Adhyaya 40

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र करञ्जेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो दैत्यो लोकेषु विश्रुतः

သီရိမာကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ အထူးမြတ်သော ကရဉ္ဇေရှွရ သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ လောကများတွင် ကျော်ကြားသော ကံကောင်းလှသည့် ဒೈတျယ တစ်ဦးသည် စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । योऽसौ सिद्धो महाभाग तत्र तीर्थे महातपाः । कस्य पुत्रः कथं सिद्धः कस्मिन्काले वद द्विज

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူသည်– အို မဟာဘဂ၊ ထိုတီရ္ထ၌ စိဒ္ဓ ဖြစ်လာသော မဟာတပသီသည် မည်သူ၏သားနည်း။ မည်သို့ စိဒ္ဓိ ရခဲ့သနည်း၊ မည်သည့်ကာလတွင် ဖြစ်သနည်း။ ပြောပါ၊ အို ဒွိဇ။

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । पुरा कृतयुगे राजन्मानसो ब्रह्मणः सुतः । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो मरीचिर्नाम नामतः

မာကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ရှေးကာလ ကృతယုဂ၌ အို မင်းကြီး၊ ဘြဟ္မာ၏ စိတ်မှပေါက်ဖွားသော သား မရီချိ ဟူသော အမည်ရှိသူ တစ်ဦးရှိ၏။ သူသည် ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့၏ တတ္တဝကို သိမြင်သူဖြစ်၏။

Verse 4

तस्यापि तपसो राशेः कालेन महतानघ । पुत्रोऽथ मानसो जातः साक्षाद्ब्रह्मेव चापरः

အို အပြစ်ကင်းသူ၊ ထိုတပသ၏ မဟာသိုလှောင်မှ၊ ကာလကြာမြင့်စွာ လွန်သွားသဖြင့် စိတ်မှပေါက်ဖွားသော သားတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏—တကယ်တမ်း ဘြဟ္မာတစ်ပါး ထပ်မံပေါ်ထွန်းသကဲ့သို့။

Verse 5

क्षमा दमो दया दानं सत्यं शौचमथार्जवम् । मरीचेश्च गुणा ह्येते सन्ति तस्य च भारत

ခွင့်လွှတ်သည်းခံမှု၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်မှု၊ ကရုဏာ၊ ဒါန၊ သစ္စာ၊ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်မှု—ဤတို့သည် မရီချိ၏ ဂုဏ်သတ္တိများဖြစ်၍၊ အို ဘာရတ၊ ထိုသူ၌လည်း ရှိနေ၏။

Verse 6

एवं गुणगणाकीर्णं कश्यपं द्विजसत्तमम् । ज्ञात्वा प्रजापतिर्दक्षो भार्यार्थे स्वसुतां ददौ

ဤသို့ ဂုဏ်သတ္တိအစုအဝေးများဖြင့် ပြည့်စုံသော ဒွိဇအထက်မြတ် ကশ্যပကို သိမြင်သဖြင့်၊ ပရဇာပတိ ဒက္ခသည် မင်္ဂလာအတွက် မိမိ၏ သမီးကို သူ့အား ပေးအပ်하였다။

Verse 7

अदितिर्दितिर्दनुश्चैव तथाप्येवं दशापराः । यासां पुत्राश्च संजाताः पौत्राश्च भरतर्षभ

အဒိတိ၊ ဒိတိ၊ ဒနု နှင့် ထို့အပြင် အခြား ဆယ်ဦးတိုင်—အို ဘာရတဝంశ၏ အမြတ်ဆုံးသူ၊ ထိုသူမတို့မှ သားများနှင့် မြေးများ ပေါ်ထွန်း၍ မဟာမျိုးဆက်များ ဖြစ်လာ၏။

Verse 8

अदितिर्जनयामास पुत्रानिन्द्रपुरोगमान् । जातास्तस्य महाबाहो कश्यपस्य प्रजापतेः

အဒိတိသည် အိန္ဒြာကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထားသော သားများကို မွေးဖွား하였다။ အို လက်မောင်းကြီးသူ၊ ထိုသူတို့သည် ပရဇာပတိ ကশ্যပမှ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 9

यैस्तु लोकत्रयं व्याप्तं स्थावरं जङ्गमं महत् । तथान्यस्य महाभागो दनोः पुत्रो व्यजायत

ထိုသူတို့ကြောင့် တည်ငြိမ်သောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးပါဝင်သည့် မဟာ တိလောက သုံးပါးသည် ပြန့်နှံ့၍ ပြည့်ဝသွား၏။ ထို့အတူ အခြား (ဇနီး) မှလည်း ဒနု၏ ကံကောင်းမြတ်သော သားတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏။

Verse 10

सर्वलक्षणसम्पन्नः करञ्जो नाम नामतः । बाल एव महाभाग चचार स महत्तपः

မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင် ပြည့်စုံသူဖြစ်၍ အမည်အားဖြင့် “ကရဉ္ဇ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ အို မဟာဘဂ္ဂ၊ ကလေးအရွယ်ပင်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မဟာတပဿာကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 11

नर्मदातटमाश्रित्य चातिघोरमनुत्तमम् । दिव्यं वर्षसहस्रं च कृच्छ्रचान्द्रायणं नृप

နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားထား၍ အို မင်းကြီး၊ သူသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ပြင်းထန်သော စည်းကမ်းတရားကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့သည်—“ကೃစ္ଛရ-ချန္ဒြာယဏ” ဝတ်တရားကို ဒေဝနှစ်တစ်ထောင်တိုင်။

Verse 12

शाकमूलफलाहारः स्नानहोमपरायणः । ततस्तुष्टो महादेव उमया सहितः किल

ဟင်းရွက်၊ အမြစ်နှင့် အသီးအနှံတို့ကိုသာ စားသုံး၍ ရေချိုးပူဇော်ပွဲနှင့် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ကို အလေးထားကာ သူသည် တပဿာကို ကျင့်ဆောင်하였다။ ထို့နောက် အုမာနှင့်အတူ မဟာဒေဝသည် ကျေနပ်တော်မူကြောင်း ဆိုကြသည်။

Verse 13

वरेण छन्दयामास त्रिपुरान्तकरः प्रभुः । भोः करञ्ज महासत्त्व परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ

တိရိပုရကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်သည် ပရဟိတပေး၍ သူ့ကို ကျေနပ်စေလိုကာ—“အို ကရဉ္ဇ၊ မဟာစတ္တဝ၊ အပြစ်ကင်းသူ၊ ငါသည် သင်၌ ကျေနပ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 14

वरं वृणीष्व ते दद्मि ह्यमरत्वमृते मम

“ပရဟိတတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့; ငါသည် သင့်အား ပေးမည်—သို့သော် အမရత్వကို မဟုတ်၊ အကြောင်းမူကား ထိုအရာသည် ငါပေးနိုင်သည့်အရာထက် ကျော်လွန်သည်”။

Verse 15

करञ्ज उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । तर्हि पुत्राश्च पौत्राश्च सन्तु मे धर्मवत्सलाः

ကရဉ္ဇာက ဆို၏ — “အို မဟာဒေဝ၊ သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ကျွန်ုပ်အား ဝရပေးမည်ဆိုလျှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ သားများနှင့် မြေးများသည် ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 16

तथेत्युक्त्वा महादेव उमया सहितस्तदा । वृषारूढो गणैः सार्द्धं तत्रैवान्तरधीयत

“ထိုသို့ဖြစ်စေ” ဟု မဟာဒေဝသည် အုမာနှင့်အတူ ဆိုပြီးနောက်၊ နွား (ဝೃಷဘ) ပေါ်တက်စီးကာ၊ ဂဏများနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်သွားတော်မူ၏။

Verse 17

गते चादर्शनं देवे सोऽपि दैत्यो मुदान्वितः । स्वनाम्नात्र महादेवं स्थापयित्वा ययौ गृहम्

ဒေဝတော် မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ထိုဒೈတျလည်း ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်၏။ သူသည် မဟာဒေဝကို ထိုနေရာ၌ မိမိအမည်ဖြင့် တည်ထောင်ပူဇော်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွား၏။

Verse 18

तदाप्रभृति तत्तीर्थं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम् । स्नानमात्रानरस्तत्र मुच्यते सर्वपातकैः

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထသည် တီရ္ထအားလုံးအနက် အထူးမြတ်ဆုံး ဖြစ်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းသာဖြင့် လူသည် အပြစ်အကုန်လုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 19

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । सोऽग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ပိတೃများနှင့် ဒေဝတော်များအား တර්ပဏ (tarpaṇa) ပူဇော်သူသည် သံသယမရှိဘဲ အဂ္နိဋ္ဌိုမ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 20

अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । अनिवर्त्या गतिस्तस्य रुद्रलोकं स गच्छति

အို မင်းမြတ်၊ ထိုတီရ္ထ၌ အစာရှောင်တရားကို ပြုသူ၏ သွားရာလမ်းသည် ပြန်မလှည့်နိုင်သော ကတိဖြစ်၍ ရုဒ္ဒရလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 21

अथवाग्निजले प्राणान्यस्त्यजेद्धर्मनन्दन । अयुतद्वितयं वस्ते वर्षाणां शिवमन्दिरे

သို့မဟုတ်၊ အို ဓမ္မ၏ ချစ်သား၊ မီး၌ဖြစ်စေ ရေ၌ဖြစ်စေ အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူသည် ရှိဝ၏ နိဝါသ (ဗိမာန်) တွင် နှစ်သောင်းနှစ်တိုင် နေထိုင်ရ၏။

Verse 22

ततश्चैव क्षये जाते जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः

ထို့နောက် အကျိုးခံစားမှု ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ၊ မလိန်မကွက် သန့်ရှင်းသော မိသားစု၌ မွေးဖွားလာ၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့၏ အတ္ထတရားကို သိသူ၊ သာස්တရားအပေါင်း၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 23

राजा वा राजतुल्यो वा जीवेच्च शरदः शतम् । पुत्रपौत्रसमोपेतः सर्वव्याधिविवर्जितः

သူသည် မင်းဖြစ်စေ မင်းနှင့်တူညီသူဖြစ်စေ ဖြစ်လာ၍ ဆောင်းဦးရာသီ တစ်ရာတိုင် အသက်ရှည်ကာ သားမြေးပြည့်စုံ၍ ရောဂါအပေါင်းမှ ကင်းလွတ်၏။

Verse 24

एवं ते सर्वमाख्यातं पृष्टं यद्यत्त्वयानघ । तीर्थस्य तु फलं तस्य स्नानदानेषु भारत

ဤသို့ပင်၊ အို အပြစ်ကင်းသူ၊ သင်မေးမြန်းသမျှကို ငါပြောကြားပြီးပြီ။ ယခု အို ဘာရတ၊ ထိုတီရ္ထ၏ အကျိုးကို ရေချိုးပူဇော်ခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းအပေါ် မူတည်၍ နားထောင်လော့။

Verse 25

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चैव तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्

ဤအထူးမြတ်သော တီရ္ထ-မဟာတ္မယသည် ကုသိုလ်ပွားစေ၍ အပြစ်ကိုဖယ်ရှားကာ မင်္ဂလာကိုပေးပြီး မကောင်းသောအိပ်မက်များကိုပျက်စီးစေသည်—ရွတ်ဖတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 26

यस्तु श्रावयते श्राद्धे पठेत्पितृपरायणः । अक्षयं जायते पुण्यमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

သို့သော် ပိတೃများကို အလေးအနက်ထားသောသူက သြရာဒ္ဓအခမ်းအနားတွင် ဤကို နားထောင်စေသော်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တိုင်ရွတ်ဖတ်သော်လည်းကောင်း မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ် (အက္ခယ) ပေါ်ပေါက်သည်ဟု သင်္ကရ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူ၏။

Verse 40

। अध्याय

ဤနေရာတွင် အခန်းပြီးဆုံးသည်။