Adhyaya 35

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । जलमध्ये महादेवः केन तिष्ठति हेतुना । उत्तरं दक्षिणं कूलं वर्जयित्वा द्विजोत्तम

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– အို ဒွိဇအမြတ်! မဟာဒေဝသည် အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ရေ၏အလယ်၌ တည်နေသနည်း၊ မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက် ကမ်းကို ချန်ထား၍?

Verse 2

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतदाख्यानमतुलं पुण्यं श्रुतिमुखावहम् । पुराणे यच्छ्रुतं तात तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः

သီရိမာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်– ဤအတုမရှိသော ပုဏ္ဏယမယ အကြောင်းအရာသည် အလွန်ပင် သန့်ရှင်း၍ နားထောင်သင့်၏။ အို ချစ်သူရေ၊ ပုရာဏများတွင် ငါကြားသမျှကို မကျန်မလပ် အပြည့်အစုံ သင့်အား ပြောပြမည်။

Verse 3

त्रेतायुगे महाभाग रावणो देवकण्टकः । त्रैलोक्यविजयी रौद्रः सुरासुरभयंकरः

တရေတားယုဂ၌၊ အို မဟာဘဂါ! ရာဝဏဟူသည် ဒေဝတို့၏ ဆူးကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ရုဒ္ဓရသဘောကြမ်းတမ်းကာ သုံးလောကကို အနိုင်ယူသူ၊ ဒေဝနှင့် အသူရ နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြောက်မက်စေသူ ဖြစ်하였다။

Verse 4

देवदानवगन्धर्वैरृषिभिश्च तपोधनैः । अवध्योऽथ विमानेन यावत्पर्यटते महीम्

ဒေဝ၊ ဒါနဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့နှင့် တပဓန ရှိသည့် ရှိများက သူကို မအနိုင်မရ (မသတ်နိုင်) ဟု သတ်မှတ်ကြ၏; ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ ဝိမာန၌ စီးနင်းကာ ကမ္ဘာမြေကို စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 5

तावद्धिन्ध्यगिरेर्मध्ये दानवो बलदर्पितः । मयो नामेति विख्यातो गुहावासी तपश्चरन्

ထိုအချိန်၌ ဝိန္ဓျ တောင်တန်းအလယ်တွင် အင်အားကို မာန်တက်သော ဒာနဝ တစ်ဦး နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ သူသည် “မာယာ” ဟု နာမည်ကျော်ကြားပြီး ဂူအတွင်းနေကာ တပဿ (တပ) ကို ကျင့်ဆောင်နေ하였다။

Verse 6

तस्य पार्श्वगतो रक्षो विनयादवनिं गतः । पूजितो दानसन्मानैरिदं वचनमब्रवीत्

သူ၏အနီးသို့ ရောက်လာသော ရက္ခသ (ရာဝဏ) သည် ယဉ်ကျေးမှုကြောင့် မြေပြင်သို့ ငုံ့ချလိုက်သည်။ ဒါနနှင့် ဂုဏ်ပြုမှုတို့ဖြင့် ပူဇော်ခံရပြီးနောက် ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 7

कस्येयं पद्मपत्राक्षी पूर्णचन्द्रनिभानना । किंनामधेया तपति तप उग्रं कथं विभो

ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိ၍ လပြည့်ကဲ့သို့ မျက်နှာတော်လှသော ဤကညာသည် မည်သူ၏သူနည်း။ သူမ၏အမည်သည် အဘယ်နည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော တပဿကို ကျင့်ဆောင်နေသနည်း၊ ဟေ ဗိဘု?

Verse 8

मय उवाच । दानवानां पतिः श्रेष्ठो मयोऽहं नाम नामतः । भार्या तेजोवती नाम तस्यास्तु तनया शुभा

မာယာက ပြောသည်—“အမည်အားဖြင့် ငါသည် မာယာ ဖြစ်၏၊ ဒာနဝတို့အနက် အထွတ်အမြတ် အရှင်တစ်ပါးဖြစ်၏။ ငါ၏ ဇနီးသည် ‘တေဇောဝတီ’ ဟု ခေါ်ပြီး၊ သူမ၌ သုခမင်္ဂလာနှင့် သီလကောင်းသော သမီးတစ်ဦး ရှိ၏။”

Verse 9

मन्दोदरीति विख्याता तपते भर्तृकारणात् । आराधयन्ती भर्तारमुमाया दयितं शुभम्

သူမသည် “မန္ဒೋဒရီ” ဟု နာမည်ကျော်ကြား၏။ ခင်ပွန်းရရှိရေးအတွက် တပဿကို ကျင့်ဆောင်နေသည်။ အုမာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ မင်္ဂလာရှိသော အရှင် (ရှီဝ) ကို မိမိ၏ ရွေးချယ်သော သခင်အဖြစ် ယုံကြည်ကာ ဘက္တိဖြင့် အာရာဓနာ ပြုနေသည်။

Verse 10

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य रावणो मदमोहितः । प्रसृतः प्रणतो भूत्वा मयं वचनमब्रवीत्

ထိုစကားကို ကြားသိသော် ရာဝဏသည် မာန၏မူးယစ်မှုကြောင့် မောဟတိမ်မြုပ်ကာ ရှေ့သို့တိုးလာ၏။ ထို့နောက် ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြု၍ မာယာအား ဤသို့ဆို၏။

Verse 11

पौलस्त्यान्वयसंजातो देवदानवदर्पहा । प्रार्थयामि महाभाग सुतां त्वं दातुमर्हसि

ကျွန်ုပ်သည် ပေါလස්တျ မျိုးနွယ်မှ မွေးဖွားသူ၊ ဒေဝနှင့် ဒာနဝတို့၏ မာနကို နှိမ့်ချနိုင်သူ ဖြစ်၏။ အို မဟာဘဂါ! ကျွန်ုပ်တောင်းပန်ပါ၏—သင်၏ သမီးကို ကျွန်ုပ်အား ပေးအပ်ရန် သင့်တော်ပါသည်။

Verse 12

ज्ञात्वा पैतामहं वृत्तं मयेनापि महात्मना । रावणाय सुता दत्ता पूजयित्वा विधानतः

ဘိုးဘွားအဆက်အနွယ်၏ အကြောင်းအရာကို သိရှိပြီးနောက် မဟာသတ္တဝါ မာယာသည်လည်း သင့်တော်သော ဝိဓိအတိုင်း ရာဝဏကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကာ သမီးကို ရာဝဏအား အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ပေးအပ်하였다။

Verse 13

गृहीत्वा तां तदा रक्षोऽभ्यर्च्यमानो निशाचरैः । देवोद्याने विमानैश्च क्रीडते स तया सह

ထို့နောက် သူမကို ဇနီးအဖြစ် လက်ခံယူပြီး ရက္ခသသည် ညခရီးသွား နိသာချရတို့၏ အရ္ဓနာပူဇော်ခြင်းကို ခံရကာ၊ ဒေဝဥယျာဉ်၌ ဝိမာနများကြားတွင် သူမနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ကစားလေ၏။

Verse 14

केनचित्त्वथ कालेन रावणो लोकरावणः । पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठो जनयामास भारत

အချိန်အနည်းငယ် ကြာသော် လောကအနှံ့ ကျော်ကြားသော ရာဝဏသည်၊ အို ဘာရတ၊ သားတစ်ဦးကို မွေးဖွားစေ၍ သားရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်လာ၏။

Verse 15

तेनैव जातमात्रेण रावो मुक्तो महात्मना । संवर्तकस्य मेघस्य तेन लोका जडीकृताः

ထိုမဟာတ္မာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် မွေးဖွားသည့်ခဏတင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းသံကြီး ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုဟိန်းသံသည် ကမ္ဘာပျက်ကာလ၏ သံဝရတက မိုးတိမ်သံကဲ့သို့ လောကတို့ကို မူးမေ့တိတ်ဆိတ်စေ하였다။

Verse 16

श्रुत्वा तन्नर्दितं घोरं ब्रह्मा लोकपितामहः । नाम चक्रे तदा तस्य मेघनादो भविष्यति

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းသံကို ကြားသော် လောကပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ထိုခဏ၌ သူ၏နာမကို ချီးမြှင့်၍ “မေဃနာဒ” ဟု ခေါ်စေ၏။

Verse 17

एवंनामा कृतः सोऽपि परमं व्रतमास्थितः । तोषयामास देवेशमुमया सह शङ्करम्

ဤသို့ နာမရပြီးနောက် သူသည်လည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတကို ခံယူတည်မြဲကာ၊ မိမိ၏ အနုဋ္ဌာန်ဖြင့် ဥမာနှင့်အတူ ဒေဝေရှ ရှင်ကရကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 18

व्रतैर्नियमदानैश्च होमजाप्यविधानतः । कृच्छ्रचान्द्रायणैर्नित्यं कृशं कुर्वन्कलेवरम्

ဝရတ၊ နိယမ၊ ဒါနတို့နှင့်၊ ဗိဓိအတိုင်း ဟိုးမနှင့် ဇပကို ဆောင်ရွက်ကာ—နိစ္စ ကೃચ્છရ နှင့် စန္ဒြာယဏ တပသဖြင့်—တပသကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိန်လှီစေ하였다။

Verse 19

एवमन्यद्दिने तात कैलासं धरणीधरम् । गत्वा लिङ्गद्वयं गृह्य प्रस्थितो दक्षिणामुखः

ဤသို့ပင်၊ ချစ်သားရေ၊ အခြားတစ်နေ့တွင် သူသည် မြေကိုထောက်ထားသော ကైలాసတောင်သို့ သွား၍ လင်္ဂနှစ်ပါးကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်ဘက်မျက်နှာမူ၍ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 20

नर्मदातटमाश्रित्य स्नातुकामो महाबलः । निक्षिप्य पूजयन् देवं कृतजाप्यो नरेश्वर

နර්မဒါမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လာ၍ ရေချိုးလိုသော မဟာဗလရှိသူသည် ထိုအရာကို ချထားကာ ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်၏။ ဂျပကို ပြီးစီးပြီးနောက်၊ အို မင်းကြီး။

Verse 21

तत्रायतनावासेन स्नातो हुतहुताशनः । कृतकृत्यमिवात्मानं मानयित्वा निशाचरः

ထိုသန့်ရှင်းသော အာယတန၌ နေထိုင်ကာ သူသည် ရေချိုးပြီး သန့်စင်ထားသော မီးပူဇော်ထဲသို့ အာဟုတိများ ဆက်ကပ်၏။ ညလှည့်သွားသူသည် မိမိတာဝန် ပြီးမြောက်သကဲ့သို့ ထင်မြင်၍ ကျေနပ်နေ၏။

Verse 22

गन्तुकामः परं मार्गं लङ्कायां नृपसत्तम । एकमुद्धरतो लिङ्गं प्रणतः सव्यपाणिना

အို မင်းတို့ထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ လင်္ကာသို့ ဆက်လက်သွားလိုသော ဆန္ဒဖြင့် သူသည် လင်္ဂတစ်ပါးကို မြှောက်ယူ၏။ ရိုသေစွာ ဦးချကာ ဘယ်လက်ကို နမസ്കာရအဖြစ် မြှောက်တင်၏။

Verse 23

द्वितीयं तु द्वितीयेन भक्त्या पौलस्त्यनन्दनः । तावदेव महालिङ्गं पतितं नर्मदांभसि

ထို့နောက် ပေါလස්တျ၏ သားသည် ထိုတူညီသော ဘက္တိဖြင့် ဒုတိယလင်္ဂကိုလည်း မြှောက်ယူ၏။ ထိုခဏတည်းမှာပင် မဟာလင်္ဂသည် နර්မဒါရေထဲသို့ ကျသွား၏။

Verse 24

याहि याहीति चेत्युक्त्वा जलमध्ये प्रतिष्ठितः । नमित्वा रावणिस्तस्य देवस्य परमेष्ठिनः

“သွားလော့၊ သွားလော့” ဟု ဆိုကာ သူသည် ရေကြား၌ပင် တည်မြဲစွာ တပ်ဆင်နေ၏။ ထို့နောက် ရာဝဏိသည် ဒေဝတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပရမေဋ္ဌိဘုရားကို ဦးချ၍ ရိုသေကန်တော့၏။

Verse 25

जगामाकाशमाविश्य पूज्यमानो निशाचरैः । तदा प्रभृति तत्तीर्थं मेघनादेति विश्रुतम्

သူသည် ကောင်းကင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ ညအချိန်လှည့်လည်သူတို့၏ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံရ하였다; ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထသည် “မေဃနာဒ တီရ္ထ” ဟု ကျော်ကြားလာ하였다။

Verse 26

पूर्वं तु गर्जनं नाम सर्वपापक्षयंकरम् । तस्मिंस्तीर्थे तु राजेन्द्र यस्तु स्नानं समाचरेत्

အရင်က ၎င်းကို “ဂర్జန” ဟု ခေါ်ကြပြီး အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေသောအရာဖြစ်သည်။ အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ကို ပြုလုပ်သူမည်သူမဆို—

Verse 27

अहोरात्रोषितो भूत्वा अश्वमेधफलं लभेत् । पिण्डदानं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

တစ်နေ့တစ်ညလုံး ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် အို လူတို့၏အုပ်စိုးရှင်၊ ထိုတီရ္ထ၌ ပိဏ္ဍဒါန (ပူဇော်အလှူ) ပြုသူမည်သူမဆို—

Verse 28

यत्फलं सत्त्रयज्ञेन तद्भवेन्नात्र संशयः । तेन द्वादशवर्षाणि पितरः संप्रतर्पिताः

စတ္တရယဇ్ఞမှ ဖြစ်ပေါ်သော အကျိုးဖလသည် ဤနေရာ၌ပင် သံသယမရှိဘဲ ရရှိသည်။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် ပိတရ်ဘိုးဘွားတို့သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် ပြည့်ဝစွာ တృप्तကြသည်။

Verse 29

यस्तु भोजयते विप्रं षड्रसात्रेन भारत । अक्षयपुण्यमाप्नोति तत्र तीर्थे नरोत्तम

သို့သော် အို ဘာရတ၊ ခြောက်ရသာပါသော အစာဖြင့် ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ) ကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးသူသည် ထိုတီရ္ထ၌ မကုန်မခန်းသော ကုသိုလ်ကို ရရှိမည်၊ အို လူထူးလူမြတ်။

Verse 30

प्राणत्यागं तु यः कुर्याद्भावितो भावितात्मना । स वसेच्छाङ्करे लोके यावदा भूतसम्प्लवम्

စိတ်ကို သန့်စင်၍ ဓမ္မသမาธိဖြင့် ပြည့်ဝသော အတ္တမနာဖြင့် ထိုနေရာ၌ အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူသည် သတ္တဝါတို့ ပျက်ကွယ်သည့် ပရလယအထိ ရှင်ကရာ၏ လောက၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 31

एषा ते नरशार्दूल गर्जनोत्पत्तिरुत्तमा । कथिता स्नेहबन्धेन सर्वपापक्षयकरी

အို လူတို့အနက် ကျားကဲ့သို့ ရဲရင့်သူရေ၊ ချစ်ခင်သနားမှု၏ ချည်နှောင်မှုကြောင့် ဂర్జန၏ အထူးမြတ်သော ပေါ်ပေါက်လာပုံကို မင်းအား ငါပြောပြပြီးပြီ၊ ထိုအရာသည် အပြစ်အားလုံးကို ချေဖျက်ပေး၏။

Verse 35

। अध्याय

“အခန်း” (အဓ္ဓာယ)