Adhyaya 47

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । गीर्वाणाश्च ततः सर्वे ब्रह्माणं शरणं गताः । गजैर्गिरिवराकारैर्हयैश्चैव गजोपमैः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် နတ်တော်အားလုံးသည် ဘြဟ္မာထံ သ refuge ကို ရောက်ကြ၍ တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ဒံပေါက်ကြီးများနှင့် ဒံပေါက်တူမြင်းများဖြင့် လာရောက်ကြသည်။

Verse 2

स्यन्दनैर्नगराकारैः सिंहशार्दूलयोजितैः । कच्छपैर्महिषैश्चान्यैर्मकरैश्च तथापरे

သူတို့သည် မြို့တော်ပုံသဏ္ဍာန် ရထားများဖြင့် လာကြပြီး စင်္ဟာနှင့် ကျားတို့ဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အချို့က လိပ်နှင့် ကျွဲတို့ဖြင့် ဆွဲလာကြပြီး အချို့က မကရာ အင်အားကြီးများဖြင့်လည်း လာကြသည်။

Verse 3

ब्रह्मलोकमनुप्राप्ता देवाः शक्रपुरोगमाः । दृष्ट्वा पद्मोद्भवं देवं साष्टाङ्गं प्रणताः सुराः

အိန္ဒြာဦးဆောင်သော နတ်တော်များသည် ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်ကြပြီး၊ ကြာပန်းမှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာကို မြင်လျှင် စုရတို့သည် အဋ္ဌာင်္ဂပရဏာမဖြင့် အပြည့်အဝ ပူဇော်ဦးချကြသည်။

Verse 4

देवा ऊचुः । जय देव जगद्वन्द्य जय संसृतिकारक । पद्मयोने सुरश्रेष्ठ त्वामेव शरणं गताः

နတ်တော်များက မိန့်ကြားသည်– “အောင်မြင်ပါစေ၊ လောကတစ်လောကလုံးက ဂုဏ်ပြုသော ဒေဝ! အောင်မြင်ပါစေ၊ သံသရာကို စီမံတော်မူသော အရှင်! ကြာပန်းမွေး (ပဒ္မယောနိ)၊ စုရတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ခိုလှုံလာကြပါသည်။”

Verse 5

सोद्वेगं भाषितं श्रुत्वा देवानां भावितात्मनाम् । मेघगम्भीरया वाचा देवराजमुवाच ह

သမာဓိရှိ၍ မြတ်သောစိတ်ထားသည့် ဒေဝတော်များ၏ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သောစကားကို ကြားသော်၊ ဗြဟ္မာသည် မိုးတိမ်ဂর্জနာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဒေဝရာဇ အိန္ဒြာအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 6

किमत्रागमनं देवाः सर्वेषां वै विवर्णता । केनापमानिताः सर्वे शीघ्रं मे कथ्यतां स्वयम्

(ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်:) “ဟေ ဒေဝတော်တို့၊ ဒီနေရာသို့ ဘာကြောင့် လာကြသနည်း။ အားလုံး မျက်နှာအရောင်ဖျော့နေသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ မည်သူက သင်တို့အားလုံးကို အရှက်ခွဲအပမာန်ပြုသနည်း။ ချက်ချင်း ကိုယ်တိုင် ပြောကြလော့။”

Verse 7

देवा ऊचुः । अन्धकाख्यो महादैत्यो बलवान् पद्मसम्भव । तेन देवगणाः सर्वे धनरत्नैर्वियोजिताः

ဒေဝတော်များက လျှောက်တင်ကြသည်– “ပဒ္မမှ ပေါ်ထွန်းတော်မူသောအရှင်၊ အန္ဓကဟု အမည်ရသော မဟာဒေဝ (အဆုရ) တစ်ပါးသည် အလွန်အင်အားကြီး၏။ သူကြောင့် ဒေဝတော်အဖွဲ့အားလုံးသည် ဥစ္စာနှင့် ရတနာတို့မှ ခွဲခွာခံရပါသည်။”

Verse 8

हत्वा देवगणांस्तावदसिचक्रपरद्द्विश्वधैः । गृहीत्वा शक्रभार्यां स दानवोऽपि गतो बलात्

ဓား၊ စက်ရ (ချကရ)၊ ပုဆိန်နှင့် နှစ်ဖက်မြှားသွားလက်နက်တို့ဖြင့် ဒေဝတော်အဖွဲ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ထိုအဆုရသည် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ၏ မဟေသီကိုပါ အင်အားဖြင့် ဖမ်းဆီးကာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 9

देवानां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । चिन्तयामास राजेन्द्र वधार्थं दानवस्य ह

ဒေဝတော်များ၏ စကားကို ကြားသော်၊ လောကပိတామဟ ဗြဟ္မာသည်—အို မင်းကြီး—ထိုအဆုရကို သတ်နိုင်ရန် အကြံအစည်ကို စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 10

अवध्यो दानवः पापः सर्वेषां वो दिवौकसाम् । स त्राता सर्वजगतां नान्यो विद्येत कुत्रचित्

(ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်:) “အပြစ်ရှိသော ဒါနဝသည် သင်တို့ ကောင်းကင်နေသူအားလုံးအတွက် မသတ်နိုင်သောသူ ဖြစ်၏။ လောကအားလုံး၏ ကာကွယ်ရှင်မှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး အခြားသူကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့နိုင်။”

Verse 11

एवमुक्ताः सुराः सर्वे ब्रह्मणा तदनन्तरम् । ब्रह्माणं ते पुरस्कृत्य गता यत्र स केशवः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्ब्रह्माद्याश्चक्रपाणिनम्

ဗြဟ္မာ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် ဒေဝအားလုံးသည် ဗြဟ္မာကို ရှေ့တန်းတင်ကာ ကေရှဝရှိရာသို့ သွားကြ၏။ ထိုနေရာတွင် ဗြဟ္မာနှင့် အခြားသူတို့က စက်ရကိုင်သခင်ကို မျိုးစုံသော စတုတ္တရများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 12

देवा ऊचुः । जय त्वं देवदेवेश लक्ष्म्या वक्षःस्थलाश्रितः । असुरक्षय देवेश वयं ते शरणं गताः

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်– “အောင်မြင်ပါစေ၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝရှင်၊ ရင်ဘတ်၌ သရီလက္ခမီ တည်နေသော အရှင်။ အဆုရာဖျက်ဆီးရှင် ဒေဝရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အရှင်၏ အရိပ်အာဝါသသို့ ခိုလှုံလာကြပါပြီ။”

Verse 13

स्तूयमानः सुरैः सर्वैर्ब्रह्माद्यैश्च जनार्दनः । सम्प्रहृष्टमना भूत्वा सुरसङ्घमुवाच ह

ဗြဟ္မာတို့အပါအဝင် ဒေဝအားလုံးက ချီးမွမ်းသည့်အခါ ဇနာရ္ဒနသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍ ဒေဝအစုအဝေးကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 14

श्रीवासुदेव उवाच । स्वागतं देवविप्राणां सुप्रभाताद्य शर्वरी । किं कार्यं प्रोच्यतां क्षिप्रं कस्य रुष्टा दिवौकसः

သရီဝါစုဒေဝ မိန့်တော်မူသည်– “ဒေဝသဘောရှိသော ဝိပရတို့၊ ကြိုဆိုပါ၏။ ညသည် လွန်သွားပြီး ယခု မနက်အရုဏ်တက်ပြီ။ အမြန်ပြောကြ—ဘယ်ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း၊ ကောင်းကင်နေသူတို့သည် မည်သူ့အပေါ် ဒေါသထွက်နေသနည်း?”

Verse 15

किं दुःखं कश्च संतापः कुतो वा भयमागतम् । कथयन्तु महाभागाः कारणं यन्मनोगतम्

ဤဒုက္ခသည် အဘယ်နည်း၊ ဤပူပန်မှုသည် အဘယ်နည်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ဘယ်ကလာသနည်း။ ကံကောင်းသူတို့၊ စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေသော အကြောင်းရင်းကို ပြောကြပါ။

Verse 16

पराभवः कृतो येन सोऽद्य यातु यमालयम् । एवमुक्तास्तु कृष्णेन कथयामासुरस्य तत्

သင်တို့ကို အရှက်ခွဲသူသည် ယနေ့ပင် ယမမင်း၏ နေရာသို့ သွားစေ! ဟု ကృష్ణက မိန့်တော်မူသဖြင့်၊ သူတို့သည် ထိုအဆုရနှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းကို ပြောပြကြ၏။

Verse 17

दर्शयन्तः स्वकान्देहान् लज्जमाना ह्यधोमुखाः । हृतराज्या ह्यन्धकेन कृता निस्तेजसः प्रभो

အရှက်ကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကာ သူတို့၏ ဒဏ်ရာအမှတ်အသားများပါသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြသကြ၏။ “အရှင်ဘုရား၊ အန္ဓကက ကျွန်ုပ်တို့၏ အာဏာကို လုယူ၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို တောက်ပမှုကင်းမဲ့စေခဲ့ပါသည်။”

Verse 18

पितेव पुत्रं परिरक्ष देव जहीन्द्रशत्रुं सह पुत्रपौत्रैः । तथेति चोक्तः कमलासनेन सुरासुरैर्वन्दितपादपद्मः

“အဖေက သားကို ကာကွယ်သကဲ့သို့၊ အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ; အိန္ဒြ၏ ရန်သူကို သားမြေးတို့နှင့်တကွ သတ်ပစ်ပါ” ဟု ကြာပန်းပေါ်ထိုင်သော ဘြဟ္မာက တောင်းပန်လေရာ၊ ဒေဝနှင့် အဆုရတို့က ပူဇော်ဝတ်ပြုသော ကြာပန်းခြေတော်ရှင်က “တထာစ্তু—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု ပြန်မိန့်တော်မူ၏။

Verse 19

शङ्खं चक्रं गदां चापं संगृह्य परमेश्वरः । उत्थितो भोगपर्यङ्काद्देवानां पुरतस्तदा

ပရမేశ్వరသည် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါနှင့် လေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ဒေဝတို့၏ ရှေ့တော်၌ပင် နဂါးအိပ်ရာမှ ထ၍ ရပ်တော်မူ၏။

Verse 20

श्रीवासुदेव उवाच । पाताले यदि वा मर्त्ये नाके वा यदि तिष्ठति । तं हनिष्याम्यहं पापं येन संतापिताः सुराः

သီရိ ဝါသုဒေဝ မိန့်တော်မူသည်– “သူသည် ပာတာလ၌ဖြစ်စေ၊ လူ့လောက၌ဖြစ်စေ၊ ကောင်းကင်သုခလောက၌ဖြစ်စေ မည်သည့်နေရာ၌တည်နေပါစေ—ဒေဝတားတို့ကို ဆင်းရဲစေသော အပြစ်သားကို ငါ သတ်ဖြတ်မည်”။

Verse 21

स्वं स्थानं यान्तु गीर्वाणाः संतुष्टा भावितौजसः । विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्माद्यास्ते सवासवाः

“ဒေဝတားတို့သည် မိမိတို့၏ နေရာဌာနသို့ စိတ်ကျေနပ်၍ အင်အားတိုးတက်ကာ ပြန်သွားကြစေ။” ဟု ဗိဿဏု၏ မိန့်တော်ကို ကြားသော် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် အိန္ဒြာနှင့်အတူ ထိုအတိုင်း ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 22

स्वयानैस्तु हरिं नत्वा हृदि तुष्टा दिवं ययुः

မိမိတို့၏ ဒိဗ္ဗယာဉ်များဖြင့် ဟရီကို ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြုကာ၊ စိတ်နှလုံးအပြည့်အဝ ကျေနပ်တည်ငြိမ်လျက် ကောင်းကင်သုခလောကသို့ သွားကြ၏။

Verse 47

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ” — အခန်းအဆုံးကို ပြသသော စာရေးမှတ်တမ်းအမှတ်အသား။