण कृष्णेति चाब्रवीत्

တောနေသူအားလုံးသည် ကြောက်လန့်၍ အသံကြီးထွက်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ထိုရိရှီသည် ထိုနေရာ၌ လဲကျပြီး “ကృష్ణ! ကృష్ణ!” ဟု အော်ဟစ်하였다။

Verse 31

हाहा कष्टं कृतं तेन येनाहं घातितोऽधुना । कस्यैषा दुर्मतिर्जाता पापबुद्धेर्ममोपरि

အို... ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းလိုက်တာ။ ငါ့ကို သတ်ဖြတ်တဲ့သူက ရက်စက်တဲ့အမှုကို ပြုခဲ့ပြီ။ ဘယ်သူ့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့စိတ်က ငါ့အပေါ် ကျရောက်လာတာလဲ။

Verse 32

मृगमध्ये स्थितश्चाहं न कंचिदुपरोधये । तां वाचं मानुषीं श्रुत्वा स राजा विस्मयान्वितः

“ငါသည် သမင်များကြားတွင် ရပ်နေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါ။” ထိုလူစကားသံကို ကြားသောအခါ ဘုရင်သည် အလွန်အံ့သြသွားလေသည်။

Verse 33

शीघ्रं गत्वा ततोऽपश्यद्ब्राह्मणं ब्रह्मतेजसा । हाहा कष्टं कृतं मेऽद्य येनासौ घातितो द्विजः

ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန်သွားသောအခါ ဗြာహ్မဏရောင်ခြည်ဖြင့် တောက်ပနေသော ပုဏ္ဏားတစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “အို... ဒီနေ့ ငါ ဘယ်လို အပြစ်ကြီးကို ကျူးလွန်မိပါလိမ့်၊ ဒီပုဏ္ဏားကို ငါ သတ်မိပြီတကား။”

Verse 34

चित्रसेन उवाच । अकामाद्घातितस्त्वं तु मृगभ्रान्त्या मयानघ । गृहीत्वा बहुदारूणि स्वतनुं दाहयाम्यहम्

စိတြသေနက “အို အပြစ်ကင်းသူ၊ သမင်ဟု ထင်မှတ်မှားပြီး သင့်ကို မတော်တဆ သတ်မိပါပြီ။ ထင်းများစွာ စုဆောင်းပြီး ငါ့ကိုယ်ငါ မီးရှို့ပါတော့မည်” ဟု ဆိုလေသည်။

Verse 35

दृष्टादृष्टं तु यत्किंचिन्न समं ब्रह्महत्यया । अन्यथा ब्रह्महत्यायाः शुद्धिर्मे न भविष्यति

ဤလောက၌ မြင်ရသည်ဖြစ်စေ၊ တမလွန်၌ ကြားရသည်ဖြစ်စေ ဗြာహ్မဏတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း အပြစ်နှင့် တူသော အရာမရှိပါ။ သို့မဟုတ်ပါက ဤအပြစ်ကြီးမှ ငါ လွတ်မြောက်သန့်စင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

Verse 36

ऋक्षशृङ्ग उवाच । न ते सिद्धिर्भवेत्काचिन्मयि पञ्चत्वमागते । बह्व्यो हत्या भविष्यन्ति विनाशे मम साम्प्रतम्

ရိက္ခသျှရိင်္ဂက ဆိုလေသည် - "ငါသည် သေဆုံးသွားပါက သင်သည် မည်သည့်အောင်မြင်မှုကိုမျှ ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား ငါပျက်စီးသောအခါ များစွာသော သတ်ဖြတ်မှုတို့သည် ယခုပင် ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။"

Verse 37

जननी मे पिता वृद्धो भ्रातरश्च तपस्विनः । भ्रातृजाया मरिष्यन्ति मयि पञ्चत्वमागते

"ငါသေဆုံးသွားပါက ငါ၏မိခင်၊ အိုမင်းသောဖခင်၊ ရသေ့ဖြစ်သော ညီအစ်ကိုများနှင့် ညီအစ်ကိုတို့၏ ဇနီးသည်တို့သည်လည်း သေဆုံးကြလိမ့်မည်။"

Verse 38

एता हत्या भविष्यन्ति कथं शुद्धिर्भवेत्तव । उपायं कथयिष्यामि तं कर्तुं यदि मन्यसे

"ဤသေဆုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ပါက သင်သည် မည်သို့ စင်ကြယ်နိုင်မည်နည်း။ သင်ပြုလုပ်လိုပါက ငါသည် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပြောပြမည်။"

Verse 39

चित्रसेन उवाच । उपायः कथ्यतां मेऽद्य यस्ते मनसि वर्तते । करिष्ये तमहं सर्वं यत्नेनापि महामुने

စိတြသေနက ဆိုလေသည် - "အို မဟာရသေ့၊ သင်၏စိတ်ထဲ၌ ရှိသော နည်းလမ်းကို ယနေ့ အကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။ အကျွန်ုပ်သည် ထိုအရာအားလုံးကို ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ပြုလုပ်ပါမည်။"

Verse 40

ऋक्षशृङ्ग उवाच । पृच्छामि त्वां कथं को वा कुतस्त्वमिह चागतः । ब्रह्मक्षत्रविशां मध्ये को भवानुत शूद्रजः

ရိက္ခသျှရိင်္ဂက ဆိုလေသည် - "သင်သည် မည်သူဖြစ်သနည်း၊ မည်သည့်အရပ်မှ လာသနည်းဟု ငါမေးလို၏။ ဗြာဟ္မဏ၊ ခတ္တိယနှင့် ဝေဿတို့တွင် သင်သည် မည်သူနည်း၊ သို့တည်းမဟုတ် သုဒ္ဒ ဖြစ်သလော။"

Verse 41

चित्रसेन उवाच । नाहं शूद्रोऽस्मि भोस्तात न वैश्यो ब्राह्मणो न वा । न चान्त्यजोऽस्मि विप्रेन्द्र क्षत्रियोऽस्मि महामुने

စိတြသေနက ဆို၏ - "အို အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သုဒ္ဒမဟုတ်၊ ဝေဿမဟုတ်၊ ဗြာဟ္မဏလည်း မဟုတ်ပါ။ ဇာတ်နိမ့်သူလည်း မဟုတ်ပါ။ အို မြတ်သော ပုဏ္ဏား၊ အို ಋရှေ့မြတ်၊ ကျွန်ုပ်သည် ခတ္တိယ ဖြစ်ပါသည်။"

Verse 42

धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च सर्वसत्त्वहिते रतः । अकामात्पातकं जातं कथं शुद्धिर्भविष्यति

"ကျွန်ုပ်သည် တရားကို သိသူ၊ ကျေးဇူးသိသူ၊ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အကျိုးကို လိုလားသူ ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် မရည်ရွယ်ဘဲ အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီ။ မည်သို့ စင်ကြယ်ခြင်း ရနိုင်ပါမည်နည်း။"

Verse 43

ऋक्षशृङ्ग उवाच । मां गृहीत्वा आश्रमं गच्छ यत्र तौ पितरौ मम । आवेदयस्व चात्मानं पुत्रघातिनमातुरम्

ရိက္ခသျှင်္ဂက ဆို၏ - "ကျွန်ုပ်ကို ယူဆောင်၍ မိဘနှစ်ပါးရှိရာ ကျောင်းသင်္ခမ်းသို့ သွားပါ။ ထိုနေရာ၌ မိမိကိုယ်ကို သားသတ်မိသူ၊ ပူဆွေးသောသူအဖြစ် ပြောကြားပါ။"

Verse 44

ते दृष्ट्वा मां करिष्यन्ति कारुण्यं च तवोपरि । उपायं कथयिष्यन्ति येन शान्तिर्भविष्यति

"ကျွန်ုပ်ကို မြင်လျှင် သင်၏အပေါ် ကရုဏာသက်ပါလိမ့်မည်။ ငြိမ်းချမ်းမှု ရရှိမည့် နည်းလမ်းကို သူတို့ ပြောပြပါလိမ့်မည်။"

Verse 45

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चित्रसेनो नृपोत्तम । स्कन्धे कृत्वा तु तं विप्रं जगामाश्रमसन्निधौ

ထိုစကားကို ကြားလျှင် မင်းမြတ် စိတြသေနသည် ထိုပုဏ္ဏားကို ပခုံးပေါ်သို့ တင်၍ ကျောင်းသင်္ခမ်း အနီးသို့ သွားလေ၏။

Verse 46

न शक्नोति यदा वोढुं विश्राम्यति पुनःपुनः । तावत्पश्यति तं विप्रं मूर्छितं विकलेन्द्रियम्

သူသည် ဝန်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် နားရင်းနားရင်း ဖြစ်လာသောအခါ၊ ထိုဗြာဟ္မဏကို သတိလစ်၍ အင်ဒြိယများ မသန်စွမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

Verse 47

मुमोच चित्रसेनस्तं छायायां वटभूरुहः । वस्त्रं चतुर्गुणं कृत्वा चक्रे वातं मुहुर्मुहुः

စိတ္တရစေနသည် သူ့ကို ဗန်ညန်ပင်အရိပ်အောက်တွင် ချထားပြီး၊ မိမိအဝတ်ကို လေးထပ်ခေါက်ကာ အကြိမ်ကြိမ် လေတိုက်အောင် ပန်ကာခတ်ပေး하였다။

Verse 48

पश्यतस्तस्य राजेन्द्र ऋक्षशृङ्गो महातपाः । पञ्चत्वमगमच्छीघ्रं ध्यानयोगेन योगवित्

အို မင်းကြီး၊ သူကြည့်နေစဉ်ပင် မဟာတပသီ ရိက္ခရှೃင်္ဂ—ယောဂကို သိကျွမ်းသူ—သည် ဓျာနယောဂဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပဉ္စတ္ဝ (သေခြင်း) သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 49

दाहयामास तं विप्रं विधिदृष्टेन कर्मणा । स्नानं कृत्वा स शोकार्तो विललाप मुहुर्मुहुः

သူသည် ဗိဓိအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော ကర్మဖြင့် ထိုဗြာဟ္မဏ၏ မီးသင်္ဂြိုဟ်ကို ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ အကြိမ်ကြိမ် ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 53

। अध्याय

ဤနေရာတွင် အဓ္ဓာယ (အခန်း) ပြီးဆုံးသည်။