Adhyaya 36

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेच्च राजेन्द्र दारुतीर्थमनुत्तमम् । दारुको यत्र संसिद्ध इन्द्रस्य दयितः पुरा

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆိုသည်—“ထို့နောက် အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ ‘ဒါရုတီရ္ထ’ ဟုခေါ်သော အထူးမြတ်သည့် တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ယခင်က အိန္ဒြ၏ ချစ်မြတ်နိုးသူ ဒါရုက သည် ပြည့်စုံသော စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်။”

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । दारुकेण कथं तात तपश्चीर्णं पुरानघ । विधानं श्रोतुमिच्छामि त्वत्सकाशाद्द्विजोत्तम

ယုဓိဋ္ဌိရက ဆိုသည်—“အို အဘတော်ကဲ့သို့ လေးစားထိုက်သူ၊ အို ရှေးဟောင်း၍ အပြစ်ကင်းသူ၊ ဒါရုကသည် ယခင်က တပသ (တပဿ) ကို မည်သို့ ကျင့်ခဲ့သနည်း။ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထိုနည်းလမ်းကို သင်ထံမှ ကြားလိုပါသည်။”

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । हन्त ते कथयिष्यामि विचित्रं यत्पुरातनम् । वृत्तं स्वर्गसभामध्ये ऋषीणां भावितात्मनाम्

သီရိမာရကဏ္ဍေးယ မိန့်တော်မူသည်—“နားထောင်ကြလော့၊ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဟောင်းအကြောင်းတရားတစ်ရပ်ကို ငါပြောမည်။ ထိုဟာသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ စည်းဝေးခန်းမတွင် စိတ်ကိုသင့်တော်စွာသိမ်းဆည်းထားသော ရှိတော်မူသော ရိရှီတို့အကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။”

Verse 4

सूतो वज्रधरस्येष्टो मातलिर्नाम नामतः । स पुत्रं शप्तवान्पूर्वं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

ဝဇ္ရဓရ (အိန္ဒြာ) အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ရထားမောင်း မာတလီ ဟူသောအမည်ရှိသူတစ်ဦးရှိ၏။ အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် တစ်ခါတုန်းက သူသည် မိမိ၏သားကိုပင် ကျိန်စာတင်ခဲ့သည်။

Verse 5

शापाहतो वेपमान इन्द्रस्य चरणौ शुभौ । प्रपीड्य मूर्ध्ना देवेशं विज्ञापयति भारत

ကျိန်စာထိခိုက်၍ တုန်လှုပ်နေသဖြင့် သူသည် အိန္ဒြာ၏ မင်္ဂလာရှိသော ခြေတော်တို့၌ ခေါင်းချကာ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်ထံသို့ လျှောက်ထားတင်ပြလေ၏၊ ဟေ ဘာရတ။

Verse 6

तमुवाचाभिशप्तं चाप्यनाथं च सुरेश्वरः । कर्मणा केन शापस्य घोरस्यान्तो भविष्यति

ကျိန်စာခံရ၍ အားကိုးရာမဲ့သူထံသို့ စုရေရှွရ (ဒေဝတို့၏ အရှင်) မိန့်တော်မူသည်—“မည်သည့်ကမ္မဖြင့် ဤကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာ၏ အဆုံးသတ် ဖြစ်လာမည်နည်း?”

Verse 7

नर्मदातटमाश्रित्य तोषयन्वै महेश्वरम् । तिष्ठ यावद्युगस्यान्तं पुनर्जन्म ह्यवाप्स्यसि

နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ အားကိုးတည်နေ၍ မဟေရှွရ (ရှီဝ) ကို စိတ်မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ပန်ကြားကာ ပျော်ရွှင်စေပါလော့။ ယုဂအဆုံးတိုင်အောင် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လော့; ထို့နောက် အမှန်တကယ် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 8

पुनर्भूत्वा तु पूतस्त्वं दारुको नाम विश्रुतः । संसेव्य परमं देवं शङ्खचक्रगदाधरम्

ထပ်မံမွေးဖွား၍ သန့်စင်လာသောအခါ သင်သည် «ဒါရုက» ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အမြင့်မြတ်ဆုံးဘုရားအား ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်စေဝါပြုလျှင် သင်သည် အဆင့်မြင့်တက်လိမ့်မည်။

Verse 9

मानुषं भावमापन्नस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि । एवमुक्तस्तु देवेन सहस्राक्षेण धीमता

လူ့ဘဝအဖြစ် ရောက်ရှိပြီးနောက် သင်သည် စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှုအပြည့်) ကို ရရှိလိမ့်မည်။ ထိုသို့ပင် ဉာဏ်ပညာရှိသော သဟස්ရာက္ခ (အိန္ဒြာ) သည် သူ့အား မိန့်ကြားခဲ့သည်။

Verse 10

प्रणम्य शिरसा भूमिमागतोऽसौ ह्यचेतनः । नर्मदातटमाश्रित्य कर्षयन्निजविग्रहम्

ခေါင်းကို မြေပြင်သို့ချ၍ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ သူသည် မသိမသာ မေ့လျော့သကဲ့သို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။ နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားကိုးကာ မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို ဆွဲလျား၍ ရွေ့လျားနေ하였다။

Verse 11

व्रतोपवाससंखिन्नो जपहोमरतः सदा । महादेवं महात्मानं वरदं शूलपाणिनम्

ဝရတနှင့် အစာရှောင်ခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော်လည်း၊ သူသည် အမြဲတမ်း ဇပ (မန္တရရွတ်) နှင့် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) တွင် စိတ်တည်နေ하였다။ သူသည် မဟာဒေဝ—မဟာအတ္တမန်၊ အပေးအယူကောင်းချီးပေးတော်မူသူ၊ လက်၌ တြိရှူလ ကိုင်ဆောင်တော်မူသူ—ကို အမြဲပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 12

भक्त्या तु परया राजन्यावदाभूतसम्प्लवम् । अंशावतरणाद्विष्णोः सूतो भूत्वा महामतिः

အို မင်းကြီး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့်—ပရလယ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်ကွက်မှု) အဆုံးတိုင်အောင်—ဗိဿနု၏ အংশအဝတား ဆင်းသက်ခြင်းကြောင့် ထိုမဟာမတိသည် စူတ (ရထားမောင်း/ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းသူ) ဖြစ်လာ하였다။

Verse 13

तोषयन् वै जगन्नाथं ततो यातो हि सद्गतिम्

ဇဂန္နာထကို စိတ်မှန်ကန်စွာ ပျော်ရွှင်စေပြီးနောက်၊ သူသည် အမှန်တကယ် မင်္ဂလာပြည့်ဝသော ကောင်းမြတ်သည့် ဂတိသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 14

एष तत्सम्भवस्तात दारुतीर्थस्य सुव्रत । कथितोऽयं मया पूर्वं यथा मे शङ्करोऽब्रवीत्

ချစ်သောသူငယ်၊ ကောင်းမြတ်သော ဝရတကို တည်ကြည်သူရေ—ဤသည်ပင် ဒါရုတီရ္ထ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံ ဖြစ်သည်။ ငါသည် ယခင်ကလည်း ရှင်ကရက ငါ့အား ပြောကြားသကဲ့သို့ပင် ပြောခဲ့သည်။

Verse 15

ततो युधिष्ठिरः श्रुत्वा विस्मयं परमं गतः । भ्रात्ःन् विलोकयामास हृष्टरोमा मुहुर्मुहुः

ထိုအကြောင်းကို ကြားသော် ယုဓိဋ္ဌိရသည် အလွန်အံ့ဩသွား၍ ရောမန်ချာဖြစ်ကာ မိမိညီအစ်ကိုတို့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ လှည့်ကြည့်နေ하였다။

Verse 16

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा विधिपूर्वं नरेश्वर । उपास्य संध्यां देवेशमर्चयेद्यश्च शङ्करम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယက မိန့်ကြားသည်—အို လူတို့၏အရှင်၊ ထိုတီရ္ထ၌ စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးပြီးနောက် သန္ဓျာဥပာသနာကို ပြုကာ၊ ထို့နောက် ဒေဝတို့၏အရှင် ရှင်ကရ (သင်္ကရာ) ကို ပူဇော်အာရဓနာ ပြုရမည်။

Verse 17

वेदाभ्यासं तु तत्रैव यः करोति समाहितः । सोऽश्वमेधफलं राजंल्लभते नात्र संशयः

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ ဝေဒကို လေ့လာသူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 18

तस्मिंस्तीर्थे तु यो भक्त्या भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छुचिः । स तु विप्रसहस्रस्य लभते फलमुत्तमम्

ထိုတီရ္ထ၌ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏများကို အာဟာရကျွေးမွေးသူသည် ပညာရှိဗိပရတစ်ထောင်ကို ကျွေးမွေးသကဲ့သို့ အမြင့်မြတ်သော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိ၏။

Verse 19

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । यत्कृतं शुद्धभावेन तत्सर्वं सफलं भवेत्

ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ ဂျပ်မန်တရားရွတ်ဆိုခြင်း၊ ဟိုးမပူဇော်ခြင်း၊ စွာဓျာယ လေ့လာခြင်းနှင့် ဒေဝတာပူဇော်ခြင်း—သန့်ရှင်းသောစိတ်ထားဖြင့် ပြုလုပ်သမျှ အားလုံးသည် အမှန်တကယ် အကျိုးဖလ ဖြစ်ထွန်း၏။