Adhyaya 28

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । एतस्मिन्नन्तरे रुद्रो नर्मदातटमास्थितः । क्रीडते ह्युमया सार्द्धं नारदस्तत्र चागतः

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– ထိုအချိန်တွင် ရုဒြသည် နရမဒါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ တည်နေ၍ ဥမာနှင့်အတူ ကစားကာ ရွှင်လန်းနေသည်။ ထိုနေရာသို့ နာရဒလည်း ရောက်လာ하였다။

Verse 2

प्रणम्य देवदेवेशमुमया सह शङ्करम् । व्यज्ञापयत्तदा देवं यद्वृत्तं त्रिपुरे तदा

ဥမာနှင့်အတူ ဒေဝဒေဝေရှ သင်္ကရကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထိုအခါ တြိပုရ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှကို ဘုရားသခင်ထံ လျှောက်တင်하였다။

Verse 3

गतोऽहं स्वामिनिर्देशाद्यत्र तद्बाणमन्दिरम् । दृष्टा बाणं यथान्यायं गतो ह्यन्तःपुरं महत्

“သခင်၏ အမိန့်အရ ငါသည် ဘာဏ၏ နန်းတော်ရှိရာသို့ သွားခဲ့သည်။ ထုံးတမ်းအတိုင်း ဘာဏကို တွေ့ဆုံပြီးနောက်၊ သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော အတွင်းနန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်하였다။”

Verse 4

तत्र भार्यासहस्राणि दृष्ट्वा बाणस्य धीमतः । यथायोग्यं यथाकाममागतः क्षोभ्य तत्पुरम्

ထိုနေရာ၌ ဉာဏ်ပညာရှိသော ဘာဏ၏ မယားထောင်ပေါင်းများစွာကို မြင်ပြီးနောက်၊ သင့်တော်သလို မိမိအလိုတော်အတိုင်း ဆက်လက်ချီတက်ကာ ထိုမြို့ကို လှုပ်ရှားအနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေ하였다။

Verse 5

नारदस्य वचः श्रुत्वा साधु साध्विति पूजयन् । चिन्तयामास देवेशो भ्रमणं त्रिपुरस्य हि

နာရဒ၏ စကားကို ကြားသိ၍ “သာဓု၊ သာဓု” ဟု ချီးမွမ်းပူဇော်ကာ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် တ్రိပုရ၏ လှုပ်ရှားသွားလာမှုကို စဉ်းစားဆင်ခြင်လေ၏။

Verse 6

करमुक्तं यथा चक्रं विष्णुना प्रभविष्णुना । महावेगं महायामं रक्षितं तेजसा मम

“အင်အားကြီး၍ တောက်ပသော ဗိဿဏုက လက်မှ လွှတ်လိုက်သော စက်ရသည် မဟာအရှိန်နှင့် အဝေးတိုင်အောင် ထိုးဖောက်သကဲ့သို့၊ ထိုသို့ပင် ၎င်းသည် ငါ၏ ကိုယ်ပိုင် ဓမ္မတေဇဖြင့် ထိန်းထားကာ ကာကွယ်ထားသည်။”

Verse 7

स च मे भक्तिनिरतो बाणो लोके च विश्रुतः । भारती च मया दत्ता ब्राह्मणानां विशेषतः

“ထို ဘာဏသည် ငါ့အပေါ် ဘက္တိ၌ မျှော်မှန်းတည်ကြည်၍ လောက၌လည်း ကျော်ကြားသည်။ ထို့ပြင် ငါသည် သူ့အား ‘ဘာရတီ’ ဟူသော ဝါစဉ်ပညာနှင့် ပြောဆိုသိမ္မာမှုကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် ဆိုင်ရာ၌ ဖြစ်သည်။”

Verse 8

एवं स सुचिरं कालं देवदेवो महेश्वरः । चिन्तयित्वा सुनिर्वाणं कार्यं प्रति जनेश्वरः

ဤသို့ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေဿဝရ၊ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နက်နဲစွာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စအတွက် ပြတ်သားသေချာသော ဆုံးဖြတ်ချက်သို့ ရောက်လေ၏။

Verse 9

ततोऽसौ मन्दरं ध्यात्वा चापे कृत्वा गुणे महीम् । विष्णुं सनातनं देवं बाणे ध्यात्वा त्रिलोचनः

ထို့နောက် တြိလိုစန (ရှီဝ) သည် မန္ဒရတောင်ကို လေးအဖြစ် စိတ်ဓာတ်တည်ကာ မြေကြီးကို လေးကြိုးအဖြစ် ပြုလုပ်하였다။ ထို့ပြင် အနန္တကာလ ဘုရား ဝိෂ္ဏုကို စိတ်ဓာတ်တည်၍ ထိုဘုရားကို မြားအဖြစ် သတ်မှတ်하였다။

Verse 10

फले हुताशनं देवं ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् । सुपर्णं पुङ्खयोर्मध्ये जवे वायुं प्रकल्प्य च

ထို့နောက် မီးဘုရား ဟုတားရှန (Hutāśana) ကို—အရပ်မျက်နှာစုံသို့ မျက်နှာများရှိ၍ တောက်လောင်နေသော ဒေဝ—မြားခေါင်းအဖြစ် ခန့်ထား하였다။ မြားအမွေးကြားတွင် စုပဏ္ဏ (ဂရုဍ) ကို ထား၍၊ မြား၏အရှိန်အဟုန်အဖြစ် ဝါယု (လေ) ကို သတ်မှတ်하였다။

Verse 11

रथं महीमयं कृत्वा धुरि तावश्विनावुभौ । अक्षे सुरेश्वरं देवमग्रकील्यां धनाधिपम्

မြေကြီးကိုယ်တိုင်မှ ရထားကို ဖန်ဆင်းကာ၊ ယုတ်ပေါ်တွင် အရှွိနီ-ကုမာရ နှစ်ပါးကို တင်ထား하였다။ အက္ခပေါ်တွင် ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာကို ထား၍၊ ရထား၏ရှေ့ဆုံးတံခွန်တိုင် (ပင်) တွင် ဓနအရှင် ကုဗေရကို တည်ထောင်하였다။

Verse 12

यमं तु दक्षिणे पार्श्वे वामे कालं सुदारुणम् । आदित्यचन्द्रौ चक्रे तु गन्धर्वानारकादिषु

ပညာတော်သည် ညာဘက်တွင် ယမကို ထား၍ ဘယ်ဘက်တွင် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ကာလကို ထား하였다။ နေ နှင့် လ ကို ဘီးအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ စသည့် အဖွဲ့အစည်းများကို မိမိတို့၏နေရာနေရာတွင် ခန့်ထား하였다။

Verse 13

यन्तारं च सुरज्येष्ठं वेदान्कृत्वा हयोत्तमान् । खलीनादिषु चाङ्गानि रश्मींश्छन्दांसि चाकरोत्

ဒေဝတို့အနက် အကြီးဆုံးကို ရထားမောင်း (ယန္တာရ) အဖြစ် ခန့်ထား하였다။ အကောင်းဆုံးမြင်းများကို ဝေဒများအဖြစ် ပြုလုပ်၍၊ လက်ကောက် (ခလိန်) စသည့် ပစ္စည်းများကို သန့်ရှင်းသော အင်္ဂါများမှ ဖန်ဆင်းကာ၊ ကြိုးများကို ဝေဒဓမ္မသံ (ချန္ဒ) အဖြစ် ပြုလုပ်하였다။

Verse 14

कृत्वा प्रतोदमोंकारं मुखग्राह्यं महेश्वरः । धातारं चाग्रतः कृत्वा विधातारं च पृष्ठतः

မဟေရှ္ဝရသည် ရှေ့ဘက်တွင် ကိုင်ဆောင်ရန်သင့်သော လှုံ့ဆော်တံကို သန့်ရှင်းသော “အိုမ် (Oṁ)” အက္ခရာအဖြစ် ပြုလုပ်၍၊ ဓာတೃကို ရှေ့တန်း၌၊ ဝိဓာတೃကို နောက်တန်း၌ တင်ထားတော်မူ၏။

Verse 15

मारुतात्सर्वतो दिग्भ्य ऊर्ध्वयन्त्रे तथैव च । महोरगपिशाचांश्च सिद्धविद्याधरांस्तथा

လေတံခွန်များမှလည်းကောင်း၊ အရပ်အနှံ့မှလည်းကောင်း၊ အပေါ်ယန္တရပေါ်၌လည်းကောင်း၊ မဟာနာဂများနှင့် ပိသာစများကို တင်ထား၍၊ ထို့အတူ စိဒ္ဓများနှင့် ဝိဒ္ယာဓရများကိုလည်း နေရာချတော်မူ၏။

Verse 16

गणांश्च भूतसङ्घांश्च सर्वे सर्वाङ्गसंधिषु । युगमध्ये स्थितो मेरुर्युगस्याधो महागिरिः

ရထား၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၏ အဆစ်အဆက်နှင့် ဆုံချက်တိုင်း၌ ဂဏများနှင့် ဘူတအုပ်စုများကို တင်ထားတော်မူ၏။ ယုဂ၏ အလယ်၌ မေရုတောင် တည်ရှိ၍၊ ယုဂအောက်၌ မဟာတောင်ကြီး တည်ရှိ၏။

Verse 17

सर्पा यन्त्रस्थिता घोराः शम्ये वरुणनैरृतौ । गायत्री चैव सावित्री स्थिते ते रश्मिबन्धने

ယန္တရအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ် မြွေများကို တင်ထားပြီး၊ ရှမ្យေ (ကန့်တန်း) ပေါ်၌ ဝရုဏနှင့် နೈရృత တို့ကို တည်စေတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ကြိုးချည်ဘောင်အဖြစ် ဂါယတ္ရီနှင့် သာဝိတ္ရီ တို့သည် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိကြ၏။

Verse 18

सत्यं रथध्वजे शौचं दमं रक्षां समन्ततः । रथं देवमयं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः

ရထား၏ ဓွဇပေါ်၌ “သစ္စာ” ကို တင်ထား၍၊ “သန့်ရှင်းမှု” နှင့် “အာရုံထိန်းချုပ်မှု (ဒမ)” သည် အရပ်လေးမျက်နှာလုံး၏ ကာကွယ်မှု ဖြစ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ရထားကို အပြည့်အဝ ဒေဝမယ ဖြစ်စေပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေရှ္ဝရသည် (ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်တော်မူ၏)။

Verse 19

संनद्धः कवची खड्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् । बद्धा परिकरं गाढं जटाजूटं नियम्य च

ထိုအရှင်သည် လက်နက်အပြည့်အစုံတပ်ဆင်၍ ကာဝတ်အင်္ကျီဝတ်ကာ ဓားကိုင်လျက်၊ ဂိုဓာ (အိဂွာနာ) အရေဖြင့်လုပ်သော လက်ချောင်းကာကိုဝတ်ပြီး ခါးပတ်ကိုတင်းကျပ်စွာချည်ကာ ရှုပ်ထွေးသော ဇဋာဆံကို စည်းကမ်းတကျချုပ်နှောင်하였다။

Verse 20

सज्जं कृत्वा धनुर्दिव्यं योजयित्वा रथोत्तमम् । रथमध्ये स्थितो देवः शुशुभे च युधिष्ठिर

ဒိဗ္ဗမြားကို အဆင်သင့်ပြု၍ အကောင်းဆုံး ရထားကိုတပ်ဆင်ပြီးနောက်၊ ဒေဝတော်သည် ရထားအလယ်၌ ရပ်တည်ကာ တောက်ပလင်းလက်လာ၏—အို ယုဓိဋ္ဌိရ။

Verse 21

धनुषः शब्दनादेनाकम्पयच्च जगत्त्रयम् । स्थानं कृत्वा तु वैशाखं निभृतं संस्थितो हरः

သူ၏ မြားတံဆိပ်သံကဲ့သို့ ဓနုကြိုးတုန်သံကြီးကြောင့် ဟရသည် လောကသုံးပါးကို တုန်လှုပ်စေ하였다။ ထို့နောက် ဝိုင်သာခ လတွင် မိမိနေရာကိုယူကာ အလွန်နက်ရှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 22

निरीक्ष्य सुचिरं कालं कोपसंरक्तलोचनः । ध्यात्वा तं परमं मन्त्रमात्मानं च निरुध्य सः

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြည့်ရှုနေပြီးနောက်၊ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာ하였다။ ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး မန္တရကို ဓ్యာနပြုကာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်၍ (ရှီဝ) သည် အာရုံတစ်စိုက် ထိန်းညှိမှုအတွင်း မိမိကို စုစည်း하였다။

Verse 23

मुमोच सहसा बाणं पुरस्य वधकाङ्क्षया । यदा त्रीणि समेतानि अन्तरिक्षस्थितानि तु

ထို့နောက် မြို့ကို ဖျက်ဆီးလိုသော ဆန္ဒဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း မြားကို လွှတ်တင်하였다—အကာသ၌ တည်နေသော မြို့သုံးမြို့ ပေါင်းဆုံလာသည့် အခိုက်အတန့်တည်း။

Verse 24

ततः कालनिमेषार्धं दृष्ट्वैक्यं त्रिपुरस्य च । त्रिपर्वणा त्रिशल्येन ततस्तान्यवसादयत्

ထို့နောက် တြိပုရ သုံးပါးသည် မျက်တစ်ခါပိတ်ဖွင့်၏ တစ်ဝက်ခန့်အတွင်း တစ်ခုတည်းဖြစ်လာသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အဆစ်သုံးဆစ်၊ ချွန်သုံးချွန်ပါသော မြားတစ်စင်းဖြင့် ထိုးခွဲကာ ပျက်စီးစေတော်မူ၏။

Verse 25

ततो लोका भयत्रस्तास्त्रिपुरे भरतोत्तम । सर्वासुरविनाशाय कालरूपा भयावहाः

ထို့နောက်၊ ဗာရတမျိုးရဲ့ အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ တြိပုရကြောင့် လောကများသည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်ကြ၏။ ကာလ(အချိန်)၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အမင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပေါ်ထွန်းကာ အဆုရာအားလုံး ပျက်သုဉ်းမည်ကို ကြိုတင်ညွှန်ပြ၏။

Verse 26

अट्टहासान् प्रमुञ्चन्ति कष्टरूपा नरास्तदा । निमेषोन्मेषणं चैव कुर्वन्ति लिपिकर्मसु

အဲဒီအခါ ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသူများက ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟားသံများ ထုတ်လွှတ်ကြ၏။ စာရေးလုပ်ငန်းများတွင်လည်း မျက်တစ်ခါပိတ်ဖွင့်၊ မပိတ်ဖွင့်ကို ထူးဆန်းစွာ ပြုလုပ်နေကြ၍ ကြောက်ရွံ့မှုက ဖမ်းဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 27

निष्पन्दनयना मर्त्याश्चित्रेष्वालिखिता इव । देवायतनगा देवा रटन्ति प्रहसन्ति च । स्वप्ने पश्यन्ति चात्मानं रक्ताम्बरविभूषितम्

လူသားများသည် မျက်လုံးမလှုပ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြ၍ ပန်းချီထဲက ရုပ်ပုံကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဘုရားကျောင်းများအတွင်းရှိ ဒေဝတားများပင် ထူးဆန်းစွာ အော်ဟစ်၍ ရယ်မောကြ၏။ အိပ်မက်တွင်လည်း လူတို့သည် ကိုယ်တိုင်ကို အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်ဟု မြင်ကြ၏။

Verse 28

रक्तमाल्योत्तमाङ्गाश्च पतन्तः कार्दमे ह्रदे । पश्यन्ति नाम चात्मानं सतैलाभ्यङ्गमस्तकम्

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ခေါင်းကို အနီရောင်ပန်းမော်လီဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ရွံ့ညစ်သော ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားသည်ကို မြင်ကြ၏။ ထို့ပြင် မိမိတို့၏ ခေါင်းကို ဆီဖြင့် အဘျင်္ဂ(ဆီလိမ်းနှိပ်) လုပ်ထားသကဲ့သို့လည်း မြင်ကြ၍ အမင်္ဂလာနိမိတ်များ ဖြစ်၏။

Verse 29

पश्यन्ति यानमारूढं रासभैश्च नृपोत्तम । संवर्तको महावायुर्युगान्तप्रतिमो महान्

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သူတို့သည် မြည်းများဆွဲသော ယာဉ်ပေါ်တက်စီးနေကြသည်ကို မြင်ကြ၏။ ထို့နောက် ယုဂအဆုံးကာလ၏ မုန်တိုင်းနှင့်တူသည့် အလွန်ကြီးမားသော “သံဝရတက” လေကြမ်း ထလာ၏။

Verse 30

गृहानुन्मूलयामास वृक्षजातीननेकशः । भूमिकम्पाः सनिर्घाता उल्कापाताः सहस्रशः

ထိုလေကြမ်းသည် အိမ်များကို အမြစ်မှတိုင်အောင် ဆွဲထုတ်ဖျက်ဆီးကာ သစ်ပင်အမျိုးမျိုးကိုလည်း များစွာပင် လှန်လှဲပစ်၏။ မိုးကြိုးသံတုန်လှုပ်သကဲ့သို့ မြေငလျင်များဖြစ်ပေါ်၍ အာကာသမှ မီးလုံးများ (ဥလ္ကာ) သောင်းချီကျလာကာ လောကတစ်ခွင်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် လက္ခဏာများဖြင့် ပြည့်နှက်စေ၏။

Verse 31

रुधिरं वर्षते देवो मिश्रितं कर्करैर्बहु । अग्निकुण्डेषु विप्राणां हुतः सम्यग्घुताशनः

ဒေဝတော်သည် သွေးမိုးကို ရွာချ၍ ကျောက်မှုန်ကဲ့သို့ အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ထူထဲစွာ ရောနှောနေ၏။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏတို့၏ မီးကန်များတွင် မှန်ကန်စွာ ဖိတ်ခေါ်ထားသော ယဇ္ဉမီးသည် အာဟုတိများကို ဓမ္မနည်းအတိုင်း လက်ခံကာ တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းလေ၏။

Verse 32

ज्वलते धूमसंयुक्तो विस्फुलिङ्गकणैः सह । कुंजरा विमदा जातास्तुरगाः सत्त्ववर्जिताः

မီးသည် မီးခိုးနှင့် ရောနှောကာ မီးစက်အမှုန်များနှင့်အတူ တောက်လောင်နေ၏။ ဆင်တို့၏ မတ်သ (မူးယစ်မောဟ) ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြင်းတို့သည် အားအင်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကင်းမဲ့သွားကြ၏။

Verse 33

अवादितानि वाद्यन्ते वादित्राणि सहस्रशः । ध्वजा ह्यकम्पिताः पेतुश्छत्राणि विविधानि च

မတီးခတ်ခဲ့သော တူရိယာများပင် သောင်းချီအရေအတွက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်အသံထွက်လာကြ၏။ မလှုပ်မယှက်သော အလံများတောင် လဲကျသွားပြီး မျိုးစုံသော ရာဇဓာတ်ထီးများလည်း ကျသွားကြ၏။

Verse 34

ज्वलति पादपास्तत्र पर्णानि च सभं ततः । सर्वं तद्व्याकुलीभूतं हाहाकारसमन्वितम्

ထိုနေရာ၌ သစ်ပင်များ မီးလောင်တောက်လျှောက်၍ ရွက်များတောင် မီးကူးလောင်၏။ ထို့နောက် အရပ်တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားကာ “အို! အို!” ဟူသော အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

Verse 35

उद्यानानि विचित्राणि प्रबभञ्ज प्रभञ्जनः । तेन संप्रेरिताः सर्वे ज्वलन्ति विशिखाः शिखाः

အင်အားကြီးသော လေမုန်တိုင်း “ပရဘဉ္ဇန” သည် အလှဆန်းသော ဥယျာဉ်များကို ချိုးဖျက်ပစ်၏။ ထိုလေ၏ တွန်းအားကြောင့် မီးလျှံများသည် နေရာတိုင်း၌ မီးလျှံလျှာကဲ့သို့ မြင့်တက်ကာ တောက်လောင်လာသည်။

Verse 36

वृक्षगुल्मलतावल्ल्यो गृहाणि च समन्ततः । दिग्विभागैश्च सर्वैश्च प्रवृत्तो हव्यवाहनः

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်လျှောက် သစ်ပင်၊ ချုံပင်၊ လျားပင်နှင့် နွယ်ပင်များသာမက အိမ်များပါ မီးကူးလောင်ဖမ်းဆီးခံရ၏။ အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ ဟဗျဝါဟန အဂ္ဂနီ—ပူဇော်သက္ကာကို သယ်ဆောင်သူ—သည် ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။

Verse 37

सर्वं किंशुकपर्णाभं प्रज्वलच्चैव दृश्यते । गृहाद्गृहं तदा गन्तुं नैव धूमेन शक्यते

အရာအားလုံးသည် ကိံရှုက သစ်ရွက်ကဲ့သို့ နီရဲ၍ မီးတောက်လောင်နေသကဲ့သို့ မြင်ရ၏။ ထိုအခါ မီးခိုးကြောင့် အိမ်တစ်အိမ်မှ အိမ်တစ်အိမ်သို့ သွားရန်တောင် မဖြစ်နိုင်တော့။

Verse 38

हरकोपाग्निनिर्दग्धाः क्रन्दन्ते त्रिपुरे जनाः । प्रदीप्तं सर्वतो दिक्षु दह्यते त्रिपुरं परम्

ဟရ (ရှီဝ) ၏ အမျက်မီးကြောင့် လောင်ကျွမ်းဒဏ်ခံရသော တြိပုရမြို့သူမြို့သားတို့သည် ငိုကြွေးအော်ဟစ်ကြ၏။ အရပ်မျက်နှာအားလုံးတွင် မီးတောက်ထွန်းလင်းကာ မဟာ တြိပုရမြို့ကြီးသည် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

Verse 39

पतन्ति शिखराग्राणि विशीर्णानि सहस्रशः । पावको धूमसंपृक्तो दह्यमानः समन्ततः

မျှော်စင်ထိပ်ဖျားတို့သည် အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်၍ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြိုကျကုန်၏။ မီးခိုးတို့နှင့် ရောပြွမ်းနေသော မီးသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လောင်ကျွမ်းလေ၏။

Verse 40

नृत्यन्वै व्याप्तदिग्देशः कान्तारेष्वभिधावति । देवागारेषु सर्वेषु गृहेष्वट्टालकेषु च

ကခုန်သကဲ့သို့ ရွေ့လျားလျက် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တောတောင်များ၊ ဘုရားကျောင်းများ၊ အိမ်များနှင့် မျှော်စင်များပေါ်သို့တိုင်အောင် ကူးစက်လောင်ကျွမ်းလေသည်။

Verse 41

प्रवृत्तो हुतभुक्तत्र पुरे कालप्रचोदितः । ददाह लोकान्सर्वत्र हरकोपप्रकोपितः

ထိုမြို့အတွင်း၌ အချိန်ကာလ၏ တွန်းအားပေးမှုနှင့် ဟရနတ်မင်း၏ အမျက်ဒေါသကြောင့် မီးသည် တောက်လောင်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လောကကို လောင်ကျွမ်းစေ၏။

Verse 42

दहते त्रैपुरं लोकं बालवृद्धसमन्वितम् । सपुरं सगृहद्वारं सवाहनवनं नृप

အို မင်းကြီး၊ တြိပူရလောကသည် ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ အပါအဝင် မြို့တစ်မြို့လုံး၊ အိမ်များနှင့် တံခါးပေါက်များ၊ ယာဉ်များနှင့် တောအုပ်များပါမကျန် လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။

Verse 43

केचिद्भोजनसक्ताश्च पानासक्तास्तथापरे । अपरा नृत्यगीतेषु संसक्ता वारयोषितः

အချို့မှာ စားသောက်ခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေကြပြီး၊ အချို့မှာ သောက်စားခြင်း၌ လည်းကောင်း၊ အခြား ပြည့်တန်ဆာမများသည် အကနှင့် သီချင်းဆိုခြင်း၌ လုံးဝ နှစ်မြုပ်နေကြသည်။

Verse 44

अन्योन्यं च परिष्वज्य हुताशनशिखार्दिताः । दह्यमाना नृपश्रेष्ठ सर्वे गच्छन्त्यचेतनाः

အချင်းချင်းဖက်လှုပ်ကာ မီးလျှံ၏ဒဏ်ကြောင့် ပူလောင်၍ လောင်ကျွမ်းနေကြသည်။ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အားလုံးသည် သတိလွတ်၍ မူးဝေကာ လှည့်လည်သွားလာကြ၏။

Verse 45

अथान्ये दानवास्तत्र दह्यन्तेऽग्निविमोहिताः । न शक्ताश्चान्यतो गन्तुं धूमेनाकुलिताननाः । हंसकारण्डवाकीर्णा नलिन्यो हेमपङ्कजाः

ထို့နောက် အဲဒီနေရာ၌ အခြားသော ဒာနဝများသည် မီးကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ လောင်ကျွမ်းနေကြ၏။ မီးခိုးကြောင့် မျက်နှာများပိတ်ဆို့၍ အခြားသို့ သွားနိုင်ခြင်းမရှိ။ ဟင်္သာနှင့် ကာရဏ္ဍဝ ငှက်များပြည့်နှက်သော ကြာကန်များတွင် ရွှေရောင်ကြာပန်းများ ပွင့်နေ၏။

Verse 46

दह्यन्ते विविधास्तत्र वाप्यः कूपाश्च भारत । दृश्यन्तेऽनलदग्धानि पुरोद्यानानि दीर्घिकाः । अम्लानैः पङ्कजैश्छन्ना विस्तीर्णावसुयोजनाः

အို ဘာရတ၊ အဲဒီနေရာ၌ ရေကန်မျိုးစုံနှင့် ရေတွင်းများပါ လောင်ကျွမ်းနေကြ၏။ မီးလောင်ကာ မဲညိုသွားသော နန်းတော်ဥယျာဉ်များနှင့် ရေကန်ရှည်များကို မြင်ရပြီး—မညှိုးမနွမ်းသော ကြာပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ယောဇနာများစွာအထိ ကျယ်ပြန့်နေ၏။

Verse 47

गिरिकूटनिभास्तत्र प्रासादा रत्नशोभिताः । दृश्यन्तेऽनलसंदग्धा विशीर्णा धरणीतले

အဲဒီနေရာ၌ တောင်ထိပ်ကဲ့သို့ မြင့်မား၍ ရတနာများဖြင့် တင့်တယ်သော နန်းတော်များကို မြင်ရ၏။ မီးလောင်ကာ ပျက်စီး၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျကွဲကြေသွားကြ၏။

Verse 48

नरस्त्रीबालवृद्धेषु दह्यमानेषु सर्वतः । निर्दयं ज्वलते वह्निर्हाहाकारो महानभूत् । काचिच्च सुखसंसुप्ताप्रमत्तान्या नृपोत्तम

လူ၊ မိန်းမ၊ ကလေးနှင့် အိုမင်းသူတို့ အနှံ့အပြား လောင်ကျွမ်းနေစဉ် မီးသည် မေတ္တာမဲ့စွာ တောက်လောင်၍ “ဟာယ! ဟာယ!” ဟူသော အော်ဟစ်သံကြီး ပေါ်ထွက်လာ၏။ သို့သော် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အချို့သည် သက်သာစွာ အိပ်ပျော်နေပြီး အချို့သည် မသိမသာ ပေါ့လျော့နေဆဲဖြစ်၏။

Verse 49

क्रीडित्वा च सुविस्तीर्णशयनस्था वराङ्गना । काचित्सुप्ता विशालाक्षी हारावलिविभूषिता । धूमेनाकुलिता दीना न्यपतद्धव्यवाहने

ကစားပျော်ပြီးနောက် အင်္ဂါရပ်မြတ်သော မိန်းမသည် ကျယ်ပြန့်သော အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းနေ၏။ မျက်လုံးကျယ်သော မိန်းမတစ်ဦးသည် လည်ဆွဲတန်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ အိပ်ပျော်နေ၏။ မီးခိုးကာလှုပ်ရှားဖုံးလွှမ်းသဖြင့် စိတ်ဆင်းရဲအားနည်းကာ လောင်ကျွမ်းစားသောက်သော မီးထဲသို့ ကျသွား၏။

Verse 50

काचित्तस्मिन्पुरे दीप्ते पुत्रस्नेहानुलालसा । पुत्रमालिङ्गते गाढं दह्यते त्रिपुरेऽग्निना

မီးလောင်တောက်ပနေသော မြို့တော်၌ မိခင်တစ်ဦးသည် သားကိုချစ်မြတ်နိုးသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ သားကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်၏။ ထိုနောက် တြိပုရမြို့၌ မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွား၏။

Verse 51

काचित्कनकवर्णाभा इन्द्रनीलविभूषिता । भर्तारं पतितं दृष्ट्वा पतिता तस्य चोपरि

မိန်းမတစ်ဦးသည် ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ နီလာရတနာအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ ခင်ပွန်းသည် လဲကျနေသည်ကို မြင်လျှင် ချက်ချင်းပင် သူ့အပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 52

काचिदादित्यवर्णाभा प्रसुप्ता तु प्रियोपरि । अग्निज्वालाहता गाढं कंठमालिङ्गते नृप

အို မင်းကြီးရေ၊ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မိန်းမတစ်ဦးသည် ချစ်သူ၏အပေါ်၌ အိပ်ပျော်နေ၏။ မီးလျှံများက ထိခိုက်စေသော်လည်း သူမသည် လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်နေဆဲဖြစ်၏။

Verse 53

मेधवर्णा परा नारी चलत्कनकमेखला । श्वेतवस्त्रोत्तरीया तु पपात धरणीतले

အရောင်ဖြူဝင်းသော မြတ်နိုးဖွယ် မိန်းမတစ်ဦးသည် လှုပ်ယမ်းနေသော ရွှေခါးပတ်ကို ဝတ်ဆင်၍ အဖြူရောင်အဝတ်နှင့် အပေါ်အဝတ်ကို ခြုံကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 54

काचित्कुन्देन्दुवर्णाभा नीलरत्नविभूषिता । शिरसा प्राञ्जलिर्भूत्वा विज्ञापयति पावकम्

အခြားမိန်းမတစ်ဦးသည် ကုန္ဒပန်းနှင့် လမင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်း၍ နီလာရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ ခေါင်းငုံ့ လက်အုပ်ချီပြီး မီး၏သခင် အဂ္နိဒေဝထံ ရိုသေစွာ တောင်းပန်လေ၏။

Verse 55

कस्याश्चिज्ज्वलते वस्त्रं केशाः कस्याश्च भारत । ज्वलज्ज्वलनसङ्काशैर्हेमभाण्डैस्त्रसंहित च

ဟေ ဘာရတ! တစ်ဦး၏ အဝတ်အစား မီးလောင်နေပြီး တစ်ဦး၏ ဆံပင် မီးလောင်နေ၏။ ထို့ပြင် အချို့သည် မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော ရွှေခွက်ရွှေဗူးများကြောင့် ပိုမိုဒုက္ခခံရလေ၏။

Verse 56

काचित्प्रभूतदुःखार्ता विललाप वराङ्गना । भस्मीभूतं पतिं दृष्ट्वा क्रन्दन्ती कुररी यथा

ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိန်းမတစ်ဦးသည် မဟာဒုက္ခကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေ၏။ ခင်ပွန်းသည် မီးခိုးပြာဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လျှင် ကုရရီငှက်ကဲ့သို့ ကရုဏာသံဖြင့် ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 57

आलिङ्ग्य गाढं सहसा पतिता तस्य मूर्धनि । काचिच्च बहुदुःखार्ता व्यलपत्स्त्री स्ववेश्मनि

သူမသည် သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လဲကျသွားလေ၏။ ထို့ပြင် အခြားမိန်းမတစ်ဦးသည် ဒုက္ခများစွာကြောင့် ပူဆွေးကာ ကိုယ့်အိမ်အတွင်း၌ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 58

भस्मसाच्च कृतं दृष्ट्वा क्रन्दते कुररी यथा । मातरं पितरं काचिद्दृष्ट्वा विगतचेतनम्

တစ်ဦးတစ်ယောက် မီးခိုးပြာဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လျှင် သူမသည် ကုရရီငှက်ကဲ့သို့ ငိုကြွေးလေ၏။ အခြားတစ်ဦးသည် မိခင်နှင့် ဖခင် အမောမေ့လဲကျနေသည်ကို မြင်၍ စိတ်သတိလွတ်သွားလေ၏။

Verse 59

वेपते पतिता भूमौ खेदिता वडवा यथा । इतश्चेतश्च काचिच्च दह्यमाना वराङ्गना

မိန်းမတစ်ဦးသည် မြေပေါ်သို့လဲကျကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော မမြင်းကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေ၏။ အခြားသော ဂုဏ်သရေရှိ မိန်းမတစ်ဦးသည် မီးဒဏ်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းကာ ကြောက်လန့်၍ ဟိုဒီပြေးလွှားနေ၏။

Verse 60

नापश्यद्बालमुत्सङ्गे विपरीतमुखी स्थिता । कुम्भिलस्य गृहं दग्धं पतितं धरणीतले

သူမသည် မျက်နှာကို မမှန်သည့်ဘက်သို့လှည့်ကာ ရပ်နေသဖြင့် ပေါင်ပေါ်ရှိ ကလေးကို မမြင်နိုင်ခဲ့။ ကုမ္ဘိလာ၏ အိမ်သည် မီးလောင်ကျွမ်း၍ ပြိုကျကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 61

कूष्माण्डस्य च धूम्रस्य कुहकस्य बकस्य च । विरूपनयनस्यापि विरूपाक्षस्य चैव हि

“(မီးသည်) ကူෂ္မာဏ္ဍနှင့် ဓူမ္ရ၏ အိမ်များတွင်၊ ကုဟကနှင့် ဘက၏ အိမ်များတွင်၊ ထို့ပြင် ဝိရူပ-နယန နှင့် အမှန်တကယ် ဝိရူပာက္ษ၏ အိမ်တွင်ပါ လောင်ကျွမ်းတောက်လောင်ခဲ့သည်။”

Verse 62

शुम्भो डिम्भश्च रौद्रश्च प्रह्लादश्चासुरोत्तमः । दण्डपाणिर्विपाणिश्च सिंहवक्त्रस्तथानघ

“(ထိုနည်းတူ) ရှုမ္ဘနှင့် ဌိမ္ဘ၏ အိမ်များတွင်၊ ရော်ဒြ၏ အိမ်တွင်၊ အဆုရတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ပရဟ္လာဒ၏ အိမ်တွင်၊ ဒဏ္ဍပာဏိနှင့် ဝိပာဏိ၏ အိမ်များတွင်၊ ထို့ပြင် စിംဟဝက္တရ၏ အိမ်တွင်ပါ၊ အပြစ်ကင်းသူရေ။”

Verse 63

दुन्दुभश्चैव संह्रादो डिण्डिर्मुण्डिस्तथैव च । बाणभ्राता च बाणश्च क्रव्यादव्याघ्रवक्त्रकौ

“ထို့ပြင် (အိမ်များတွင်) ဒုန္ဒုဘနှင့် သံဟ္ရာဒ၏၊ ဌိဏ္ဍိနှင့် မုဏ္ဍိ၏လည်းကောင်း; ဘာဏ၏ အစ်ကိုနှင့် ဘာဏ ကိုယ်တိုင်၏လည်းကောင်း; ကရဗျာဒနှင့် ဗျာဃ္ရဝက္တရ၏ အိမ်များတွင်ပါ (မီးလောင်တောက်လောင်ခဲ့သည်)။”

Verse 64

एवमन्येऽपि ये केचिद्दानवा बलदर्पिताः । तेषां गृहे तथा वह्निर्ज्वलते निर्दयो नृप । दह्यमानाः स्त्रियस्तात विलपन्ति गृहे गृहे

ထိုနည်းတူ အင်အား၏မာနကြောင့် မူးယစ်နေသော ဒာနဝတို့၏ အခြားအိမ်များ၌လည်း မရက်စက်သော မီးသည် တောက်လောင်လျက်ရှိ၏၊ အို မင်းကြီး။ မီးလောင်ကျွမ်းနေစဉ်၊ အို ချစ်သူရေ၊ အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်း၌ မိန်းမတို့က ငိုကြွေးဝမ်းနည်းကြ၏။

Verse 65

करुणाक्षरवादिन्यो निराधारा गताः शिवम् । यदि वैरं सुरारेश्च पुरुषोपरिपावक

ကရုဏာပြည့်သော စကားလုံးများကို ပြောဆိုလျက် အားကိုးရာမဲ့သဖြင့် သူမတို့သည် ရှိဝ၏ အကာအကွယ်ကို ရှာဖွေသွားကြ၏။ “ဒေဝတို့၏ ရန်သူနှင့် ရန်ငြိုးရှိသည်ဆိုလျှင်၊ အို လူ၏ အမိန့်အတိုင်း လှုပ်ရှားသော မီးရေ…”

Verse 66

स्त्रियः किमपराध्यन्ति गृहपञ्जरकोकिलाः । अनिर्दयो नृशंसस्त्वं कस्ते कोपः स्त्रियं प्रति

မိန်းမတို့က ဘာအပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သနည်း—အိမ်ဟူသော လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ကိုကီလာငှက်ကဲ့သို့ပင်။ သင်သည် မရက်စက်၍ ကြမ်းကြုတ်၏; မိန်းမတို့အပေါ် သင်၏ ဒေါသသည် အဘယ်ကြောင့်နည်း။

Verse 67

किं त्वया न श्रुतं लोके अवध्याः सर्वथा स्त्रियः । किं तु तुभ्यं गुणो ह्यस्ति दहने पवनेरितः

လောက၌ “မိန်းမတို့သည် အလုံးစုံ မသတ်သင့်သူ” ဟု မကြားဖူးသလော။ သို့ရာတွင် အို မီးရေ၊ လေက မောင်းနှင်မှသာ လောင်ကျွမ်းသည့် သင်၌ ‘ဂုဏ်’ အဘယ်ရှိသနည်း။

Verse 68

न कारुण्यं त्वया किंचिद्दाक्षिण्यं च स्त्रियं प्रति । दयां म्लेच्छा हि कुर्वन्ति वचनं वीक्ष्य योषिताम्

မိန်းမတို့အပေါ် သင်၌ ကရုဏာတစ်စက်မျှမရှိ၊ ကြင်နာမှုလည်းမရှိ။ မိန်းမတို့၏ စကားကို ကြားလျှင် မလေစ္ဆာတို့တောင် သနားကြင်နာတတ်ကြသည်။

Verse 69

म्लेच्छानामपि च म्लेच्छो दुर्निवार्यो ह्यचेतनः । एवं विलपमानानां स्त्रीणां तत्रैव भारत

မလေစ္ဆာတို့အတွင်း၌ပင် ‘မလေစ္ဆာ’ တစ်ယောက်ရှိ၏—အသိမရှိ၍ တားဆီးရန်ခက်ခဲသူ။ ထိုသို့ မိန်းမတို့က အဲဒီနေရာ၌ပင် ငိုကြွေးနေစဉ်၊ အို ဘာရတ...

Verse 70

ज्वालाकलापबहुलः प्रज्वलत्येव पावकः । एवं दृष्ट्वा ततो बाणो दह्यमान उवाच ह

မီးလျှံအစုအဝေးများဖြင့် ထူထပ်သော ပာဝကမီးသည် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းတောက်ပလာ၏။ ထိုကိုမြင်၍ ဘာဏသည် မီးလောင်နေရင်းပင် ပြောလေ၏။

Verse 71

अवज्ञाय विनष्टोऽहं पापात्मा हरमञ्जसा । मया पापेन मूर्खेण ये लोका नाशिता ध्रुवम्

ဟရ (ရှီဝ) ကို မလေးစား၍ ငါ ပာပစိတ်ရှိသူသည် ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွား၏။ ငါ့ပာပကြောင့်ပင် ငါ မိုက်သူက ထိုလူတို့ကို သေချာစွာ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

Verse 72

गोब्राह्मणा हता नित्यमिह लोके परत्र च । नाशितान्यन्नपानानि मठारामाश्रमास्तथा

နွားများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို အမြဲတမ်းပင် ထိခိုက်စေခဲ့သည်—ဤလောက၌လည်း၊ ပရလောက၌လည်း။ အစားအစာနှင့် သောက်ရေ သိုလှောင်ရာများ ပျက်စီးကာ မಠ၊ ဥယျာဉ်နှင့် အာရှရမ်တို့လည်း ပျက်စီး하였다။

Verse 73

ऋषीणामाश्रमाश्चैव देवारामा गणालयाः । तेन पापेन मे ध्वंसस्तपसश्च बलस्य च

ရိရှီတို့၏ အာရှရမ်များ၊ ဒေဝဥယျာဉ်များနှင့် ဂဏ (ရှီဝ၏ အနုယာယီ) တို့၏ နေရာများလည်း ပျက်စီးသွား၏။ ထိုပာပကြောင့်ပင် ငါ့တပစ်နှင့် ငါ့အားလည်း ဆုံးရှုံးသွား၏။

Verse 74

किं धनेन करिष्यामि राज्येणान्तःपुरेण च

ငွေကြေးနဲ့ ဘာလုပ်မလဲ၊ မင်းအာဏာနဲ့ ဘာလုပ်မလဲ၊ နန်းတော်အတွင်းခန်းများနဲ့တောင် ဘာအကျိုးရှိမလဲ။

Verse 75

वरं शङ्करपादौ च शरणं यामि मूढधीः । न माता न पिता चैव न बन्धुर्नापरो जनः

ကောင်းမြတ်သည်မှာ—ငါ့ဉာဏ်မောဟဖြစ်နေသော်လည်း—ရှင်ကရာ(Śaṅkara)၏ ခြေတော်၌ ခိုလှုံခြင်းပင်။ အမေမဟုတ်၊ အဖေမဟုတ်၊ ဆွေမျိုးမဟုတ်၊ အခြားသူမည်သူမျှလည်း အမှန်တကယ် ငါ့ကိုကာကွယ်မပေးနိုင်။

Verse 76

मुक्त्वा चैव महेशानं परमार्तिहरं परम् । आत्मना च कृतं पापमात्मनैव तु भुज्यते

အနက်ရှိုင်းဆုံးဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသော အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟေဿာန(Maheśāna)ကို စွန့်ပစ်ခြင်းသည် အလွန်မှားယွင်းသည်။ ကိုယ်တိုင်ပြုသော အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင်ပင် ခံစားရသည်။

Verse 77

अहं पुनः समस्तैश्च दह्यामि सह साधुभिः । एवमुक्त्वा शिवं लिङ्गं कृत्वा तन्मस्तकोपरि

“ငါလည်း အားလုံးနှင့်အတူ သာဓုများနှင့်တကွ မီးလောင်မည်” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ သူသည် ရှိဝလင်္ဂ(Śiva-liṅga) တစ်ခုကို ပြုလုပ်ကာ မိမိခေါင်းပေါ်၌ တင်ထား하였다။

Verse 78

निर्जगाम गृहाच्छीघ्रं पावकेनावगुण्ठितः । स खिन्नः स्विन्नगात्रस्तु प्रस्खलंस्तु मुहुर्मुहुः

သူသည် မီးလောင်ကာ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အိမ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်သွား하였다။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ကိုယ်အင်္ဂါများ ချွေးစိုနေကာ မကြာခဏ ခလုတ်တိုက်လဲကျနေ하였다။

Verse 79

हरं गद्गदया वाचा स्तुवन्वै शरणं ययौ । त्वत्कोपानलनिर्दग्धो यदि वध्योऽस्मि शङ्कर

အသံတုန်တုန်ဖြင့် ဟရကို ချီးမွမ်းကာ သူ့ထံသို့ ခိုလှုံသွား၍ “အို ရှင်ကရာ၊ သင်၏အမျက်မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ကျွန်ုပ်ကို သတ်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆို၏။

Verse 80

त्वत्प्रसादान्महादेव मा मे लिङ्गं प्रणश्यतु । अर्चितं मे सुरश्रेष्ठ ध्यातं भक्त्या मया विभो

သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် အို မဟာဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏ လင်္ဂ မပျက်စီးပါစေနှင့်။ အို ဒေဝတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အို အရှင်—ဤအရာကို ကျွန်ုပ်က ပူဇော်ခဲ့ပြီး ဘက္တိဖြင့် တရားသတိထား၍ ဓ్యာနပြုခဲ့ပါသည်၊ အို ဝိဘု။

Verse 81

प्राणादिष्टतमं देव तस्माद्रक्षितुमर्हसि । यदि तेऽहमनुग्राह्यो वध्यो वा सुरसत्तम

အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်အတွက် အသက်ထက်ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးရသူဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပေးရန် သင့်တော်ပါသည်။ အို ဒေဝတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်ကို အနုဂြဟပေးမလား သတ်မလား—အားလုံးသည် သင်တော်တည်းသာ ဆုံးဖြတ်ရာဖြစ်သည်။

Verse 82

प्रतिजन्म महादेव त्वद्भक्तिरचलास्तु मे । पशुकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिगतेषु च । स्वकर्मणा महादेव त्वद्भक्तिरचलास्तु मे

အို မဟာဒေဝ၊ မွေးဖွားသမျှ အဘဝတိုင်းတွင် သင့်အပေါ် ဘက္တိသည် မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်ပါစေ။ တိရစ္ဆာန်၊ ပိုးကောင်၊ ပျားပင်ပန်းတို့အဖြစ်—မည်သည့် တိရစ္ဆာန်ယိုးနီတွင်မဆို—ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္မ၏ အားဖြင့် အို မဟာဒေဝ၊ သင့်အပေါ် ဘက္တိသည် အမြဲတည်ကြည်ပါစေ။

Verse 83

एवमुक्त्वा महाभागो बाणो भक्तिमतां वरः । स्तोत्रेण देवदेवेशं छन्दयामास भारत

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ကံကောင်းသော ဘာဏ—ဘက္တိရှိသူတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး—အို ဘာရတ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်ကို စတုတ္ထရဖြင့် ပျော်ရွှင်စေကာ ပူဇော်တောင်းပန်လေ၏။

Verse 84

बाण उवाच । शिव शङ्कर सर्वहराय नमो भवभीतभयार्तिहराय नमः । कुसुमायुधदेहविनाशंकर प्रमदाप्रियकामक देव नमः

ဗာဏက ပြောသည်– သီဝ၊ သင်္ကရ၊ အရာအားလုံးကို ဖျက်သိမ်းတော်မူသောအရှင်အား နမස්ကာရ။ သံသရာဘဝကို ကြောက်ရွံ့သူတို့၏ ကြောက်ခြင်းနှင့် ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားတော်မူသောအရှင်အား နမස්ကာရ။ ပန်းမြားကိုင် ကာမဒေဝ၏ ကိုယ်ကို ပျက်စီးစေတော်မူသော ဒေဝ၊ ချစ်မြတ်နိုးသော ပါရဝတီ၏ ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေတော်မူသောအရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 85

जय पार्वतीश परमार्थसार जय विरचितभीमभुजङ्गहार । जय निर्मलभस्मविलिप्तगात्र जय मन्त्रमूल जगदेकपात्र

ပါရဝတီ၏ အရှင်၊ အမြင့်ဆုံးသစ္စာ၏ အနှစ်သာရတော်မူသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ ကြောက်မက်ဖွယ် မြွေကို လည်ဆွဲကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်တော်မူသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ သန့်ရှင်းသော ဗိဘူတိ(ဘသ္မ)ဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ လိမ်းထားတော်မူသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ မန္တရ၏ မူလရင်းမြစ်၊ ကမ္ဘာလောက၏ တစ်ပါးတည်းသော အထောက်အကူနှင့် အာဓာရ—အောင်မြင်ပါစေ။

Verse 86

जय विषधरकपिलजटाकलाप जय भैरवविघृतपिनाकचाप । जय विषमनयनपरिमुक्तसङ्ग जय शङ्कर धृतगाङ्गतरङ्ग

မြွေများဖြင့် အလှဆင်ထားသော အဝါရောင်ညိုညို ဇဋာအစုအဝေးတော်ရှိသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ ကြမ်းတမ်းသော ဘဲရဝရုပ်၌ ပိနာက ဓနုကို ဆောင်ထားသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ မညီမျှသော မျက်စိ (သုံးမျက်စိ) ရှိ၍ အလုံးစုံသော အလျှောက်အလှမ်းကင်းသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ ဂင်္ဂါ၏ လှိုင်းတန်းများကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော သင်္ကရ—အောင်မြင်ပါစေ။

Verse 87

जय भीमरूप खट्वाङ्गहस्त शशिशेखर जय जगतां प्रशस्त । जय सुखरेश सुरलोकसार जय सर्वसकलनिर्दग्धसार

ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ရှိ၍ လက်၌ ခတ်ဝါင်္ဂကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ လမင်းကို မကွတ်တင်ထားသော ရှရှိရှေခရ၊ လောကတို့က ချီးမွမ်းသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ သုခ၏ အရှင်၊ ဒေဝလောက၏ အနှစ်သာရ—အောင်မြင်ပါစေ။ အညစ်အကြေးနှင့် အနှစ်မဲ့သောအရာအားလုံးကို မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းစေသော တန်ခိုးတော်—အောင်မြင်ပါစေ။

Verse 88

जय कीर्तनीय जगतां पवित्र जय वृषाङ्क बहुविधचरित्र । जय विरचितनरकङ्कालमाल अघासुरदेहकङ्कालकाल

လောကတို့က သီဆိုချီးမွမ်းထိုက်၍ လောကကို သန့်စင်စေတော်မူသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ နန္ဒီဝृषဘ၏ အမှတ်တံဆိပ်တော်ရှိ၍ မျိုးစုံသော လီလာ-ചരિતများ ပိုင်ဆိုင်သောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ နရက၏ အရိုးခေါင်းများကို မာလာကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်တော်မူသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။ ဟေ ကာလ! ပాపကာယ၏ အရိုးခေါင်း—အဃာသုရကိုတောင် သင်၏ အစာအဖြစ် လုပ်ယူတော်မူသောအရှင်—အောင်မြင်ပါစေ။

Verse 89

जय नीलकंठ वरवृषभगमन जय सकललोकदुरितानुशमन । जय सिद्धसुरासुरविनतचरण जय रुद्र रौद्रभवजलधितरण

အောင်မြင်ပါစေ နီလကဏ္ဍ၊ မြတ်သော နွားပေါ်စီးတော်မူသူ; လောကအပေါင်း၏ အပြစ်နှင့် ဒုက္ခကို သက်သာစေသူ အောင်မြင်ပါစေ။ စိဒ္ဓ၊ ဒေဝ၊ အသူရတို့က ခြေတော်ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့သော အရှင် အောင်မြင်ပါစေ; ရုဒ္ဒရ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘဝသမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကူးစေသူ အောင်မြင်ပါစေ။

Verse 90

जय गिरिश सुरेश्वरमाननीय जय सूक्ष्मरूप संचितनीय । जय दग्धत्रिपुर विश्वसत्त्व जय सकलशास्त्रपरमार्थतत्त्व

အောင်မြင်ပါစေ ဂိရီရှ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်များတောင် လေးစားကန်တော့သော အရှင်; အတွင်းစိတ်၌ စုစည်း၍ သိမြင်ရသော သေးငယ်သိမ်မွေ့ရုပ်သဏ္ဍာန် အောင်မြင်ပါစေ။ တြိပုရကို မီးရှို့တော်မူသူ၊ ကမ္ဘာလောက၏ သတ္တဝါအနှစ်သာရ အောင်မြင်ပါစေ; သာသနာကျမ်းများ၏ အမြင့်ဆုံး အဓိပ္ပါယ်တတ္တဝါ အောင်မြင်ပါစေ။

Verse 91

जय दुरवबोध संसारतार कलिकलुषमहार्णवघोरतार । जय सुरासुरदेवगणेश नमो हयवानरसिंहगजेन्द्रमुख

အောင်မြင်ပါစေ—နားလည်ရန်ခက်ခဲသော်လည်း သံသရာကို ဖြတ်ကူးစေသော ကယ်တင်ရှင်; ကလိ၏ အညစ်အကြေးကြီးမားသော ကြောက်မက်ဖွယ် သမုဒ္ဒရာကို ကူးစေသော တားဏကာ။ အောင်မြင်ပါစေ—ဒေဝနှင့် အသူရတို့၏ ဂဏများကို အုပ်စိုးသော ဂဏေရှ; မြင်း၊ မျောက်၊ နရစింహ၊ ဂဇေန္ဒြ မျက်နှာတော်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူသူအား နမස්ကာရ။

Verse 92

अतिह्रस्वस्थूलसुदीर्घतम उपलब्धिर्न शक्यते ते ह्यमरैः । प्रणतोऽस्मि निरञ्जन ते चरणौ जय साम्ब सुलोचनकान्तिहर

အလွန်သေးငယ်ခြင်း၊ ထူထဲခြင်း၊ အလွန်ကျယ်ဝန်းရှည်လျားခြင်း သို့မဟုတ် အမြင့်ဆုံးအလွန်—မည်သို့ဖြစ်စေ အမရတို့တောင် သင်၏သဘောတရားကို ပြည့်စုံစွာ မသိနိုင်ကြ။ အညစ်အကြေးကင်းသော သင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ကျွန်ုပ် ပဏာမပြု၏။ အောင်မြင်ပါစေ သာမ္ဗ၊ လှပသော မျက်စိတော်ရှိသည့် အရှင်၊ သင်၏ ကాంతီဖြင့် အလင်းအားလုံးကို လွန်ကဲစေသူ။

Verse 93

अप्राप्य त्वां किमत्यन्तमुच्छ्रयी न विनाशयेत् । अतिप्रमाथि च तदा तपो महत्सुदारुणम्

သင်ကို မရောက်မီ အလွန်မြင့်မားသော တိုးတက်မှုမည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ မတည်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ထိုအခါ မဟာကြီး၍ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်၊ အညစ်အကြေးအားလုံးကို အမြစ်မှ ချိုးဖျက်ပစ်နိုင်သော တပဿာဖြစ်၏။

Verse 94

न पुत्रबान्धवा दारा न समस्तः सुहृज्जनः । सङ्कटेऽभ्युपगच्छन्ति व्रजन्तमेकगामिनम्

သားသမီး၊ ဆွေမျိုး၊ ဇနီး၊ မိတ်ဆွေမိတ်သဟာယ အားလုံးပင် ဒုက္ခကပ်ရောက်ချိန်၌ မကူညီနိုင်ကြ; လူသည် သေမင်း၏ တစ်လမ်းတည်းကို တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားရသည်။

Verse 95

यदेव कर्म कैवल्यं कृतं तेन शुभाशुभम् । तदेव सार्थवत्तस्य भवत्यग्रे तु गच्छतः

သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကမ္မ—ကောင်းကမ္မ သို့မဟုတ် မကောင်းကမ္မ—အဲဒီကမ္မပင် သူ့အတွက် အနာဂတ်သို့ ဆက်လက်သွားရာတွင် အဓိပ္ပါယ်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော စစ်မှန်သည့် ဥစ္စာ ဖြစ်လာသည် (သေပြီးနောက်)။

Verse 96

निर्धनस्यैव चरतो न भयं विद्यते क्वचित् । धनीभयैर्न मुच्येत धनं तस्मात्त्यजाम्यहम्

ဥစ္စာမရှိဘဲ နေထိုင်သူအတွက် ဘယ်နေရာမှာမဆို ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ; သို့သော် ဥစ္စာရှိသူသည် ဥစ္စာကြောင့် ဖြစ်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုများမှ မလွတ်မြောက်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဥစ္စာကို စွန့်လွှတ်၏။

Verse 97

लुब्धाः पापानि कुर्वन्ति शुद्धांशा नैव मानवाः । श्रुत्वा धर्मस्य सर्वस्वं श्रुत्वा चैवावधार्य तत्

လောဘကြီးသူတို့သည် အပြစ်ကို ပြုကြ; လူသားတို့သည် အမှန်တကယ် မိမိအပိုင်း၌ သန့်ရှင်းမနေကြ။ ဓမ္မ၏ အနှစ်သာရ အားလုံးကို ကြားနာပြီး၊ ကြားနာကာ စိတ်၌ ထား၍ ဆင်ခြင်သော်လည်း (လောဘကြောင့် ကျဆုံးကြသည်)။

Verse 98

त्वं विष्णुस्त्वं जगन्नाथो ब्रह्मरूपः सनातनः । इन्द्रस्त्वं देवदेवेश सुरनाथ नमोऽस्तु ते

သင်သည် ဗိဿဏု၊ သင်သည် ဇဂန္နာထ၊ သင်သည် ဘြဟ္မာရူပ သနာတန ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်သည် အိန္ဒြာလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ဒေဝတို့၏ ဒေဝအီရှ၊ စုရနာထ၊ သင့်အား နမස්ကာရ ပြုပါ၏။

Verse 99

त्वं क्षितिर्वरुणश्चैव पवनस्त्वं हुताशनः । त्वं दीक्षा यजमानश्च आकाशं सोम एव च

သင်သည် မြေကြီးဖြစ်၏၊ သင်သည် ဝရုဏ (Varuṇa) ဖြစ်၏၊ သင်သည် လေဖြစ်၏၊ သင်သည် မီးတော် (ဟုတာရှန) ဖြစ်၏။ သင်သည် ဒိက္ခာ (dīkṣā) နှင့် ယဇမာန (ယဇ္ဉပြုသူ) ဖြစ်၏၊ သင်သည် ကောင်းကင်ဖြစ်၍ သင်သည် ဆိုမ (Soma) လည်း ဖြစ်၏။

Verse 100

त्वं सूर्यस्त्वं तु वित्तेशो यमस्त्वं गुरुरेव च । त्वया व्याप्तं जगत्सर्वं त्रैलोक्यं भास्वता यथा

သင်သည် နေမင်း (Sūrya) ဖြစ်၏၊ သင်သည် ဓန၏အရှင် ဝိတ္တေရှ (Vitteśa) ဖြစ်၏၊ သင်သည် ယမ (Yama) ဖြစ်၏၊ သင်သည် ဂုရုလည်း ဖြစ်၏။ သင်ကြောင့် စကြဝဠာတစ်လောကလုံး ပြန့်နှံ့ဝင်ရောက်နေသည်—သုံးလောကကို တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်စေသကဲ့သို့။

Verse 101

एतद्बाणकृतं स्तोत्रं श्रुत्वा देवो महेश्वरः । क्रोधं मुक्त्वा प्रसन्नात्मा तदा वचनमब्रवीत्

ဗာဏ (Bāṇa) ရေးစပ်သော စတိုးတရ (stotra) ကို ကြားသော် ဒေဝ မဟေရှဝရ (Maheśvara) သည် အမျက်ကို လွှတ်ချလိုက်၏။ စိတ်နှလုံး ငြိမ်းချမ်း၍ ကြည်နူးသဖြင့် ထိုအခါ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 102

ईश्वर उवाच । न भेतव्यं न भेतव्यमद्यप्रभृति दानव । सौवर्णे भवने तिष्ठ मम पार्श्वेऽथवा पुनः

ဣရှဝရ (Īśvara) မိန့်တော်မူသည်– “မကြောက်နှင့်၊ မကြောက်နှင့်၊ ဟေ ဒါနဝ (Dānava)၊ ယနေ့မှစ၍။ ရွှေရောင် မဟာအိမ်တော်၌ နေထိုင်လော့၊ သို့မဟုတ် ငါ၏ဘေးနား၌ပင် နေလော့။”

Verse 103

पुत्रपौत्रप्रपौत्रैश्च बान्धवैः सह भार्यया । अद्यप्रभृति वत्स त्वमवध्यः सर्वशत्रुषु

“သင်၏ သား၊ မြေး၊ မြေးတော်မြေး (ပရမြေး) များ၊ ဆွေမျိုးများနှင့် ဇနီးနှင့်အတူ—ဟေ ချစ်သား၊ ယနေ့မှစ၍ သင်သည် ရန်သူအားလုံးအကြား အဝဓျ (မသတ်နိုင်သူ) ဖြစ်လိမ့်မည်၊ မည်သူမျှ သင့်ကို သတ်မရနိုင်။”

Verse 104

मार्कण्डेय उवाच । भूयस्तस्य वरो दत्तो देवदेवेन भारत । स्वर्गे मर्त्ये च पाताले पूजितः ससुरासुरैः

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်— “ထပ်မံ၍ အို ဘာရတ၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်က သူ့အား နောက်ထပ် အရှင်ပေးတော်မူ၏။ ကောင်းကင်၊ လူ့လောကနှင့် ပာတාලတွင် ဒေဝနှင့် အဆုရတို့ကတောင် တူညီစွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြ၏။”

Verse 105

अक्षयश्चाव्ययश्चैव वस त्वं वै यथासुखम् । ततो निवारयामास रुद्रः सप्तशिखं तदा

“မပျက်မယွင်း၊ မလျော့မနည်း ဖြစ်လျက်၊ သင်နှစ်သက်သလို သက်သာစွာ နေထိုင်လော့။” ထိုအခါ ရုဒြက စပ္တသိခကို တားဆီးလိုက်သည်။

Verse 106

तृतीयं रक्षितं तस्य पुरं देवेन शम्भुना । ज्वालामालाकुलं चान्यत्पतितं धरणीतले

သူ၏ မြို့တတိယမြို့ကို ဒေဝတော် သမ္ဘူက ကာကွယ်တော်မူ၏။ သို့သော် မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သော အခြားအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွား၏။

Verse 107

अर्धेन प्रस्थितादूर्ध्वं तस्य ज्वाला दिवं गताः । हाहाकारो महांस्तत्र ऋषिसङ्घैरुदीरितः

အပိုင်းတစ်ဝက်က အထက်သို့ တက်လှန်သွားသဖြင့် ၎င်း၏ မီးလျှံများသည် ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်၏။ ထိုနေရာ၌ ရှင်ရသီအစုအဖွဲ့တို့က “ဟာ ဟာ!” ဟူသော ကြီးမားသံကြွေးကို ထုတ်လွှင့်ကြ၏။

Verse 108

दैवतैश्च महाभागैः सिद्धविद्याधरादिभिः । एकं तु पतितं तत्र श्रीशैले खण्डमुत्तरम्

ထို့ပြင် မဟာဘဂ္ဂ ဒေဝတို့သည်—သိဒ္ဓ၊ ဝိဒ္ဓာဓရ စသည့်သူတို့နှင့်အတူ—အမြောက်ဘက် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသည် ထိုနေရာ၌ သြရီရှိုင်လ (Śrīśaila) ပေါ်သို့ ကျသွားသည်ကို မြင်ကြ၏။

Verse 109

द्वितीयं पतितं राजञ्छैले ह्यमरकण्टके । प्रज्वलत्पतितं तत्र तेन ज्वालेश्वरं स्मृतम्

အို မင်းကြီး၊ ဒုတိယအပိုင်းသည် အမရကဏ္ဍက ဟုခေါ်သော တောင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။ ထိုနေရာ၌ မီးလောင်တောက်ပလျက် ကျသဖြင့် ထိုဒေသကို «ဇွာလေရှွရ» ဟု မှတ်မိကြ၏။

Verse 110

दग्धे तु त्रिपुरे राजन्पतिते खण्ड उत्तमे । रुद्रो देवः स्थितस्तत्र ज्वालामालानिवारकः

အို မင်းကြီး၊ တြိပုရ မြို့ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပြီး အထူးမြတ်သော အပိုင်းကျသွားသောအခါ၊ ဒေဝ ရုဒ္ဒရသည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်မြဲစွာ ကိန်းဝပ်တော်မူ၏—မီးလျှံပန်းမော်လီကာကဲ့သို့ ဝိုင်းရံလာသည့် မီးတန်းများကို တားဆီးပယ်ဖျက်တော်မူသူဖြစ်၏။

Verse 111

हाहाकारपराणां तु ऋषीणां रक्षणाय च । स्वयं मूर्तिर्महेशानुमावृषभसंयुतः

ဒုက္ခကြောင့် ဟားဟားကာကာ အော်ဟစ်နေသော ရှင်ရသီတို့ကို ကာကွယ်ရန် မဟေရှသည် ကိုယ်တိုင် ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏—ဦမာနှင့်အတူ၊ နွား (နန္ဒင်) ပေါ်စီး၍။

Verse 112

मनसापि स्मरेद्यस्तु भक्त्या ह्यमरकण्टकम् । चान्द्रायणाधिकं पुण्यं स लभेन्नात्र संशयः

ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် စိတ်ထဲတွင်ပင် အမရကဏ္ဍကကို သတိရသူသည် ခန္ဓရాయဏ ဝတ်ပြုတရားထက်ပင် ပိုမိုသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 113

अतिपुण्यो गिरिश्रेष्ठो यस्माद्भरतसत्तम । अस्मान्नित्यं भवेद्राजन्सर्वपापक्षयंकरः

အို ဘာရတဝంశ၏ အမြတ်ဆုံးသူ၊ ဤတောင်သည် အလွန်ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ တောင်တန်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သောကြောင့်၊ အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့သူများအတွက် နေ့စဉ် အပြစ်အားလုံးကို ချေဖျက်ပေးတတ်၏။

Verse 114

नानाद्रुमलताकीर्णो नानापुष्पोपशोभितः । नानागुल्मलताकीर्णो नानावल्लीभिरावृतः

ထိုနေရာသည် သစ်ပင်မျိုးစုံနှင့် လျှောပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ပန်းမျိုးစုံဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ချုံပင်နှင့် လျှောပင်မျိုးစုံ ထူထပ်ကာ တက်လျှောပင်များ မရေမတွက်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

Verse 115

सिंहव्याघ्रसमाकीर्णो मृगयूथैरलंकृतः । श्वापदानां च घोषेण नित्यं प्रमुदितोऽभवत्

ထိုနေရာသည် ခြင်္သေ့နှင့် ကျားများဖြင့် ထူထပ်ကာ၊ သမင်အုပ်များဖြင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားသည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ အော်ဟစ်သံကြောင့်လည်း အမြဲတမ်း ရွှင်လန်းပျော်မြူးနေသည်။

Verse 116

ब्रह्मेन्द्रविष्णुप्रमुखैर्ह्यमरैश्च सहस्रशः । सेव्यते देवदेवेशः शङ्करस्तत्र पर्वते

ထိုတောင်ပေါ်တွင် ဒေဝတို့၏ ဒေဝဧကရာဇ်ဖြစ်သော ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုကြသည်။ ဘြဟ္မာ၊ အိန္ဒြာ၊ ဗိဿဏုတို့ ဦးဆောင်၍ အမရဒေဝတား ထောင်ပေါင်းများစွာက ထိုနေရာတွင် ဆည်းကပ်ကြသည်။

Verse 117

पतनं कुरुते योऽस्मिन्पर्वतेऽमरकण्टके । क्रीडते क्रमशो राजन्भुवनानि चतुर्दश

အရှင်မင်းကြီး၊ ဤ အမရကဏ္ဍက (Amarakaṇṭaka) တောင်ပေါ်တွင် မိမိကိုယ်ကို ချလိုက်သူသည် အဆင့်ဆင့်ဖြင့် လောက (ဘုဝန) ဆယ့်လေးပါးတစ်လျှောက် ကစားပျော်မြူးနိုင်သည်။

Verse 118

ऐन्द्रं वाह्नं च कौबेरं वायव्यं याम्यमेव च । नैरृत्यं वारुणं चैव सौम्यं सौरं तथैव च

အိန္ဒြာ၏ လောက၊ အဂ္နိ၏၊ ကုဗေရ၏၊ ဝါယု၏နှင့် ယမ၏; ထို့ပြင် နૈရృత၏၊ ဝရုဏ၏၊ ဆိုမ၏နှင့် စူရျ၏လောကတို့လည်း—

Verse 119

ब्राह्मं च पदमक्लिष्टं वैष्णवं तदनन्तरम् । उमारुद्रं महाभाग ऐश्वरं तदनन्तरम्

ထို့နောက် မလိန်ကင်းသော ဗြဟ္မာ၏ သာသနာဌာနသို့၊ ထို့နောက် ဗိဿဏု၏ လောကသို့; ထို့နောက် ဥမာ-ရုဒြ၏ လောကသို့၊ အလွန်ကံကောင်းသူရေ၊ ထို့နောက် အိုင်ရှဝရ သာသနာဌာနသို့ ဖြစ်၏။

Verse 120

परं सदाशिवं शान्तं सूक्ष्मं ज्योतिरतीन्द्रियम् । तस्मिन्याति लयं धीरो विधिना नात्र संशयः

အရာအားလုံးထက် အထက်တွင် စဒါရှီဝ—ငြိမ်းချမ်း၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ အင်္ဂါရုံများကို လွန်ကဲသော အလင်းတော် ဖြစ်၏။ တည်ကြည်သူသည် သင့်တော်သော နည်းလမ်းအတိုင်း ထိုအတွင်းသို့ လျောလျောလျားလျား လီယံဝင်ရောက်သည်; သံသယမရှိ။

Verse 121

युधिष्ठिर उवाच । कोऽप्यत्र विधिरुद्दिष्टः पतने ऋषिसत्तम । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व संशयोऽस्ति महामुने

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– “အရှင် ရှိသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဤနေရာတွင် ပတန (ကျဆင်းခြင်း) အမှုအရာနှင့် ပတ်သက်သော ဝိဓိ တစ်စုံတစ်ရာ ညွှန်ပြထားပါသလား။ မဟာမုနိရေ၊ အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ မိန့်ကြားပါ; ကျွန်ုပ်တွင် သံသယ ပေါ်လာပါသည်။”

Verse 122

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणुष्व कथयिष्यामि तं विधिं पाण्डुनन्दन । यत्कृत्वा प्रथमं कर्म निपतेत्तदनन्तरम्

သီရိ မာရကဏ္ဍေယက မိန့်သည်– “နားထောင်လော့၊ ပाण्डု၏ သားရေ။ ငါသည် ထိုဝိဓိကို ရှင်းပြမည်—ပထမဦးစွာ အကြိုကర్మကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက်မှ ပတနကို ဆောင်ရွက်ရမည်။”

Verse 123

कृत्वा कृच्छ्रत्रयं पूर्वं जप्त्वा लक्षं दशैव तु । शाकयावकभुक्चैव शुचिस्त्रिषवणो नृप

“ပထမဦးစွာ ကೃच्छ્ર ပရాయရှ္စိတ္တ သုံးကြိမ် ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ဂျပ် (japa) ကို ဒသလက္ခ—ဆယ်လက္ခ ကြိမ် ရွတ်ဆိုကာ; ဟင်းရွက်နှင့် ယဝ (barley) ယာဝကူကိုသာ စားသုံး၍ နေထိုင်ပြီး၊ သန့်ရှင်းစွာ တည်ကာ၊ သုံးဆန္ဓျာ၏ နေ့စဉ်ကర్మများကို လိုက်နာလျက်၊ အို မင်းကြီး—”

Verse 124

त्रिकालमर्चयेदीशं देवदेवं त्रिलोचनम् । दशांशेन तु राजेन्द्र होमं तत्रैव कारयेत्

နေ့၏ အချိန်သုံးပါးတွင် ဣဿ—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မျက်စိသုံးပါးရှင်—ကို ပူဇော်အာရဓနာပြုရမည်။ အို မင်းမြတ်၊ ဂျပ်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ပူဇော်သကာအဖြစ်ယူ၍ ထိုနေရာတည်းတွင် ဟောမ (မီးပူဇော်) ကို စီမံကျင်းပစေ။

Verse 125

लक्षवारं जपेद्देवं गन्धमाल्यैश्च पूजयेत् । रात्रौ स्वप्ने तदा पश्येद्विमानस्थं ततः क्षिपेत्

သခင်ကို လက္ခတစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ်ရွတ်ဆို၍ အနံ့သာနှင့် ပန်းကုံးများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ညအခါ အိပ်မက်တွင် ဝိမာနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော သခင်ကို မြင်ရပြီး၊ ထို့နောက် ပတန (ကိုယ်ကိုချလိုက်ခြင်း) ကို ပြုရမည်။

Verse 126

अनेनैव विधानेन आत्मानं यस्तु निक्षिपेत् । स्वर्गलोकमनुप्राप्य क्रीडते त्रिदशैः सह

ဤနည်းလမ်းတည်းဟူသော বিধान အတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ပတနဖြင့် ချလိုက်သူသည် စွဝဂ္ဂလောကသို့ ရောက်ပြီး ဒေဝတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ကစားလေ့ရှိသည်။

Verse 127

त्रिंशद्वर्षसहस्राणि त्रिंशत्कोट्यस्तथैव च । मुक्त्वा मनोरमान्भोगांस्तदा गच्छेन्महीतलम्

နှစ်သုံးသောင်းကြာ—ထို့အတူ ကောဋိသုံးဆယ်ကြာ—စိတ်ပျော်ဖွယ် ဘောဂများကို ခံစားပြီးနောက်၊ ထို့နောက် မြေပြင်လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်လာသည်။

Verse 128

पृथिवीमेकच्छत्रेण भुनक्ति लोकपूजितः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

လူထုက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုသဖြင့် မင်းတံခွန်တစ်လက်အောက်၌ မြေပြင်ကို အုပ်စိုးစားသုံးသည်။ ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကင်းလွတ်၍ ဆောင်းဦးတစ်ရာ—အနှစ်တစ်ရာပြည့်—အသက်ရှင်သည်။

Verse 129

ज्वालेश्वरं तु तत्तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । तत्र ज्वाला नदी पार्थ प्रस्रुता शिवनिर्मिता

ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် “ဇွာလေရှွရ” ဟူ၍ ခေါ်ကြပြီး လောကသုံးပါးတွင် ကျော်ကြားသည်။ ထိုနေရာ၌၊ ပೃထာ၏သားရေ၊ ရှိဝက ဖန်ဆင်းသော “ဇွာလာ” မြစ်သည် စီးဆင်းပေါ်ထွက်လာသည်။

Verse 130

निर्वाप्य तद्बाणपुरं रेवया सह संगता । तत्र स्नात्वा महाराज विधिना मन्त्रसंयुतः

“ဗာဏပုရ” ကို အေးငြိမ်းစေပြီးနောက် ရေဝါ (နရမဒါ) နှင့် ပေါင်းစည်းသွားသည်။ ထိုနေရာ၌ မဟာရာဇာရေ၊ စည်းကမ်းတော်အတိုင်း မန္တရများနှင့်အတူ ရေချိုးပြီး—

Verse 131

तिलसंमिश्रतोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः । पिण्डदानेन च पित्ःन् पैण्डरीकफलं लभेत्

နှမ်းရောထားသော ရေဖြင့် ပိတೃဒေဝတားတို့အား တർပဏ ပြုလုပ်လျှင် ပိတೃတို့ စိတ်ကျေနပ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဘိုးဘွားပိတೃတို့အား ပိဏ္ဍဒါန ပူဇော်လျှင် “ပိုင်ဏ္ဍရိက” ဟုခေါ်သော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိသည်။

Verse 132

अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं स गच्छति

နရాధိပ မင်းကြီးရေ၊ ထိုတီရ္ထ၌ အနာဟာရ (အုပ်ဝါသ) ပြုသူသည် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၍ ရုဒ္ဒရလောကသို့ သွားရောက်သည်။

Verse 133

अमराणां शतैश्चैव सेवितो ह्यमरेश्वरः । तथैव ऋषिसङ्घैश्च तेन पुण्यतमो महान्

“အမရေရှွရ” ကို နတ်ဒေဝများ ရာနှင့်ချီ၍ ပူဇော်ဆည်းကပ်ကြသကဲ့သို့ ရှိသီအစုအဝေးများလည်း ဆည်းကပ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာနှင့် ထိုအရှင်သည် အလွန်ပင် ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ မြင့်မြတ်ကြီးကျယ်သည်။

Verse 134

समन्ताद्योजनं तीर्थं पुण्यं ह्यमरकण्टकम् । रुद्रकोटिसमोपेतं तेन तत्पुण्यमुत्तमम्

အမရကဏ္ဍကသည် လေးဘက်လုံး ယိုးဇနတစ်ခုအထိ ကျယ်ပြန့်သော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထဖြစ်၍ ရုဒ္ဒရ များစွာသော ကောဋိများနှင့် ပြည့်စုံသဖြင့် ၎င်း၏ ပုဏ္ဏကံသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် အမြင့်မြတ်သည်။

Verse 135

तस्य पर्वतराजस्य यः करोति प्रदक्षिणम् । प्रदक्षिणीकृता तेन पृथिवी नात्र संशयः

ထိုတောင်တော်တို့၏ မင်းတော်ကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်သူသည် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကိုပင် လှည့်ပတ်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 136

वाचिकं मानसं चैव कायिकं त्रिविधं च यत् । नश्यते पातकं सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ဤသို့ ရှင်ကရ (သင်္ကရာ) မိန့်တော်မူသည်—“နှုတ်က၊ စိတ်က၊ ကိုယ်က ဟူသော သုံးမျိုးသော အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်”။

Verse 137

अमरेश्वरपार्श्वे च तीर्थं शक्रेश्वरं नृप । तपस्तप्त्वा पुरा तत्र शक्रेण स्थापितं किल

အို မင်းကြီး၊ အမရေရှ္ဝရအနီးတွင် “သက္ကရေးရှ္ဝရ” ဟူသော တီရ္ထတစ်ခုရှိသည်။ ရှေးကာလ၌ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် ထိုနေရာ၌ တပသ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုတီရ္ထကို တည်ထောင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 138

कुशावर्तं नाम तीर्थं ब्रह्मणा च कृतं शुभम् । ब्रह्मकुण्डमिति ख्यातं हंसतीर्थं तथा परम्

ကူရှာဝရ္တ ဟူသော မင်္ဂလာတီရ္ထတစ်ခုရှိပြီး ဘြဟ္မာက ဖန်ဆင်းထားသည်။ ၎င်းကို “ဘြဟ္မကுண္ဍ” ဟုလည်း ကျော်ကြား하며 ထို့အပြင် အထူးမြတ်သော “ဟံသတီရ္ထ” လည်း ရှိသည်။

Verse 139

अम्बरीषस्य तीर्थं च महाकालेश्वरं तथा । कावेर्याः पूर्वभागे च तीर्थं वै मातृकेश्वरम्

ထိုနေရာ၌ အမ္ဗရီရှ၏ တီရ္ထလည်း ရှိပြီး မဟာကာလေရှဝရလည်း ရှိသည်။ ကာဝေရီမြစ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် မာတൃကေရှဝရဟု ခေါ်သော တီရ္ထ ရှိ၏။

Verse 140

एतानि दक्षिणे तीरे रेवाया भरतर्षभ । संसेवनस्नानदानैः पापसङ्घहराणि च

အို ဘာရတမျိုးတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ ဤတီရ္ထတို့သည် ရေဝါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်း၌ တည်ရှိသည်။ ထိုနေရာများကို သွားရောက်ကာ စေဝန၊ သန့်စင်ရေချိုး၊ ဒါနပြုလျှင် ပാപအစုအဝေးများ ပျောက်ကင်းသည်။

Verse 141

भृगुतुङ्गे महाराज प्रसिद्धो भैरवः शिवः । तस्य याम्यविभागे च तीर्थं वै चपलेश्वरम्

အို မဟာရာဇာ၊ ဘൃဂုတုင်္ဂ၌ ရှိဝသည် ဘဲရဝဟု နာမည်ကြီးသည်။ ထိုနေရာ၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် ချပလေရှဝရဟု ခေါ်သော တီရ္ထ တကယ်ရှိ၏။

Verse 142

एतौ स्थितौ दुःखहरौ रेवाया उत्तरे तटे । तावभ्यर्च्य तथा नत्वा सम्यग्यात्राफलं भवेत् । अदृष्टपूजितौ तौ हि नराणां विघ्नकारकौ

ဤနှစ်ပါးသည် ရေဝါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ တည်ရှိ၍ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသူများ ဖြစ်သည်။ စနစ်တကျ ပူဇော်ကာ ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြုလျှင် ယာတရာ၏ အပြည့်အဝ အကျိုးကို ရရှိမည်။ မမြင်မပူဇော်လျှင် လူတို့အတွက် အတားအဆီး ဖြစ်စေသူများ ဖြစ်လာကြသည်။