Adhyaya 34

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तत्रैव तु भवेदन्यदादित्यस्य महात्मनः । कीर्तयामि नरश्रेष्ठ यदि ते श्रवणे मतिः

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထိုဒေသတစ်ဝန်း၌ပင် မဟာစိတ်ရှိသော အာဒိတျ (နေဒေဝ) နှင့်ဆိုင်သော သန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာတစ်ပါး ရှိ၏။ အို လူမြတ်၊ သင်၏စိတ်သည် နားထောင်လိုပါက ငါ ထုတ်ဖော်ကြေညာမည်။”

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं श्रुत्वा तव मुखोद्गतम् । विस्मयाद्धृष्टरोमाहं जातोऽस्मि मुनिसत्तम

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်သည်– “သင်၏နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် အံ့ဩဖွယ်ကို ကြားရသဖြင့်၊ အို မုနိမြတ်၊ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ကိုယ်တိုင် ရင်ခုန်ရောမန့် (ရောမထ) ဖြစ်လာပါသည်။”

Verse 3

सहस्रकिरणो देवो हर्ता कर्ता निरञ्जनः । अवतारेण लोकानामुद्धर्ता नर्मदातटे

ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ရှိသော ထိုဒေဝ—သန့်ရှင်း၍ အညစ်အကြေးကင်း၊ ယူဆောင်သူလည်းဖြစ်၊ ဖန်ဆင်းသူလည်းဖြစ်—အဝတာရဖြင့် ဆင်းသက်ကာ နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ လောကတို့၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်လာ၏။

Verse 4

पुरुषाकारो भगवानुताहो तपसः फलात् । कस्य गोत्रे समुत्पन्नः कस्य देवोऽभवद्वशी

ဘုရားသခင်သည် လူ့ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူတော်မူသလား—တပဿာ၏ အကျိုးဖြစ်နိုင်သလား? မည်သည့် ဂိုတ်ရတွင် မွေးဖွားခဲ့သနည်း၊ ထိုဒေဝကို မည်သူက ဘက္တိဖြင့် ဝန်ခံအုပ်ချုပ်နိုင်အောင် ပြုခဲ့သနည်း။

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कुलिकान्वयसम्भूतो ब्राह्मणो भक्तिमाञ्छुचिः । ईक्ष्यामीति रविं तत्र तीर्थे यात्राकृतोद्यमः

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယ မုနိက မိန့်တော်မူသည်—“ကူလိကာ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွား၍ သဒ္ဓါဘက္တိ ပြည့်ဝကာ သန့်ရှင်းသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ‘ရဝိဒေဝ (နေမင်း) ကို ဒർശနပြုမည်’ ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး ထိုတီရ္ထ၌ ဘုရားဖူးယာတရာအတွက် အားထုတ်ကာ စတင်ပြင်ဆင်하였다။”

Verse 6

योजनानां शतं साग्रं निराहारो गतोदकः । प्रस्थितो देवदेवेन स्वप्नान्ते वारितः किल

သူသည် ယောဇနာ တစ်ရာကျော်အထိ အစာမစားဘဲ ခရီးထွက်သွား၍ ရေပါလည်း ကုန်ခမ်းသွားသည်။ သို့သော် အဆိုအရ အိပ်မက်အဆုံးတွင် ဒေဝတို့၏ဒေဝတော်က သူ့ကို တားဆီးကာ လမ်းကြောင်းပြန်ညွှန်ခဲ့သည်။

Verse 7

भोभो मुने महासत्त्व अलं ते व्रतमीदृशम् । सर्वं व्याप्य स्थितं पश्य स्थावरं जङ्गमं च माम्

အို မုနိ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူ၊ ဤသို့သော တပဿာဝြတသည် လုံလောက်ပြီ။ ငါကို ကြည့်လော့—ငါသည် အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုး၍ တည်ရှိနေပြီး မရွေ့မလျားသောအရာများနှင့် ရွေ့လျားသောအရာများအတွင်း၌လည်း ငါရှိ၏။

Verse 8

तपाम्यहं ततो वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च । न मृ तं चैव मृत्युं च यः पश्यति स पश्यति

ငါသည် အပူအဖြစ် တောက်လောင်ပြီးနောက် မိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသည်။ ငါသည် မိုးကို တားဆီးလည်း ငါပင် လွှတ်ပေးလည်း ငါပင်။ ငါကို မြင်သူသည် အမှန်တကယ် မြင်သူဖြစ်၍ သူ့အမြင်တွင် သေသူနှင့် သေခြင်းသည် ငါနှင့် ခွဲခြား၍ မရှိ။

Verse 9

वरं वरय भद्रं त्वमात्मनो यस्तवेप्सितम्

ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြစ်ပါစေ—သင်အလိုရှိသမျှကို ကိုယ့်အတွက် ဆုတောင်း၍ ဆုတော်ကို ရွေးချယ်လော့။

Verse 10

ब्राह्मण उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव देयो यदि वरो मम । उत्तरे नर्मदाकूले सदा संनिहितो भव

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်တော်ကျနှစ်သက်ပါက၊ ကျွန်ုပ်အား ပေးမည့် ဆုတောင်းကောင်းကြီးရှိလျှင် နရမ္ဒာမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ အမြဲတမ်း နီးကပ်တည်ရှိပါစေ။

Verse 11

ये भक्त्या परया देव योजनानां शते स्थिताः । स्मरिष्यन्ति जितात्मानस्तेषां त्वं वरदो भव

အို ဘုရားသခင်၊ ယောဇနာတစ်ရာအကွာ၌ နေထိုင်သူများပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်ကာ သင့်ကို သတိရလျှင်၊ သူတို့အတွက် ဆုတောင်းကောင်းကြီးပေးတော်မူပါ။

Verse 12

कुब्जान्धबधिरा मूका ये केचिद्विकलेन्द्रियाः । तव पादौ नमस्यन्ति तेषां त्वं वरदो भव

ခါးကွေးသူ၊ မျက်မမြင်သူ၊ နားမကြားသူ၊ စကားမပြောနိုင်သူ၊ သို့မဟုတ် အာရုံအင်္ဂါချို့ယွင်းသူ မည်သူမဆို သင့်ခြေတော်ကို ဦးချလျှင်၊ သူတို့အတွက် ဆုတောင်းကောင်းကြီးပေးတော်မူပါ။

Verse 13

शीर्णघ्राणा गतधियो ह्यस्थिचर्मावशेषिताः । तेषां त्वं करुणां देव अचिरेण कुरुष्व ह

အနံ့ခံအာရုံ ဆုတ်ယုတ်ပြီး စိတ်ဉာဏ်လည်း လျော့နည်းကာ အရိုးနှင့်အသားအရေတင်သာ ကျန်သူများပင်—အို ဘုရားသခင်၊ သူတို့အပေါ် ကရုဏာတော် ပြုပါ၊ မကြာမီ ပြုတော်မူပါ။

Verse 14

येऽपि त्वां नर्मदातोये स्नात्वा तत्र दिने दिने । अर्चयन्ति जगन्नाथ तेषां त्वं वरदो भव

နရမ္ဒာရေတွင် နေ့စဉ်ရေချိုးကာ ထိုနေရာ၌ နေ့တိုင်း သင့်ကို ပူဇော်အာရုံပြုသူများအတွက်လည်း—အို လောကနာထ (Jagannātha)၊ သူတို့အား ဆုတောင်းကောင်းကြီးပေးတော်မူပါ။

Verse 15

प्रभाते ये स्तविष्यन्ति स्तवैर्वैदिकलौकिकैः । अभिप्रेतं वरं देव तेषां त्वं दद भोच्युत

အရုဏ်တက်ချိန်၌ ဝေဒနှင့် လောကီ စတုတိဂီတများဖြင့် သင့်ကို ချီးမွမ်းသူတို့အား၊ အချျုတ ဒေဝ၊ သူတို့လိုလားသော ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ။

Verse 16

तवाग्रे वपनं देव कारयन्ति नरा भुवि । स्वामिंस्तेषां वरो देय एष मे परमो वरः

အို ဒေဝ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတို့သည် သင့်ရှေ့တွင် မုဏ္ဍန (ခေါင်းရိတ်) ပွဲကို ပြုလုပ်စေကြပါက၊ အို သခင်၊ သူတို့အား ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ—ဤသည်ပင် ကျွန်ုပ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းချီးတောင်းပန်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

Verse 17

एवमस्त्विति तं चोक्त्वा मुनिं करुणया पुनः । शतभागेन राजेन्द्र स्थित्वा चादर्शनं गतः

“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်စေ” ဟု ဆိုကာ ကရုဏာဖြင့် မုနိကို ထပ်မံ မိန့်ကြားလျက်၊ အို မင်းကြီး၊ အချိန်၏ တစ်ရာပုံတစ်ပုံမျှသာ ထိုနေရာတွင် တည်နေပြီးနောက် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 18

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या गत्वा स्नानं समाचरेत् । तर्पयेत्पितृदेवांश्च सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

ထိုတီर्थ၌ လူတစ်ဦးသည် ဘက္တိဖြင့် သွားရောက်၍ သန့်စင်ရေချိုး (စ్నာန) ပြုလုပ်ကာ၊ ပိတೃများနှင့် ဒေဝတို့အား တර්ပဏ ပူဇော်ရမည်; ထို့ကြောင့် အဂ္နိဋ္ဌෝမ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 19

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । द्योतयन्वै दिशः सर्वा अग्निलोकं स गच्छति

အို လူတို့၏ အရှင်၊ ထိုတီर्थ၌ မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း (အဂ္နိပြဝေသ) ကို ပြုသူသည် အရပ်အားလုံးကို ထွန်းလင်းစေကာ အဂ္နိလောကသို့ ရောက်သွားသည်။

Verse 20

यस्तत्तीर्थं समासाद्य त्यजतीह कलेवरम् । स गतो वारुणं लोकमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသို့ ရောက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူသည် ဝရုဏ၏ လောကသို့ သွားရောက်သည်ဟု ရှင်ကရက မိန့်တော်မူ၏။

Verse 21

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्संन्यासेन तनुं त्यजेत् । षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते

သို့ရာတွင် ထိုတီရ္ထ၌ စံန്യാസကို ခံယူ၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူ မည်သူမဆို သုဝဏ္ဏလောက (ကောင်းကင်ဘုံ) တွင် နှစ်ခြောက်သောင်းတိုင်အောင် ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 22

अप्सरोगणसंकीर्णे दिव्यशब्दानुनादिते । उषित्वायाति मर्त्ये वै वेदवेदाङ्गविद्भवेत्

အပ္စရာအုပ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ သာမန်မဟုတ်သော သံတော်သံမြည်များက ထပ်တလဲလဲ ကြားရသည့် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ပြီးနောက်၊ သူသည် မရ္တလောကသို့ အမှန်တကယ် ပြန်လာကာ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့ကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 23

व्याधिशोकविनिर्मुक्तो धनकोटिपतिर्भवेत् । पुत्रदारसमोपेतो जीवेच्च शरदः शतम्

ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုမှ လွတ်ကင်း၍ သူသည် ငွေကြေးကုဋိကုဋိ၏ အရှင်ဖြစ်လာမည်။ သားသမီးနှင့် ဇနီးပါဝင်စုံလင်ကာ ဆောင်းဦးတစ်ရာ၊ အပြည့်အဝ ရာစုတစ်စု အသက်ရှင်မည်။

Verse 24

प्रातरुत्थाय यस्तत्र स्मरते भास्करं तदा । आजन्मजनितात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ထိုနေရာ၌ မနက်အရုဏ်တက်ချိန် ထပြီး ဘာස්ကရ (နေဒေဝ) ကို သတိရသူသည် မွေးကတည်းက စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏—သံသယမရှိ။

Verse 34

। अध्याय

အခန်း — အခန်း၏ အဆုံး/အပိုင်းခွဲ အမှတ်အသား။