Adhyaya 42

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पिप्पलेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महायोगी पिप्पलादो महातपाः

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အထွတ်အမြတ် ပိပ္ပလေရှ္ဝရသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ တပဿာကြီးမားသော မဟာယောဂီ၊ စိဒ္ဓ ပိပ္ပလာဒ သည် တည်ရှိနေ၏။”

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । पिप्पलादस्य चरितं श्रोतुमिच्छाम्यहं विभो । माहात्म्यं तस्य तीर्थस्य यत्र सिद्धो महातपाः

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်သည်– “အို ဗိဘို၊ ပိပ္ပလာဒ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ (चरित) ကို ကျွန်ုပ် နားထောင်လိုပါသည်။ ထို့ပြင် စိဒ္ဓ မဟာတပသ္ဝီ တည်ရှိရာ ထိုတီရ္ထ၏ မဟိမားကိုလည်း သိလိုပါသည်။”

Verse 3

कस्य पुत्रो महाभाग किमर्थं कृतवांस्तपः । एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ

အို မဟာဘဂါ! သူသည် မည်သူ၏ သားနည်း၊ မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် တပဿယာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ အို အပြစ်ကင်းသူ၊ ဤအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । मिथिलास्थो महाभागो वेदवेदाङ्गपारगः । याज्ञवल्क्यः पुरा तात चचार विपुलं तपः

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်– “အို ချစ်သား၊ အတိတ်ကာလ၌ မိသီလာ၌ နေထိုင်၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဂုဏ်ထူးရှင် ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် တပဿယာကို အလွန်ကျယ်ပြန့်စွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။”

Verse 5

तापसी तस्य भगिनी याज्ञवल्क्यस्य धीमतः । सा सप्तमेऽपि वर्षे च वैधव्यं प्राप दैवतः

တပသီသည် ဉာဏ်ပညာကြီးမားသော ယာဇ္ဉဝလ္က്യ ရှင်၏ ညီမဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာအရ သူမသည် ခုနှစ်နှစ်မြောက်အရွယ်၌ပင် မုဆိုးမဖြစ်သွားခဲ့သည်။

Verse 6

पूर्वकर्मविपाकेन हीनाभूत्पितृमातृतः । नाभूत्तत्पतिपक्षेऽपि कोऽपीत्येकाकिनी स्थिता

အတိတ်ကံ၏ အကျိုးပွားကြောင့် သူမသည် အဖနှင့် အမိကို ဆုံးရှုံးကာ မိဘမဲ့ဖြစ်သွားသည်။ ခင်ပွန်းဘက်တွင်လည်း မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် သူမသည် လုံးဝ တစ်ယောက်တည်း နေရသည်။

Verse 7

भूमौ भ्रमन्ती भ्रातुः सा समीपमगमच्छनैः । चचार च तपः सोऽपि परलोकसुखेप्सया

မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း သူမသည် တဖြည်းဖြည်း အစ်ကို၏ အနီးသို့ ရောက်လာ하였다။ အစ်ကိုလည်း ပရလောက၏ သုခကို မျှော်လင့်ကာ တပဿယာကို ဆောင်ရွက်နေ하였다။

Verse 8

चचार सापि तत्रस्था शुश्रूषन्ती महत्तपः । कस्मिंश्चित्समये साथ स्नाताहनि रजस्वला

သူမလည်း ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကာ မဟာတပဿာကို စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုလျက်ရှိ하였다။ တစ်ခါတစ်ရံ နေ့ခင်းရေချိုးပြီးနောက် မိန်းမသွေးဆင်း (ရာသီ) ဖြစ်လာ하였다။

Verse 9

अन्तर्वासो धृतवती दृष्ट्वा कर्पटकं रहः । याज्ञवल्क्योऽपि तद्रात्रौ सुप्तो यत्र सुसंवृतः

သူမသည် လျှို့ဝှက်စွာ အဝတ်တစ်ထည်ကို တွေ့မြင်၍ အတွင်းဝတ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်하였다။ ယာဇ္ဉဝလ္က്യလည်း ထိုညတွင် မိမိအိပ်ရာနေရာ၌ ကောင်းစွာဖုံးအုပ်လျက် အိပ်ပျော်နေ하였다။

Verse 10

स्वप्नं दृष्ट्वात्यजच्छुक्रं कौपीने रक्तबिन्दुवत् । विराजितेन तपसा सिद्धं तदनलप्रभम्

အိပ်မက်ကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် ကောပီနပေါ်သို့ သွေးစက်တစ်စက်ကဲ့သို့ သုက္ကရကို ထုတ်လွှတ်하였다။ သို့ရာတွင် တပဿာ၏ တောက်ပသောတေဇကြောင့် ထိုအရာသည် စိဒ္ဓဖြစ်ကာ မီးကဲ့သို့ တောက်လက်လာ하였다။

Verse 11

यावत्प्रबुद्धो विप्रोऽसौ वीक्ष्योच्छिष्टं तदंशुकम् । चिक्षेप दूरतोऽस्पृश्यं शौचं कृत्वा विधानतः

ထိုဗြာဟ္မဏသည် နိုးထလာ၍ အဝတ်သည် အညစ်အကြေးဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော် ၎င်းကို မထိသင့်သောအရာဟုယူဆကာ အဝေးသို့ ပစ်ချ하였다။ ထို့နောက် ဓမ္မနည်းအတိုင်း သန့်စင်မှုကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 12

निषिद्धं तु निशि स्नानमिति सुष्वाप स द्विजः । निशीथे सापि तद्वस्त्रं भगस्यावरणं व्यधात्

“ညအချိန် ရေချိုးခြင်းသည် တားမြစ်ထားသည်” ဟုတွေးကာ ထိုဒွိဇသည် ပြန်လည်အိပ်ပျော်သွား하였다။ ညသန်းခေါင်တွင် သူမသည် ထိုအဝတ်တစ်ထည်တည်းကို မိမိ၏ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါကို ဖုံးအုပ်ရန် အသုံးပြု하였다။

Verse 13

प्रातरन्वेषयामास मुनिर्वस्त्रमितस्ततः । ततः सा ब्राह्मणी प्राह किं अन्वेषयसे प्रभो । केन कार्यं तव तथा वदस्व मम तत्त्वतः

နံနက်ခင်းတွင် မုနိသည် မိမိ၏ဝတ်ရုံကို ဒီဘက်ဟိုဘက် လိုက်လံရှာဖွေ하였다။ ထိုအခါ ဗြာဟ္မဏီမက “အရှင်၊ သင်ဘာကို ရှာဖွေနေသနည်း။ သင်၏ရည်ရွယ်ချက်သည် အဘယ်နည်း—အမှန်တကယ် ပြောပြပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 14

याज्ञवल्क्य उवाच । अपवित्रो मया भद्रे स्वप्नो दृष्टोऽद्य वै निशि । सक्लेदं तत्र मे वस्त्रं निक्षिप्तं तन्न दृश्यते

ယာဇ္ဉဝလ్కျက “မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ယနေ့ညတွင် မသန့်ရှင်းသော အိပ်မက်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဝတ်ရုံကို အဲဒီနေရာတွင် စိုစွတ်နေသဖြင့် ချန်ထားခဲ့သည်; ယခုတော့ မမြင်ရတော့” ဟု ဆို하였다။

Verse 15

तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणी वाक्यं भीतभीतावदन्नृप । तद्वस्त्रं तु मया विप्र स्नात्वा ह्यन्तः कृतं महत्

ထိုစကားကို ကြားသော် ဗြာဟ္မဏီမသည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်ကာ “အို မင်းကြီး၊ အို အလေးအမြတ်ပြုရသော ဗြာဟ္မဏ! အဝတ်ရုံကို ကျွန်မ လက်ထိမိခဲ့သည်။ ရေချိုးပြီးနောက် အတွင်းခန်းထဲတွင် ထားလိုက်မိ၍ အပြစ်ကြီးတစ်ရပ် ဖြစ်သွားပါပြီ” ဟု ပြော하였다။

Verse 16

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हाहेत्युक्त्वा महामुनिः । निपपात तदा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः

သူမ၏စကားကို ကြားသော် မဟာမုနိသည် “ဟာယ! ဟာယ!” ဟု အော်ကာ ချက်ချင်း မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်—အမြစ်ဖြတ်ခံထားရသော သစ်ပင်ကဲ့သို့။

Verse 17

किमेतदिति सेत्युक्त्वा ह्याकाशमिव निर्मला । आश्वासयन्ती तं विप्रं प्रोवाच वचनं तदा

“ဒါဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု ဆိုကာ ကောင်းကင်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော သူမသည် ဗြာဟ္မဏကို သက်သာစေ၍ နှစ်သိမ့်လျက် ထိုအခါပင် စကားတစ်ခွန်း ပြော하였다။

Verse 18

वदस्व कारणं तात गुह्याद्गुह्यतरं यदि । प्रतीकारोऽस्य येनैव विमृश्य क्रियते त्वरा

ချစ်သားရေ၊ အကြောင်းရင်းကို ပြောပါ—လျှို့ဝှက်မှုထက်ပင် ပိုလျှို့ဝှက်နေသော်လည်း—ကောင်းကောင်းစဉ်းစားပြီးနောက် သင့်လျော်သော ကုထုံးကို အလျင်အမြန် ဆောင်ရွက်နိုင်စေရန်။

Verse 19

ततः स सुचिरं ध्यात्वा लब्धवाग्वै ततः क्षणम् । प्रोवाच साध्वसमना यत्तच्छृणु नरेश्वर

ထို့နောက် သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားတရားထိုင်လျက်နေပြီး၊ ခဏအကြာတွင် စကားပြန်ရကာ စိတ်ပူပန်သဖြင့် ပြောသည်—“လူတို့၏အရှင်မင်းကြီး၊ ဖြစ်ပျက်သမျှကို နားထောင်ပါ။”

Verse 20

नात्र दोषोऽस्ति ते कश्चिन्मम चैव शुभव्रते । तवोदरे तु गर्भो यस्तत्र दैवं परायणम्

ဤအမှု၌ အပြစ်မရှိ—သင်၌လည်း မရှိ၊ ငါ၌လည်း မရှိ၊ မင်္ဂလာသစ္စာဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းသူမိန်းမရေ။ သို့သော် သင်၏ဝမ်း၌ရှိသော သန္ဓေကလေးအတွက်တော့ ဒေဝကံကြမ္မာသာ နောက်ဆုံးအာရုံခံရာ ဖြစ်၏။

Verse 21

तस्य तत्त्वेन रक्षा च त्वया कार्या सदैव हि । विनाशी नैव कर्तव्यो यावत्कालस्य पर्ययः

ထို့ကြောင့် သူ့ကို အမှန်တရားအတိုင်း အမြဲကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည်။ ကာလ၏လှည့်ပြောင်းမှု ပြည့်စုံသည့်အထိ သူ့ပျက်စီးခြင်းကို မဖြစ်စေပါနှင့်။

Verse 22

तथेति व्रीडिता साध्वी दूयमानेन चेतसा । अपालयच्च तं गर्भं यावत्पुत्रो ह्यजायत

“အဲဒီအတိုင်းပါ” ဟု သီလရှင်မက လက်ခံကာ ရှက်ကြောက်၍ စိတ်အတွင်းနာကျင်နေသော်လည်း၊ သားလေးမွေးဖွားလာသည့်အထိ ထိုသန္ဓေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

Verse 23

जातमात्रं च तं गर्भं गृहीत्वा ब्राह्मणी च सा । अश्वत्थच्छायामाश्रित्य तमुत्सृज्य वचोऽब्रवीत्

ကလေးမွေးဖွားချင်းချင်း ထိုဗြာဟ္မဏီမသည် မွေးကင်းစကို ချီယူ하였다။ အရှဝတ္ထ (ပိပယ်) သစ်ရိပ်အောက်၌ ခိုလှုံကာ ထိုကလေးကို ထားပြီး ဤသို့သော စကားကို ဆိုလေ၏။

Verse 24

यानि सत्त्वानि लोकेषु स्थावराणि चराणि च । तानि सर्वाणि रक्षन्तु त्यक्तं वै बालकं मया

“လောကများအတွင်းရှိ သတ္တဝါအားလုံး—တည်ငြိမ်သောသူနှင့် လှုပ်ရှားသောသူတို့—ငါစွန့်ထားသော ဤကလေးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြပါစေ။”

Verse 25

एवमुक्त्वा गता सा तु ब्राह्मणी नृपसत्तम । तथागतः स तु शिशुस्तत्र स्थित्वा मुहूर्तकम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ထိုဗြာဟ္မဏီမသည် ထွက်ခွာသွားလေ၏။ ထိုကလေးသည် ထားခဲ့သကဲ့သို့ပင် အဲဒီနေရာ၌ ခဏတာ နေတည်လေ၏။

Verse 26

पाणिपादौ विनिक्षिप्य निकुञ्च्य नयने शुभे । आस्यं तु विकृतं कृत्वा रुरोद विकृतैः स्वरैः

သူသည် လက်နှင့်ခြေကို ချထား၍ လှပသော မျက်လုံးနှစ်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ကာ မျက်နှာကို ကွဲပြားအောင် ချိုးကွေ့ပြီး ကြမ်းတမ်းကာ မညီမညာသော အသံဖြင့် ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 27

तेन शब्देन वित्रस्ताः स्थावरा जङ्गमाश्च ये । आकम्पिता महोत्पातैः सशैलवनकानना

ထိုအသံကြောင့် တည်ငြိမ်သောသတ္တဝါနှင့် လှုပ်ရှားသောသတ္တဝါအားလုံး ကြောက်လန့်သွားကြ၏။ မဟာနိမိတ်အထူးများနှင့်အတူ တောင်တန်း၊ တောအုပ်၊ တောရိုင်းများပါဝင်သော မြေကြီးသည် တုန်လှုပ်ကာ လှုပ်ရှားလေ၏။

Verse 28

ततो ज्ञात्वा महद्भूतं क्षुधाविष्टं द्विजर्षभम् । न जहाति नगश्छायां पानार्थाय ततः परम् । अपिबच्च सुतं तस्मादभृतं चैव भारत

ထို့နောက် အခြေအနေကြီးမားကြောင်းကို သိမြင်၍—ဆာလောင်ခြင်းကပ်လျက်ရှိသော ဗြာဟ္မဏတို့အတွင်း အမြတ်ဆုံးသူ (ဒွိဇဩဿဘ) ကို တွေ့သဖြင့်—သောက်ရေရှာရန်ပင် သစ်ပင်အရိပ်ကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့။ အို ဘာရတ၊ သူမသည် သူ့ထံမှ နို့ကို စို့သောက်ကာ သားကို ပြုစုထိန်းသိမ်း၍ အသက်ရှင်စေ하였다။

Verse 29

एवं स वर्धितस्तत्र कुमारो निजचेतसि । चिन्तयामास विश्रब्धः किं मम ग्रहगोचरम्

ဤသို့ ထိုနေရာ၌ ပြုစုမွေးမြူခံရသော ကုမာရသည် မိမိစိတ်အတွင်း တည်ငြိမ်စွာ စဉ်းစားလေ၏—“ငါ၏ ဂြဟ-ဂိုစရ (ကြယ်ဂြိုဟ်လှုပ်ရှားမှု) သည် အဘယ်နည်း? ငါ့ကံကြမ္မာပေါ်သို့ မည်သည့်ဂြိုဟ်အာနိသင် ကျရောက်သနည်း?”

Verse 30

ततः क्रूरसभाचारः क्रूरं दृष्ट्वा निरीक्षितः । पपात सहसा भूमौ शनैश्चारी शनैश्चरः

ထို့နောက် အစည်းအဝေး၌ ကြမ်းတမ်းသော အကျင့်အကြံကြောင့် နာမည်ကြီးသော ရှနိုင်းရှ္စရ (Śanaiścara) သည် ကြမ်းတမ်းသော မျက်စိဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ခံရသဖြင့် ချက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏—နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားသူပင် နိမ့်ကျသွားလေသည်။

Verse 31

उवाच च भयत्रस्तः कृताञ्जलिपुटस्तदा । किं मयापकृतं विप्र पिप्पलाद महामुने

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်၍ ထိုအခါ လက်အုပ်ချီကာ ပြောလေ၏—“အို ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ အို မဟာမုနိ ပိပ္ပလာဒ! ကျွန်ုပ်သည် သင့်အပေါ် မည်သို့ အပြစ်ပြုမိပါသနည်း?”

Verse 32

चरन्वै गगनाद्येन पातितो धरणीतले । सौरिणा ह्येवमुक्तस्तु पिप्पलादो महामुनिः

ကောင်းကင်၌ လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် သူသည် အာနိသင်တစ်ရပ်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံရ၏။ စောရီ (Śani) က ဤသို့ ပြောဆိုသော် မဟာမုနိ ပိပ္ပလာဒသည် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

Verse 33

क्रोधरूपोऽब्रवीद्वाक्यं तच्छृणुष्व नराधिप । पितृमातृविहीनस्य मम बालस्य दुर्मते । पीडां करोषि कस्मात्त्वं सौरे ब्रूहि ह्यशेषतः

ဒေါသရုပ်ကိုယူ၍ သူက ပြောသည်— “နားထောင်လော့၊ လူတို့၏ဘုရင်တော်။ အဖေမိခင်မရှိသော ငါ့ကလေးကို သင်အဘယ်ကြောင့် နှိပ်စက်သနည်း။ စောရီ၊ စိတ်ကောက်သောသူ၊ အကြောင်းရင်းအားလုံးကို ပြောလော့။”

Verse 34

शनैश्चर उवाच । क्रूरस्वभावः सहजो मम दृष्टिस्तथेदृशी । मुञ्चस्व मां तथा कर्ता यद्ब्रवीषि न संशयः

ရှနိဿ္စရက ပြောသည်— “ကြမ်းတမ်းသောသဘောသည် ငါ့အတွက် မွေးရာပါဖြစ်ပြီး ငါ့အမြင်လည်း ထိုသဘောတူတူပင်။ ငါ့ကို လွှတ်လော့; သင်ပြောသမျှကို ငါလုပ်မည်—သံသယမရှိ။”

Verse 35

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति बालानां वर्षादा षोडशाद्ग्रह । पीडा त्वया न कर्तव्या एष ते समयः कृतः

ပိပ္ပလာဒက ပြောသည်— “ယနေ့မှစ၍၊ ဂြဟာ (Graha) အို၊ တစ်နှစ်အရွယ်မှ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ထိ ကလေးများကို သင်မနှိပ်စက်ရ။ ဤသည်မှာ သင့်အတွက် ငါချမှတ်သော သဘောတူကတိ ဖြစ်သည်။”

Verse 36

एवमस्त्विति चोक्त्वा स जगाम पुनरागतः । देवमार्गं शनैश्चारी प्रणम्य ऋषिसत्तमम्

“အဲဝမ်အස්တု—အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆိုကာ သူထွက်ခွာသွားပြီး နောက်တဖန် ပြန်လာသည်။ နတ်တို့၏လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်းသွားရင်း အမြတ်ဆုံး ရှိသူရသီကို ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 37

गते चादर्शनं तत्र सोऽपि बालो महाग्रहः । विचिन्तयन्वै पितरं क्रोधेन कलुषीकृतः

သူထွက်ခွာသွား၍ အဲဒီနေရာတွင် မမြင်ရတော့သည့်အခါ၊ အရွယ်နုသော်လည်း အင်အားကြီးသော ဂြဟာသည်လည်း အဖေကို စဉ်းစားတွေးတောနေပြီး ဒေါသကြောင့် စိတ်မည်းမှောင်သွား하였다။

Verse 38

आग्नेयीं धारणां ध्यात्वा जनयामास पावकम् । कृत्यामन्त्रैर्जुहावाग्नौ कृत्या वै संभवत्विति

မီးဓာတ်ဆိုင်ရာ “အာဂ္နေယ ဓာရဏာ” ကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဓ്യာန်ပြု၍ သူသည် ပဝက—သန့်ရှင်းသော မီးကို ပေါ်ထွန်းစေ하였다။ ထို့နောက် ကෘတျယာ မန္တရများဖြင့် ထိုမီးထဲသို့ အာဟုတိ ပူဇော်ကာ “ကෘတျယာ အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းပါစေ” ဟု ဆို하였다။

Verse 39

तावज्झटिति सा कन्या ज्वालामालाविभूषिता । हुतभुक्सदृशाकारा किं करोमीति चाब्रवीत्

ချက်ချင်းပင် တစ်ခဏအတွင်း မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာ하였다။ အာဟုတိကို စားသုံးသော အဂ္နိနှင့် ဆင်တူသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် “ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု မေး하였다။

Verse 40

शोषयामि समुद्रान् किं चूर्णयामि च पर्वतान् । अवनिं वेष्टयामीति पातये किं नभस्तलम्

“ပင်လယ်များကို ခြောက်သွေ့စေမလား။ တောင်တန်းများကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွစေမလား။ မြေပြင်ကို ဝိုင်းပတ်ပိတ်ဆို့မလား။ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်မိုးခုံးကိုပင် လှဲချမလား။”

Verse 41

कस्य मूर्ध्नि पतिष्यामि घातयामि च कं द्विज । शीघ्रमादिश्यतां कार्यं मा मे कालात्ययो भवेत्

“ငါ ဘယ်သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ကျရမလဲ။ ဘယ်သူကို သတ်ဖြတ်ရမလဲ၊ ဟေ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)။ လုပ်ရမည့်အမှုကို မြန်မြန် အမိန့်ပေးပါ၊ ငါ့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အချိန် မဖြုန်းတီးစေချင်။”

Verse 42

। अध्याय

“အဓျာယ”—ကျမ်းစာတွင် အခန်း (Adhyāya) ကို ညွှန်ပြသော အခန်းခွဲအမှတ်အသား။

Verse 43

महता क्रोधवेगेन मया त्वं चिन्तिता शुभे । पिता मे याज्ञवल्क्यश्च तस्य त्वं पत माचिरम्

အမျက်ဒေါသကြီး၏ လှိုင်းတံပိုးကြောင့်၊ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ငါသည် သင့်ကို ခေါ်ယူလိုက်၏။ ငါ့အဖေ ယာဇ္ဉဝလ္က്യ ဖြစ်သည်—သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လော့၊ မနှောင့်နှေးနှင့်။

Verse 44

एवमुक्त्वागमच्छीघ्रं स्फोटयन्ती नभस्तलम् । मिथिलास्थो महाप्राज्ञस्तपस्तेपे महामनाः

ထိုသို့ အမိန့်ရပြီးနောက်၊ သူမသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာကာ ကောင်းကင်ပြင်ကို ခွဲဖောက်သကဲ့သို့ သွားလေ၏။ တစ်ဖက်တွင် မိသီလာ၌ ဉာဏ်ကြီးမား၍ စိတ်ဓာတ်ကြီးသော မဟာမုနိသည် တပဿာ၌ တည်နေ၏။

Verse 45

यावत्पश्यति दिग्भागं ज्वलनार्कसमप्रभम् । याज्ञवल्क्यो महातेजा महद्भूतमुपस्थितम्

မဟာတေဇရှိသော ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် မီးနှင့် နေကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော အရပ်တစ်ဖက်သို့ ကြည့်ရာတွင်၊ မဟာဓာတ်ဘူတတစ်ပါးက မိမိရှေ့၌ ရပ်နေသည်ကို မြင်လေ၏။

Verse 46

तद्दृष्ट्वा सहसायान्तं भीतभीतो महामुनिः । अनुयुक्तोऽथ भूतेन जनकं नृपतिं ययौ

ထိုအရာသည် ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် လာရောက်သဖြင့် မြင်လိုက်ရာ မဟာမုနိသည် ကြောက်လန့်ကာ တုန်လှုပ်လေ၏။ ထို့နောက် ထိုဘူတက ဖိအားပေးသဖြင့် သူသည် မင်းကြီး ဇနက ထံသို့ သွားလေ၏။

Verse 47

शरण्यं मामनुप्राप्तं विद्धि त्वं नृपसत्तम । महद्भूतभयाद्रक्ष यदि शक्नोषि पार्थिव

“အို မင်းတော်အမြတ်ဆုံး၊ ငါသည် သင့်ထံသို့ ခိုလှုံရန် ရောက်လာသူဟု သိပါ။ အို မြေကြီး၏ အုပ်စိုးရှင်၊ သင်တတ်နိုင်လျှင် ထိုမဟာဘူတ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှ ငါ့ကို ကာကွယ်ပါ။”

Verse 48

ब्रह्मतेजोभवं भूतमनिवार्यं दुरासदम् । न च शक्नोम्यहं त्रातुं राजा वचनमब्रवीत्

မင်းကြီးက ပြောသည်—“ဤသတ္တဝါသည် ဘြဟ္မာ၏ တေဇောဓာတ်မီးတောက်မှ ပေါက်ဖွားသောအရာ၊ တားမရ၊ ချဉ်းကပ်မရ။ ငါသည် သင့်ကို ကယ်တင်မနိုင်။”

Verse 49

ततश्चान्यं नृपश्रेष्ठं शरणार्थी महातपाः । जगाम तेन मुक्तोऽसौ चेन्द्रस्य सदनं भयात्

ထို့နောက် မဟာတပသီသည် အကာအကွယ်ရှာ၍ အခြား မင်းမြတ်တစ်ပါးထံ သွား၏။ ထိုနေရာတွင်လည်း ပြန်လှန်ခံရသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ကာ အိန္ဒြာ၏ နန်းတော်သို့ ဆက်လက်သွားလေသည်။

Verse 50

देवराज नमस्तेऽस्तु महाभूतभयान्नृप । कम्पमानोऽब्रवीद्विप्रो रक्षस्वेति पुनःपुनः

“ဒေဝရာဇာ အရှင်၊ နမස්ကာရပါ။ မဟာဘူတ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်” ဟု တုန်လှုပ်နေသော ဘြာဟ္မဏက “ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ တောင်းပန်၏။

Verse 51

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवराजोऽब्रवीदिदम् । न शक्नोमि परित्रातुं ब्रह्मकोपादहं मुने

သူ၏စကားကို ကြားသော် ဒေဝရာဇာက ပြောသည်—“မုနိရေ၊ ဘြဟ္မာ၏ အမျက်ကို ကြောက်၍ ငါသည် သင့်ကို ကယ်မနိုင်။”

Verse 52

ततः स ब्रह्मभवनं ब्राह्मणो ब्रह्मवित्तमः । जगाम विष्णुलोकं च तेनापीत्युक्त एव सः

ထို့နောက် ဘြဟ္မကို အမြင့်ဆုံးသိမြင်သူ ဘြာဟ္မဏသည် ဘြဟ္မာ၏ ဘဝနသို့ သွား၏။ ထို့ပြင် ဗိဿဏုလောကသို့လည်း ရောက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင်ပါ အတူတူသော စကားကိုသာ ကြားရ၏။

Verse 53

ततः स मुनिरुद्विग्नो निराशो जीविते नृप । अनुगम्यमानो भूतेन अगच्छच्छङ्करालयम्

ထို့နောက် မုနိသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ အသက်ရှင်မှုအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွားကာ၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုဘူတသတ္တဝါ၏ လိုက်လံခြေရာခံခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း ရှင်ကရာ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 54

तस्य योगबलोपेतो महादेवस्य पाण्डव । नखमांसान्तरे गुप्तो यथा देवो न पश्यति

ယောဂအင်အားဖြင့် ပြည့်စုံသော ထို(ဘူတ)သည်၊ အို ပাণ্ডဝ၊ မဟာဒေဝ၏ လက်သည်းနှင့် အသားကြားရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော အကွာအဝေးတွင် လျှို့ဝှက်ဝင်ကာ၊ ဘုရားသခင် မမြင်စေရန် လုပ်လေ၏။

Verse 55

तदन्ते चागमद्भूतं ज्वलनार्कसमप्रभम् । मुञ्च मुञ्चेति पुरुषं देवदेवं महेश्वरम्

ထိုအဖြစ်အပျက်၏ အဆုံးတွင် မီးနှင့် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဘူတတစ်ပါး ရောက်လာ၍ “လွှတ်ပါ၊ လွှတ်ပါ” ဟု အော်ဟစ်ကာ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေရှဝရအား လျှောက်လေ၏။

Verse 56

एवमुक्तो महादेवस्तेन भूतेन भारत । योगीन्द्रं दर्शयामास नखमांसान्तरे तदा

ထိုဘူတ၏ စကားအတိုင်း၊ အို ဘာရတ၊ မဟာဒေဝသည် ထိုအခါ ယောဂီတို့၏ အရှင်ကို ထင်ရှားပြသလေ၏—လက်သည်းနှင့် အသားကြားတွင် တည်နေသည်ဟု မြင်ရလေ၏။

Verse 57

संस्थाप्य भूतं भूतेशः परमापद्गतं मुनिम् । उवाच मा भैस्त्वं विप्र निर्गच्छस्व महामुने

ဘူတေရှ (ရှီဝ) သည် ထိုဘူတကို ထိန်းချုပ်၍ ၎င်း၏နေရာ၌ တည်စေပြီး၊ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ထဲကျရောက်နေသော မုနိအား “မကြောက်ပါနှင့်၊ အို ဗိပရ၊ လုံခြုံစွာ ထွက်ခွာလော့၊ အို မဟာမုနိ” ဟု မိန့်တော်မူလေ၏။

Verse 58

ततः सुसूक्ष्मदेहस्थं भूतं दृष्ट्वाब्रवीदिदम् । किमस्य त्वं महाभूत करिष्यसि वदस्व मे

ထို့နောက် အလွန်သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ထည်အတွင်း တည်နေသော ဘူတကို မြင်၍ သူက ပြောသည်– “အို မဟာဘူတ၊ ဤသူအား မည်သို့ ပြုမည်နည်း၊ ငါ့အား ပြောလော့။”

Verse 59

कृत्योवाच । क्रोधाविष्टेन देवेश पिप्पलादेन चिन्तिता । अस्य देहं हनिष्यामि हिंसार्थं विद्धि मां प्रभो

ကృတ்யာ က ပြောသည်– “အို ဒေဝေရှ၊ ဒေဝတားတို့၏ အရှင်၊ ဒေါသလွှမ်းမိုးနေသော ပိပ္ပလာဒက ငါ့ကို စီမံဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ဤသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ငါဖျက်ဆီးမည်—အို प्रभု၊ ငါသည် အန္တရာယ်ပြုရန် ရည်ရွယ်သူဟု သိလော့။”

Verse 60

एतच्छ्रुत्वा महादेवो भूतस्य वदनाच्च्युतम् । कटिस्थं याज्ञवल्क्यं च मन्त्रयामास मन्त्रवित्

ဤသို့ ကြားသော် မဟာဒေဝ—မန္တရသိသူ—သည် ဘူတ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသော စကားကို အလေးထား၍ မိမိ၏ ခါးနား၌ ရှိသော ယာဇ္ဉဝလ్కျနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေး하였다။

Verse 61

योगीश्वरेति विप्रस्य कृत्वा नाम युधिष्ठिर । विसर्जयित्वा देवेशस्तत्रैवान्तरधीयत

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ဒေဝတားတို့၏ အရှင်သည် ထိုဗြာဟ္မဏအား “ယောဂီရှဝရ” ဟူသော အမည်ပေး၍ လွှတ်တော်မူပြီး ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာယ်မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 62

प्रेषयित्वा तु तं भूतं पिप्पलादोऽपि दुर्मनाः । पितृमातृसमुद्विग्नो नर्मदातटमाश्रितः

ဘူတကို စေလွှတ်ပြီးနောက် ပိပ္ပလာဒလည်း စိတ်ညစ်ညူးလာ하였다။ မိဘအကြောင်း စိုးရိမ်ပူပန်၍ နရ္မဒါမြစ်ကမ်းနား၌ ခိုလှုံနေ하였다။

Verse 63

एकाङ्गुष्ठो निराहारो वर्षादा षोडशान्नृप । तोषयामास देवेशमुमया सह शङ्करम्

အို မင်းကြီး၊ ခြေချောင်းတစ်ချောင်းပေါ်တွင်သာ ရပ်တည်၍ အစာမစားဘဲ ဆယ့်ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင်၊ ဥမာနှင့်အတူ ဒေဝတို့၏အရှင် ရှင်ကရ (သင်္ကရ) ကို ပူဇော်ကာ ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 64

ततस्तत्तपसा तुष्टः शङ्करो वाक्यमब्रवीत्

ထို့နောက် ထိုတပဿာကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသော ရှင်ကရသည် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 65

ईश्वर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते विप्र तपसानेन सुव्रत । वरं वृणीष्व ते दद्मि मनसा चेप्सितं शुभम्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်– “အို ဗြာဟ္မဏ၊ အို သီလကတိကဝတ်မြတ်သူ၊ ဤတပဿာကြောင့် ငါသည် သင်ကို အလွန်ပင် ကျေနပ်တော်မူ၏။ ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့; သင်၏စိတ်၌ ထားရှိသော မင်္ဂလာအလိုဆန္ဒကို ငါ ပေးအပ်မည်။”

Verse 66

पिप्पलाद उवाच । यदि मे भगवांस्तुष्टो यदि देयो वरो मम । अत्र संनिहितो देव तीर्थे भव महेश्वर

ပိပ္ပလာဒ မိန့်သည်– “ဘဂဝန်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်တော်မူပါက၊ ကျွန်ုပ်အား ဆုတောင်းပေးမည်ဆိုပါက၊ အို ဒေဝ၊ ဤတီရ္ထ၌ ဤနေရာတွင်ပင် ကိန်းဝပ်တော်မူပါ။ အို မဟေရှဝရ၊ ဤတီရ္ထ၌ တည်နေတော်မူပါ။”

Verse 67

एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा पिप्पलादं महामुनिम् । जगामादर्शनं देवो भूतसङ्घसमन्वितः

ဤသို့ တောင်းလျှောက်သဖြင့် ဒေဝသည် မဟာမုနိ ပိပ္ပလာဒအား “တထာစ্তু—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု မိန့်တော်မူကာ၊ ဘူတဂဏများနှင့်အတူ မျက်စိမှောက်မှ ပျောက်ကွယ်၍ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 68

पिप्पलादो गते देवे स्नात्वा तत्र महाम्भसि । स्थापयित्वा महादेवं जगामोत्तरपर्वतम्

နတ်ဘုရား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပိပ္ပလာဒသည် ထိုနေရာရှိ မဟာရေတွင် ရေချိုးသန့်စင်ကာ၊ ထို့နောက် မဟာဒေဝကို တည်ထောင်ပူဇော်ပြီး မြောက်ဘက်တောင်သို့ သွားလေ၏။

Verse 69

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या स्नात्वा मन्त्रयुतं नृप । तर्पयित्वा पित्ःन् देवान् पूजयेच्च महेश्वरम्

အို မင်းကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ လူသည် ဘက္တိဖြင့် မန္တရများနှင့်အတူ ရေချိုးသန့်စင်ရမည်; ထို့နောက် ပိတೃများနှင့် နတ်များအား တර්ပဏ ပူဇော်ကာ မဟေရှဝရကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 70

अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यनुत्तमम् । मृतो रुद्रपुरं याति नात्र कार्या विचारणा

သူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အလွန်မြတ်သော အကျိုးကို ရရှိပြီး၊ သေဆုံးသည့်အခါ ရုဒြပုရသို့ သွားရသည်; ဤအကြောင်း၌ သံသယ သို့မဟုတ် စဉ်းစားရန် မလို။

Verse 71

अथ यो भोजयेद्विप्रान् पित्ःनुद्दिश्य भारत । तस्य ते द्वादशाब्दानि मोदन्ते दिवि तर्पिताः

ထို့ပြင် အို ဘာရတ၊ ပိတೃများကို ရည်ညွှန်း၍ ဗြာဟ္မဏများအား အစာကျွေးသူရှိလျှင်၊ ထိုသူ၏ ပိတೃများသည် တೃप्त၍ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင် ပျော်ရွှင်ကြသည်။

Verse 72

संन्यासेन तु यः कश्चित्तत्र तीर्थे तनुं त्यजेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकात्कदाचन

သို့သော် သံန്യാസအခြေအနေဖြင့် ထိုတီရ္ထ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူ၏ လမ်းကြောင်းသည် မပြန်လှန်နိုင်သော အနိဝတ္တဖြစ်၏; သူသည် ရုဒြလောကမှ မည်သည့်အခါမျှ မပြန်လာ။

Verse 73

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्पृष्ठे हि त्वयानघ । माहात्म्यं पिप्पलादस्य तीर्थस्योत्पत्तिरेव च

အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သင်မေးမြန်းသကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ—ပိပ္ပလాద၏ မဟိမနှင့် ဤတီရ္ထ၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကိုပါ။

Verse 74

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

ဤပုဏ္ဏကထာသည် ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ အပြစ်ဖျက်သိမ်းကာ မင်္ဂလာဖြစ်စေပြီး မကောင်းသောအိပ်မက်များကိုလည်း ပျောက်ကင်းစေသည်။ ဖတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့၏ အပြစ်အားလုံး မုချကုန်ခမ်းသည်။