Adhyaya 50

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । द्विजाश्च कीदृशाः पूज्या अपूज्याः कीदृशाः स्मृताः । श्राद्धे वैवाहिके कार्ये दाने चैव विशेषतः

ဥတ္တာနပာဒ မိန့်တော်မူသည်– “ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များထဲမှ ဘယ်လိုသူတို့ကို ပူဇော်ထိုက်သနည်း၊ ဘယ်လိုသူတို့ကို မပူဇော်ထိုက်ဟု မှတ်သားထားသနည်း—အထူးသဖြင့် ရှရဒ္ဓ၊ မင်္ဂလာပွဲကိရိယာများနှင့် အထူးတလည် ဒါနပြုချိန်တွင်?”

Verse 2

यदि श्रद्धा भवेद्दैवयोगाच्छ्राद्धादिके विधौ । एतदाख्याहि मे देव कस्य दानं न दीयते

“ဒေဝယောဂကြောင့် ရှရဒ္ဓ စသည့် ဝိဓိများကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်လိုသော သဒ္ဓါ ပေါ်ပေါက်လာပါက၊ အို ဒေဝ! မည်သူအား ဒါနမပေးသင့်သည်ကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။”

Verse 3

ईश्वर उवाच । यथा काष्ठमयो हस्ती यथा चर्ममयो मृगः । ब्राह्मणश्चानधीयानस्त्रयस्ते नामधारकाः

အရှင်က မိန့်တော်မူသည်– သစ်သားဖြင့်လုပ်ထားသော ဆင်နှင့် အရေပြားဖြင့်လုပ်ထားသော သမင်ကဲ့သို့ပင်၊ ဝေဒကို မလေ့လာသော ဗြာဟ္မဏသည်လည်း အမည်သာရှိသူ ဖြစ်သည်။

Verse 4

यथा षण्ढोऽफलः स्त्रीषु यथा गौर्गवि चाफला । यथा चाज्ञेऽफलं दानं तथा विप्रोऽनृचोऽफलः

မိန်းမတို့အပေါ် မျိုးမပွားနိုင်သော ယောက်ျားသည် အကျိုးမရှိသကဲ့သို့၊ နွားသည် နွားနှင့် အကျိုးမရှိသကဲ့သို့၊ မသိသူထံ ပေးသော ဒါနသည် အကျိုးမဖြစ်သကဲ့သို့—ဝေဒမန်တရား မရွတ်ဆိုသော ‘ဗြာဟ္မဏ’ သည်လည်း အကျိုးမရှိ။

Verse 5

यथाऽनृणे बीजमुप्त्वा वप्ता न लभते फलम् । तथानृचे हविर्दत्त्वा न दाता लभते फलम्

မြေမပေါက်နိုင်သော မြေတွင် မျိုးစေ့ချသော်လည်း စိုက်သူသည် အသီးမရသကဲ့သို့၊ ဝေဒမန်တရားမရှိသူထံ ဟဝိစ် ပူဇော်ပြီးနောက် ဒါနပေးသူသည် အကျိုးမရ။

Verse 6

रोगी हीनातिरिक्ताङ्गः काणः पौनर्भवस्तथा । अवकीर्णी श्यावदन्तः सर्वाशी वृषलीपतिः

ရောဂါရှိသူ၊ ကိုယ်အင်္ဂါ ချို့တဲ့ သို့မဟုတ် ပိုလွန်သူ၊ မျက်စိတစ်ဖက်သာရှိသူ၊ အပြစ်တင်ခံရသည့်ပုံစံဖြင့် ပြန်လည်အိမ်ထောင်ပြုသူ၊ ဗြဟ္မစရိယကို ချိုးဖောက်သူ၊ သွားမဲသူ၊ မရွေးမချယ် အရာအားလုံးစားသူ၊ နှင့် ဇနီးသည် ရှူဒြာမိန်းမဖြစ်သူ—ဤတို့ကို မသင့်လျော်သူဟု သတ်မှတ်သည်။

Verse 7

मित्रध्रुक्पिशुनः सोमविक्रयी परनिन्दकः । पितृमातृगुरुत्यागी नित्यं ब्राह्मणनिन्दकः

မိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်သူ၊ ချောချောမောမောပြော၍ အပြစ်တင်စေသူ၊ ဆိုမကို ရောင်းသူ၊ အခြားသူကို အပြစ်ပြောသူ၊ အဖေ အမေ သို့မဟုတ် ဆရာကို စွန့်ပစ်သူ၊ နှင့် အမြဲ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရှုတ်ချသူ—ဤသူတို့သည် မသင့်လျော်သူများ ဖြစ်သည်။

Verse 8

शूद्रान्नं मन्त्रसंयुक्तं यो विप्रो भक्षयेन्नृप । सोऽस्पृश्यः कर्मचाण्डालः स्पृष्ट्वा स्नानं समाचरेत्

အို မင်းကြီး၊ မန္တရဖြင့် သန့်စင်ကောင်းချီးပေးထားသော ရှုဒ္ဒရ၏ အစာကို ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး စားသော်၊ ထိုသူသည် မထိမတွေ့ရသူ ဖြစ်လာ၍ “ကံကြောင့် ချဏ္ဍာလ” ဟု ခေါ်ရမည်။ ထိုသူကို ထိမိပြီးနောက် သန့်စင်ရေချိုးရမည်။

Verse 9

कुनखी वृषली स्तेयी वार्द्धुष्यः कुण्डगोलकौ । महादानरतो यश्च यश्चात्महनने रतः

လက်သည်းပုံပျက်သူ၊ အကျင့်ပျက်သော ဝೃṣalī မိန်းမ၊ ခိုးသူ၊ အတိုးစားသူ၊ ကုဏ္ဍ နှင့် ဂိုလက (မမှန်ကန်သော မွေးဖွားမှုအခြေအနေရှိသူ)၊ အလွန်ကြီးမားသော ဒါနကို ပြသအလှပြု၍ လုပ်သူ၊ နှင့် ကိုယ်ကိုဖျက်ဆီးရန် စိတ်စွဲနေသူ—ဤသူတို့လည်း မသင့်တော်သူများအဖြစ် ရေတွက်ကြသည်။

Verse 10

भृतकाध्यापकः क्लीबः कन्यादूष्यभिशस्तकः । एते विप्राः सदा त्याज्याः परिभाव्य प्रयत्नतः

လစာယူ၍ သင်ကြားသော ဗြာဟ္မဏ၊ ကလီဗ (အင်အားမရှိသူ)၊ နှင့် မိန်းကလေးကို ပျက်စီးစေသည်ဟု စွပ်စွဲခံရ၍ အမဲစက်တင်သူ—ဤသို့သော “ဝိပရ” များကို အမြဲတမ်း စိစစ်စဉ်းစားကာ သတိကြီးစွာ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 11

प्रतिग्रहं गृहीत्वा तु वाणिज्यं यस्तु कारयेत् । तस्य दानं न दातव्यं वृथा भवति तस्य तत्

သို့သော် ပရတိဂ္ရဟ (လှူဒါန်းပေးအပ်မှု) ကို လက်ခံပြီးနောက် ကုန်သွယ်ရေးလုပ်သူအား ဒါန မပေးသင့်။ ထိုသူထံ ပေးသော ဒါနသည် အကျိုးမရှိဘဲ ပျက်သွားသည်။

Verse 12

श्रुताध्ययनसम्पन्ना ये द्विजा वृत्ततत्पराः । तेषां यद्दीयते दानं सर्वमक्षयतां व्रजेत्

သရုတိပညာနှင့် သင်ယူလေ့လာမှု ပြည့်စုံပြီး သီလဓမ္မအကျင့်၌ တည်ကြည်သော ဒွိဇများထံ ပေးသော ဒါနသည် အားလုံး အက္ခယ (မကုန်မခန်း) ပုဏ္ဏအဖြစ် တည်မြဲသွားသည်။

Verse 13

दरिद्रान्भर भूपाल मा समृद्धान् कदाचन । व्याधितस्यौषधं पथ्यं नीरुजस्य किमौषधैः

အို မင်းကြီး၊ ဆင်းရဲသူတို့ကို ထောက်ပံ့ပါ၊ ချမ်းသာသူတို့ကိုသာ မထောက်ပံ့ပါနှင့်။ နာသူအတွက် ဆေးနှင့် သင့်တော်သော စားသောက်ပုံရှိ၏; ကျန်းမာသူအတွက် ဆေးဘယ်လိုလိုအပ်မည်နည်း။

Verse 14

उत्तानपाद उवाच । कीदृशोऽथ विधिस्तत्र तीर्थश्राद्धस्य का क्रिया । दानं च दीयते यद्वत्तन्ममाख्याहि शङ्कर

ဥတ္တာနပာဒက ပြောသည်— “ထိုနေရာ၌ သင့်လျော်သော နည်းလမ်းသည် မည်သို့နည်း။ တီရ္ထ၌ ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ရာ အခမ်းအနားက မည်သို့နည်း။ ထို့ပြင် ဒါနကို မည်သို့တိတိကျကျ ပေးရမည်နည်း။ အို ရှင်ကရ၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။”

Verse 15

ईश्वर उवाच । श्राद्धं कृत्वा गृहे भक्त्या शुचिश्चापि जितेन्द्रियः । गुरुं प्रदक्षिणीकृत्य भोज्य सीमान्तके ततः

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်— “အိမ်၌ ဘက္တိဖြင့် ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်ပြီး—သန့်ရှင်း၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ထားကာ—ဂုရုကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ဝတ်ပြု၍၊ ထို့နောက် ရွာအကန့်အသတ်အနား၌ ဖိတ်ကြားထားသော ဗြာဟ္မဏတို့ကို အာဟာရကျွေးမွေးရမည်။”

Verse 16

वाग्यतः प्रव्रजेत्तावद्यावत्सीमां न लङ्घयेत् । शूलभेदं ततो गत्वा स्नानं कुर्याद्यथाविधि

နှုတ်ကို ထိန်း၍ (တိတ်ဆိတ်စွာ) နယ်စပ်ကို မကျော်လွန်သေးသရွေ့ သွားရမည်။ ထို့နောက် ရှူလဘေဒသို့ ရောက်လျှင် သတ်မှတ်ထားသော နည်းအတိုင်း ရေချိုးသန့်စင်ရမည်။

Verse 17

पञ्चस्थानेषु च श्राद्धं हव्यकव्यादिभिः क्रमात् । पिण्डदानं च यः कुर्यात्पायसैर्मधुसर्पिषा

ထို့ပြင် နေရာငါးခု၌ အစဉ်လိုက် ဟဗျ၊ ကဗျ စသည့် ပူဇော်ပဏ္ဏာများဖြင့် ရှရဒ္ဓကို ပြုလုပ်ရမည်။ ပာယသ (နို့ဆန်ပြုတ်), ပျားရည်နှင့် ဂျီ (ထောပတ်ဆီ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော ပိဏ္ဍများကို ပိဏ္ဍဒါန ပူဇော်သူသည်—

Verse 18

पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पञ्च च । अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैर्गुदमधुसर्पिषा

မကွဲမပျက် ဆန်စေ့များ၊ ဇီးသီး (ဘိဒရာ)၊ ဘီလွာသီး၊ ထန်းသကြား၊ ပျားရည်နှင့် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် သူ၏ ပိတရ်တို့သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်နှင့် ထပ်မံ ငါးနှစ်တိုင်အောင် တင်းတိမ်ကျေနပ်ကြသည်။

Verse 19

सापि तत्फलमाप्नोति तीर्थेऽस्मिन्नात्र संशयः । उपानहौ च यो दद्याद्ब्राह्मणेभ्यः प्रयत्नतः

သူမလည်း ဤတီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဖြတ်ကူးရာ) တွင် ထိုတူညီသော အကျိုးကို ရရှိသည်—သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် ကြိုးစား၍ ဘြာဟ္မဏများအား ဖိနပ်ကို လှူဒါန်းသူမည်သူမဆို—

Verse 20

सोऽपि स्वर्गमवाप्नोति हयारूढो न संशयः । शय्यामश्वं च यो दद्याच्छत्त्रिकां वा विशेषतः

သူလည်း သံသယမရှိဘဲ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သည်—မြင်းစီးကာ ရောက်သကဲ့သို့။ အထူးသဖြင့် အိပ်ရာ၊ မြင်း သို့မဟုတ် အထူးတလည် ထီး (parasol) ကို လှူဒါန်းသူ။

Verse 21

गच्छेद्विमानमारूढः सोऽप्सरोवृन्दवेष्टितः । उत्तमं यो गृहं दद्यात्सप्तधान्यसमन्वितम्

သူသည် ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) ပေါ်တက်၍ ထွက်ခွာသွားပြီး အပ္စရာတို့၏ အစုအဝေးက ဝန်းရံထားသည်—သတ္တဓာန (စပါးမျိုး ခုနစ်ပါး) ဖြင့် ပြည့်စုံသော အကောင်းဆုံး အိမ်ကို လှူဒါန်းသူဖြစ်၏။

Verse 22

स्वेच्छया मे वसेल्लोके काञ्चने भवने हि सः । तिलधेनुं च यो दद्यात्सवत्सां वस्त्रसंप्लुताम्

သူသည် မိမိစိတ်ကြိုက် ငါ၏ လောက၌ နေထိုင်ရပြီး ရွှေရောင် မဟာအိမ်တော်၌ အမှန်တကယ် တည်နေသည်—အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ လှပစွာ အလှဆင်ထားသော နွားကလေးနှင့်တကွ ‘တီလဓေနု’ (နှမ်းနွား) ကို လှူဒါန်းသူဖြစ်၏။

Verse 23

नाकपृष्ठे वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम् । गृहे वा यदि वारण्ये तीर्थवर्त्मनि वा नृप

အို မင်းကြီး၊ မဟာပရလယ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်လဲမှု) မရောက်သေးသရွေ့ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမြင့်ဆုံးနေရာ၌ နေထိုင်၏—အိမ်၌ဖြစ်စေ၊ တော၌ဖြစ်စေ၊ သီရ္ထ (ဘုရားဖူး) လမ်းကြောင်းပေါ်၌ဖြစ်စေ။

Verse 24

तोयमन्नं च यो दद्याद्यमलोकं स नेक्षते । सर्वदानानि दीयन्ते तेषां फलमवाप्यते

ရေနှင့် အစာကို ဒါနပြုသူသည် ယမလောကကို မမြင်ရ။ ဒါနအမျိုးမျိုးကို ပေးလှူလျှင် ထိုဒါနတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 25

उदकं चात्र दानं च दद्यादभयमेव च । अन्नदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति

ဤနေရာ၌ ရေဒါန၊ အလှူဒါနနှင့် အဘယဒါန (ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစေသော ပေးကမ်းခြင်း) ကိုလည်း ပေးသင့်၏။ အစာဒါနထက် မြတ်သော ဒါနသည် မရှိခဲ့၊ မရှိလာမည်လည်း မဟုတ်။

Verse 26

कन्यादानं तु यः कुर्याद्वृषं वा यः समुत्सृजेत् । तस्य वासो भवेत्तत्र यत्राहमिति नान्यथा

သို့သော် ကညာဒါန (သမီးကို သာသနာတော်အရ လက်ထပ်ပေးအပ်ခြင်း) ပြုသူ၊ သို့မဟုတ် ဝೃષોત్సರ್ಗ (နွားထီးကို လွှတ်ပေးခြင်း) ပြုသူအတွက်—ငါရှိရာနေရာ၌ပင် နေထိုင်ခွင့်ရှိ၏; ဤသို့သာ ဖြစ်သည်၊ အခြားမဟုတ်။

Verse 27

उत्तानपाद उवाच । कन्यादानं कथं स्वामिन् कर्तव्यं धार्मिकैः सदा । परिग्रहो यथा पोष्यः कन्योद्वाहस्तथैव च

ဥတ္တာနပာဒက ပြောသည်—“အို သခင်၊ သာသနာတော်ကိုလိုက်နာသောသူတို့သည် အမြဲတမ်း ကညာဒါနကို မည်သို့ ပြုလုပ်သင့်သနည်း။ သတို့သားကို မည်သို့ လက်ခံ၍ ထောက်ပံ့ပေးရမည်နည်း၊ ထို့အတူ သမီး၏ မင်္ဂလာပွဲကို မည်သို့ စီမံကျင်းပရမည်နည်း?”

Verse 28

अन्यत्पृच्छामि देवेश कस्य कन्या न दीयते । दातव्यं कुत्र तद्देव कस्मै दत्तमथाक्षयम्

အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ် ထပ်မံမေးလိုသည်—မည်သူထံသို့ သမီးကညာကို မပေးသင့်သနည်း။ အို ဘုရား၊ မည်သည့်နေရာတွင် ပေးသင့်သနည်း၊ ထို့ပြင် မည်သူထံ ပေးလျှင် မကုန်ခန်းသော ကုသိုလ်ဖြစ်သနည်း။

Verse 29

उत्तमं मध्यमं वापि कनीयः स्यात्कथं विभो । राजसं तामसं वापि निःश्रेयसमथापि वा

အို အင်အားကြီးသောအရှင်၊ ထိုအရာကို အထက်တန်း၊ အလယ်တန်း၊ သို့မဟုတ် အနိမ့်တန်းဟု မည်သို့ သတ်မှတ်ရသနည်း။ ထို့ပြင် ရာဇသ သို့မဟုတ် တာမသ ဖြစ်လာပုံ၊ သို့မဟုတ် နိဿ္ရေယသ—အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးသို့ ဦးတည်စေသော—ဖြစ်လာပုံကို မည်သို့ ဆိုရသနည်း။

Verse 30

ईश्वर उवाच । सर्वेषामेव दानानां कन्यादानं विशिष्यते । यो दद्यात्परया भक्त्याभिगम्य तनयां निजाम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်—ဒானအမျိုးမျိုးတို့အနက် ကညာဒானသည် အထူးမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။ အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် နီးကပ်လာ၍ မိမိ၏ သမီးကို သင့်တော်သော ရိတုအတိုင်း ပေးလှူသူသည် အမြင့်ဆုံး ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 31

कुलीनाय सुरूपाय गुणज्ञाय मनीषिणे । सुलग्ने सुमुहूर्ते च दद्यात्कन्यामलंकृताम्

ကောင်းမွန်သော မျိုးရိုး၊ ရုပ်ရည်လှပ၊ ဂုဏ်သတ္တိကို သိမြင်တတ်၍ ပညာရှိသော ယောက်ျားထံသို့—ကောင်းသော လဂ္နာနှင့် သင့်တော်သော မုဟူရတ၌—အလှဆင်ထားသော ကညာကို ပေးအပ်သင့်သည်။

Verse 32

अश्वान्ना गांश्च वासांसि योऽत्र दद्यात्स्वशक्तितः । तस्य वासो भवेत्तत्र पदं यत्र निरामयम्

ဤလောက၌ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း မြင်း၊ အစာအဟာရ၊ နွားနှင့် အဝတ်အစားတို့ကို လှူဒါန်းသူအတွက် ထိုလောက၌ နေရာတည်ရှိမည်—ရောဂါနှင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကင်းသော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

Verse 33

येनात्र दुहिता दत्ता प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । तेन सर्वमिदं दत्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ဤနေရာ၌ အသက်ရှုသက်ထက်ပင် ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးသော သမီးကို “ကညာဒါန” ဖြင့် ပူဇော်ပေးသူသည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော တိလောကလုံးကိုပင် ပူဇော်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 34

यः कन्यार्थं ततो लब्ध्वा भिक्षते चैव तद्धनम् । स भवेत्कर्मचण्डालः काष्ठकीलो भवेन्मृतः

“သမီးအတွက်” ဟု အကြောင်းပြ၍ ငွေကြေးရယူပြီးနောက် ထိုငွေကိုပင် တောင်းခံကာ သုံးစွဲစားသောက်သူသည် အကျင့်၌ “စဏ္ဍာလ” ဖြစ်လာ၏။ သေဆုံးချိန်တွင်လည်း သစ်တိုင်တံကဲ့သို့—မင်္ဂလာလမ်းကြောင်းမရှိ ဖြစ်၏။

Verse 35

गृहेऽपि तस्य योऽश्नीयाज्जिह्वालौल्यात्कथंचन । चान्द्रायणेन शुध्येत तप्तकृच्छ्रेण वा पुनः

ထိုသူ၏အိမ်၌ မည်သူမဆို လျှာ၏လောဘကြောင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စားသောက်မိလျှင် “ချန်ဒြာယဏ” ဝတ် သို့မဟုတ် “တပ္တ-ကೃચ્છရ” ပရాయశ్చિત္တ ဖြင့် ကိုယ်ကို သန့်စင်ရမည်။

Verse 36

उत्तानपाद उवाच । वित्तं न विद्यते यस्य कन्यैवास्ति च यद्गृहे । कथं चोद्वाहनं तस्य न याञ्चां कुरुते यदि

ဥတ္တာနပာဒက ပြောသည်— ငွေကြေးမရှိသူတစ်ယောက်၏အိမ်၌ သမီးတစ်ယောက်သာရှိလျှင်၊ အကူအညီတောင်းခံခြင်းမပြုပါက သူမ၏မင်္ဂလာကို မည်သို့စီစဉ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 37

ईश्वर उवाच । अवितेनैव कर्तव्यं कन्योद्वहनकं नृप । कन्यानाम समुच्चार्य न दोषाय कदाचन

ဣශ්වරက မိန့်တော်မူသည်— အို မင်းကြီး၊ သမီး၏မင်္ဂလာကို ငွေကြေးမရှိသော်လည်း ပြုလုပ်ရမည်။ ရိုးရာပူဇော်ပွဲ၌ သမီး၏နာမကို မှန်ကန်စွာ ကြေညာအော်ဟစ်လျှင် အပြစ်မဖြစ်ပေ။

Verse 38

अभिगम्योत्तमं दानं यच्च दानमयाचितम् । भविष्यति युगस्यान्तस्तस्यान्तो नैव विद्यते

လက်ခံသူထံ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်၍ ပေးသော ဒါနသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ မတောင်းမီကပင် ပေးသော ဒါနလည်း အလွန်ချီးမွမ်းထိုက်၏။ ယုဂကာလသည် အဆုံးသတ်နိုင်သော်လည်း ထိုကုသိုလ်၏ အဆုံးကို မတွေ့နိုင်။

Verse 39

अभिगम्योत्तमं दानं स्मृतमाहूय मध्यमम् । याच्यमानं कनीयः स्याद्देहि देहीति चाधमम्

ကိုယ်တိုင်သွား၍ ပေးသော ဒါနကို အမြင့်ဆုံးဟု သမ္မတကျမ်းတို့တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဖိတ်ခေါ်ပြီးမှ ပေးသော ဒါနသည် အလယ်အလတ်။ တောင်းမှ ပေးသော ဒါနသည် နိမ့်သည်။ “ပေးပါ၊ ပေးပါ” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းဆိုကာ ဆွဲယူရသော ဒါနသည် အနိမ့်ဆုံး။

Verse 40

यथैवाश्माश्मनाबद्धो निक्षिप्तो वारिमध्यतः । द्वावेतौ निधनं यातस्तद्वदन्नमपात्रके

ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို အခြားကျောက်တုံးတစ်တုံးနှင့် ချည်ကပ်၍ ရေထဲအလယ်သို့ ပစ်ချလျှင် နှစ်တုံးလုံး နစ်မြုပ်ကာ ပျက်စီးသို့ ရောက်သကဲ့သို့၊ မသင့်တော်သူ (အပాత్ర) ထံ ပေးသော အစာလည်း ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 41

असमर्थे ततो दानं न प्रदेयं कदाचन । दातारं नयतेऽधस्तादात्मानं च विशेषतः

ထို့ကြောင့် မသင့်တော်သူ/မထိုက်တန်သူထံ ဒါနကို မည်သည့်အခါမျှ မပေးသင့်။ ထိုဒါနသည် ပေးသူကို အောက်သို့ ဆွဲချပြီး လက်ခံသူကိုတော့ ပို၍ပင် ဆွဲချသည်။

Verse 42

समर्थस्तारयेद्द्वौ तु काष्ठं शुष्कं यथा जले । यथा नौश्च तथा विद्वान्प्रापयेदपरं तटम्

သို့သော် စွမ်းနိုင်၍ ထိုက်တန်သူသည် နှစ်ဦးကိုပင် ကူးမြောက်စေနိုင်သည်—ရေပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့သော သစ်သား လွင့်တင်နေသကဲ့သို့။ လှေကဲ့သို့ ထိုပညာရှိသည် အခြားသူတို့ကိုလည်း တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည်။

Verse 43

आहिताग्निश्च गृह्णाति यः शूद्राणां प्रतिग्रहम् । इह जन्मनि शूद्रोऽसौ मृतः श्वा चोपजायते

အာဟိတအဂ္နိ (မီးပူဇော်ကို ထိန်းသိမ်းသူ) ဖြစ်သော်လည်း ရှူဒ္ဒရတို့ထံမှ ဒါန/လက်ခံခြင်းကို လက်ခံပါက ဤဘဝ၌ပင် ရှူဒ္ဒရ ဖြစ်သွားပြီး၊ သေပြီးနောက် ခွေးအဖြစ် မွေးဖွားသည်။

Verse 44

वृथा क्लेशश्च जायेत ब्राह्मणे ह्यग्निहोत्रिणि । असत्प्रतिग्रहं कुर्वन्गुप्तं नीचस्य गर्हितम्

အဂ္နိဟောတရ ပြုလုပ်သော ဘြာဟ္မဏအတွက်၊ မသင့်လျော်သော ဒါနလက်ခံခြင်းကို နိမ့်ကျ၍ အပြစ်တင်ခံရသကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်စွာ ပြုလုပ်လျှင် အပင်ပန်းသည် အလဟသ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 45

अभोज्यः स भवेन्मर्त्यो दह्यते कारिषाग्निना । कटकारो भवेत्पश्चात्सप्त जन्म न संशयः

ထိုသို့သောသူသည် အစာကျွေးရန်မသင့်သူ (အဘောဇ္ယ) ဖြစ်သွားပြီး၊ မစင်မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းရသည် (အရှက်ရစရာ ကံကြမ္မာ)။ ထို့နောက် မသံသယဘဲ ခုနှစ်ဘဝတိုင်တိုင် ဖျာ/ခြင်းတောင်း ယက်လုပ်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 46

लज्जादाक्षिण्यलोभाच्च यद्दानं चोपरोधजम् । भृत्येभ्यश्च तु यद्दानं तद्वृथा निष्फलं भवेत्

ရှက်ကြောက်မှု၊ သာမန်ယဉ်ကျေးမှုတင်၊ လောဘ၊ သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ်ကြောင့် ပေးသော ဒါန—ထို့အပြင် အလုပ်သမား/အမှုထမ်းများထံ ဖိအားဖြင့် ပေးရသော ဒါနလည်း—အလဟသ၊ အကျိုးမရှိ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 50

। अध्याय

အဓ္ဓာယ (အခန်း) ပြီးဆုံး။